„Książka Doroty Sepczyńskiej podejmuje bardzo ciekawy i niezwykle ważny problem prawdy w polityce i życiu społecznym. Zagadnienie to (…) na gruncie polskim jest (…) ciągle słabo rozpoznane i zupełnie nieprzebadane. (…) Biorąc pod uwagę wszystkie walory książki, można z pełną odpowiedzialnością rekomendować ją (…), z nadzieją, że znajdzie ona spore grono czytelników nie tylko wśród zawodowych filozofów, politologów, socjologów oraz adeptów i studentów tych dyscyplin, ale również wśród szerokich kręgów ludzi wykształconych, zainteresowanych problematyką aksjologii politycznej, a także tych wszystkich, którzy poszukują dobrego wprowadzenia w myśl filozoficzno-polityczną tak ważnych myślicieli, jak Leo Strauss, John Rawls czy Jurgen Habermas. Autorka wykonała znakomitą pracę (…).”
z recenzji dr hab. Ryszarda Mordarskiego, prof. UKW w Bydgoszczy
Dwa słynne eseje, które weszły do kanonu humanistyki. Analizując źródła naukowe i utwory literackie od antyku po czasy współczesne (odwołując się choćby do Homera, Baudelaire'a, Manna, Joyce'a czy Audena) Susan Sontag rekonstruuje mitologię gruźlicy i choroby nowotworowej. Pokazuje przy tym sposoby, w jakie społeczeństwo stygmatyzuje chorych i demistyfikuje ideologiczne fantazmaty, które zmierzają do demonizacji niektórych chorób. Drugi esej, napisany pod koniec lat 80., jest pionierską analizą AIDS i społecznych wyobrażeń, jakie towarzyszyły pojawieniu się tej choroby.
Współczesne ruchy totalitarne, zarówno prawicowe, jak i lewicowe, miały szczególną - i bardzo charakterystyczną - inklinację do symboliki choroby. Naziści głosili, że osoba „nieczysta rasowo” przypomina syfilityka. Żydzi europejscy byli ustawicznie przyrównywani do syfilisu i raka, którego należy wyciąć. Metafory choroby były na porządku dziennym w retoryce bolszewików i Trocki, najbardziej utalentowany polemista komunistyczny, używał ich w wielkiej obfitości – zwłaszcza po wygnaniu ze Związku Radzieckiego w 1929 roku. Stalinizm przyrównywał do cholery, syfilisu i raka. Kiedy zjawiska polityczne przyrównuje się obrazowo jedynie do chorób śmiertelnych, metafora zyskuje charakter szczególnie kategoryczny. Obecnie, kiedy zdarzenia lub sytuacje polityczne przedstawiane są w przenośni jako choroby, mamy do czynienia z wskazywaniem czyjejś winy i domaganiem się kary.
[fragment książki]
Kolejna znakomita książka autorstwa Dalajlamy i Daniela Golemana!
Od ponad pół wieku Jego Świątobliwość Dalajlama w swoich książkach, jak m.in. Sztuka szczęścia czy Uzdrawianie gniewu, prowadzi nas na ścieżce do współczucia i uczy doskonalić swoje życie wewnętrzne. W Sile dobra wraz z Danielem Golemanem, swym przyjacielem i autorem bestsellerowej Inteligencji emocjonalnej, wyjaśnia, jak emanować dobrą energię na zewnątrz i wykorzystać ją, by przekształcać nasz świat w praktyczny i pozytywny sposób. Ta inspirująca praca łączy główne koncepcje Dalajlamy, potwierdzające je naukowe dowody i historie ludzi, którzy wcielili je w życie, pokazując nam, jak dzięki właściwemu ukierunkowaniu duchowej energii można uporać się z dręczącymi ludzkość problemami.
Dalajlama jest nie tylko duchowym przywódcą Tybetańczyków, ale i wizjonerem, który ma głęboką świadomość bolączek współczesnego świata oraz jasną wizję tego, jak można im przeciwdziałać. Wspólnie z Danielem Golemanem napisali już książkę Emocje destrukcyjne: jak możemy je przezwyciężyć (REBIS 2003).
Ku czemu zmierza świat i człowiek, ku czemu zmierzamy sami, czy istnieje jakaś współzmienność i współzależność na tej linii zjawisk i zdarzeń, czy dlatego coś się dzieje na terenie współbycia, że miały i mają miejsce nieodwracalne stany rzeczy w jednej, drugiej i trzeciej dziedzinie? Chciałoby się pokusić o skrajne wnioski, ale właśnie one, dla recenzenta Wypatrując homo eligens, prof. UJK Olega Leszczaka, są wątpliwe. Nie sprzeciw, ale poczucie, że autor tejże książki posuwa się za daleko w dyskwalifikacji postawy pragmatycznej, mimo że sam prezentuje artystyczne skłonności, a - jak wiadomo - pragmatyków wśród artystów nie brakuje. Wskazany recenzent nie ma natomiast za złe autorowi książki, że "kreuje wyraźną opozycję pomiędzy charakterystycznym dla egzystencjalizmu poważnym, wręcz tragicznym, podejściem do personalnego losu ludzkiego (odwołując się wielokrotnie do Schopenhauera) a ironicznym >>komedianctwem<<, którego źródło autor upatruje w pragmatyzmie". Tak wygląda spotkanie autora z opinią o jego dziele, którą go zaszczycił lingwista i antropolog. Natomiast recenzent(ka) - pedagog - zaszczyciła niniejszą książkę wniknięciem w zaprezentowaną w niej sztukę międzydyscyplinarnego i samoistnego zarazem spojrzenia na kondycję człowieka współczesnego i jego odniesienia do pedagogiki. Gdy antropolog zauważył rzadkość rozważań filozoficznych autora w polskim dyskursie filozoficznym, to pedagog - prof. UŚ Urszula Szuścik - podkreśliła oryginalność niniejszej książki, mierzoną nawiązaniami do pragmatyki codzienności. Różnorodność spojrzeń na HOMO ELIGENS, w nawiązaniu do koncepcji stylów życia, mającej zasadnicze znaczenie dla zrozumienia zjawisk społecznych, pełnych nieprzewidywalności, zmuszających do ambiwalencji, ale zarazem do mierzenia i sprawdzania swych osobowych sił witalnych, swej duchowości, recenzentka oceniła jako znaczącą dla pedagogiki ukierunkowanej na integrację uczestników społecznych przestrzeni edukacyjnych.
Szczepan Kutrowski
„Kompleks Kopernika” Caleba Scharfa to książka o poszukiwaniu odpowiedzi na pytania, które ludzkość zadaje sobie niemal od zarania dziejów. Jakie jest miejsce Ziemi we Wszechświecie? Czy jesteśmy w kosmosie sami? Czy jesteśmy ważni i wyjątkowi, czy całkiem nieistotni? Rozpoczynając od kopernikańskiej wizji Wszechświata, zgodnie z którą Ziemia i zamieszkujący ją ludzie nie zajmują uprzywilejowanej pozycji w przestrzeni kosmicznej, autor konsekwentnie kreśli obraz przemian, jakim podlegały poglądy na budowę Wszechświata. W błyskotliwy i przekonujący sposób opisuje ewolucję świadomości człowieka na temat jego miejsca w kosmosie. Przywołując alternatywną wobec zasady kopernikańskiej ideę, nazywaną zasadą antropiczną, analizuje argumenty obu stron, odwołuje się przy tym do wyników najnowszych badań Wszechświata. Czy w odległych układach planetarnych może istnieć życie? Czy jesteśmy coraz bliżej znalezienia odpowiedzi na podstawowe pytania dotyczące naszego istnienia? Która wizja świata zyskuje na znaczeniu, kopernikańska czy antropiczna? A może czas na zupełnie nową zasadę? Piękna i klarowna książka. Po jej przeczytaniu nie będziecie już tacy sami. „The Guardian” Najlepsza książka popularnonaukowa 2014 r. „The Sunday Times” Caleb Sharf jest dyrektorem Centrum Astrobiologii na Uniwersytecie Columbia. Jego artykuły pojawiają się m.in. w „Scientific American”, „New Scientist”, „Science” i „Nature”. Jest także konsultantem m.in. Discovery Channel, Science Channel i „New York Timesa”. Autor książki „Extrasolar Planets and Astrobiology”, która w 2011 roku przyniosła mu nagrodę Chambliss Astronomical Writing Award przyznawaną przez American Astronomical Society. W Polsce w 2014 roku ukazała się jego książka „Silniki grawitacji. Jak czarne dziury rządzą galaktykami i gwiazdami”.
Książka jest próbą zdefiniowania pojęcia i zjawiska tolerancji poprzez wypowiedzi artystyczne, wywiady i działalność twórców, artystów, dziennikarzy, naukowców, organizacje społeczne, których ogląd współczesnego świata skłania do głębokiej refleksji nad zagrożeniem, jakie dla jego codzienności i przyszłości niesie nietolerancja - obyczajów, stylu życia, poglądów politycznych i religijnych. Wypowiedzi poszczególnych bohaterów książki odnoszą się także i wiążą z ich działalnością polityczną i społeczną w przestrzeni publicznej.
Pani dr hab. Małgorzata Pietrzak jest badaczką zajmującą się od lat różnorakimi aspektami i polami retoryki. Dobrze więc się stało, że z punktu widzenia tej wspaniałej dyscypliny, dokonała oglądu zjawiska tolerancji w ujęciu popularno-naukowym, które ma szansę dotrzeć do szerszego grona czytelników. Daje to gwarancję szerokiego kręgu czytelniczego i właściwego odbioru samego tematu. Od świadomości i edukacji na temat tego, czym powinna być tolerancja w nowoczesnym, otwartym na każdego i dla każdego świecie, zależy nie tylko jakość naszego życia, ale i jakość naszego porozumienia.
Jan Franciszek Nosowicz
(z recenzji książki)
Pierwsze w polskiej literaturze wszechstronne ujęcie zagadnienia komunikacji politycznej w amerykańskich kampaniach wyborczych! Książka przedstawia amerykański system medialny, ukazuje praktykę oraz ocenę kampanii z perspektywy jej głównych uczestników: konsultantów politycznych, dziennikarzy oraz obywateli, szczegółowo analizuje zawartość, regulacje oraz wpływ wszystkich czterech najważniejszych rodzajów przekazów wyborczych: spotów telewizyjnych, debat, programów informacyjnych, stron internetowych, odpowiada na pytanie, w jakim stopniu przekazy medialne zawierają treści merytoryczne oraz czy dobrze służą obywatelom, omawia zjawisko kryzysu komunikacji wyborczej, zawiera propozycje reform systemu komunikacji politycznej.
Niniejsze studium, czerpiące z rozległych, trwających całe życie dociekań autorki, podejmuje tu także wielkie kwestie filozoficzne w całościowej perspektywie czasowienia się i czasowości jestestwa, próbę identyfikacji pierwszego i ostatniego onotopojetycznego faktu jestestwa jako takiego, mianowicie logos życia, siłę pobudzającą życie i kształtującą jego kurs - w jej najgłębszych działaniach, w jej konstruktywnym/destrukcyjnym postępie, w genezie, wzroście, rozpadzie i zaniku żyjącego jestestwa.
Wydaje ci się, że znasz prawdę o Francuzkach? My pokażemy, że jest zupełnie inaczej...
Oto lektura obowiązkowa dla wszystkich kobiet zafascynowanych Francją i tak zwanym paryskim szykiem.
Francuzki otacza swoisty nimb tajemniczości. Od wieków uważa się, że kluczowymi pojęciami tworzącymi ich tożsamość są seksualność i zmysłowość. Czy jednak rzeczywiście tak jest? Czy powinnyśmy wierzyć stereotypom, zgodnie z którymi francuskie kobiety stanowią ucieleśnienie modelu elegancji? Czy faktycznie są szykownymi, smukłymi intelektualistkami, nawet jeśli przez cały dzień jedzą croissanty au beurre? Czy wszystkie są seksualnie wyzwolone, noszą erotyczną bieliznę i bez najmniejszych skrupułów wchodzą żonatym mężczyznom do łóżek?
Jak pokazuje autorka książki, Marie-Morgane Le Moël, sprowadzenie Francuzek do kobiet ucieleśniających jedynie elegancję, erotykę oraz modę to głęboko krzywdzący stereotyp i ogromne nieporozumienie. Historii Francji nie stworzyli przecież tylko Ludwik XIV, Napoleon Bonaparte czy ci wszyscy grand hommes pochowani na paryskim Panteonie. Na jej kartach odbiły się także znane kobiece postaci, które z niezłomną odwagą walczyły o swoją wolność i prawo do równości.
Wystarczy wspomnieć chociażby o Joannie d'Arc – nastoletniej dziewczynie, która poprowadziła francuską armię do zwycięstwa, czy o Coco Chanel, która nie tylko zbudowała swoje modowe imperium i stworzyła słynną małą czarną, ale także uwolniła kobiety od niewygodnych gorsetów, ciężkiej bielizny czy masywnych i nieeleganckich kapeluszy.
Książka obfituje w niezwykle interesujące opowieści ilustrujące nie tylko specyfikę życia codziennego francuskich kobiet, ale także ich podejście do takich kwestii, jak miłość, sztuka czy polityka. Marie-Morgane Le Moël interesująco i z dużą dozą francuskiego szyku opisuje, jak Francuzki się ubierają, odżywiają i jaki styl życia kochają. Z poszczególnych rozdziałów, wzbogaconych o perspektywę historyczną, wyłania się obraz zarówno enigmatyczny, jak i poruszający – obraz, który po raz pierwszy ukazuje tak szerokie spektrum francuskiej kobiecości.
ODKRYJ, KIM NAPRAWDĘ SĄ FRANCUSKIE KOBIETY...
Zarys historyczny kształtowania się dyscypliny naukowej oraz idee formułowane przez jej klasyków i najwybitniejszych przedstawicieli, problemy pogranicza i demarkacji, kwestie pojęciowe i korpus tematów zasadniczych oraz przegląd stosowanych metod badawczych składają się na konkretną dziedzinę wiedzy, w tym wypadku socjologię prawa. Ich prezentacji poświęcona jest ta książka.
Socjologia prawa jest stosunkowo młodą dziedziną wiedzy. Do jej powstania i stopniowej instytucjonalizacji uniwersyteckiej przyczyniło się wiele nurtów i orientacji w samej socjologii i w zróżnicowanych — chciałoby się powiedzieć: od zawsze — naukach prawnych.
Jako odrębna, samodzielna dyscyplina akademicka socjologia prawa liczy zaledwie kilka dziesięcioleci. Pierwsze uniwersyteckie katedry socjologii prawa zaczęły powstawać pod koniec lat dwudziestych i trzydziestych XX wieku. Ekspansja dyscypliny w skali międzynarodowej nastąpiła po drugiej wojnie światowej. Już w latach siedemdziesiątych socjologia prawa dysponowała znacznym zasobem refleksji teoretycznych i dużą liczbą badań empirycznych nad rolą i funkcjonowaniem prawa pozytywnego (państwowego) i prawa intuicyjnego w różnych układach społecznych.
(…) intencje, które przyświecały Heideggerowi w czasie marburskich wykładów na temat Arystotelesa, doskonale wyraził Gadamer, który na nie uczęszczał. Wspominał on, że słuchając interpretacji Heideggera, odnosiło się wrażenie „fuzji horyzontów” tego ostatniego i Arystotelesa, ale zarazem ujawniał się leżący u ich podstaw „kontrprojekt metafizyki”, to jest Heideggerowski projekt zbudowania filozofii alternatywnej do metafizyki Arystotelesa.
(z rozdziału 2 „Heidegger”)
Jak podkreśliła redaktorka naukowa tego zbioru esejów, Sztuka i twórczość są ze sobą nierozerwalnie związane. Mówiąc o sztuce i twórczości zwykle wskazuje się na jej związki z działaniami artystycznymi. Autorzy poszczególnych rozpraw (pedagodzy postrzegający świat twórczości z perspektywy tej dziedziny w Zakładzie Teorii Wychowania Estetycznego Uniwersytetu Warszawskiego) odwołują się więc do dzieł sztuki plastycznej, filmowej, tanecznej, ale także nawiązują do obszaru wychowania i szkoły. Praca dostarcza zatem zarówno refleksji i przeżyć z dziedziny czysto estetycznej, jak i głębszą pedagogiczną troskę o kształt wychowania.
Głównym celem tej książki jest analiza zwyczajów żywieniowych w Polsce. Interesujemy się tym, co, gdzie, kiedy, z kim i w jakich warunkach ludzie jedzą, z jakim nastawieniem spożywają codzienne posiłki. Czy nawyki żywieniowe odzwierciedlają istotne różnice i nierówności społeczne? Czy robotnicy i urzędnicy jadają to samo? Kto częściej chodzi do restauracji: inteligencja czy przedstawiciele biznesu? Czy obiad jada się w domu, czy w pracy? Podstawą naszych ustaleń są dane z ogólnopolskiego, reprezentatywnego badania zwyczajów żywieniowych.
Alkinous to znany tylko z imienia przedstawiciel platonizmu okresu średniego, a więc żyjący najprawdopodobniej w II wieku po Chrystusie, domniemany autor kompletnego wykładu medioplatonizmu pod tytułem Didaskalikos.
Wykład nauk Platona (Didaskalikos) jest głównym tekstem źródłowym dla poznania medioplatonizmu, filozofii, która w interpretacji dzieł Platona powraca do tzw. "drugiego żeglowania", do transcendencji, którą uznaje za fundament tego, co cielesne i zmysłowe. Średni platonizm rozumie idee jako myśli Boże i propaguje zasadę podążania za Bogiem. W piśmie Alkinousa zagadnienia gnozeologii, metafizyki, kosmologii, demonologii, antropologii i etyki zostały przedstawione w sposób, który zapowiada już nową syntezę filozofii platońskiej, jaką był neoplatonizm.
- powstanie, natura oraz rozwój filozofii i spekulatywnych problemów starożytności- jońscy i italscy filozofowie przyrody, problematyka physis, bytu i kosmosu- pitagoreizm- Ksenofanes i Eleaci- pluraliści i eklektyczni filozofowie przyrody- Sofiści - przejście od filozofii przyrody do filozofii moralnej- Sokrates i sokratycy mniejsi, powstanie filozofii moralnej- Orfizm i nowość jego przesłania- uciślenia dotyczące podstawowych cech greckiego rozumienia filozofii
Księgę jubileuszową Profesor Ireny Szybiak, przygotowaną przez uczniów i współpracowników, otwierają teksty na temat historii wychowania - dyscypliny, której Autorka poświęciła swoją pracę naukową. Obrazują szerokie spojrzenie Profesor Ireny Szybiak na to zagadnienie, a także na dzieje Katedry Oświaty i Wychowania na Wydziale Pedagogicznym UW.
Pozostałe artykuły zostały ujęte w trzy grupy zagadnień: szkoła - nauczyciel - wychowanie. W każdej ułożono teksty w układzie chronologiczno-problemowym. Uwagę zwraca bogaty warsztat badawczy Autorki, przede wszystkim jednak wnikliwa analiza źródeł rękopiśmiennych oraz szerokie spojrzenie na literaturę przedmiotu, a także dociekliwość, wnikliwość i rzetelność oraz ogromna umiejętność syntetyzowania treści.
Temat książki zrodził się z obserwacji rzeczywistości, w której zauważamy wielość rozbudowanych monologów uprawianych „pod płaszczykiem” rozmowy. Bardzo dużo debat publicznych, politycznych, kulturalnych, a nawet uniwersyteckich podejmuje różnego rodzaju polemiki, które często kończą się w sposób „urwany”, nie dając nawet szansy dojścia do próby spotkania się we wspólnym punkcie. Nawet kompromis w takim ujęciu wydaje się myśleniem życzeniowym. Skłoniło nas to do postawienia sobie pytania: Czy dialog jest możliwy w świecie monologów? Aby na nie odpowiedzieć, należy najpierw zapytać: Czym jest autentyczny dialog i w jaki sposób należy go uprawiać? To właśnie definicji i roli dialogu w XXI wieku chcemy poszukiwać.
Do naszego projektu zaprosiłyśmy osoby reprezentujące różne dziedziny życia społecznego, by wspólnie z nimi poszukać odpowiedzi na te pytania. Wychodząc od klasycznej definicji dialogu wywodzącej się z tradycji antycznych, poprzez próby określenia tej definicji na gruncie współczesności (rola dialogu w ujęciu naszych rozmówców z perspektywy ich dziedziny naukowej/zawodowej), chciałyśmy zbadać problem trudności komunikacyjnych w dzisiejszym świecie. Mamy nadzieję, że po części nam się to udało. Życzymy udanej lektury.
Autorki
Jeśli Boga nie ma... to jedna z ważniejszych współczesnych książek dotyczących kwestii Boga i religii. Kołakowski rozważa w niej formułowane na przestrzeni wieków argumenty za i przeciw istnieniu Boga. Podejmując refleksję nad tajemnicą zła, językiem religijnym, doświadczeniem mistycznym, próbami racjonalnego uzasadnienia istnienia Absolutu, przeprowadza czytelnika przez najbardziej zawiłe kwestie refleksji religijnej. Precyzyjny i jasny opis opozycji między wiedzą a wiarą jest równocześnie fascynującą diagnozą świadomości współczesnego człowieka i jego sytuacji duchowej.
Historia używek to efekt wielu godzin spędzonych przez autora nie tylko w bibliotekach, muzeach, lecz także w ogrodach botanicznych, na plantacjach i targowiskach na całym świecie. Jarosław Molenda przytacza fakty i mity na temat szkodliwości roślin, które przez jednych są czczone, przez innych potępiane, a w niektórych krajach wręcz zakazane. To obszerne opracowanie na temat kulturowej historii stymulantów roślinnych, z którego Czytelnik dowie się, jak kava-kava, kat, kola, konopie indyjskie, koka, mak lekarski, peyotl i tytoń nie tylko uzależniały i deprawowały ludzi, lecz również przyczyniały się do powstania religii i rozwoju nauki.
Celem książki jest ukazanie, jak ważna jest satysfakcja zawodowa pielęgniarek dla sprawnego działania placówek świadczących usługi medyczne. Autorka wskazuje znaczenie właściwych praktyk zarządzania zasobami ludzkimi mających na celu uzyskiwać wysoki poziom satysfakcji zawodowej oraz motywacji wśród pielęgniarek, a tym samym wpływać pozytywnie na ich wydajność i rentowność placówek medycznych.
W pierwszej części, na podstawie studiów literaturowych, zaprezentowany został dotychczasowy dorobek w zakresie tematyki satysfakcji zawodowej, ze szczególnym uwzględnieniem specyfiki badanej grupy. Pozwala to na usystematyzowanie podstaw teoretycznych badanego zagadnienia oraz na stworzenie monograficznego opisu dotyczącego znaczenia satysfakcji zawodowej pielęgniarek w procesie zarządzania w sektorze opieki zdrowotnej, przede wszystkim relacji między satysfakcją zawodową pielęgniarek, a poziomem satysfakcji pacjentów–klientów oraz satysfakcją zawodową pielęgniarek, a poziomem zaangażowania pielęgniarek-pracowników.
W części drugiej zaprezentowane zostały wyniki badań własnych, identyfikujących poziom satysfakcji zawodowej w grupie zawodowej pielęgniarek wraz z analizą swoistych dla badanej grupy determinant satysfakcji zawodowej, warunkowanych poprawnie przebiegającym procesem zarządzania zasobami ludzkimi. Autorka omówiła wyniki analizy trendu zmian na przełomie lat 2007/2015. Ze względu na to, że celem badań była nie tylko diagnoza poziomu satysfakcji zawodowej pielęgniarek, ale i ocena związku uzyskiwanej satysfakcji zawodowej z deklarowanym przez pielęgniarki poziomem zaangażowania, opis zawiera także wyniki analizy „pewnego procesu” – związków przyczynowych, wykorzystując analizę ścieżkową. W oparciu o zgromadzony materiał badawczy, autorka proponuje model satysfakcji zawodowej pielęgniarek, uwzględniający komponentę zaangażowanie pracowników.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
