Jak przekształcić cierpienie w spokój ducha, radość i wolność: Cztery Szlachetne Prawdy, Szlachetna Ośmiostopniowa Ścieżka oraz inne podstawowe nauki buddyjskie.
Thich Nhat Hanh, którego Martin Luther King nazwał „apostołem pokoju”, przedstawia w tej książce podstawowe nauki buddyzmu i przystępnie ukazuje, jak je rozumieć i wprowadzać w życie. Nie zachęca czytelnika do przyjęcia dogmatów religijnych, lecz po prostu uczy korzystać z narzędzi, które pozostawił Budda, by pomóc nam odnaleźć spokój. Poetycki język autora tchnie głęboką mądrością, która pozwala bez lęku spojrzeć na cierpienie i zrozumieć, że może ono być źródłem współczucia, miłości i radości – cech prawdziwego oświecenia. Serce Buddy to prawdziwa skarbnica myśli buddyjskiej dla każdego: laika i fachowca.
Thich Nhat Hanh otwiera nam oczy na związek osobistego, wewnętrznego spokoju ducha z pokojem na Ziemi. – jego świątobliwość Dalajlama XIV .
Thich Nhat Hanh to prawdziwy poeta. – Robert Lowell
Inny kurs jest przykładem filozoficznej refleksji, a także transformacyjnej pracy nad zagadnieniami polityki, sfery publicznej, demokracji, mediów oraz międzynarodowych instytucji. Tym jednak, co łączy wszystkie te kwestie i co szczególnie interesuje Derridę, jest kwestia Europy – aktualności i przyszłości projektu europejskiego oraz tożsamości europejskiej. Derrida proponuje pogłębioną refleksję filozoficzno-historyczną nad ideą Europy, ale nie stroni też od odniesień do bieżących wydarzeń politycznych i poddaje analizie kształt dyskursu publiczno-politycznego początku lat 90. XX wieku. Dziś, gdy Europa ponownie musi odpowiedzieć sobie na pytanie, jaki „obrać kurs”, L'Autre cap – Inny kurs – Derridy jest niezbędnym zapleczem intelektualnym dla refleksji nad tą problematyką.
Dzika reprywatyzacja albo rewitalizacja. Kawiarnie Starbucks i wakacje w Toskanii. Podpalenie klubu Jadłodajnia Filozoficzna, czy zatrważająca epidemia celiakii, choroby uniemożliwiającej spożycie glutenu. Co łączy te zjawiska? Czym jest gentryfikacja, w jaki sposób się rozwija oraz jak należy ją mierzyć? Odpowiedzi na te pytania kreśli książka Łukasza Drozdy, będąca rzetelnym kompendium wiedzy o tym zjawisku, charakterystycznym dla współczesnej przestrzeni zurbanizowanej, a coraz bardziej widocznym również w Polsce. „Uszlachetniając przestrzeń” opowiada o tym jak rodzi się i przebiega proces rugowania mniej zamożnych mieszkańców ze zdegradowanych sąsiedztw, kto za niego odpowiada, oraz jakie to przynosi skutki: społeczne, ekonomiczne i przestrzenne. Książka ta pokazuje jak badać gentryfikację, aby dokonywać jej trafnych pomiarów i ocen, przygląda się różnym kontekstom „uszlachetniania” (dotyczącym także pomijanych w wielu gentryfikacyjnych debatach obszarów wsi), czy sprawdza w jaki sposób proces ten postępuje w Polsce. Ta pozycja z zakresu studiów miejskich stanowi ważny głos w dyskusji o przekształceniach osadnictwa w naszym kraju oraz popularnej w ostatnim czasie tematyce rewitalizacji.
Łukasz Drozda (ur. 1990) ? politolog i urbanista. Doktorant w Kolegium Ekonomiczno-Społecznym SGH, gdzie w Instytucie Gospodarstwa Społecznego prowadzi badania nad wieloczynnikową waloryzacją przestrzeni. Wcześniej studiował w Instytucie Nauk Politycznych UW oraz gospodarkę przestrzenną na Wydziale Leśnym SGGW. Stały współpracownik „Le Monde Diplomatique ? edycja polska” oraz stypendysta programu naukowych stypendiów doktoranckich Polsko-Amerykańskiej Fundacji Wolności „PhDo w Stoczni” (2015/16). Opublikował m.in. „Lewactwo. Historia dyskursu o polskiej lewicy radykalnej” (2015).
Książka ta stanowi swoiste kompendium wiedzy o skomplikowanym zagadnieniu samobójstwa, które w samej Polsce dotyka ponad sześciu tysięcy ofiar rocznie. Jest to wnikliwe opracowanie naukowe, po które z pewnością chętnie sięgną zawodowi psychologowie i socjologowie. Wnosi istotny wkład w ciągle aktualną debatę na temat praw człowieka do życia (postawa pro-life) albo do dobrowolnej śmierci (zwolennicy eutanazji). Jednocześnie jest to niezmiernie wartościowa pozycja z zakresu pedagogiki, powinna więc zainteresować wszystkich, którzy pracują z dziećmi i młodzieżą, by potrafili ustrzec młodych ludzi przed niekontrolowanymi zachowaniami wobec własnego życia i zdrowia.
Odbiorcy
- nauczyciele i wychowawcy, ale również rodzice, którym leży na sercu odpowiedzialne wychowanie dzieci
- osoby zajmujące się zawodowo psychologią, pedagogiką, socjologią, a także polityką
Dlaczego warto przeczytać tę książkę
Szczegółowo omawia problematykę samobójstwa, poruszając następujące zagadnienia:
- samobójstwo w kulturze starożytnych Greków i Rzymian z uwzględnieniem judaizmu
i początków chrześcijaństwa
- spojrzenie chrześcijaństwa na śmierć jako rozdarcie ciała i nieśmiertelnego ducha
- nauczanie św. Jana Pawła II w kontekście wzrastającej liczby samobójstw i przyzwolenia na eutanazję
- poszukiwanie sensu życia w sytuacji totalnego zagrożenia w wojnach i ludobójstwie XX wieku
- samobójstwo w ocenie religijno-moralnej w świetle powołania człowieka do życia w miłości i nieśmiertelności jako odpowiedź wierzących na absurd cywilizacji śmierci
- psychologiczne i społeczne aspekty samobójstwa
- wychowanie dla życia w rodzinie i szkole jako odpowiedź na modelowanie współczesnych społeczeństw ku samobójczej śmierci
- rola pedagogiki w odbudowywaniu wartości i sensu życia ludzkiego na tle problemu samobójstw w Polsce w ostatnich latach
- związek nowych mediów z problematyką samobójstw oraz profilaktyka i interwencja wobec samobójstw w sieci
Czy zdarzyło ci się żałować: „dlaczego wtedy tego nie powiedziałem?”, „dlaczego nie zareagowałem w taki sposób?”. Czy zastanawiasz się, co by się stało, gdybyś w pewnych sytuacjach powiedział coś innego bądź w inny sposób? Być może sfinalizowałbyś transakcję, dostał awans lub kupił samochód?
W przełomowych chwilach naszego życia słowa liczą się często w równym stopniu jak czyny. Powiedzieć stosowną rzecz, adekwatnym tonem, w odpowiednim momencie – często to właśnie od tego zależy sukces. Takie chwile zdarzają się zarówno w życiu zawodowym, jak i prywatnym. Bill McGowan, wybitny ekspert ds. mediów, w książce Traf w sedno wyjaśnia strategie przekazywania skutecznych komunikatów. Przedstawia w tym celu siedem zasad, a wśród nich:
• Zasadę Scorcese: Wykorzystaj element wizualny, by przykuć uwagę odbiorców. Zostań reżyserem filmu, który będzie się rozgrywać w wyobraźni twojego słuchacza.
• Zasada niesiedzenia na ogonie: Unikaj werbalnych stłuczek i zawodowych katastrof, utrzymując bezpieczną odległość konwersacyjną od rozmówcy. W razie wątpliwości przestań mówić i zacznij słuchać.
• Zasada sosu do makaronu: Walcz z nudą, maksymalnie skracając swoje przesłanie.
Zadbaj o to, aby przekaz był z jednej strony możliwie krótki, z drugiej zaś maksymalnie treściwy.
Dzięki książce Traf w sedno dowiesz się, jak unikać komunikacyjnych pułapek. Siedem zasad przekonywania to bardzo skuteczne rady, które łatwo sobie przyswoić, łatwo wdrożyć i łatwo biegle opanować. Dzięki nim zaczniesz się posługiwać właściwym językiem – zarówno na poziomie werbalnym, jak i niewerbalnym – to natomiast spowoduje, że będziesz bardziej pewny siebie, bardziej zdecydowany i skuteczniejszy. Będziesz potrafił wzbudzić zainteresowanie odbiorcy i trafić do niego z przesłaniem, które na długo pozostanie w jego pamięci.
***
Bill McGowan jest założycielem i dyrektorem generalnym Clarity Media Group. Dwukrotnie został laureatem reporterskiej Nagrody Emmy. Przeprowadził setki wywiadów ze znanymi osobistościami, dyrektorami generalnymi, celebrytami, pisarzami, redaktorami, prawnikami i sportowcami. Obecnie wykorzystuje swoje doświadczenia w pracy trenerskiej. Służy radą zarówno dyrektorom generalnym, jak i sławom takim jak choćby rozgrywający New York Giants Eli Manning, aktorka Katherine Heigl czy jazzman Wynton Marsalis. Regularnie prowadzi też wykłady dla dużych grup słuchaczy reprezentujących korporacje takie jak Credit Suisse, Condé Nast czy Campbell’s.
Jednym z najszczerszych komplementów, jakim uczony może obdarzyć drugiego uczonego, jest złożenie księgi jubileuszowej. W przypadku księgi poświęconej Profesorowi Bolesławowi Faronowi komplement nabiera szczególnej wagi – Pejzaże humanistyczne podpisało ponad dwudziestu akademików, różnej specjalności i w różnym wieku. Hołd to niezwykły, oddanie swego pióra ku czci Jubilata doniosłe, a korzyść dla czytelnika – nie do przecenienia. W najnowszej publikacji Oficyny Wydawniczej IMPULS otrzymujemy zbiór esejów sygnowanych znakomitymi nazwiskami: Profesor Baluch, Profesor Ziejka, Profesor Bujnicki czy Profesor Waligóra nadają ton, a wyjątkowo bogaty wachlarz tematyczny musi zaimponować. Dostajemy tu zarówno szkice poświęcone malarstwu Grottgera, jak i kontrowersyjnej estetyce grupy Rammstein, logopedię i Sienkiewicza, postmedialną szkołę i I wojnę światową.
Zapraszamy!
Z recenzji prof. dr. hab. Stanisława Żaka
Tom, składający się z ponad dwudziestu artykułów, przynosi niezwykłe bogactwo tematyczne: od literatury wspomnieniowej (Jacek Rozmus, Maria Jolanta Olszewska) do charakterystyki postaw ideowych czy filozoficznych (Jerzy Waligóra), od rozważań lingwistycznych (Jagoda Cieszyńska-Rożek, Alicja Baluch), poprzez malarstwo (Franciszek Ziejka) i autobiografizm (Barbara Głogowska-Gryziecka)…
Różne są też metody analizy, opisu i interpretacji, tak jak różni pokoleniowo są autorzy poszczególnych prac, co stanowi niewątpliwie o sytuacji współczesnej literatury, a może nawet humanistyki?
Lektura tych artykułów znacznie poszerza wiedzę nie tylko polonistów, ale również historyków, filozofów, estetyków, psychologów i pedagogów. […] może ona sprawiać wielorakie satysfakcje emocjonalne i intelektualne.
Każdy spór ma swoje podstawy i do każdej z nich należy się ściśle odwoływać jako do niewątpliwej reguły prawdy. Zasadą sporu o Trójcę (choć i w nim, jak w każdym innym, pierwsze miejsce należy przyznać Pismu Świętemu) jest znajomość osoby. Starałem się ją rozwinąć i przedstawić na tyle, na ile potrafiłem, zważywszy na moją niewielką bystrość i ubogą wiedzę, badając z należytą starannością i jasnością to, co uczeni sądzą na temat owej normy i, w szczególności, na temat dogmatu Trójcy. Lecz przede wszystkim należy porzucić zabobonną opinię, aby nie mniemać, że to dogmat Trójcy ustanawia regułę dotyczącą osoby, a nie odwrotnie. Ci bowiem, którzy tak postępują, wikłają się w rozliczne trudności: są zmuszeni raz ustaloną teorię osoby obalać i odwoływać, gdy tylko przyjdzie ją stosować do dogmatu Trójcy, i wreszcie ustalać inną teorię dla osoby stworzonej i inną dla osoby niestworzonej, nie zdając sobie sprawy, że ich wymysły urągają nie tylko zdrowemu rozumowi, ale również Pismu Świętemu.
***
Stanowisko Gosławskiego w tej kwestii jest jednoznaczne: kategoria substancji oraz pojęcie osoby odnoszą się w ścisły sposób do Boga. Odmawianie Bogu kategorii substancji nie jest niczym innym niż zaprzeczaniem, jakoby Bóg był bytem samoistnie subsystującym, to zaś byłoby tyleż absurdalne, co bluźniercze. Podobnie należałoby ocenić próbę odmówienia Bogu charakteru osobowego, gdyż do istoty osoby należy bycie substancją oraz rozumność, która Bogu z pewnością przysługuje. Bóg nie jest więc ponad wszelkimi kategoriami, jak sugeruje to Martini. Jeśli Gosławski krytykuje scholastyczny dyskurs, to nie dlatego, że pragnie on podważyć podstawy i reguły, na których opiera się teologia scholastyczna, ale raczej dlatego, że te właśnie podstawy i reguły są podważane przez obrońców dogmatu Trójcy Świętej.
Podstawowym problemem tradycji po końcu historii nie jest historyczna nieciągłość. Jest nim radykalne niezdeterminowanie życia ludzkiego, nuda posthistorii, brak jasnego przyporządkowania między biologiczną podstawą a formą życia. Przeżywane są one jako wzajemnie rozdzielone: z jednej strony nagie życie, a z drugiej jego forma jako przygodna ""tożsamość"". Ludziom posthistorycznym, w tym postmodernistycznym konserwatystom, ""tradycja"" i przeszłe formy życia wystarczą w swojej nihilistycznej formie - jako ""punkt zero własnej treści"", dziedzictwo, które ofiarowuje tylko własną nieobecność, prawo, które obowiązując, nic nie znaczy, przedmiot historyczny, który się podziwia, ale którego się nie używa. Pytanie o powrót tradycji jest więc ostatecznie pytaniem o to, kto odważyłby się powtarzać praktyki źródłowe, zamiast tylko kontemplować przeszłość.Paweł Grad (1991) - doktorant w SNS IFiS PAN, zajmuje się filozofią religii i teorią komunikacji. Członek redakcji kwartalnika ""Christianitas"".
„Jazz i fizyka” to bardzo osobista opowieść o nauce i muzyce, które splatają się ze sobą w życiu profesora Stephona Alexandra. To także opowieść o Nowym Jorku, grze na saksofonie i o licznych spotkaniach autora z wielkimi fizykami i wielkimi jazzmanami. Myślą przewodnią książki i ideą przyświecającą badaniom naukowym autora jest wykazanie, że Wszechświat ma ukrytą muzyczną naturę. Stephon Alexander przedstawia ją w książce na różne sposoby, posługując się teorią muzyki i jazzowych improwizacji, a także fizyką i kosmologią. Ta książka ukazuje także moc analogii. Dzięki dźwiękom, zaczniemy rozumieć fizykę wiążąc ją analogiami z muzyką. Przekonamy się, że harmonia i rezonans są zjawiskami uniwersalnymi mogącymi wyjaśnić dynamikę całego. Stephon Alexander to wyśmienity fizyk i muzyk jazzowy w jednej osobie. Czytając go usłyszycie muzykę Wszechświata. Edward Frenkel, autor książki „Miłość i matematyka” Jeśli chcecie spędzić jeden wieczór w życiu, kontemplując związki między nauką i sztuką, wybierzcie właśnie tę książkę. Lee Smolin, autor książki „Czas odrodzony” Stephon Alexander jest profesorem fizyki na Uniwersytecie Browna i laureatem nagrody Amerykańskiego Towarzystwa Fizycznego im Boucheta za rok 2013. Jest także saksofonistą jazzowym. W sierpniu 2014 r. ukazał się jego album „Here Comes Now” nagrany z Erin Rioux.
Czy atrybut Twojej męskości płata ci czasem figle, uporczywie prężąc się na baczność lub pozostając nieczuła na uroki chwili? Może od lat bez powodzenia starasz się o dziecko czy wręcz przeciwnie – marzysz o tym, by zarówno dzieci, jak i wszelkie plagi trzymały się od ciebie na bezpieczną odległość? Czy masz świadomość, do czego dokładnie służy prostata? Chcesz się dowiedzieć, co zrobić, na wypadek gdyby pęcherz czy nerki zbuntowały się przeciwko Tobie? O tym i o wielu innych męskich sprawach jest ta dowcipna, pełna zabawnych historii książka. Bo o zdrowie – jak przekonuje dr Wittkamp – mając odpowiednią wiedzę, da się skutecznie zadbać. Część tematów, o które być może wstydzisz się zapytać: × Skrzywienie wzwiedzionego członka × Złamanie penisa × Wzwód przetrwały × Choroby weneryczne × Skręt jąder × Przedwczesny wytrysk × Antykoncepcja dla mężczyzn × Leczenie bezpłodności × Osłabienie erekcji × Zapalenie pęcherza × Nietrzymanie moczu × Kamica nerkowa × Prostata Dla jasności: urologia nie jest seksistowska – leczymy też panie (w zakresie tych narządów, którymi dysponują).
Nowatorskie jest zastosowanie metody separacji na gruncie antropologii filozoficznej, wartościowe są także ustalenia co do uwarunkowań poznawczych takiej eksplikacji, dotyczące np.. Punktu wyjścia filozoficznego poznania podmiotowości, relacji takiego jej poznania do poznania naukowego oraz związków między zaproponowanym w rozprawie ujęciem bytu ludzkiego a innymi ujęciami filozoficznymi.
Prof. dr hab.. Adam Jonkisz
Zagadnienie podmiotowości należy do podstawowego obszaru refleksji filozoficznej, będącego przedmiotem nieustannego sporu, który od czasów nowożytnych przybrał na sile i trwa nieprzerwanie do dziś. Filozoficzna historia nowożytności przyzwyczaiła nas patrzeć na podmiot jak na pojęcie, które weszło na stale do filozofii za sprawą Kartezjusza. Tymczasem kategoria podmiotu ma bardzo długą historię, sięgającą znacznie dalej niż narodziny nowożytnej myśli. W ostatnich dziesięcioleciach kategoria ta stała się także przedmiotem badań empirycznych, co zmusiło do ponowienia pytania o jej zakres i operatywność oraz otworzyło szereg istotnych kwestii, m.in. czy współczesna nauka dysponuje odpowiednimi narzędziami do uchwycenia podmiotowości? Czy wyniki badań empirycznych mogą prowadzić do zmiany naszego pojmowania samych siebie oraz jakiego rodzaju podmiotowość zakłada projekt "postludzkiej" kondycji.
Ze wstępu
Szwajcarski dziennikarz opisuje tajny projekt islamizacji Zachodu sprzed ponad 20 lat. Spisek odkryto w 2001 roku podczas rewizji dokonanej w willi pewnego bankiera.To odkrycie jest dla Autora pretekstem do przedstawienia nieznanej historii islamizmu w Europie i USA. Kim są islamiści na Zachodzie? Dlaczego chcą zabierać głos w imieniu całej wspólnoty muzułmańskiej? Co kryje się za ich sloganami? Na te i wiele innych pytań Sylvain Besson odpowiada sięgając do akt sądowych, notatek CIA i wielu innych, do niedawna tajnych, materiałów.
Zagadnienia roli społecznej w perspektywie symbolicznego interakcjonizmu
Rodzina i role społeczne w niej pełnione
Rodzinne role społeczne - metodologiczne podstawy przeprowadzonych badań, charakterystyka, analiza
Nowe tłumaczenie dzieła Platona Kriton zostało dokonane przez prof. Ryszarda Legutko, a wydane przez Teologię Polityczną wraz z Ośrodkiem Myśli Politycznej. Jest to również pierwszy tom serii "Biblioteki Platońskiej". Książki z nowej serii są i będą wydawane w nowej szacie graficznej oraz w twardej oprawie. Tekst dialogów, opatrzony szerokim komentarzem tłumacza, jest w dwóch językach, po polsku i po grecku.
„Kriton” należy do najbardziej znanych dialogów Platona, a jego główny temat – odrzucenie złożonej Sokratesowi przez Kritona propozycji ucieczki z więzienia – do dzisiaj w fundamentalnym stopniu kształtuje wyobraźnię filozoficzno-polityczną Europy. Jest to jeden z najważniejszych dialogów dorobku Platona, który przedstawiamy Państwu w nowym tłumaczeniu prof. Ryszarda Legutki. Oprócz polskiego przekładu wydanie obejmie także grecki tekst dialogu i obszerny komentarz napisany przez tłumacza.
Książka składa się z trzech rozdziałów, z których pierwszy jest przeglądem wiedzy zastanej. Ukazano w nim genezę pojęcia „wsparcie społeczne” i różnorodne spojrzenia na to, co jest jego istotą dla przedstawicieli różnych dyscyplin naukowych. W tym samym rozdziale opisano problemy pojawiające się na wczesnych etapach rodzicielstwa – od poczęcia dziecka, poprzez prawidłowo rozwijającą się ciążę, aż do porodu. Podjęto
kwestie takie jak: obawy ciężarnej kobiety o zdrowie własne i rozwijającego się płodu, lęk przed porodem oraz przeciążenie obowiązkami po urodzeniu dziecka. Uwagę poświęcono również przeżyciom mężczyzny, który oczekując na potomka, także doświadcza lęku,emocjonalnej labilności i bywa niepewny, czy podoła roli ojca. Po opisaniu rodzicielskichdylematów związanych z ciążą o prawidłowym przebiegu, pochylono się nad sytuacją
rodziców, u których dziecka rozpoznano wadę letalną. W dalszej części opracowania scharakteryzowano możliwości wsparcia rodziców w okresie prenatalnym i perinatalnym udzielanego przez różne podmioty: w pierwszej kolejności przez współmałżonka/partnera i innych członków grupy rodzinnej, następnie przez personel medyczny, szkołę rodzenia oraz inne osoby i instytucje, niekiedy komercyjne. Odnosząc się do rodziców dzieci z wadąletalną, rozszerzono katalog potencjalnych źródeł wsparcia między innymi o hospicjum
perinatalne oraz możliwości, jakie stwarza Internet.
Ze wstępu
Żyjemy w zachodniej kulturze, która jest wręcz opętana przez ideę „tolerancji”. Kiedy jednak tolerancja jest słabo zdefiniowana i jest uczyniona absolutnym dobrem, wtedy podąża ku nietolerancji. Wtedy musi, argumentuje D.A.Carson, być rozmyślnie zakwestionowana, zarówno dla dobra Kościoła, jak też dla dobra szerzej pojętej kultury.
Carson sprawdza, jak definicja tolerancji się zmieniała, szczególnie w ostatnich dziesięcioleciach. Obecnie ma ona mniej do czynienia z tolerowaniem osoby lub jej postawy, a bardziej z odm?wieniem twierdzenia, że inni się mylą. Jest niemożliwością stosowanie tej nowej tolerancji konsekwentnie, w wyniku czego rzeczywista praktyka jest często kapryśna i arbitralna. Gorzej, słowa „tolerancja” i „nietolerancja” stały się zaledwie retorycznymi określeniami akceptacji i odrzucenia.
Pomimo wielu ujemnych rzeczy związanych z tymi nowymi, często etycznie niedoskonałymi definicjami tolerancji, z chrześcijańskiej perspektywy miały także miejsce pewne zdobycze. W tym wartościowym i przystępnym tomie Carson podaje przykłady i cytaty, aby zilustrować swoją analizę i kończy praktyczną poradą w kwestii przedstawienia wartości i zachęcenia do prowadzenia cywilizowanego publicznego dyskursu.
Jak to się stało, że spośród dziesiątków tysięcy gatunków jedynie my opanowaliśmy niebywałą zdolność mówienia?
W swojej fascynującej książce światowej sławy antropolog i psycholog ewolucyjny Robin Dunbar rozwija autorską wizję powstania języka – tego najpotężniejszego narzędzia komunikacji, jakim dysponują ludzie. To również opowieść o tym, jak zdrady, kłamstwa i oszustwa – a także silna presja na to, by to wszystko ograniczyć, uczyniły nas ludźmi.
W tej książce nie tylko uważnie przyjrzę się temu, co robimy z językiem, lecz także postaram się znaleźć odpowiedzi na bardziej fundamentalne pytania dlaczego mamy język, skąd on się wziął i jak dawno powstał. Będzie to zaczarowana podróż pełna przeskoków z jednego nieoczekiwanego zakamarka naszej struktury biologicznej do drugiego, od historii do hormonów, od bardzo ostentacyjnych zachowań małp do chwil największej ludzkiej intymności. Opowieść ta poprowadzi nas w przeszłość poprzez różne etapy naszych dziejów aż do czasów, gdy nie byliśmy jeszcze ludźmi, lecz zaledwie nie tak znowu niezwykłymi małpami człekokszałtnymi. Jak brzmiały najwcześniejsze języki? Kto nimi mówił? Dlaczego rozwinęły się w to, czym są dzisiaj? Dlaczego wciąż się zmieniały do tego stopnia, że dziś istnieje około 5000 różnych języków (nie licząc tych, które wymarły na przestrzeni tysiącleci, zanim ktoś zdążył je zapisać)? [fragment wstępu]
Robin Dunbar jest brytyjskim antropologiem i profesorem psychologii ewolucyjnej Uniwersytetu w Oxfordzie. Słynie z teorii dotyczącej maksymalnej ilości stabilnych relacji międzyludzkich jeden osoby, czyli tzw. liczby Dunbara. Autor m.in. książek Nowa historia ewolucji człowieka (CCPress 2013), Człowiek. Biografia (CCPress 2015), Anatomia miłości i zdrady (CCPress 2016).
Zapewne tak jak długo interesuje nas fenomen narodzin człowieka, tak też fascynuje nas od pokoleń zagadnienie śmierci. W historii pojawiała się ona w różnych kontekstach kulturowych. Można założyć tezę, że miarą poziomu cywilizacyjnego był stosunek człowieka do śmierci. [...] Obrzędy związane z tradycją chowania zmarłych bardzo mocno związane są z przekonaniem, że życie na ziemi jest tylko etapem istnienia człowieka. [...] U wielu ludów i kultur pamięć była sposobem na przedłużenie ziemskiej obecności zmarłego wśród żywych. We współczesnym świecie dostrzegamy wiele takich znaków pamięci [...].Fragment
Dynamiczny rozwój cywilizacji przyniósł ze sobą także pewne zagubienie prawdy o człowieku, co jest współcześnie przejawem kryzysu jego tożsamości. Refleksja nad ciałem człowieka została sprowadzona do twierdzeń nauk przyrodniczych. Sfera duchowa często pozostaje jedynie na marginesie codziennej troski ludzi. Zjawiska zagubienia własnej płci, tzw. "miłość wirtualna", aseksualność jako nowa "orientacja", świadoma ucieczka w samotność, urzeczowienie spotkania seksualnego, bezwstyd kultury, uporczywe poszukiwanie sposobu poszerzenia sfery doznań erotycznych, traktowanie człowieka jako towaru i inne są tego przykładem. Ponowne odkrycie integralnej prawdy o sobie, a więc samoodkrycie człowieka, jest ciągle konieczne. Kościół od wieków wskazuje na miłość jako obszar, na którym może dojść do odbudowy szacunku człowieka do samego siebie.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
