Od weneckiego wydawcy Erazma z Rotterdamu Aldusa Manucjusza przez młodego wydawcę Kafki Kurta Wolffa aż do Roberta Silversa, legendarnego redaktora „The New York Review of Books” – Ślad wydawcy to nie tylko apologia edytorstwa jako jedynego w swoim rodzaju gatunku literackiego, którego perłą w koronie jest prowadzone przez Roberta Calassa mediolańskie wydawnictwo Adelphi, lecz także requiem dla tej „ukrytej tradycji” życia i myśli, którą dla wielu z nas pozostaje książka i przyjemność płynąca z formy jej wydania.
Kiedy Kurt Wolff sto lat temu publikował w swojej serii „Der Jüngste Tag” debiuty prozaików i poetów takich jak Franz Kafka, Robert Walser, Georg Trakl czy Gottfried Benn, ci pisarze od razu znajdowali swoich pierwszych, i to nieprzeciętnych czytelników, bo coś pociągającego było już w samym wyglądzie nowych książek, przypominających cienkie czarne zeszyty z naklejoną etykietką. Nikt nie dodawał do nich ani deklaracji programowych, ani reklamowych sloganów.
Książka dotyczy ważnego zagadnienia związanego z pedagogiczną terminologią w pedagogice rodziny. Każde pojęcie, jak czytamy we Wstępie, stanowi odzwierciedlenie obiektu i zwykle jest polisemantyczną strukturą językową, która jest kształtowana w trakcie rozwoju języka. Pojęcia są werbalizowane za pomocą znaków językowych. Wyrazem pojęć naukowych są terminy specjalistyczne. W literaturze naukowej pedagogiki rodziny wiele podstawowych terminów jest różnie ujmowanych, nadaje im się szerszy lub bardzo wąski zakres treści; występuje także zjawisko tautologii lub niejednoznaczności itp. Jednocześnie brak jest rzetelnych opracowań dotyczących terminologii pedagogiki rodziny. Z uznaniem więc należy przyjąć książkę pod naukową redakcją Bożeny Sieradzkiej-Baziur, poświęconą problematyce terminologii występującej w pedagogice rodziny. Autorzy poszczególnych opracowań wskazali na dużą złożoność terminologiczną pedagogiki rodziny w ujęciu teoretycznym i opisowym.
Struktura pracy jest przejrzysta, logiczna, książka ma charakter interdyscyplinarny.
Z recenzji prof. dr hab. Jadwigi Izdebskiej
Współczesność (contemporary) ma to do siebie, że różni się od nowoczesności (modern), a tym bardziej od nowożytności. Nie odcina się od poprzedniego świata ani nie jest jego prostą kontynuacją. To w pewien sposób nowy świat, który swoimi korzeniami tkwi w świecie starym. Dlatego też we współczesności są obecne zarówno elementy tradycji, nowoczesności, jak i ponowoczesności.
Zawarte w książce rozważania przedstawiają problemy właściwe poszczególnym elementom systemu edukacji oraz ukazują wzajemne przenikanie się niektórych zagadnień, wyzwań, jak również wspólne uwarunkowania funkcjonowania i rozwoju całego systemu edukacji w Polsce, a także w wybranych krajach. Autorzy poszczególnych tekstów opisują nie tylko problemy i przekształcenia, lecz także podejmują próby pogłębionej analizy jakościowej przez poszukiwanie źródeł i przyczyn oraz uzasadnień dla zachodzących transformacji, w tym również czynników determinujących kierunki zmian. Książka odpowiada na pytania, które dotyczą pedagogiki oraz edukacji i które stawia współczesność.
Publikacja ma z pewnością zróżnicowany charakter, gdyż pedagogika odnosi się do różnych obszarów życia i funkcjonowania człowieka, co potwierdzają składające się na nią teksty. Ich autorzy punktem wyjścia do dyskusji nad współczesnością czynią zarówno stan nauki, polityki, oświaty, szkolnictwa wyższego, środowiska wychowawczego i stosunków międzyludzkich, jak i swoje oczekiwania i nadzieje co do rozwoju dyskursu edukacyjnego i praktyki edukacyjnej. W wielu miejscach na kartach książki mamy do czynienia z analizami nie tyle zmierzającymi w stronę żądania określonych zmian, co raczej prowokującymi do namysłu nad edukacją we współczesnym nam świecie – w świecie, w którym teraźniejszość jest rozciągnięta w czasie i jest przedmiotem badań, w tym przypadku także badań pedagogicznych. Książka pokazuje, że zainteresowania naukowe autorów tekstów, jakkolwiek odmienne, mają w sobie coś wspólnego – przeniknięte są myślą o przyszłości: często jest ona dla nich ważniejsza niż teraźniejszość.
Troska o przyszłość wymaga edukacji, u podstaw której leży pedagogika interakcji między rozbudzaniem mikroświatów ludzkich osobowości a uwrażliwianiem na odpowiedzialność wobec współtworzonego makroświata. Z punktu widzenia nauki przyszłość stanowi wielką niewiadomą, bo przecież jeszcze nie istnieje. Natomiast edukacja jest możliwa, ponieważ dzięki ludzkiemu intelektowi wierzymy, że edukując współczesnych, możemy wpływać na ich zachowania w przyszłości. W ten sposób chcemy oddziaływać na kształt czasów, które z wielkim prawdopodobieństwem nadejdą, a dla przyszłego pokolenia będą jego współczesnością.
Książkę tę dedykujemy Panu Profesorowi Stefanowi M. Kwiatkowskiemu – naszemu Przyjacielowi i Przewodnikowi po świecie wiedzy i nauki. Niniejsza publikacja jest darem od bliskich Mu osób, które z wielką radością i nieukrywanym entuzjazmem przyjęły nasze zaproszenie do jej współtworzenia, za co im w tym miejscu bardzo serdecznie dziękujemy.
Joanna Madalińska-Michalak, Norbert G. Pikuła
Autor dokonał ogromnego wysiłku intelektualnego, wnikając w meritum problemu i rekonstruując poglądy wybranych przedstawicieli ponowoczesnej/postmodernistycznej filozofii politycznej i prawnej na istotę i funkcję społeczno-polityczną oraz ideologiczną praw człowieka.
Prof. dr hab. Wiesław Bokajło
Jednostka i nieskończoność to opowieść o Baruchu Spinozie, pierwszy wyraz fascynacji Leszka Kołakowskiego wiekiem XVII. Pasji tej Profesor pozostał wierny do końca życia, a do książki o Spinozie wrócił niedługo przed śmiercią, dyktując poprawki i uzupełnienia. Spinoza był dla niego od początku najważniejszym filozofem i główną inspiracją. Niewznawiana przez pół wieku pierwsza – i zarazem ostatnia, nad którą pracował – książka to nie tylko pamiątka po „wczesnym Kołakowskim”, ale dojrzała interpretacja, napisana z wnikliwością i charakterystyczną dla autora klarownością. Kołakowski dostrzega w metafizycznych wywodach Spinozy realne ludzkie problemy, odnosi to, co pozornie abstrakcyjne, do konkretu życia. Dzięki temu wykład o jednym z najtrudniejszych filozofów w dziejach staje się przystępny i aktualny. Praca dla miłośników Leszka Kołakowskiego i jedynej w swoim rodzaju filozofii XVII wieku.
Monografia zawiera artykuły problemowe z zakresu socjolingwistyki w ujęciu interdyscyplinarnym. W monografii podjęte zostaną m.in. takie zagadnienia, jak: język jako czynnik tworzenia lokalnej kultury, charakterystyka języka potocznego, analiza sakralnej leksyki, nauczanie języków a politologia, międzykulturowa komunikacja. Monografia analizuje problemy na styku językoznawstwa, socjologii, psychologii społecznej i etnografii z zastosowaniem różnych metod badawczych. Monografia w języku polskim, rosyjskim. Książka adresowana jest zarówno do specjalistów, jak i młodych adeptów nauki.
Rozważania nad możliwością charakterystycznej dla współczesnych społeczeństw zachodnich emancypacji od władzy. Autorka koncentruje się na właściwym dla tej koncepcji sposobie łączenia namysłu nad dotychczasowymi dziejami (dociekania genealogiczne) z refleksją dotyczącą możliwej formy uwalniania się od określonych typów zależności i tego, jakie grupy emancypacyjne byłyby w stanie zrealizować to zadanie.Perspektywa sformułowania pozytywnej propozycji przebudowy świata polityki, ekonomii czy przekształcenia relacji społecznych bywa podawana w wątpliwość przez niektórych współczesnych filozofów. Ci zaś, którzy są przekonani, że współczesne myślenie nie utraciło zdolności tworzenia takich projektów, przyznają samej emancypacji dość szczególny status, nieporównywalny z jej miejscem w dawniejszej filozofii.Autorka nie tylko dokonuje przeglądu aktualnych poglądów filozoficznych, lecz także wskazuje na silne zależności istniejące między danym sposobem ujmowania historii a odpowiadającym mu typem myślenia o emancypacji i właściwym jej podmiocie. Wyjątkowe miejsce współczesnego dyskursu emancypacyjnego, a przede wszystkim nierozerwalny związek dzisiejszej myśli emancypacyjnej z bardzo szczególnym rodzajem refleksji nad przeszłością, czyli genealogią, stanowi główny obszar jej zainteresowań.
Niniejsza publikacja zespołu autorów, uczestników konferencji naukowej, przybliża treści dotyczące stanu wiedzy z obszaru pozamilitarnych przygotowań obronnych państwa realizowanych przez administrację publiczną oraz przedsiębiorców. Poza tym autorzy wymienili problemy, sposoby ich eliminacji oraz określili kierunki zmian dotyczące przygotowań obronnych Polski.
Monografia zawiera pogłębioną analizę wybranych aspektów zmian społecznych, kulturowych oraz strukturalnych, które miały miejsce w polskich siłach zbrojnych od początku procesu transformacji. Złożoność procesu przemian w wojsku oraz wielość uwarunkowań, które towarzyszyły temu procesowi spowodowały, że autorzy monografii skoncentrowali się na opisie i analizie konsekwencji tych zmian w okresie od 1989 do 2014 roku. Podjęte rozważania dotyczą: powiązań jednostek wojskowych ze społecznościami lokalnymi; konsekwencji wycofywania jednostek wojskowych dla rozwoju poszczególnych gmin; uwarunkowań procesu rekonwersji kadry; przystąpienia Polski do NATO i w rezultacie umiędzynarodowienia działalności wojska poprzez udział w operacjach na rzecz pokoju; zmieniającego się obrazu żołnierza w świadomości społecznej i kształtowanego w dyskursie medialnym. Monografia adresowana jest do przedstawicieli środowisk akademickich i wojskowych zainteresowanych społecznymi aspektami zmian w siłach zbrojnych w okresie transformacji ustrojowo-systemowej.
Nakładem Fundacji na Rzecz Myślenia im. Barbary Skargi ukazał się wybór wywiadów o filozofii i literaturze, które przez ponad 10 lat Anton Marczyński robił na potrzeby swej rubryki "Hortus (In)Conclusus" w Redakcji Ukraińskiej Polskiego Radia dla Zagranicy.
Są to rozmowy m.in. z Barbarą Skargą, Myrosławem Popowyczem, Władysławem Stróżewskim, Ihorem Byczko, Tadeuszem Gadaczem, Tarasem Wozniakiem, Jerzym Prokopiukiem, Zbigniewem Mikołejko, Adamem Pomorskim, Dmytrem Stepowykiem oraz wieloma innymi ważnymi i ciekawymi ludźmi. Większość z nich pochodzi z Polski i Ukrainy, lecz do współtworzenia tomu zaproszeni zostali również Tomas Venclova i Andrij Okara.
Jest to zbiór eklektyczny i popularyzatorski. Sam tytuł tomu na to wskazuje. Dokonując wyboru z ponad 300 rozmów, Anton Marczyński pragnął chociażby część z nich ocalić przed całkowitym zniknięciem, stąd pomysł wydania ich w postaci książki.
Książka w opracowaniu graficznym Marka Sobczyka.
W dyskusji wezmą udział:
Dr hab. Myrosław Trofymuk
Dr Bartosz Działoszyński
Dr Mateusz Falkowski
Dr Anton Marczyński
Czy żyjemy już w epoce postchrześcijańskiej, jak zdawał się to widzieć wątpiący Samuel Beckett, jeden z największych, a zarazem najbardziej radykalnych pisarzy XX wieku, laureat literackiej Nagrody Nobla z 1969? Czy rzeczywiście Człowiek to bezdomny w kosmosie - istota porzucona, zapomniana, wyklęta, nad którą nikt nie czuwa? Czy Ziemia to raczej piekło, czy nie droga czyśćcowa prowadząca do Nieba? Czy los rodzaju ludzkiego to jedynie męczarnia, miotanie się w ciemności - krzyż pospolity, tortura, czy nie Krzyż Odkupienia?O tych fundamentalnych kwestiach dyskutują ze sobą Antoni Libera, pisarz, tłumacz i znawca Becketta, oraz Janusz Pyda (OP), dominikanin, wykładowca i duszpasterz akademicki. Pasjonujący dialog o sensieżycia i świata poprzez interpretację najwybitniejszych dramatów autora słynnego Godota, które nakładem PIW ukazały się niedawno w dwutomowej edycji Utworów wybranych (2017).
Przedstawiona pozycja to kolejna, jakże udana publikacja z serii dotyczącej problemów narkomanii autorstwa uznanych badaczy problematyki przestępczości, zaburzeń i uzależnień. Koordynujący serię, wybitny znawca tematyki uzależnień, z ogromną determinacją, systematycznie prowadzi badania empiryczne i prezentuje problematykę narkotykową, dopalaczy, przestępczości narkotykowej jako jednych z największych zagrożeń. Kolejna praca pod względem struktury przemyślana. Dobór tematyki i sposób prezentowania zasługują na wysoką ocenę. Praca zawiera bardzo duże walory poznawcze, napisana została bardzo czytelnym językiem.
DR HAB., PROF. WSB MAREK WALANCIK
Każdy podjęty w opracowaniu problem jest przedstawiony w sposób nie tylko profesjonalny i na wysokim poziomie naukowym, ale również został opisany zrozumiałym i komunikatywnym językiem. Opracowanie wpisuje się w cykl wyjątkowo ważnych, niecodziennych i niezwykle przydatnych materiałów, przede wszystkim dla mądrych pedagogów, którzy będą nie tylko chętnie, ale też z ogromnym zaangażowaniem, wdrażali w czyn zaproponowane w nim rozwiązania. Niniejszym rekomenduję publikację jako ważne opracowanie z zakresu diagnozy problematyki narkotykowej.
DR HAB., PROF. UJK TADEUSZ SAKOWICZ
Niewątpliwie największą zaletą pracy jest przywrócenie do świadomości historyków istnienia poza władczyniami, mieszczankami i szlachciankami także i kobiet warstwy kmiecej. Wstrząsające, bo trudno użyć innego słowa, jest ukazanie przez Autorkę, jak dalece na badania prowadzone przez historyków oddziaływał dawny sposób postrzegania kobiety. W wielu miejscach swojej pracy Autorce udało się udowodnić, że historiografia przełomu XIX i XX wieku pochylająca się czasem nad dziejami kobiet, z reguły jednak na marginesie innych badań, nie była wolna od stereotypu myślenia o kobiecie jako przedmiocie, szczególnie w wiekach średnich, a badacze zajmujący się tym zagadnieniem, pomimo innego wydźwięku źródeł, nie widzieli w kobiecie wieków średnich godnego partnera, towarzyszki życia, a jedynie własność ojca, a później męża. [...] Reasumując, powstała niezwykle ważna i potrzebna książka, która nie tylko przybliży badaczom nieodkryty do tej pory świat kobiet warstwy wieśniaczej, ale przede wszystkim uświadomi, jak wiele jeszcze potrzeba pracy, aby zmienić postrzeganie roli kobiet, i to nie tylko w średniowieczu.
Fragment recenzji dr hab. Bożeny Czwojdrak
Książka poświęcona została zjawisku protestacyjnych samospaleń i wybranym dziełom, które się do nich odnosiły. Protestacyjne samospalenia to dobrowolne, manifestacyjne i radykalne wystąpienia perswazyjne, które podejmowane są w imię wartości uznawanych przez osobę decydującą się na taką formę sprzeciwu za godne tego, aby poświęcić za nie życie. Są oglądane (na żywo i z odtworzenia) i mają być oglądane, gdyż zakładają wystąpienie przed innych i przed innymi, aby językiem cierpienia ciała i żywiołu ognia wyrazić niezgodę i/lub żądać zmiany.
W drugiej połowie dwudziestego wieku, po głośnym samospaleniu wietnamskiego mnicha buddyjskiego Thích Qu?ng Đ?ca w 1963 roku, protesty samobójcze w ogniu weszły do arsenału pokojowych działań protestacyjnych i kojarzone są z walką bez przemocy (przemoc oczywiście występuje w nich, lecz kieruje się ją przeciwko sobie samemu, a nie innym). Trzon publikacji stanowią szczegółowe studia sześciu przypadków samospaleń dokonanych z różnych przyczyn przez następujące osoby: Thích Qu?ng ??c (1963), Norman Morrison (1965), Ryszard Siwiec (1968), Jan Palach (1969), Chun Tae-il (1970), Mohamed Bouazizi (2010).
Zostały one poprzedzone uwagami natury ogólnej, tworzącymi teoretyczną podstawę dla rozważań szczegółowych. Pomiędzy nimi znajduje się kalendarium w formie krótkich not i mikrostudiów wzbogaconych o informacje na temat dzieł poświęconych danemu przypadkowi. Pozwala ono zobaczyć globalny wymiar zjawiska, jego skalę oraz spektrum spraw, o które upominały się swoimi radykalnymi działaniami osoby protestujące.
Waga zbioru: Nowa humanistyka. Zajmowanie pozycji, negocjowanie autonomii, jest nie do przecenienia. Ta książka zamyka okres poszczególnych, rozproszonych zwrotów w humanistyce, między wygasającym paradygmatem poststrukturalistycznym, paradygmatem tekstowego świata, w którym humaniści, szeroko rozumiani „tekstolodzy” cieszyli się hegemonią swych pod- dyscyplin w uniwersytecie, a dniem dzisiejszym, kiedy, powtórzmy za Ryszardem Nyczem, nastąpiło „wpędzenie w [...] depresyjną pozycję humanistów”, pozwalające instrumentalnie przejąć ich narzędzia i pola działania, obciążając ich zarazem odpowiedzialnością za mentalne i społeczne skutki tych działań”. Gdy owo instrumentalne, ze swej istoty wrogie, przejęcie służy nie, jak chce Nycz, uformowaniu krytycznej samowiedzy oraz wrażliwości i sprawczej kreatywności jednostek i wspólnot”, ale czemuś wręcz przeciwnemu, wobec czego tamto zadanie drugi, obok polskiego badacza, najczęściej cytowany w tym tomie autor, Bruno Latour nazwał „rozpaczliwym zadaniem”. Jak powiedział 26 lutego 2014 roku w Królewskiej Akademii w Kopenhadze Latour. „To rozpaczliwe zadanie, aby nadal myśleć, kiedy moce inteligencji są poświęcone zamykaniu myśli i maszerowaniu naprzód z oczami szeroko zamkniętymi”.
Odpowiedzią jest budowanie mostów, przebijanie murów, łączenie się humanistów z nie-humanistami, aby odzyskać utraconą sprawczość.
z recenzji prof. Krzysztofa Kłosińskiego
Niniejsze opracowanie składa się z dwóch części, dla kórych kategoria wsparcia staje się kluczowym wymiarem lokowania zróżnicowanych tematycznie i odmiennie prezentowanych refleksji badawczych, umożliwiając tym samym uchwycenie komplementarności i kontekstualności kategorii badawczej, jaką stanowi wsparcie.
Część pierwsza, zatytułowana Globalne i lokalne wymiary wsparcia wobec problemów społecznych, mieści siedem opracowań. Otwiera ją artykuł autorstwa Jolanty Spętanej i Danuty Krzysztofi ak (Wsparcie wobec problemów społecznych jako pomoc w egzystencji) odnoszący się m.in. do wieloznaczności i zmienności w obszarze identyfikowania współczesnych problemów społecznych implikujących potrzebę uwzględnienia niespecyficznej kategorii kondycji egzystencjalnej człowieka. W kolejnym tekście Zbyszko Melosik (Młodzież, edukacja i przemiany kultury współczesnej: (re)konstrukcje kontroli, wolności i rozproszenia) podejmuje problematykę przemian współczesnej kultury i edukacji, ogniskując swe rozważania na kategorii młodzieży. Peter Odrakiewicz, Michael Gaylord i David Odrakiewicz (Innovation supporting society for all in a Global Organization Taking into Account Various Aspects of Intellectual Capital, Including Integrity as a Social Inclusion Innovation in an Organizational Context – Revisited in 2017), poruszając wątek innowacyjnych form wsparcia zwracają uwagę na szereg zagrożeń implikowanych na bazie współczesnych przeobrażeń społecznych. Tekst Artura Kisiołka, oparty o przeprowadzone przez Autora badania empiryczne, traktuje o motywacji i postrzeganiu pracy zawodowej przez przedstawicieli pokolenia XYZ (Pokolenia XYZ: motywacja i postrzeganie pracy zawodowej). Elżbieta Subocz (Asystentura rodziny jako forma wsparcia rodzin doświadczających problemów życiowych), dokonuje interesującej poznawczo analizy asystentury rodziny – stosunkowo nowej profesji powołanej do wspierania rodzin doświadczający trudności życiowych, zwłaszcza w sferze opiekuńczo- wychowawczej. Anna Kaczmarek (Obszary wsparcia wobec trudności życiowych osób dotkniętych przemocą domową – z perspektywy pracownika socjalnego), podejmuje ważny społecznie problem przemocy lokując go w polu zainteresowań i działań zawodowych pracownika socjalnego. Zofia Waszak (Niekonwencjonalne formy wsparcia osób uzależnionych we wspólnotach Cenacolo), przedstawia mało znaną (nazwaną przez Autorkę alternatywną i niekonwencjonalną) formę pomocy osobom uzależnionym, realizowaną we Wspólnocie Cenacolo. Podejmując próbę uszczegółowienia wymiarów wsparcia znajdujących reprezentację w istotnym obszarze egzystencji jednostki, odniesiono się do pojemnej i wieloaspektowej kategorii zdrowia.
Druga część opracowania – Spektrum wsparcia a kategoria zdrowia – mieści sześć interdyscyplinarnych tekstów skupionych wokół wspomnianej kategorii zdrowia, ze szczególnym uwzględnieniem możliwości wsparcia w obszarze szeroko pojętej niepełnosprawności.
Swój esej kieruję do czytelnika zainteresowanego teorią uniwersalnej symetrii czasu. Inteligentny projekt istnienia, który jest elementem tej teorii, to naukowe rozważania, zgodnie z którymi nasz świat jest symetrycznie podzielony na dwa pola rozumowania materii oraz antymaterii, a także grawitacji oraz antygrawitacji.
Prezentowany tom studiów zawiera opracowania na temat postprawdy w różnych jej kontekstach. Są to na ogół opinie sceptyczne, zarówno co do zasadności używania tego terminu, jak i jego znaczenia jako zjawiska społecznego. Zasadniczą motywacją do wydania niniejszej publikacji jest ogromny i wciąż postępujący deficyt prawdy w dyskursie publicznym. Ginie ona w natłoku redundantnego jazgotu zmediatyzowanego i zmedializowanego świata. Odbiorca pozostaje bezbronny w obliczu infoataku na niespotykaną dotąd skalę. Mediatyzacja i medializacja sprawiają, iż rzeczywistość niedostrzegalnie przeplata się z jej konstruktami medialnymi, które tworzą tzw. „hiperrzeczywistość”. Tak budowane „obrazy w głowach” pozbawione są mocnego zakorzenienia w rzeczywistości, a więc i w prawdzie. Stwarza to pole do różnego rodzaju nadużyć oraz niebezpieczeństwo polegające na niewierności uczestnika dyskursu publicznego prawdzie i jej etycznym oraz moralnym wymogom. Jest to nasze wspólne zmartwienia i troska jednocześnie o to, jak przywrócić etos prawdy w komunikacyjnych relacjach międzyludzkich.
Najbardziej chyba oryginalny, twórczy, a zarazem kontrowersyjny niemiecki filozof naszych czasów Peter Sloterdijk (ur. 1947) w tym krótkim eseju podejmuje sprawy fundamentalne: rozważania o „nieprawdopodobieństwie” ludzkiego społeczeństwa w świetle dzisiejszego rozumienia wolności. Sloterdijk od dawna należał do licznego grona krytyków projektu oświeceniowego. W ponowoczesnym duchu demaskował humanizm jako inną formę „hodowli” człowieka. W niniejszej książce definiuje wolność indywidualną i identyfikuje jej historyczne losy. Jeśli dawna wolność opierała się na przymierzu gniewu, a więc miała źródło w stresie (bunty, rewolucje, walka o wyzwolenie społeczne), to w chwili, gdy „samotny wędrowiec” Rousseau, medytując w łódce na jeziorze, odkrył czystą radość z własnego istnienia wolnego od stresu, społeczeństwu wyrosło we własnych szeregach największe zagrożenie – anarchiczna jednostka. Cała późniejsza filozofia i teoria społeczna jest próbą zneutralizowania tego napięcia. Szczególną rolę odegrała myśl idealistyczna, usiłując zawłaszczyć w tym celu odkrycie subiektywizmu przez Rousseau. Niemożliwość, niemal cud istnienia społeczeństwa rodzi między innymi pytanie o naturę przyszłej myśli wolnościowej, o kształt liberalizmu. W fascynujących jak zwykle wywodach Sloterdijk rysuje pewną odpowiedź dla naszych czasów, która ma pogodzić indywidualistycznie wolny podmiot z kolektywem stresu.
Lord Acton nazywany jest często historykiem wolności, a niekiedy nawet najbardziej wybitnym historykiem wolności. Istotnie, wśród wielu zainteresowań i dążeń, wolność była jego życiową pasją oraz centralnym tematem jego pisarstwa. To prawda, że jego wieloletni projekt napisania historii wolności nie został nigdy zrealizowany i, jak określił to pewien złośliwy obserwator, stał się „najwybitniejszą książką, której nigdy nie napisano”. Prawdą też jest to, że na przestrzeni prawie pięćdziesięciu lat działalności naukowej i publicystycznej Acton pisał na wiele tematów, ale nie stworzył żadnej książki. Prawdą jest jednak również i to, że we wszystkim, co tworzył, a zdołał napisać setki pomniejszych prac – artykułów, esejów, recen¬zji książek i listów – wolność zawsze stanowiła albo punkt centralny, albo ideę jednoczącą wszystkie inne tematy. Niezależnie bowiem od deklarowanego tematu – historii, polityki, filozofii i religii; Kościoła, państwa lub stosunków państwo¬-Kościół; absolutyzmu, nacjonalizmu, demokracji czy liberalizmu; problemów ewolucyjnego rozwoju czy rewolucyjnych zmian – wolność zawsze pozostawała punktem odniesienia. Inne tematy albo służyły naświetleniu różnych odcieni wolności, albo były rozpatrywane jako elementy historii wolności. Bez popadania w przesadę można by zatem powiedzieć, iż wszystkie badania i całość pisarstwa Actona służyły w ten czy inny sposób wolności.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
