Książka składa się z trzech części i aneksu. W pierwszej części przedstawione zostały rozmaite koncepcje metafizyki, ontologii i filozofii pierwszej, a także zasługujące na uwagę elementy tych doktryn. W części drugiej podjęto próbę systematyzacji teorii metafizycznych i ontologicznych, biorąc pod uwagę kilkanaście możliwych kryteriów. W części trzeciej omówiono pewne krytyczne argumenty ukierunkowane na określone koncepcje metafizyki i ontologii oraz na poszczególne ich elementy. Przytoczone zostały zarówno argumenty funkcjonujące w klasycznej literaturze przedmiotu, jak i wybrane analizy własne. Te ostatnie dotyczą takich fundamentalnych pojęć, jak koncepcja powszechników, struktura podmiotu i własności czy realnej relacji. Krytyka ta, choć daleka od kompletności wskazuje zdaniem autora, że ontologia lub też metafizyka, rozumiana jako teoria tego, co istnieje lub istnieć może, ma pewne zasadnicze mankamenty i tym samym wskazuje poza siebie na teorię, która jej tematykę podejmuje w bardziej adekwatnym kontekście. W charakterze przyczynku do tej kwestii załączono aneks, w którym autor prowadzi rozważania na temat możliwej genezy jednego z podstawowych pojęć metafizyki rozciągłości.
Niepodważalną zasługą prof. Małgorzaty Krakowiak jest przedstawienie kilku, co najmniej, twarzy Kazimierza Wyki: personalisty, katastrofisty, uważnego czytelnika, nauczyciela, a także człowieka mającego ambicje odnowy życia literackiego i przywrócenia mu właściwej rangi. […] zasługuje na uznanie barwne omówienie dorobku krakowskiego uczonego, jednego z ostatnich, „co tak poloneza wodził”, w większym stopniu myśliciela niż badacza (nb: Heidegger ubolewał, że w dzisiejszych czasach myśliciela zastąpił badacz), człowieka wybitnego, pełnego sprzeczności, wielkości i małości, uczonego, dla którego literatura była sprawą najwyższej rangi. Godne podkreślenia wydaje mi się także to, że książka prof. Małgorzaty Krakowiak – być może w sposób niezamierzony – pokazuje jak intensywne życie intelektualne toczyło się ongiś pośród uniwersyteckiej społeczności, jaką rolę odgrywał uniwersytet, jako wspólnota magistrorum et scholarum; wspólnota poszukująca prawdy.
Z recenzji dr. hab. Artura Żywiołka, prof. UJD
An ancient entertainer unable to work while pregnant; a medieval holy woman performing a ‘miraculous termination’; a Reformation-era abortion provider prosecuted as a witch; a Victorian midwife saving her patients from the workhouse. Women have always sought to end pregnancies, and long succeeded. This book tells their stories.
From enslaved and Indigenous herbal knowledge on Europe’s colonial plantations to Planned Parenthood’s unlikely alliance with postwar churches, Mary Fissell reveals abortion’s long politics, tracing how Western societies have policed the practice—or chosen not to. For long periods in our past, abortion was widely tolerated by authorities and ordinary people, and far from straightforward in Christian morality: it was not a crime in Britain until 1803, nor a religious issue in America until the twentieth century.
Whether in France, Scotland, Germany or Italy, abortion controls have always sprung from wider panics around social change—whether times of war, revolution and economic upheaval, or patriarchal anxiety about women’s growing independence. As restrictions tighten once more, this vividly illuminating history reminds us that such repression never endures.
Publikacja podejmująca problematykę wczesnochrześcijańskiej myśliPodejście inicjacyjne pozwala nam śledzić obydwa rodzaje kerygmatu w zupełnie nowej perspektywie - progresywnej, ewolucyjnej. W rzeczy samej w centrum kerygmatu NT (kerygmatu Jezusa i o Jezusie) stoi Jezus jako Człowiek, który jest medium Bóstwa.Z przeglądu źródeł chrześcijaństwa powstałych przed 381 r. narzuca się nam z całą siłą perswazji jako główny i najważniejszy - wniosek następujący: nie można uchwycić i zrozumieć fenomenu ekklesii w oderwaniu od kontekstu instytucji inicjacji, a nawet instytucji pokuty.Bogusław Górka, prof. Uniwersytetu Gdańskiego, doktor historii starożytnej UG, doktor i doktor habilitowany z religioznawstwa UJ. Twórca podejścia inicjacyjnego oraz hermeneutyki inicjacji.
Bezpieczeństwo jako właściwość/stan podmiotów, obiektów, rzeczy, procesów leży u podstaw ich istnienia. bez właściwej dozy bezpieczeństwa niemożliwe jest przeto społeczeństwo. U podstaw determinuje ono istnienie, trwanie i przetrwanie tego fenomenu. Bezpieczeństwo wszelkich ludzkich zbiorowości ma przy tym wybitnie społeczny charakter (fragment Wstępu)
Książka jest wyrazem fascynacji autora społeczno-artystyczną koncepcją Cesara Manrique, który za pomocą sztuki pragnął podkreślić naturalne piękno wulkanicznej wyspy Lanzarote i uczynić z niej wymarzone miejsce dla życia jej mieszkańców. Miejsce atrakcyjne zarazem dla gości z zewnątrz, ale wolne od masowej turystyki i powtarzalnych wytworów przemysłu. Autor opisuje fenomen Lanzarote z perspektywy filozofii społecznej, poddając analizie rolę artysty w kształtowaniu otaczającego go świata. Odnosi się do pojęcia piękna natury jako źródła nie tylko twórczości artystycznej, lecz także ludzkiego szczęścia. Opisuje zakorzenienie człowieka w tradycji, kulturze i lokalnej przestrzeni, niezbędnych do budowania tożsamości społecznej. Otwarte zakończenie książki zachęca czytelnika do własnej refleksji nad tym, czy utopijny zamysł Manrique, aby uczynić Lanzarote miejscem jedności życia, sztuki i człowieczeństwa, został zwieńczony sukcesem, czy też wciąż pozostaje w kręgu niezrealizowanych marzeń.Powinno być:Książka jest wyrazem fascynacji autora społeczno-artystyczną koncepcją Cesar Manrique, który za pomocą sztuki pragnął podkreślić naturalne piękno wulkanicznej wyspy Lanzarote i uczynić z niej wymarzone miejsce dla życia jej mieszkańców. Miejsce atrakcyjne zarazem dla gości z zewnątrz, ale wolne od masowej turystyki i powtarzalnych wytworów przemysłu. Autor opisuje fenomen Lanzarote z perspektywy filozofii społecznej, poddając analizie rolę artysty w kształtowaniu otaczającego go świata. Odnosi się do pojęcia piękna natury jako źródła nie tylko twórczości artystycznej, lecz także ludzkiego szczęścia. Opisuje zakorzenienie człowieka w tradycji, kulturze i lokalnej przestrzeni, niezbędnych do budowania tożsamości społecznej. Otwarte zakończenie książki zachęca czytelnika do własnej refleksji nad tym, czy utopijny zamysł Manrique, aby uczynić Lanzarote miejscem jedności życia, sztuki i człowieczeństwa, został zwieńczony sukcesem, czy też wciąż pozostaje w kręgu niezrealizowanych marzeń.******Manrique and His Lanzarote Project. Utopia Actualized? An Artist's Programme for the Aesthetic-Social Transformation of an IslandThe book is an expression of the authors fascination with Cesar Manriques social and artistic concept, who with the help of art wanted to highlight the natural beauty of the volcanic island Lanzarote and make it a dream place to live in for its inhabitants. A place that is attractive for the outside visitors, but also free of mass tourism and recurring products of the industry.The author describes the phenomenon of Lanzarote from the perspective of social philosophy, analysing the role of the artist in shaping the world surrounding him. He refers to the idea of beauty of nature as a source of not only artistic creation, but also human happiness. He describes how people are rooted in tradition, culture, and local area, which are essential for building social identity. The open ending of the book encourages readers to reflect on their own if Cesar Manriques utopian idea to make Lanzarote a place of unity of life, art, and humanity is a success or if it still remains an unfulfilled dream.
Żyjemy w świecie rozdartym. Świecie antynomii, przeciwieństw, sprzeczności. Ze wszystkich stron dobiegają głosy, które obwieszczają światu nowo odkrytą lub starodawną, w każdym razie nieomylną i nieodwołalną prawdę. Te rozproszone nawoływania tworzą zgiełk. Brakuje nam paradygmatu. Paradygmatu myślenia i paradygmatu działania. Mimo że wielu twierdzi, że filozofia nowożytna, filozofia wielkich systemów skończyła się już ponad wiek temu, konstatowany przez nią stan rzeczy trwa nadal. Jakie są jego źródła, jakie powody, jakie przyczyny? To stanowi zagadnienie samo w sobie. Celem, jaki stawia sobie ta książka, jest nie dokładna identyfikacja tych powodów, lecz przyczynienie się do rozwiązania problemu, który one wywołały. Praktyki poznawcze, które pozostają zamknięte w horyzoncie immanentyzmu (poglądu, wedle którego wszystko jest poznawalne), popadają w paradoksy. Ten, kto będzie potrafił przekroczyć ten horyzont, odnieść się do czegoś niepoznawalnego, będzie też w stanie ustanowić nową racjonalność. Konrad Wyszkowski (1995) doktor filozofii. Zajmuje się przede wszystkim pojęciem normy, a także niemiecką i polską tradycją filozoficzną. Współredagował monografie zbiorowe Nicość (Warszawa 2020) i Konstytucyjne interregnum (Warszawa 2019). Publikował w czasopismach Cosmos and History, Kronos, Machina Myśli, Teologia Polityczna co Tydzień, Polish Political Science Yearbook. Wypowiadał się w podcastach (Nie)widzialne, Filozofować po polsku i Pogawędnik Filozoficzny.
Oddajemy do rąk Czytelnika kolekcję tekstów naukowych, która łączy kilka wspólnych wątków. Pierwszym jest osadzenie w przemianach społecznych, politycznych i kulturowych XIX i XX wieku zarówno doświadczenia misji i charyzmatu Zgromadzenia Zmartwychwstańców, jak i twórczości artystycznej skłaniającej się ku mistyce. Drugim wątkiem jest poszukiwanie spotkania z Nadprzyrodzonym przez sztukę, trzecim – wyrażanie przez formę plastyczną istotnych wartości, jakimi żyły i żyją wspólnota Zmartwychwstańców oraz społeczeństwo XIX i XX wieku.
Na pierwszą część książki składają się teksty, które łączy jedna istotna wspólna nić. Jest nią historia, charyzmat, czyli szczególny, niepowtarzalny zestaw wartości właściwy dla wspólnoty zakonnej, oraz misja społeczna, duchowa, pasterska i kulturowa Zmartwychwstańców – zgromadzenia zakonnego, które powstało z klęsk, beznadziei, ale również z wysiłków i poszukiwania przez Polaków nadziei na przyszłość w XIX wieku. Koleje losu oraz dokonania tej wspólnoty – zarówno na polu kościelnym, jak i społecznym – są przedmiotem badań naukowych, ale aktywność Zmartwychwstańców w dziedzinie promocji sztuk plastycznych oraz inicjowania realizacji architektonicznych, malarskich, rzeźbiarskich i złotniczych pozostaje w cieniu. Zaprezentowane studia mają przełamać te tendencje i zainicjować badania nad artystycznym nurtem w posłudze zgromadzenia. Drugą część książki poświęcono zagadnieniom mistyki chrześcijańskiej jako jednemu z charyzmatów Zmartwychwstańców, a także aktywności ściśle powiązanej z człowieczeństwem.
Pragnienie doskonałości, wpisane w życie i duszę (psyche) ludzi różnych epok i kultur, mobilizowało ich nieustannie do poszukiwania tejże i jej definiowania m.in. jako Dobra, Piękna, Mądrości, Prawdy, a wreszcie – wszechogarniającej i absolutnie konsekwentnej Miłości. Dla tych Ludzi Światła ascetyczny trud jest tylko formą, drogą konieczną, acz bez znaczenia w trakcie docierania do tego, co najdoskonalsze, i do Tego, który jest samą doskonałością.
Na podstawie artykułów można sformułować pytania fundamentalne dla żyjących w erze postnowoczesnej, postmodernistycznej i posthumanistycznej: czy celem jest nieustanne przypominanie o fragmentaryczności współczesnego człowieka i niedojrzałości jego postawy nastawionej na branie zamiast dawania i dzielenia? Czy celem jest nieustanne przypominanie o upadku, grzechu, niemocy? Podkreślanie i wizualizowanie tego aspektu człowieczeństwa w każdym miejscu? Czy też przypominać należy także o wartościach pozytywnych, o Prawdzie, Dobru i mistycznej drodze, która uczy Miłości i rozbudza pragnienie Piękna, zarówno w jego wymiarze etycznym, duchowym, jak i estetycznym? Czyż te pytania w gruncie rzeczy nie sygnalizują orędzi Ciemności lub Światła?
We współczesnej praktyce i dydaktyce przekładu tekstów użytkowych niezmiernie aktualnym i mało zbadanym obszarem są kompetencje techniczne tłumacza. Autor zgłębia tę tematykę, opierając się na własnym doświadczeniu, wybranych ramach kompetencyjnych oraz stosując metody wieloletnich badań mieszanych. W książce scharakteryzowano narzędzia językowe wykorzystywane w procesie tłumaczenia, związaną z nimi wiedzę i umiejętności niezbędne do profesjonalnego przekładu, a także wykazano ich znaczenie na tle pozostałych kompetencji tłumacza.
Studentów przekładoznawstwa i osoby zawodowo związane z tłumaczeniem lub zainteresowane przetwarzaniem języka może zaciekawić poruszona w książce problematyka automatyzacji procesu tłumaczenia w dużej instytucji Unii Europejskiej oraz opis ewolucji technologii tłumaczeniowych, od narzędzi CAT po różne generacje translacji maszynowej i najnowsze rozwiązania oparte na sieciach neuronowych, takie jak translacja neuronowa (NMT) i duże modele językowe (LLM). Dydaktycy przekładu znajdą tu z kolei przegląd koncepcji i modeli kompetencyjnych oraz praktyczne ćwiczenia rozwijające kompetencje techniczne tłumacza w erze technologii cyfrowych.
Jak poprawnie pisać po ukraińsku. Podręcznik ortografii i interpunkcji dla obcokrajowców przeznaczony jest dla tych, którzy uczą się języka ukraińskiego jako obcego i chcą pogłębić swoją znajomość jego pisowni. Jest to pierwsza praca w historii zagranicznych studiów ukrainistycznych poświęcona wyłącznie zagadnieniom ortografii i interpunkcji, uwzględniająca zasady pisowni ukraińskiej od 2019 roku. Podręcznik składa się z dwóch części. Pierwsza obejmuje 20 tematów z obszaru zasad pisowni oraz ćwiczenia i testy pozwalające opanować materiał. Druga zawiera testy sprawdzające wiedzę z zakresu ortografii i interpunkcji. Wśród proponowanych tematów znajdują się również takie, które nie zawsze są reprezentowane w podręcznikach do języka ukraińskiego przeznaczonych dla Ukraińców, ale są istotne dla obcokrajowców. Wszystkie testy i część ćwiczeń były zadaniami konkursowymi na Ogólnopolskim Konkursie Ortograficznym z Języka Ukraińskiego (2006–2015) i Międzynarodowym Konkursie Ortograficznym z Języka Ukraińskiego (2016–obecnie), które organizował Uniwersytet Jagielloński. Dla setek zagranicznych studentów uczących się języka ukraińskiego były one sprawdzianem znajomości jego ortografii. Podręcznik polecamy wszystkim, którzy chcą doskonalić swoją wiedzę o pisowni tego języka.
Kalendarz Dyrektora Szkoły 2025/2026 to praktyczny i funkcjonalny terminarz roku szkolnego (wrzesień 2025 - wrzesień 2026). Publikacja składa się z trzech części: kalendarzowej - zawierającej przejrzysty i funkcjonalny układ "dzień na stronie" pozwalający na swobodne zapisanie wszystkich informacji oraz spotkań; informacyjnej - zawierającej takie informacje, jak: organizacja roku szkolnego i terminy np rozpoczęcia i zakończenia roku szkolnego, przerw świątecznych oraz ferii zimowych w poszczególnych województwach, egzaminów ósmoklasisty i maturalnych, egzaminu potwierdzającego kwalifikacje zawodowe; zadania dyrektora szkoły - w podziale na poszczególne miesiące roku szkolnego oraz z wyszczególnieniem zadań związanych np: ze sprawami organizacyjnymi i administracyjnymi, finansowymi i budżetowymi, kadrowymi, procesem nauczania, awansem zawodowym, egzaminami, współpracą z uczniami i rodzicami, czy udostępnianiem informacji. Poszczególne zadania zawierają informację o terminach ich realizacji oraz podstawę prawną; wykaz najważniejszych aktów prawnych z zakresu oświaty wraz z publikatorami: ustawy, rozporządzenia Rady Ministrów i MEN, sprawy kadrowe, zatrudnienia i wynagrodzenia; wykaz Placówek Doskonalenia Nauczycieli, Komisji Egzaminacyjnych, Kuratoriów Oświaty oraz organizacji nauczycieli - wraz z aktualnymi danymi adresowymi; wykaz olimpiad przedmiotowych i interdyscyplinarnych; telefony zaufania; numery kierunkowe w Polsce i w Europie; miejsce na notatki; organizacyjnej, dedykowanej głównie nauczycielom i zawierającej dodatkowe elementy, takie jak: plan roku szkolnego; plan konferencji i wyjazdów; tygodniowy plan lekcji; tabele ocen; Kalendarz będzie przydatny w codziennej pracy dyrektorów wszystkich typów szkół oraz nauczycieli.
Książka, jak podkreśla sama Autorka, stanowi próbę wskazania wybranych obszarów związanych z procesem wychowania i kształcenia wartych rozpoznania i badania pedagogicznego w kontekście kompetencji nauczyciela i ucznia, ale także dowód jej wieloletnich zainteresowań naukowych. (...) Niekonwencjonalnym zabiegiem zastosowanym przez Autorkę jest sięgnięcie do inspiracji w postaci literatury pięknej i popkultury. Świadczy to o dużej erudycji Autorki i umiejętności łączenia przez nią różnych źródeł wiedzy w trakcie analizy podjętych zagadnień. Taka forma prezentacji zagadnień z pewnością może zachęcić zwłaszcza młodych czytelników, np. studentów kierunków pedagogicznych, do lektury jej monografii.
Z recenzji wydawniczej dr hab.. Ewy Kochanowskiej, prof.. UBB
Niniejsza publikacja to dosyć niecodzienny zbiór tekstów, wprowadzający Czytelników w wielowymiarową specyfikę Półwyspu Koreańskiego. Opracowania, podzielone na trzy główne obszary – polityka, społeczeństwo i kultura – ukazują różnorodne aspekty życia Koreańczyków, od wpływu konfucjanizmu na codzienne relacje społeczne, przez koreańską kulturę biznesową, aż po współczesne wyzwania polityki zagranicznej. Autorzy, wszyscy związani z Uniwersytetem Jagiellońskim, przedstawiają oryginalne podejścia badawcze i wielowątkowe interpretacje, co czyni tę publikację wartościową dla każdego, kto pragnie lepiej poznać ten fascynujący region świata. Dzięki różnorodności tekstów w niej zebranych książka wyróżnia się nowatorskim podejściem do badań nad Koreą, prezentując zarówno tematy klasyczne, jak i nowo podejmowane zagadnienia. Znajdą tu Państwo analizę obrazu koreańskich wierzeń we współczesnych serialach, refleksje nad kolektywizmem społecznym oraz nowe spojrzenie na kino Korei Północnej i jego rolę w budowaniu wizerunku Kim Ir Sena. Publikacja podejmuje również aktualne zagadnienia, takie jak walka o prawa kobiet w Korei Południowej, a także historyczne kontrowersje wokół niewolnictwa seksualnego praktykowanego przez japońską armię.
Przesilenie, wynikające z głębokich przemian kulturowych i zagrożeń egzystencjalnych, przynosi wraz z sobą pytanie o status nauki w ogóle, a pedagogiki w szczególności. Momenty przełomowe w rozwoju współczesnego świata nasilają zapotrzebowanie na naukowo rzetelną wiedzę o szeroko rozumianej edukacji, ale jej tworzenie, gromadzenie i systematyzacja wciąż przebiegają w sposób dość daleki od ustalonych i ujednoliconych reguł budowania nauki. Wprawdzie edukacja, w całym bogactwie jej form i procesów, coraz częściej jest przedmiotem badań, zaznacza się jednak brak teoretycznej i metodologicznej dla nich bazy, którą mogłaby być odrębna dyscyplina naukowa dysponująca nie tylko własnym przedmiotem badań, ale także własną problematyką, własnym systemem pojęć, a więc językiem, własnymi regułami budowania wiedzy o edukacji. Chociaż wielu badaczy edukacji uznaje naukową autonomię pedagogiki, to jednak silny jest również pogląd, że badania nad edukacją mogą w sposób wyczerpujący być prowadzone jedynie przez rozwinięte wcześniej i w pełni dojrzałe dyscypliny naukowe, takie jak psychologia, socjologia, historia czy filozofia.
Każda zmiana, także ta w obszarze edukacji, niesie za sobą pewien potencjał rozwoju i postępu.
Publiczny dyskurs towarzyszący wprowadzanym zmianom może służyć uwalnianiu owego potencjału, staje się bowiem przestrzenią i kontekstem dla dialogów o wprowadzanych zmianach. Takie spojrzenie na edukację skłania do postawienia szeregu pytań odnoszących się do tego, co dzieje się w praktyce edukacyjnej i polskiej myśli pedagogicznej.
Dyskurs dotyczący badań nad edukacją oraz jej problemów był treścią Zjazdu Polskiego Towarzystwa Pedagogicznego, który odbył się w Poznaniu w dniach 20–22 września 2022 r., pod hasłem „Przesilenie. Budujmy lepszy świat w sobie i pomiędzy nami” i był kontynuacją pięknych oraz długich tradycji organizowania spotkań naukowych polskiego środowiska pedagogicznego. Efektem prac w zróżnicowanych tematycznie sekcjach jest kilka publikacji wieloautorskich, w tym niniejszy tom, który odzwierciedla wielowymiarowy, teoretyczno-praktyczny charakter zjazdowych dyskusji. Uczytelniamy tu relacje występujące między teorią a praktyką, między ustalonymi, w wyniku analiz teoretycznych i badań empirycznych, prawidłowościami opisującymi rzeczywistość edukacyjną a działaniami, które je przekształcają. Relacje, o których mowa, mogą być rozpatrywane jako wpływ teorii na praktykę lub wpływ zdiagnozowanych stanów praktyki na teorię.
W prezentowanym tomie mamy do czynienia z różnorodnymi narracjami i rozmaitymi formami interpretacji zjawisk dotyczących edukacji i kultury. Treści mają walory interdyscyplinarne, filozoficzne, artystyczne, ale też pragmatyczne. Obok pytań o to, jak i co badać, pojawiają się pytania zasadnicze: czym jest, a jaka winna być edukacja, kultura, sztuka? Dzięki temu rozważania zawarte w monografii same stają się cząstką przestrzeni oraz kontekstów szeroko rozumianej edukacji.
Zasygnalizowane problemy i postawione pytania znalazły wyraz w tekstach składających się na publikację. Wyodrębniono w niej dwie części: pierwszą – poświęconą kontekstom teoretycznym i drugą – zawierającą doniesienia z badań. Zatem spełniony wydaje się postulat komplementarności nauki budowanej zarówno na prezentacji wyników uzasadnionych teoretycznie badań, jak i na opracowaniach przeglądowych przedstawiających indywidualne poglądy, stanowiska i podejścia zarysowujące panoramę problemów współczesnej pedagogiki i innych dyscyplin społeczno-humanistycznych.
Czternaście artykułów tworzy dopełniający się układ treściowy, pozostający w logicznym związku ze stawianymi pytaniami badawczymi. Zastrzec tu jednak należy, iż zgromadzony materiał nie pretenduje do miana usystematyzowanej wiedzy o edukacji. Jest przede wszystkim prezentacją poglądów na ten temat przedstawicieli różnych orientacji pedagogicznych, filozoficznych, stanowi interesującą poznawczo płaszczyznę wymiany poglądów, inspirującą do własnych poszukiwań badawczych.
Tytuł publikacji (…) wskazuje (…) na mało eksplorowany obszar związany z dziecięcą piosenką. Punkt ciężkości położony jest nie tyle na przegląd dziecięcych piosenek i ich metodyczne wykorzystanie, co na analizę piosenek dla dzieci pod kątem tworzonego w nich językowego obrazu świata, odzwierciedlającego określone sposoby postrzegania świata, a także utrwalającego je. W ten sposób Autorka książki w piosence dziecięcej upatruje narzędzie ingerencji w dziecięcy sposób widzenia świata, a nawet intencjonalnej manipulacji nim. Nie spotkałam dotychczas wśród polskich badaczy z obszaru wczesnej edukacji tak postawionego problemu badawczego i sposobu jego eksplorowania.
Z recenzji dr hab. Agnieszki Nowak-Łojewskiej, prof. AMW
W XXI wieku dzięki nowoczesnym technologiom piosenki docierają do dzieci w różny sposób (...), nie zawsze ich treść i znaczenia są weryfikowane przez dorosłych. Dorośli z otoczenia najmłodszych zazwyczaj nie podejmują namysłu nad tym, o czym są piosenki adresowane do dzieci, jaki przekaz niosą, jaki świat kreują (...). Małgorzata Pilecka podejmuje wysiłek naukowego oglądu wybranych piosenek dziecięcych oraz podejmuje udaną próbę rekonstrukcji obrazu świata w nich zawartego.
Z recenzji prof. UAM dr hab. Kingi Kuszak
Druga część z serii nowoczesne lekcje biblioteczne, przeznaczone dla różnych grup wiekowych. W książce znajdziemy scenariusze zajęć dla uczniów szkół oraz starszych Czytelników.
Choć balet obecny jest w polskiej kulturze od XVI wieku, dostrzec można, że na polskim rynku wydawniczym opracowań dotyczących kształcenia artystycznego w zakresie tańca nadal jest niewiele, a sam taniec, a w szczególności taniec klasyczny, nie zajmuje należnego mu miejsca w pedagogicznej teorii wychowania estetycznego. Książka Edukacja tancerzy klasycznych w polskich szkołach baletowych – sytuacja, dylematy, wyzwania i innowacje uzupełnia tę lukę.
Opracowanie stanowi propozycję zwrócenia uwagi na wybrane, jednak szczególnie istotne w opinii autorek, aspekty edukacji baletowej, wśród których można wymienić: bezskuteczne apele o reformę kształcenia artystycznego, w tym także baletowego; niski status społeczny zawodu tancerza, krótką karierę sceniczną, wysoki poziom kontuzjogenności, niedopasowanie kształcenia do wymagań na rynku pracy, konkurencję ze strony zagranicznych tancerzy czy likwidacja wcześniejszych emerytur; wieloletnią marginalizację sztuki w szkolnictwie powszechnym, której konsekwencją jest niesatysfakcjonujący poziom społeczny uczestnictwa w kulturze wysokiej.
Feliks Koneczny był zdania, że w przeważającej części rozległych obszarów północnej Azji wytworzyła się specyficzna cywilizacja, która wywarła wielki wpływ na sąsiadujące kraje Europy Wschodniej oraz na Daleki Wschód. Pod wieloma względami ten azjatycki, głównie mongolski wpływ był większy na tych terenach niż bizantyński. By dobrze zrozumieć Rosję, Turcję, centralną Azję i graniczące z nimi Białoruś i Ukrainę, trzeba poznać ich specyficzny etos społeczny zależny od arbitralnej samowoli władców. Pochodził on nie z Bizancjum, ale z Mongolii.
"Histeria i lęk" to kolejny tom autorstwa Zygmunta Freuda, który obejmuje wybór pism poświęconych zjawiskom histerii i lęku - sięga on zatem do samych korzeni psychoanalizy, od badania histerii zaczęła się bowiem historia psychoanalitycznej refleksji nad człowiekiem.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
