Jan Kochanowski podejmował problematykę obywatelską nieprzerwanie w ciągu całej swej działalności pisarskiej, w wypowiedziach literackich różnorodnych gatunkowo, w nieustannym przeplocie języka polskiego i łacińskiego. Stale też wrośnięta ona była w podłoże idei stanowiących constans w jego poglądach: o wartości cnoty, umiaru i służby ojczyźnie, a więc pozostawała silnie osadzona w gruncie aksjologii i etyki. Paradoksalnie jednak, odbywało się to równolegle do intensywnych działań gospodarczych poety, które ubogiego dziedzica połowy Czarnolasu uczyniły pod koniec życia człowiekiem niezwykle majętnym.
Utwory Kochanowskiego o profilu obywatelskim rozpięte są między narzędziami liryki i retoryki, ale każde działanie na rzecz dobra publicznego wymaga konkretów i osadzenia w grupie sprawczej. Główną rolą literatury nie jest w takich wypadkach wyrażanie uczuć twórcy, lecz zaszczepianie przekonań i uczuć w odbiorcach. Kryterium wartości utworu pojmowanego jako obywatelski stanowi jego skuteczność. Nasuwają się przy tym także pytania o subiektywnie i obiektywnie pojmowaną rację propagowanych poglądów. Po pierwsze więc - czy działania, do których dany utwór zachęcał, postrzegane były przez poetę jako zgodne z rzeczywistym interesem wspólnoty (zawsze głośno deklarowanym)? Po drugie zaś - czy to rozumienie było słuszne? Pytamy tym samym o skuteczność (równoznaczną tu z pięknem), o uczciwość perswazyjną i wreszcie o mądrość twórcy.
Takie swoiste spojrzenie na Jana z Czarnolasu zostało zaprezentowane w książce.
Dnia 16 października 1978 roku arcybiskup Krakowa kardynał Karol Wojtyła został niespodziewanie wybrany na Stolicę Piotrową, przybierając imię Jan Paweł II. Został on 264 papieżem i zarazem pierwszym po 455 latach następcą św. Piotra nie-Włochem, i pierwszym papieżem Słowianinem. W tym roku przypada 40. rocznica tego historycznego wydarzenia, które odbiło się szerokim echem na całym świecie. Długi i niezwykle dynamiczny pontyfikat Jana Pawła II nie tylko pozostawił trwałe ślady w życiu Kościoła, ale także miał wielki wpływ na przyszłe losy świata i Polski.
Dnia 22 czerwca 2004 roku Senat Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu jednomyślną decyzją podjął uchwałę o nadaniu Ojcu Świętemu Janowi Pawłowi II tytułu doktoratu honoris causa UMK. Ta decyzja Senatu UMK nawiązywała ponadto do przypadającej w dniu 7 czerwca 2004 roku piątej rocznicy historycznego spotkania Jana Pawła II ze światem polskiej nauki, które odbywało się w auli Uniwersytetu. Było to wydarzenie niezwykłej wagi nie tylko w historii UMK, lecz także w historii spotkań Papieża z polskimi uczelniami w czasie Jego pielgrzymek do Ojczyzny.
Pragnęliśmy, aby w 40. rocznicę wyboru Jana Pawła II na Stolicę Piotrową oraz w kolejną rocznicę nadania mu przez Senat Uniwersytetu Mikołaja Kopernika doktoratu honoris causa towarzyszyła publikacja, która choć w drobnej części będzie znakiem pamięci i wyrazem wdzięczności za nauczanie i dzieło pontyfikatu „polskiego Papieża”. Ponadto, która będzie również konkretnym świadectwem wypełniania testamentu Jana Pawla II, który napisał, że „najpilniejszym zadaniem jest formacja biblijna i liturgiczna ludu Bożego, pasterzy i wiernych”. Z tej racji monografię tworzą opracowania będące owocem badań nad znaczeniem i rolą liturgii w nauczaniu Jana Pawła II, które były prowadzone na semianarium doktoranckim z teologii liturgii na Wydziale Teologicznym UMK w Toruniu w roku akademickim 2016/2017.
Ze Wstępu
Czterolecie między śmiercią Stalina a potwierdzeniem hegemonii socjalistycznego realizmu to okres intensywnej walki o utrzymanie tej pozycji. Ważną rolę odegrała tu zasadnicza ideologiczna dychotomia SWOI – OBCY, MY – ONI, WROGOWIE, tym bardziej że wobec spodziewanego odprężenia po śmierci wodza druga z tych kategorii stała się jak najbardziej aktualna, zagrożenie ze sfery rytualnej nagle przeniosło się do sfery realnej. Ta dychotomia znalazła swoje realizacje również w subdyskursie o kulturze. Formalizm, dekadentyzm, naturalizm – tak określano kierunki w sztuce, przed którymi za wszelką cenę należało postawić tamę. Jednak jak je definiować, by nie straciły swojej specyficznej, złowrogiej magii? Czy w ogóle je definiować? Jak objaśniać je ludziom, czytelnikom gazet tak, aby kwalifikowali je zgodnie z oczekiwaniami władz, zachowując przy tym ich istotną cechę – semantyczną niedookreśloność pozwalającą na swobodne posługiwanie się nimi jako stygmatyzującymi etykietami. Odpowiedź na te pytania znaleziono m.in. w metaforze – doskonałym środku oddziaływania na odbiorcę. Zbudowanie wielu paraleli między abstrakcyjnymi pojęciami z zakresu teorii sztuki i literatury a najbardziej oczywistymi, powszednimi, archetypowymi metaforami pozwoliło propagandzie kulturalnej rozwiązać ten problem. O metaforyczności badanych tekstów świadczą liczby. Wśród około trzech tysięcy odnotowanych podczas kwerendy (materiały gazety „Prawda” z lat 1953–1957) użyć w ten czy inny sposób wartościujących jednostek leksykalnych znacznie ponad tysiąc to użycia metaforyczne. Spośród nich wybrano te, które bezpośrednio wchodzą w relacje opozycyjne, budując klarowny dla odbiorcy, oczywisty pod względem interpretacyjnym obraz podstawowej ideologicznej dychotomii SWOI – OBCY. Proponowana praca ma pokazać, jak ten mechanizm działał na łamach najważniejszej gazety w ZSRR – „Prawdy”.
Od wielu lat trwa zmasowana walka z rodziną. Patrząc na zmiany w kościelnym nauczaniu o małżeństwie i rodzinie, może ogarnąć nas zwątpienie. Problem ten był niedostrzegany przez wiele lat, aż do czasu synodu o małżeństwie i rodzinie w 2014 i 2015 r. , który obnażył zabiegi progresistów, zmierzające do zniszczenia katolickiej nauki.
Michał Krajski w swojej książce pokazuje proces niszczenia rodziny, oraz przedstawia plan pozytywny, w jaki sposób walczyć z kryzysem.
dr Michał Krajski - historyk filozofii, publicysta, autor i współautor kilkunastu książek którego zainteresowania dotyczą historii protestantyzmu i najnowszej historii Kościoła katolickiego, zwłaszcza zmian. Publicysta Prawy.pl
Wszystko, o co chcieliście spytać bohaterów Biblii, ale nie mieliście okazji
„Co to w ogóle jest? Czyżby jakiś dziwak twierdził, że ma kontakt z duchami, że mówią do niego zmarli?
Nic z tych rzeczy. Choć nie ukrywam, że zależy mi na naśladowaniu. Uspokajam: nie chcę, byście udawali słyszących głosy. Po prostu robię to, do czego zachęca św. Ignacy Loyola, twórca metody ćwiczeń duchowych. Mianowicie zaprasza on do zaangażowania naszej wyobraźni. Skoro żyjemy całym sobą, to możemy też modlić się całym sobą. Gdy spotykamy się z kimś dla nas drogim, to nie tylko mówimy i słuchamy, ale też patrzymy, czujemy zapach, często dotykamy, bywa, że smakujemy (niekoniecznie potrawy). Do tego jeszcze dochodzą wspomnienia, marzenia, obawy, nadzieje… Pracuje nasza wyobraźnia.
Takie ćwiczenia były dla mnie zawsze bardzo inspirujące. Pozwalały przeżywać Biblię jako coś żywego, aktualnego, poruszającego, a przede wszystkim osobistego. Bo to ja pytam, ja szukam i to ja słucham odpowiedzi – jedne słyszę, innych nie. Dlatego podobnie jak z wielkim pożytkiem wraca się do nowej interpretacji sztuki teatralnej, tak dobrze jest powracać do nawet znanych scen biblijnych i odczytywać je na nowo”. Autor
Książka towarzysząca wystawie „1918–2018: stulecie niepodległości. Polska – światu”
Kuratorem i twórcą wystawy jest profesor Krzysztof Pomian.
„W ciągu stu lat, jakie minęły od odzyskania niepodległości, kultura polska stała się widoczna i znana poza Polską jak nigdy przedtem. Liczni polscy uczeni, myśliciele, pisarze, artyści, działacze społeczni i politycy – mężczyźni i kobiety – osiągnęli rozgłos światowy zaświadczony wpisami na listę światowego dziedzictwa UNESCO, wysokimi stanowiskami, prestiżowymi nagrodami, odznaczeniami, wyróżnieniami, zaproszeniami, przekładami, koncertami, spektaklami, wystawami, pokazami, recenzjami i omówieniami. Każde środowisko wie zazwyczaj o sukcesach w swojej dziedzinie. Niekiedy mówią o tym media, szybko jednak przychodzi zapomnienie. Toteż polska opinia publiczna nie zdaje sobie sprawy z rozmiarów uświatowienia kultury polskiej, z tego, że dotyczy ono nie kilku sławnych jednostek, ale setek nazwisk i tytułów.
[…]
Niniejsza wystawa pokazuje Polskę w świecie. Nie opowiada historii kultury polskiej w ciągu minionego stulecia. Opowiada o recepcji tej kultury przez kultury innych krajów i pod tym kątem dobiera eksponowane materiały. Pokazuje jej twórców, ale przez pryzmat ich obecności w odmiennym od pierwotnego otoczeniu. Przy tej okazji podkreśla rolę polskiej diaspory: fal emigracyjnych, które opuściły Polskę po 1939 roku, przeniosły ze sobą kulturę polską na wszystkie kontynenty, otworzyły przed nią nowe miejsca i krajobrazy, a zarazem wprowadziły ją w innym każdorazowo zakresie do kultury krajów osiedlenia. Podkreśla też niezastąpioną rolę łączników między różnymi kulturami – w tym organizacji międzynarodowych, takich jak UNESCO”.
Fragment Manifestu wystawy
Zasadniczym celem książki jest krytyczna analiza sposobów pojmowania odpowiedzialności w prawie i prawoznawstwie. Książka jest pracą prawniczą, lecz punktem wyjścia są sposoby pojmowania odpowiedzialności w filozofii – omówione w wielu aspektach i w szerokim zakresie. Chociaż ogólne rozważania nad odpowiedzialnością prawną prowadzone są w ramach filozofii (teorii) prawa, to problem odpowiedzialności regulowany jest, w znacznym stopniu odrębnie, w poszczególnych działach i gałęziach prawa, a w konsekwencji w istotnym stopniu partykularna refleksja nad odpowiedzialnością obecna jest w rozważaniach dogmatycznych w poszczególnych naukach prawnych. Fakt ten monografia uwzględnia, a przedmiotem szczegółowych analiz, rodzajem egzemplifikacji, jest odpowiedzialność karna. Na gruncie rozważań podjętych w monografii nie jest trafne ani mówienie o jakimś jednym pojęciu odpowiedzialności prawnej, ani sprowadzanie odpowiedzialności prawnej do innych pojęć prawniczych. Rozważania rysują też wyraźne różnice między odpowiedzialnością, winą i sankcją, a także starają się uchwycić różnice między odpowiedzialnością prawną a moralną. W tym zakresie monografia może być interesująca nie tylko dla prawników, ale i filozofów, w tym etyków, przedstawicieli nauk społecznych oraz wszystkich zainteresowanych problematyką odpowiedzialności per se.
Od Autora
Postrzegamy świat przez pryzmat przynależności grupowej, która nadaje orientację naszym poczynaniom, ale też sądom o nas. Grupy w sensie ontologicznym wydają się, a w sensie badawczym stają się trwałym elementem przestrzeni społecznej i naszej egzystencji. Grupy społeczne wpływają na kształtowanie się relacji społecznych, na życie jednostek. Związek z grupą, choć ma charakter subiektywny, opiera się zwykle na racjonalnych przesłankach i prowadzi do wytworzenia poczucia bezpieczeństwa. Oprócz zasad definiowania grupy społecznej i różnych sposobów jej wyróżniania należy zwrócić uwagę na mechanizmy wywoływania zjawiska grup. Ich efektem są grupy odrzucenia. Termin ten odnosi się do takiego rodzaju zbiorów jednostek, które stają się swoistym bytem społecznym, ponieważ środowisko społeczne tego oczekuje.
Jednym z podstawowych mechanizmów w relacjach społecznych jest definiowanie przez negację, a grupy odrzucenia to zbiory ludzi wydzielonych ze społeczeństwa w oparciu o wyobrażenie o grupie przeciwstawnej i jej konstytutywnych cechach.
Autor przygląda się najnowszej prozie amerykańskiej w różnych kontekstach, z których ona wyrasta i do których się odnosi: społecznych, historycznych, geograficznych, politycznych. Każde wydarzenie lub zjawisko odciskające trwały ślad w świadomości i wrażliwości ludzi spotyka się w dużej skali z odzewem na amerykańskim rynku książki – jako przykłady można podać 11 września 2001 roku, kryzys ekonomiczny z roku 2008 czy ekspansję Internetu. Prezydentura Donalda Trumpa, która mocno porusza intelektualne kręgi społeczeństwa Stanów Zjednoczonych, też przypuszczalnie zaowocuje dość wyraźnie na polu literatury. Miarą zakorzenienia współczesnej prozy amerykańskiej w kulturze jest wszak nie tylko wyczulenie pisarzy na możliwe implikacje aktualnych okoliczności, ale też stopień odzwierciedlenia świadomości historycznej w ich utworach. Przeszłość nieustannie powraca w literaturze tworzonej za oceanem, Amerykanie chyba najlepiej spośród wszystkich nacji opanowali sztukę przepracowywania zaszłości dziejowych za pomocą form narracyjnych. Literatura amerykańska jest też (zawsze była) zakorzeniona w przestrzeni i na jej przykładzie doskonale widać kulturotwórczą rolę pisarstwa regionalnego. W najnowszej prozie amerykańskiej nie zanikła tradycja eskapistyczna, mająca kluczowe znaczenie od czasów romantyzmu. Ucieczka pozostaje przewodnim motywem tematycznym, ale eskapizm ma też ciekawe przejawy formalne. Nie przedawniła się istota lekcji Nathaniela Hawthorne’a, który przeszło sto pięćdziesiąt lat temu w przedmowie do Domu o siedmiu szczytach zdefiniował romans jako gatunek amerykański i napisał o potrzebie szukania obszarów, gdzie wyobraźnia uwolniłaby się z rygorów realności.
******
Literature of rootedness, literature of escape. Essays on American fiction after 2000
The author explores contemporary American fiction in its various contexts: social, historical, geographical, political. Every event or phenomenon that leaves an imprint in people's consciousness – to mention 9/11, the recession of 2008, or the expansion of the Internet - has a complex representation in literature. Keywords: American fiction, ethnic writing, genre, context, canon
Uniwersytet to my!
Akademia jako pociągająca forma wspólnego życia odchodzi w przeszłość. Czy warto bronić dziś tradycyjnej wizji uniwersytetu i humanistyki? Co zmienia Ustawa 2.0? Dlaczego na uczelniach wybuchły protesty?
W Temacie Miesiąca:
Nowa idea uniwersytetu
Tomasz Majewski
Krytyczny przewodnik po zmianach na uniwersytecie
Przemysław Czechanowski, Piotr Drygas
Krajobraz po nowej ustawie
Dyskusja z udziałem: Aleksandra Bobko, Macieja Gduli, Cezarego Kościelniaka, Małgorzaty Kowalskiej
Ponadto w numerze:
W lipcu 2018 r. Meksyk wybrał pierwszego lewicowego prezydenta w historii. Do urn poszła rekordowo duża liczba Meksykanów Ola Synowiec
40 lat po wyborze Jana Pawła II: Ani lewica, ani prawica nie interesują się Wojtyłą Michał Łuczewski w rozmowie z Michałem Jędrzejkiem
Kłopoty polskiej filozofii. W jakiej kondycji jest tradycja kontynentalna? Piotr Augustyniak, Joanna Bednarek, Agata Bielik-Robson, Piotr Graczyk, Karol Tarnowski i Jan Woleński
„Rock, mój drogi, to AIDS powietrza!” Poetkę i tłumaczkę Janinę Katz wspomina Bartłomiej
Dobroczyński
Stacja: Literatura – Opowiadanie Grzegorza Strumyka „Z monotonii”
Musimy – to jest program filozoficzny – pomyśleć czas inaczej. Po pierwsze musi się w nim pojawić prawdziwa przeszłość i przyszłość. To znaczy taka przeszłość, do której nie można się cofnąć, i taka przyszłość, której osiągnięcie oznacza zmianę nieodwracalną. Po drugie: czas trzeba pomyśleć jako głęboką formę bytu, jego wewnętrzną strukturę, która wyznacza i organizuje jego widzialne kształty i postacie. Mówiąc inaczej: czas trzeba pojąć nie jako dodatek, lecz jako istotę rzeczywistości.
Próbę takiego pomyślenia czasu znajdujemy w pierwszej wersji Światowieków Schellinga, której stosowny fragment, uzupełniony przez współczesne komentarze, znajdzie czytelnik w tym tomie naszego kwartalnika. Tekst Schellinga powstał w roku 1811. Został opublikowany ponad sto pięćdziesiąt lat później. To opóźnienie nie zmienia jednak w niczym jego rewolucyjnego charakteru. Przeciwnie: wszystko to, co się w międzyczasie w filozofii – a skądinąd także w naukach przyrodniczych – wydarzyło, pozwala nam zrozumieć jego powagę i znaczenie. Schelling był pierwszym, który wyciągnął radykalne wnioski z Kantowskiej krytyki pojęcia czasu: jeśli czas jest tylko formą naszych przedstawień, możemy podjąć próbę konstrukcji innego jego pojęcia, bliższego naszemu doświadczeniu.
Gramatyka bieli jest książką porywającą, mocną, wnikliwą i z ogromnym kunsztem – specjalnie używam tego słowa – skomponowaną. Nie bez znaczenia dla zawartych w niej analiz i interpretacji jest „ucho wewnętrzne” autora – ku muzyce zawsze otwarte.
Książka zawiera ogromny ładunek spraw poważnych, trudnych, mrocznych – tak, Gramatyka bieli podszyta jest ciemnością – można ja zresztą zobaczyć i czytać jako kontrapunkt, ale też kontynuację Lekcji ciemności tegoż autora.
Pod względem swojej gęstości i nasycenia splatającymi się ze sobą wątkami "Gramatyka bieli" jest osiągnięciem tej samej miary, co "Podróże do piekieł" Bolesława Micińskiego. Jest to książka zapadająca głęboko w pamięć, na zawsze już otwarta, do której będzie się nie raz wracało, by czytać ją na nowo.
Zbigniew Benedyktowicz
Bogactwo treści i aktualność poruszanej tematyki sprawiają, że publikacja inspiruje do kolejnych poszukiwań badawczych w zakresie nowych wyzwań stojących przed pedagogiką i profilaktyką społeczną. Książka odznacza się wielkimi walorami naukowymi i zasługuje w pełni na przedstawienie zawartych w niej treści możliwie najszerszemu gronu specjalistów z zakresu pedagogiki i profilaktyki społecznej. Szczególna wartość recenzowanej pracy zawiera się w umiejętnym połączeniu treści dotyczących problematyki teoretycznej i działań w zakresie praktyki. Bez wątpienia książka stanowi inspirację dla nowych obszarów badawczych w szeroko pojętej rzeczywistości kształcenia i wychowania młodego pokolenia, zwłaszcza w aspekcie czynników stymulujących prawidłowy rozwój i czynników zagrażających temu rozwojowi.
prof. zw. dr hab. Jadwiga Stawnicka
Otaczająca nas rzeczywistość pełna jest zagrożeń i niebezpieczeństw. Czyhają one przede wszystkim na dzieci i młodzież, choć i my, dorośli, dajemy się często im zwieść i osaczyć. Książka, którą przygotowali specjaliści wielu dziedzin i dyscyplin naukowych, w przystępny sposób i podparty rzetelną kwerendą dokumentów, raportów i badań, porusza najbardziej aktualne problemy i zagrożenia współczesności. Od tych płynących z cyfrowego świata – którym zachwyca się cała społeczność i bez którego nie wyobraża sobie codziennego funkcjonowania – przez chemiczne uzależnienia zbierające coraz większe żniwo w postaci przedwczesnych zgonów, po nowe, wciąż akceptowane społecznie uzależnienia, takie jak pracoholizm czy ryzykowne zachowania seksualne młodych. Publikacja zawiera diagnozę i sięga do przyczyn tego rodzaju zachowań czy zaburzeń, by w ostatniej części skupić się na nieco chyba zapomnianych wątkach i zagadnieniach, takich jak godność i sumienie człowieka, świat wartości czy rola rodziny i Kościoła katolickiego w profilaktyce i uzdrawianiu zaburzeń i patologii społecznych. Powinni sięgnąć po nią także ci, którzy w procesach pedagogicznych uczestniczą czy je tworzą, oraz ci, którzy zajmują się zawodowo profilaktyką społeczną i zaburzeniami społecznymi, także tymi najnowszymi, które doczekały się wreszcie nowej klasyfikacji Amerykańskiego Towarzystwa Psychiatrycznego – DSM-5.
dr hab. prof. UKSW ks. Krzysztof Stępniak
„Bliscy nieznajomi” to historie politycznego angażowania turystów, wolontariatu, sponsoringu, wspierania lokalnej przedsiębiorczości, emancypacji kobiet i miłości w czasach turystyki. To opowieść o spotkaniach obcych sobie ludzi, do jakich dochodzi w nieformalnym sektorze turystycznym, i o możliwościach, które z nich wynikają; opowieść o wytwarzaniu bliskości i wzajemności. Zebrany materiał jest efektem badań etnograficznych zrealizowanych w dwóch popularnych miejscowościach turystycznych w Indiach, których mieszkańcy znajdują się w sytuacji podporządkowania. Wioska Hampi, położona na obszarze wpisanym na listę UNESCO, jest wysiedlana w imię ochrony materialnego dziedzictwa, podczas gdy Dharamsala to obóz uchodźców tybetańskich przekształcony w turystyczną atrakcję. Wbrew częstej krytyce turystyki do krajów tzw. globalnego Południa jako kontynuacji kolonialnych relacji władzy pracownicy i drobni przedsiębiorcy sektora postrzegają turystów jako sprzymierzeńców w walce politycznej oraz, na bardziej indywidualnym poziomie, jako szansę na poprawę sytuacji ekonomicznej i awans społeczny. Książka ukazuje zatem emancypacyjny potencjał turystyki w kontekście postkolonialnym.
Zapraszam do lektury jesiennego wydania „Twojej Księgarni”, do którego wybraliśmy najciekawsze nowości i zapowiedzi wydawnicze.
Książką numeru jest debiutancka powieść Blanki Lipińskiej pt. 365 dni, która bardzo szybko zyskała grono czytelników niecierpliwie oczekujących kolejnej części.
Polecam również książki o sekcie Via Terra, które napisała Mariette Lindstein, oraz serię wydawniczą „Kolekcja OQO” skierowaną do najmłodszych czytelników. Zachęcam także do lektury wywiadów, które przybliżą postać Pawła Beręsewicza oraz pozwolą poznać Edytę Jungowską nie tylko jako aktorkę.
Zapraszam do udziału w konkursach z nagrodami (szczegóły obok i na stronie 47), a także odwiedzenia Częstochowy w dniach 24-30 września, gdzie odbędzie się ósma edycja Festiwalu Dekonstrukcji Słowa „Czytaj!”.
Wszędzie wokół zmiany, więc nie mogły one nie objąć naszego czasopisma… Chciałabym bardzo podziękować wszystkim Czytelniczkom i Czytelnikom za 28 wydań, które mogłam współtworzyć, pracując w redakcji „Twojej Księgarni”. Życzę Państwu wielu frapujących lektur!
Bez wątpienia wszystkich zaangażowanych w tę publikację autorów łączy osoba Profesora Stanisława Dylaka, którego liczba publikacji jest imponująca, a składa się na nią wiele książek i dziesiątki artykułów zamieszczonych w renomowanych czasopismach. Innym bardzo ważnym elementem, który wskazuje na potrzebę podjęcia re?eksji o myśleniu wydaje się sytuacja polskiej edukacji, która znajduje się w procesie nieustannej transformacji. W istocie, początek XXI wieku obrodził w rozmaite manifesty, wszechobecną krytykę, a z drugiej strony olbrzymią chęć zrozumienia mechanizmów funkcjonowania świata. Działania naukowe Dostojnego Jubilata zdają się wychodzić naprzeciwko wyłaniającym się coraz to nowym, albo wciąż tym samym, problemom, lecz w nowym opakowaniu.
Losy powstałej z inspiracji Napoleona twierdzy w okresie jej użytkowania przez Rosjan. Ciekawym wątkiem książki są wizyty pary carskiej w Modlinie. Publikacja na papierze kredowanym, bogato ilustrowana, zawiera po raz pierwszy publikowane materiały ilustracyjne pozyskane z rosyjskich archiwów.
Autorzy zebranych w tomie blisko trzydziestu rozpraw badają najróżniejsze konteksty występowania wody i innych motywów akwatycznych w dawnych i współczesnych tekstach kultury, śledząc m.in. ich złożone implikacje filozoficzne czy światopoglądowe w dziełach literackich, malarskich, fotograficznych, na obszarze filmu i sztuki teatru.
Świadectwa ludzi, których życie zmieniła Moc uwielbieniaCzy doświadczasz tego, że Bóg naprawdę jest twoim dobrym Ojcem? Zastanawiasz się, jak być blisko Niego? Merlin Carothers, autor wyjątkowej książki Moc uwielbienia, która zmieniła życie milionów ludzi na całym świecie, daje jedną odpowiedź: uwielbiaj Go nieustannie!Przeczytaj niezwykłe świadectwa osób, które osobiście doświadczyły Jego nieskończonej hojności i potęgi błogosławieństwa nawet w najtrudniejszych sytuacjach.Niniejsza książka składa się z prawdziwych historii ludzi, którzy poznają moc uwielbienia. Ja zaś modlę się o to, aby te świadectwa pobudziły do uwielbienia i ciebie, byś mógł doznać pełni Bożego życia w swoim sercu. (od Autora)
Próba określenia, jak uczucia i ich ekspresja wykorzystywane są przez członków współczesnego społeczeństwa polskiego do kształtowania wzajemnych relacji i uzgadniania przebiegu interakcji. Z perspektywy socjologii emocji Autorka opowiada, jaki użytek robią ludzie z przyrodzonej zdolności do odczuwania i wyrażania emocji wtedy, gdy poruszają się w przestrzeni wielkiego miasta, kontaktują się ze współpracownikami, czy dyskutują o wartościach.
Książka opowiada o emocjach, dla socjologa jest to temat bardzo trudny, jak i fascynujący zarazem. Z jednej strony wierzymy, że ludzkie uczucia są tym, co najbardziej wewnętrzne, że stanowią autonomiczne i niepoznawalne treści życia psychicznego człowieka, z drugiej zaś strony dostrzegamy, że przeżycie, które nazywamy emocjonalnym, ma istotny komponent o charakterze społecznym: emocje wyrastają na gruncie konkretnych sytuacji społecznych, a ich ekspresja, a nawet samo doświadczenie, pociąga za sobą określone społeczne następstwa. To czyni z emocji przedmiot zainteresowania socjologii: ludzie nie tylko doświadczają pewnych uczuć w wyniku kontaktu z innymi, lecz także dają im wyraz, usiłują wzbudzić określone emocje u partnerów interakcji, komunikują się za pomocą ekspresji emocjonalnej. W ten sposób emocje są wprowadzane – celowo lub nie, świadomie bądź nieświadomie – do przestrzeni społecznej i na tę przestrzeń zwrotnie wpływają.
******
Emotions in Interactions of Contemporary Polish Society
The book is an attempt to define how emotions and their expression are used by contemporary Polish society to shape mutual relations and determine the course of interaction. The theory of social practices offers an insight into affective mechanisms operating at the level of real, everyday interactions allowing individuals to tune mutual actions in society whose main feature is disintegration of existing interactional patterns.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?