W tym dziale zapraszamy do zapoznania się z bogatą ofertą książek z zakresu szeroko pojętej religii, historii religii i kościoła, religioznawstwo, filozofia i teoria religii, religia dalekiego wschodu, religie pierwotne i świata starożytnego to wszystko w jednym miejscu, w dobrej cenie z szybką wysyłką. Najnowsze i najpopularniejsze książki w tym temacie, zapraszamy do sklepu DobreKsiazki.pl
Spotykamy się z żywym SłowemPodręcznik do nauki religii dla klasy VII szkoły podstawowejred. ks. Tadeusz Panuś, Renata Chrzanowska, Monika LewickaZatwierdzenie przez komisję wychowania katolickiego:Podręcznik nr KR-31-01/10-KR-1/12 do nauczania religii rzymskokatolickiej w klasie siódmej szkoły podstawowej na terenie archidiecezji krakowskiej, zgodny z programem nauczania nr AZ-3-02/13.Numer Imprimatur- dopuszczenia do druku nr 756/2017 z dnia 24 marca 2017 r.
Działanie i kontemplacja jednoczą się i stapiają ze sobą. Aby pozostać z Bogiem, dusza musi być posłuszna Duchowi Świętemu, który ją prowadzi tu lub tam, aby mogła wykonać swoje zadanie. Gdziekolwiek zostanie w ten sposób zaprowadzona, wszędzie spotka Boga, którego nosi w sobie, i zażywa Jego obecności w łagodnym świetle swego wewnętrznego doświadczenia. Nigdy nie jest bardziej aktywna i silna niż wtedy, gdy Bóg trzyma ją w odosobnieniu kontemplacji; nigdy nie jest mocniej zjednoczona z Bogiem i pogrążona w kontemplacji niż wtedy, gdy oddaje się pracom zgodnie z wolą Bożą, opanowana przez Ducha Świętego.
Jest to książka, jakiej na rynku księgarskim jeszcze nie było. Książka, która w idealny sposób wypełnia istniejącą lukę i znakomicie wpisuje się w niedawne obchody 1050. rocznicy Chrztu Polski. Książka, która w sposób prosty a zarazem atrakcyjny mówi o naszych chrześcijańskich korzeniach, o korzeniach chrześcijańskiej Europy.
Ewa Skarżyńska, autorka bestsellerowych książek: O polskich świętych dzieciom, O wielkich Polakach dzieciom i Co się w niebie święci, czyli skąd się biorą święci, zadała sobie niemało trudu, aby w przysłowiowej „pigułce”, okraszonej jak zwykle uśmiechem, ukazać dzieciom Europę taką, o jakiej im się mówi rzadko albo wcale, a którą powinny znać i rozumieć. Stworzyła książkę, która nie będąc podręcznikiem, w sposób oczywisty pełni rolę edukacyjną i to w jak najlepszym znaczeniu tego słowa. Książkę, która powinna się znaleźć w każdym – nie tylko chrześcijańskim – domu.
Przekazując narrację dzieciom z poszczególnych europejskich krajów, autorka uczyniła książkę jeszcze bardziej komunikatywną, a objaśnienia trudniejszych słów, pojęć i wyrażeń zamieszczone w Słowniku, zapewniają dziecku komfort swobodnego poruszania się po jej kartach i bezproblemowego rozumienia treści.
Przyjęta przez autorkę konwencja narracji i przywoływania niejako do tablicy dzieci z poszczególnych krajów, sprawia ponadto sympatyczne wrażenie uczestniczenia w czymś na kształt Europejskiego Spotkania Dzieci Na Najwyższym Szczycie. Spotkania, odbywającego się w duchu pokoju, miłości i solidarności, w czasie którego dokonują wielu odkryć, w tym tego najważniejszego: że tym, co łączy je najbardziej, jest wiara w Jezusa Chrystusa, jedynego Zbawiciela świata.Jest to książka, jakiej na rynku księgarskim jeszcze nie było. Książka, która w idealny sposób wypełnia istniejącą lukę i znakomicie wpisuje się w niedawne obchody 1050. rocznicy Chrztu Polski. Książka, która w sposób prosty a zarazem atrakcyjny mówi o naszych chrześcijańskich korzeniach, o korzeniach chrześcijańskiej Europy.
Ewa Skarżyńska, autorka bestsellerowych książek: O polskich świętych dzieciom, O wielkich Polakach dzieciom i Co się w niebie święci, czyli skąd się biorą święci, zadała sobie niemało trudu, aby w przysłowiowej „pigułce”, okraszonej jak zwykle uśmiechem, ukazać dzieciom Europę taką, o jakiej im się mówi rzadko albo wcale, a którą powinny znać i rozumieć. Stworzyła książkę, która nie będąc podręcznikiem, w sposób oczywisty pełni rolę edukacyjną i to w jak najlepszym znaczeniu tego słowa. Książkę, która powinna się znaleźć w każdym – nie tylko chrześcijańskim – domu.
Przekazując narrację dzieciom z poszczególnych europejskich krajów, autorka uczyniła książkę jeszcze bardziej komunikatywną, a objaśnienia trudniejszych słów, pojęć i wyrażeń zamieszczone w Słowniku, zapewniają dziecku komfort swobodnego poruszania się po jej kartach i bezproblemowego rozumienia treści.
Przyjęta przez autorkę konwencja narracji i przywoływania niejako do tablicy dzieci z poszczególnych krajów, sprawia ponadto sympatyczne wrażenie uczestniczenia w czymś na kształt Europejskiego Spotkania Dzieci Na Najwyższym Szczycie. Spotkania, odbywającego się w duchu pokoju, miłości i solidarności, w czasie którego dokonują wielu odkryć, w tym tego najważniejszego: że tym, co łączy je najbardziej, jest wiara w Jezusa Chrystusa, jedynego Zbawiciela świata.
Bóg stworzył każdego z nas celowo…
Czas rozpocząć drogę, do odkrycia, jaki był ten cel! NIE JESTEŚ PRZYPADKIEM. Jeszcze przed stworzeniem świata Bóg miał cię w swoim zamyśle i wyznaczył ci cel w życiu. Moje życie ma cel! Rozmyślam, modlę się, rozumiem zawiera 365 opartych na Biblii rozważań, stworzonych specjalnie po to, by pomóc ci odkryć, kim jesteś w oczach Boga i odnaleźć cel życia poprzez relację z Jezusem.
W Biblii niejednokrotnie została wyrażona troska o głosicieli i słuchaczy Słowa Bożego. Kościół w pełni podziela to zatroskanie, bo kto słucha i rozumie, przynosi plon (por. Mt 13,23). Dobrze więc się stało, że głosiciele, zabiegający o zrozumienie Słowa wśród słuchaczy, otrzymują nową pomoc: Poradnik homiletyczny, tom zawierający ponad trzy tysiące zwięzłych opowiadań o działaniu Słowa Bożego w życiu konkretnych ludzi, o przyjmowaniu Ewangelii i pytaniach, które wzbudza ona w sercach słuchaczy, a także o odpowiedziach, których udzielili. Poradnik idzie za starym i życiowo sprawdzonym powiedzeniem: exempla trahunt (przykłady pociągają). Ci, którzy obserwują życie w kontekście Słowa Bożego, mogą dopisywać i przekazywać sami takie przykłady.
Mam odwagę powiedzieć, że Poradnik homiletyczny stanie się znakomitą pomocą w głoszeniu Bożego Słowa. Niezwykle przejrzysty sposób jego zorganizowania czyni z tej książki bardzo przktyczny poradnik pozwalający na szybkie dobranie właściwych przykładów do przygotowywanych homilii. Z tego powodu będzie on stanowił nieocenioną pomoc nie tylko dla głosicieli Słowa, ale i dla katechetów, na których barkach spoczywa również ogromna odpowiedzialność za skuteczne nauczanie.
Celowo użyłem w tytule określenia „ponad podziałami”; chciałoby się może rzec: „ponad współczesnymi kastami”. Sądzę, że nie możemy z czystym sumieniem powiedzieć, iż kastowość nie istnieje. Jest to sprzeczne z tym, co widzimy na co dzień: jest klasa rządząca, jest klasa pracująca, ale są również tacy, którzy swoją postawą chcą wołać i napominać. Chodzi o to, co Václav Havel nazwał siłą bezsilnych. Jednostki, które, jak mogłoby się zdawać, pozbawione są jakiejkolwiek mocy, zmieniają świat dookoła siebie, buntując się przeciw niemu. Taki był Bede Griffiths, który podjął się odnalezienia odpowiedzi na pytanie: w jaki sposób mówić o Bogu ludności hinduskiej? I wynikające z tego dalsze kwestie: co należy zrobić, aby obraz misjonarza, skażony kolonialnymi zaszłościami, został oczyszczony? Jak stać się „swoim” w obcym społeczeństwie? I wreszcie, jak w tym całym zamieszaniu świadczyć o Bogu? W dużym stopniu działał po omacku i mimo przetartych szlaków, dużą część swojej koncepcji musiał budować na nowo.
Zmienianie rzeczywistości i postrzegania pewnych zastanych form to, z jednej strony, fascynująca przygoda, a z drugiej – ciężkie brzemię niezrozumienia czy wręcz odrzucenia, które trzeba nieść. I tak jest do tej pory: spuścizna Bede Griffithsa niepokoi wielu, pojawia się odwieczne pytanie o granice dialogu i, jak to już we wstępie napisałem, co jeszcze wolno, a co jest już niebezpiecznym synkretyzmem.
Myśli Papieża Polaka pomagają w rozważaniu tajemnic różańcowych w trakcie nabożeństwa zainspirowanego przez orędzie fatimskie.
Nabożeństwo pierwszych sobót miesiąca to forma pomocy grzesznikom, do której praktykowania wzywali Matka Boża i Jezus w objawieniach przekazanych siostrze Łucji z Fatimy. Książka zawiera dokładne wskazówki, jak należy odprawiać to nabożeństwo oraz gotowe teksty, które stanowią ogromną pomoc w rozważaniu tajemnic różańcowych. Teksty te zostały starannie wybrane z nauczania bł. Jana Pawła II. Myśli tego tak bardzo związanego z Fatimą papieża zestawiono z każdą z dwudziestu tajemnic różańca świętego tak, że można z nich korzystać, odprawiając nabożeństwo wynagradzające Niepokalanemu Sercu Maryi nie tylko przez pięć pierwszych sobót. To cenna inspiracja dla wszystkich, którzy chcą pozostać wierni Matce Bożej i orędziu fatimskiemu.
Rabin Baumol naucza Tory i wartości żydowskich nie tylko Żydów, lecz również osoby spoza społeczności. Nieustannie dostarcza swoim słuchaczom inspiracji podczas cotygodniowych wykładów w Jewish Community Centre Centrum Społeczności Żydowskiej w Krakowie. Niniejsza książka jest odzwierciedleniem jego czteroletniej pracy w Polsce. Składa się z zakorzenionych w tradycji interpretacji naszej świętej Biblii, zawartych w komentarzach do pięćdziesięciu czterech parsz.Michael Schudrich, naczelny rabin PolskiKażdego tygodnia rabin Baumol przygotowuje krótki komentarz do fragmentu Tory, łącząc swą spostrzegawczość i umiejętność analizy tekstu z talentem do wyjaśniania nawet najtrudniejszych i najbardziej problematycznych tematów, i nigdy nie zawodząc we wskazywaniu, jak bardzo adekwatna może być starożytność w stosunku do współczesności.Michael Freund, przewodniczący Shavei IsraelKomentarze Aviego Baumola charakteryzują się bardzo nowatorskim i osobistym podejściem do tekstu Tory, z którego rabin wydobywa wątki i znaczenia wcześniej nieomawiane. Szczególnie cenna jest jego umiejętność odnoszenia danego fragmentu do sytuacji społeczności żydowskiej w Krakowie (który jest mu szczególnie bliski ze względu na historię rodzinną).dr Zofia Radzikowska,członkini krakowskiej społeczności żydowskiej
Próba rekonstrukcji źródeł oraz opisu profilu duchowości wybranych polskich wspólnot zakonnych w kontekście europejskim. Składają się na nią rozprawy prezentujące podstawowe wyznaczniki wartości polskiej kultury przedtrydenckiej w zakresie duchowości i pobożności. W kolejnych artykułach autorzy opisują wybrane wartości (religijne, polityczne, etyczne, estetyczne), sięgając po nowe, unikatowe źródła, w ogóle dotychczas niepoddawane analizie lub rozważane z innej niż przyjęta przez autorów perspektywy badawczej.
Eucharistia, Exegesis, Pietas, Devotio, Penitentia, Indulgentia, Paideia, Paupertas, Memoria – to wybrane pojęcia, na podstawie których autorzy starają się pokazać naczelną myśl całego projektu dotyczącego kultury pierwszej Rzeczypospolitej w dialogu z Europą i hermeneutyki wartości: zakres, kierunki oraz sposoby obustronnego przepływu refleksji w kulturze polskiej i europejskiej – tu w odniesieniu do doby przedtrydenckiej i wobec rodzących się wyzwań humanizmu doby renesansu.
Dwunastotomowa seria monografii „Kultura Pierwszej Rzeczypospolitej w dialogu z Europą. Hermeneutyka wartości” przedstawia dziedzictwo kulturowe XV–XVIII wieku jako integralną, lecz oryginalną część kultury europejskiej. Celem badawczym jest rozpoznanie dróg i form obustronnej transmisji wartości estetycznych, politycznych i religijnych oraz ukazanie w szerokim, multilateralnym kontekście porównawczym struktury aksjologicznej kultury polskiej epok dawnych. Teksty kultury są badane w perspektywie wewnętrznej jako zapisy aktów ukierunkowanych na rozumienie wartości, a w perspektywie zewnętrznej jako wypowiedzi włączające się w europejskie dyskusje literacko-estetyczne, polityczne, religijne. W intensywnym dialogu kultura Rzeczypospolitej przejawia nie tylko chłonność na nowe idee, lecz także kreatywność i dynamikę działania na obszarze Europy.
Książka ""Polsko, Ojczyzno moja!"" podpowiada, aby w świetle wiary odczytywać historyczne zadania, jakie Bóg nakłada na ramiona narodu. Polakom - podpowiadają papieże - Pan historii wyznaczył misję ""przedmurza chrześcijaństwa"". Polska została też nazwana ""sercem Europy"", krajem tolerancyjnym i bez płonących stosów, bez którego ten kontynent nie może istnieć. Siłę do tej misji czerpali Polacy z krzyża Chrystusowego oraz od Maryi, Matki i Królowej narodu, która ich osłaniała i strzegła. Kult Chrystusowy i maryjny stał się elementem spajającym wspólnotę Polaków, gotową w każdej chwili stanąć do walki w obronie wiary, podobnie jak i Rzeczpospolitej. Fundamenty Polski odnajdujemy w rodzinie, Kościele, szkole oraz innych instytucjach służących formacji duchowej. W nich wzrasta człowiek-Polak, chrześcijanin, obywatel. W oparciu o te jakości duchowe chcemy budować jej przyszłość, by wierna tradycji nigdy od nich nie odstąpiła. Polscy mistycy i mistyczki doskonale rozumieją tę powinność wobec swej ojczyzny, stąd zachęcają, aby trwać w wierze ojców i przekazywać światło nadziei w trudnych czasach, w jakich przyszło żyć ludziom. Przypominają, że należy przekazywać ogień miłosierdzia, by rozpalił ludzkie serca, przyniósł szczęście i ukojenie. Dawała tego dowód św. Faustyna Kowalska oraz św. Jan Paweł II.
Książka ""Polsko, Ojczyzno moja!"" podpowiada, aby w świetle wiary odczytywać historyczne zadania, jakie Bóg nakłada na ramiona narodu. Polakom - podpowiadają papieże - Pan historii wyznaczył misję ""przedmurza chrześcijaństwa"". Polska została też nazwana ""sercem Europy"", krajem tolerancyjnym i bez płonących stosów, bez którego ten kontynent nie może istnieć. Siłę do tej misji czerpali Polacy z krzyża Chrystusowego oraz od Maryi, Matki i Królowej narodu, która ich osłaniała i strzegła. Kult Chrystusowy i maryjny stał się elementem spajającym wspólnotę Polaków, gotową w każdej chwili stanąć do walki w obronie wiary, podobnie jak i Rzeczpospolitej. Fundamenty Polski odnajdujemy w rodzinie, Kościele, szkole oraz innych instytucjach służących formacji duchowej. W nich wzrasta człowiek-Polak, chrześcijanin, obywatel. W oparciu o te jakości duchowe chcemy budować jej przyszłość, by wierna tradycji nigdy od nich nie odstąpiła. Polscy mistycy i mistyczki doskonale rozumieją tę powinność wobec swej ojczyzny, stąd zachęcają, aby trwać w wierze ojców i przekazywać światło nadziei w trudnych czasach, w jakich przyszło żyć ludziom. Przypominają, że należy przekazywać ogień miłosierdzia, by rozpalił ludzkie serca, przyniósł szczęście i ukojenie. Dawała tego dowód św. Faustyna Kowalska oraz św. Jan Paweł II.
Historia oparta na autentycznych wydarzeniach.
Jak to się dzieje, że człowiek popada w takie zniewolenie? Oparty na autentycznych wydarzeniach film próbuje odpowiedzieć na to pytanie ustami Ani, głównej bohaterki, ks. Andrzeja Grefkowicza, egzorcysty, który sprawował nad nią egzorcyzmy, oraz psychologów. Opętanie to stan najpoważniejszego zniewolenia przez złego ducha - przejmuje on władzę nad ciałem człowieka. Inne przejawy zniewolenia to dręczenie powodujące u człowieka lęk, koszmary nocne, czasem doświadczenia depresji...Jednak w tych sytuacjach człowiek dysponuje swoim ciałem, kontroluje swoje zachowania, zaś w sytuacji opętania człowiek wykonuje czynności, których nie chce wykonywać. Chce iść w prawo, a idzie w lewo, rzuca się na ziemie, pluje, przeklina, wyzywa ludzi, Boga, kaleczy swoje ciało, czasami nie jest do końca świadomy tego co czyni.
Ks. Andrzej Grefkowicz, egzorcysta
Tytułowa Sankofa to aforyzm z Afryki, który oznacza mitycznego ptaka patrzącego w przeszłość, po to, żeby ją zrozumieć i ruszyć ku przyszłości. Warto przypomnieć sobie, skąd idziemy, kto nam towarzyszył, czego dokonaliśmy, a co nam nie wyszło. Dzięki temu możemy w pełni przeżywać teraźniejszość i z nadzieją odkrywać przyszłość.
Książka jest rozmową… o życiu, a proste pytania i proste odpowiedzi ułożyły się autorom w opowieść o tym, jak go nie zmarnować. Skomplikowany świat „ja”, uczucia, powołanie, duchowość, miłość, poczucie winy, komunikacja, konflikt i psychoterapia to kolejne punkty na mapie tej wędrówki.
Dzięki wielości form ta książka jest kolorowa. Autorzy odwołują się w niej do swoich przeżyć i osobistych historii, a rysunki, krótkie opowieści i maile wprowadzają w kolejne rozdziały. Czasem opowiadają również… bajki. Ta różnobarwność bierze się też stąd, że rozmowa toczy się między zakonnikiem i księdzem, a żoną i mamą. On żyje w klasztorze, ona w rodzinie. On interesuje się psychologią, a ona literaturą. Mają jednak wiele wspólnego – fascynację wiarą, ciekawość świata, pasję uczenia. Nade wszystko jednak – lubią rozmawiać.
W historiografii medycyny z drugiej połowy XIX i pierwszej połowy XX w., inspirowanej przez filozofię pozytywistyczną, wzajemne związki medycyny i religii były rozpatrywane w kategoriach nie dającego się przezwyciężyć konfliktu. Zgodnie z tą koncepcją, medycyna miała stopniowo uwalniać się spod wpływu czynników kulturowych i światopoglądowych, uzyskując stopniowo całkowitą od nich autonomię, opartą na nieuprzedzonej interpretacji faktów empirycznych. Już w latach 20. i 30. XX w. koncepcja ta została zanegowana przez dwie nowe szkoły w historiografii medycyny — Kulturgeschichte der Medizin oraz Socialgeschichte der Medizin — których zwolennicy uznali tego rodzaju autonomię za niemożliwą, ponieważ każda interpretacja faktów musi być oparta na jakichś założeniach, które nie mają charakteru założeń empirycznych, ale są oparte na jakiejś koncepcji filozoficznej i związanej z nią epistemologii. Interpretatorem faktów jest bowiem zawsze człowiek, który je dostrzega, „wydobywa z tła”, z jakichś powodów uznaje je za ważne, a stworzone na ich podstawie interpretacje za mogące rozwiązać istotne problemy praktyczne i poznawcze. W interpretacji tej zawsze uczestniczy świadomość badacza, konstytuowana przez elementy kulturowe. W latach 60.. XX w. koncepcja ta, zwana koncepcją badań kulturowych, uzyskała przewagę w zachodniej historiografii nauki, w latach 70. w zachodniej historiografii medycyny, w latach 80. dotarła do Polski i jest od tego czasu w sposób twórczy rozwijana przez historyków medycyny związanych z Polską Akademią Nauk i Zakładami Historii Medycyny krajowych uczelni medycznych. W ciągu ostatniego ćwierćwiecza zgodnie z jej założeniami powstało wiele monografii autorskich i opracowań zbiorowych, w tym także w moje książki wydane w Wydawnictwie DiG (Niemiecka medycyna romantyczna, 2007; Medycyna w historii i kulturze, 2016) oraz seria Antropologia wiedzy, pod moją redakcją (2005-2016 i in.). Niniejsza seria, zatytułowane Medycyna i religia, koncentruje się na analizie wzajemnych zależności między medycyną a religią, ujmując je jako zjawisko trwałe, a będące wynikiem tych zależności relacje jako istotne dla obu stron, zarówno pod względem epistemologicznym, jak i etycznym i praktycznym.
Prof. dr hab. Bożena Płonka-Syroka
Związek małżeński jest niczym ogród. Musi być podlewany i nawożony. Juan i María del Mar chcą być naszymi przewodnikami przy „pielęgnacji ogrodu”. Dlatego też książki tej nie powinno się przeczytać jednym tchem i odłożyć na półkę – to raczej podręcznik pracy nad sobą, do którego oboje małżonkowie powinni często zaglądać.
Z Prologu
Juan Varela
Tytuł licencjata w dziedzinie teologii zdobył w Instytucie Biblijnym IBSTE w Hiszpanii, a magistra w seminarium teologicznym SETEHO w Hondurasie. Odbył studia podyplomowe z zakresu Systemowej Terapii Rodzinnej w KINE, Korekcji Zaburzeń Seksualnych w Centro Carpe Diem oraz Terapii Rodzinnej na Uniwersytecie w Sevilli. Założyciel i dyrektor Instytutu Edukacji Rodzinnej i kierownik Ośrodka Orientacji i Mediacji Rodzinnej COMEFA w Sevilli. W latach 2007-2011 koordynator program De Familia a Familia prowadzonego przez stowarzyszenie AGAPE. Autor kilku książek i prelegent na konferencjach o tematyce rodzinnej w Hiszpanii, Ameryce Łacińskiej i Stanach Zjednoczonych.
Maria del Mar Molina
Absolwentka wydziału pedagogicznego Uniwersytetu w Kordobie i wydziału teologicznego Instytutu Biblijnego IBSTE. Ukończyła kurs Mediacji Rodzinnej na Uniwersytecie w Sevilli i Doradztwa Rodzinnego w Niche College w Anglii. Koordynatorka programu De Familia a Familia i współautorka wielu książek o tematyce rodzinnej pisanych wraz z mężem Juanem Varelą.
Unikalna książka o wydarzeniach w Fatimie, jakie miały miejsce w roku 1917 i w latach następnych. Autorem jest katolicki kapłan ks. dr Manuel Nunes Formigao (1883-1958), który żył w tamtym czasie i był naocznymi świadkiem objawień w Fatimie. Ks. Formigao osobiście znal dzieci, które widziały Maryję! Przez jakiś czas był ich powiernikiem oraz opiekunem duchowym. Był w samym sercu wydarzeń, które odmieniły losy świata. Nikt inny nie zbliżył się do tajemnic Fatimy tak blisko jak on! Dlatego przez znawców objawień fatimskich bywa nazywany czwartym wizjonerem fatimskim. Dziś, po upływie kilkudziesięciu lat od śmierci ks. Formigao, dzięki staraniom Wydawnictwa AA jego wiarygodne świadectwo mogą poznaj: również polscy czytelnicy!
Kapelan Armii Andersa to wspomnienia o. Ryszarda Czesława Grabskiego, niezłomnego kapłana z zakonu kapucynów, z zesłania z lat 1940-1955, a więc od momentu jego aresztowania przez Sowietów do powrotu do Polski.
Wspomnienia mają charakter osobistej relacji z poszczególnych etapów zesłania, od więzienia NKWD w Białymstoku, przez łagry Workuty, Archangielsk, Łubiankę, po Kazachstan, oraz z pracy jako kapelan w Armii Andersa w 1942 roku. Napisane zostały przez Autora na podstawie własnych notatek sporządzonych zaraz po powrocie do Polski. Niniejsze wydanie jest oparte na edycji z 1985 roku, opublikowanej przez wydawnictwo Editions Spotkania w Paryżu.
Dla wielu Polaków zesłanych na Wschód rozpoczęcie formowania Armii Andersa w sierpniu 1941 roku stało się szansą na odmianę katorżniczego losu. Wydawało się, że ta szansa również otworzyła się dla o. Grabskiego, został bowiem kapelanem w stopniu kapitana Wojska Polskiego.
Oddelegowany na daleką Północ, wyszukiwał Polaków w łagrach, do których nie dotarła wiadomość o możliwości wydostania się z zesłania i wstąpienia do polskiej armii. O. Grabski nie zdążył wrócić ze swej misji do Armii Andersa, przed jej wyprowadzeniem do Iranu i zamknięciem granicy przez Sowietów. To, co dla innych zesłańców było „końcem piekła”, dla o. Grabskiego stało się początkiem następnego „etapu” – ponownego aresztowania we wrześniu 1942 roku i skazania na 15 lat ciężkiej pracy w łagrach. Po repatriacji w 1955 roku o. Grabski pracował jako duszpasterz w Prowincji Warszawskiej Kapucynów do swej śmierci w 1987 roku.
Dziewięć osób, dziewięć ścieżek życia. Każda wiodąca przez inne doświadczenia religijne, każda niosąca niezapomnianą opowieść. Od rytualnej śmierci głodowej do tajemniczych praktyk tantrycznych, od boga wcielającego się w tancerza po rzeźbiarza stwarzającego boga z brązu. William Dalrymple dzieli się z czytelnikami wiedzą, którą zebrał, i historiami, których wysłuchał w ciągu swojego ponad dwudziestopięcioletniego pobytu w Indiach. Prowadzi nas na wrzące pogranicze pakistańskie, gdzie sufizm stawia czoło postępującej talibanizacji, i do Bengalu, gdzie składa się krwawe ofiary bogini Tarze, a boży minstrele głoszą, iż Najwyższej Prawdy należy szukać w sercu, nie w niebiosach. Oddaje głos buddyjskiemu mnichowi, który pokutuje za to, że zerwał śluby, by zbrojnie bronić Tybetu przed chińską inwazją, i dewadasi, świętej prostytutce, która obie swe córki wprowadziła w zawód.
Nie ma w książce brytyjskiego pisarza i historyka powierzchownego urzeczenia egzotyką ani taniej sensacji – jest głęboki namysł nad sednem tożsamości religijnej, przekazem tradycji, przemianami społecznymi i zapamiętaniem w wierze. A przede wszystkim jest co najmniej dziewięć ścieżek wiary i dziewięć historii życia.
„W Dziewięciu żywotach Dalrymple, doświadczony historyk, zmienia się we wnikliwego reportera. Wyrusza na poszukiwanie nieuchwytnego — indyjskiej duchowości zaklętej w codzienności i rytualnych praktykach: jedzeniu, tańcu, odosobnieniu, zadawaniu sobie bólu. Dalrymple dociera do źródła i oddaje głos ludziom, którzy z odwagą i determinacją przeciwstawiają się pędowi zmian. Ich upór jest niepokojący, bo staje się pytaniem o wszystko, co my w nowoczesności bezpowrotnie utraciliśmy.” Paulina Wilk
„Duma, gniew, chciwość, złudzenie – jak materia przywierają do duszy i zniewalają ją swoją siłą. Mniszki dźinijskie, tancerze tejjam, dewadasi, malarze i śpiewacy parów, wędrowni bhopowie, sadhu i jogini nath, kobieta fakir i mnich tybetański, sthapati, adepci tantry i baulowie drogi – wszyscy oni tak praktykują życie, by oddać się swoim bóstwom w posiadanie. Przynajmniej na chwilę.” Anka Grupińska
„Pięknie napisana, niewiarygodnie erudycyjna, a przy tym głęboko ludzka (…). Niedosiężny talent!” The Sunday Times
Także e-maile, sms-y, sieci społecznościowe, czaty mogą być w pełni ludzkimi formami komunikacji. To nie technologia określa, czy komunikacja jest autentyczna, czy też nie, ale serce człowieka i jego zdolność do dobrego wykorzystania środków, jakimi dysponuje. Sieci społecznościowe mogą ułatwiać relacje i promować dobro społeczeństwa, ale mogą również prowadzić do dalszej polaryzacji i podziałów między ludźmi i grupami. Środowisko cyfrowe jest placem, miejscem spotkań, gdzie można wyrazić sobie serdeczność albo zadać rany, nawiązać pożyteczną dyskusję lub dokonać linczu moralnego. (...) Komunikacja, jej miejsca
i jej narzędzia doprowadziły do poszerzenia horyzontów dla wielu osób. Jest to dar od Boga, a także wielka odpowiedzialność. Papież Franciszek, Orędzie na 50. Dzień Środków Społecznego Przekazu Czy Facebook i Twitter mogą być miejscem głoszenia Ewangelii? Czy święty Paweł Apostoł, żyjąc w dzisiejszym świecie, publikowałby swoje listy na blogu? Czy lajkując profile katolickie na Facebooku, Twitterze i Instagramie, głosimy kerygmat?
Trudno wyobrazić sobie dzisiejszy świat bez Internetu. Cyberprzestrzeń przeniknęła każdą sferę naszego życia – przenika ona wszystkie jego aspekty, począwszy od nauki i ekonomii, na rozrywce kończąc. Portale społecznościowe na całym świecie mają miliardy użytkowników, niezależnie od ich koloru skóry, rasy, narodowości, poglądów czy zasobów
materialnych. Książka „Blogobojni, czyli o nowych mediach w Kościele” pokazuje, jak owocnie wykorzystywać nowe media w dziele ewangelizacji. Tłumaczy, jak wielkim darem Boga są internetowe środki przekazu. Uświadamia, że są one jedną z najlepszych współczesnych ambon, dzięki którym można głosić Słowo Boże całemu światu.
2. sierpnia 2016 r., w środku nocy, Neale Donald Walsch nieoczekiwanie rozpoczął rozmowę z Bogiem, stawiając sobie dwa pytania: Czy ludzka rasa otrzymuje pomoc od Wysoko Rozwiniętych Istot z Innego Wymiaru? Czy ludzie będą grać ważną rolę we własnej ewolucji, biorąc udział we wspólnej misji towarzyszenia planecie w nadchodzących trudnych czasach? Odpowiedź, jaką otrzymał na oba pytania, brzmi: TAK. Następnie poznał 16 konkretnych przykładów na to, jak postępowanie Wysoko Rozwiniętych Istot różni się od naszego, i na to, jak przejęcie tych zachowań pozwoli zmienić bieg historii naszego świata na lepsze - na zawsze. Zaczynając dokładnie tam, gdzie skończył się trzeci tom „Rozmów z Bogiem”, autor pokazuje, jak zwykli ludzi mogą odpowiedzieć na wezwanie Wysoko Rozwiniętych Istot, wzorując się na nich, i jak zobaczyć prawdziwą istotę rzeczy, zaglądając jednocześnie w swoją własną i naszą wspólną przyszłość. Taki był właśnie cel tej rozmowy. Czwartej rozmowy z Bogiem.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
