Herbert Marshall McLuhan (1911?1980), z wykształcenia literaturoznawca (uhonorowany doktoratem
w Cambridge i tytułem profesorskim w University of Toronto), z zamiłowania niestrudzony badacz kultury, występujący przeciwko sztywnym ramom akademickiej nauki. Przedmiotem jego zainteresowania były przede wszystkim role, jakie w społecznym i jednostkowym życiu człowieka pełnią szeroko rozumiane media oraz związane z nimi sposoby komunikacji.Książka Galaktyka Gutenberga. Tworzenie człowieka druku (1962), ukazująca konsekwencje wynalezienia prasy drukarskiej z ruchomymi czcionkami, weszła na stałe do kanonu literatury traktującej o wzajemnych relacjach kultury, społeczeństwa i mediów. Jej pierwsze pełne polskie wydanie oddajemy właśnie w ręce czytelników.Seria: MYŚL O KULTURZEKsiążki, które wpłynęły na sposób myślenia o kulturze, nieznane dotąd w całości w polskim przekładzie. Teksty, które odegrały istotną rolę w formowaniu kulturoznawstwa i kulturologii i okazały się inspirujące do refleksji nad stanem kultury Zachodu. Eseje podkreślające rolę myślenia o kulturze w rozwoju cywilizacji.
Dzieło sztuki jest wybrykiem natury. Ekscesem. Nie powinno go być ??a jest. W książce stawiam mocną tezę, że w świecie triumfów wąsko i instrumentalnie pojmowanego rozumu, wobec słabnącej siły religii, która do niedawna była głównym depozytariuszem tajemnicy, sztuka jest tą dziedziną, która pozostaje enklawą
n i e o b l i c z a l n e g o.Wystarczy dostrzec, że wielkie dzieła sztuki wciąż rzucają na nas potężny c z a r.
Pojmiemy to lepiej, gdy tylko słowo to uwolnimy od trywialnej semantyki narzuconej mu przez język potoczny, a zechcemy zobaczyć w nim odwieczną sa- kralną siłę, z jej nieodłącznymi biegunami: tremendum et fascinans. Dopiero wtedy odsłoni się przed nami rozległy kontynent rzeczywistych obecności, a zaczarowanie stanie się czymś więcej niż tylko hasłem z sentymentalnego słownika.Dariusz Czaja
Poprzedzone obszernym wstępem cztery życiorysy Platona: Apulejusza z Madaury, Olimpiodora z Aleksandrii, Diogenesa Laertiosa oraz anonimowego autora, w przekładzie znakomitego znawcy filozofii średniego platonizmu.
Książka ks. Nadbrzeżnego potwierdza, iż filozofowanie w kontekście teologii może być pasjonujące. Kryje w sobie odpowiedź na pytanie: czy kategoria zbawienia jest uwodzicielska? Ułuda świadomie nie stwarza więzi, nigdy nie osiąga poziomu trwałych zobowiązań. Tymczasem z treści książki wyłania się koncepcja zbawienia jako realnej i głębokiej więzi. U Tillicha przyjmuje ono postać więzi metafizycznej z Nowym Bytem, u Schillebeeckxa urzeczywistnia się w świecie odpowiedzialnych relacji międzyludzkich.
ks. dr hab. Joachim Piecuch, prof. UO
Autor książki przezwycięża soteriologiczny dualizm, odrzuca zarówno ateistyczne, jak i wyłącznie transcendentne soteriologie. Świetnie pokazuje, jak w myśleniu Tillicha i Schillebeeckxa rozgrywa się subtelna gra, w której to, co ludzkie, i to, co ostatecznie boskie, spotykają się ze sobą, a przynajmniej mogą się spotkać tu i teraz, w życiu indywidualnym i zbiorowym.
dr hab. Krzysztof Mech, prof. UJ
ks. Antoni Nadbrzeżny – prezbiter archidiecezji lubelskiej, doktor habilitowany teologii, profesor nadzwyczajny na Wydziale Teologii Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego Jana Pawła II, doktor filozofii. Studiował teologię i filologię niderlandzką na KUL-u oraz filozofię na Uniwersytecie Papieskim Jana Pawła II w Krakowie. Rozprawę doktorską z filozofii zatytułowaną Egzystencjalna soteriologia Paula Tillicha i Edwarda Schillebeeckxa napisał pod kierunkiem prof. dr. hab. Karola Tarnowskiego. Jego zainteresowania naukowe dotyczą współczesnej niderlandzkiej i flamandzkiej myśli teologicznej, filozoficznej i religijnej.
Książka jest dedykowana Profesorowi Pawłowi Zeidlerowi. Okazją formalną są sześćdziesiąte piąte urodziny Profesora oraz przeszło czterdzieści lat pracy badawczej i dydaktycznej Jubilata na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. Przez 22 lata pełnił funkcję kierownika zakładu logiki i Metodologii Nauk w Instytucie filozofii. Naukowe dokonania Profesora prezentuje zamieszczony w niniejszym tomie spis publikacji. ich tytuły pozwalają łatwo zorientować się w obszarach Jego badawczych zainteresowań. Są to: metodologia nauk empirycznych, semiotyka, filozofia nauki, zwłaszcza zaś filozofia chemii. Właśnie z tym ostatnim obszarem badawczym Profesor związał się w ostatnich latach. Należy podkreślić pionierski charakter podjętych przezeń prac nie tylko na gruncie polskim, ale też światowym. z kolei, zakres pozabadawczych pasji Profesora ujawnił się w licznych z Nim rozmowach, które odsłoniły zainteresowanie historią i obserwacją ptaków. Prezentowany zbiór składa się z dziewiętnastu zróżnicowanych tematycznie opracowań. Większość z nich – bezpośrednio lub pośrednio – kontynuuje wątki badawcze podejmowane przez Profesora w różnych latach. zostały one podzielone
Książka wpisuje się doskonale w dzisiejszą humanistykę, która przygotowała grunt dla wszystkich myślicieli zajmujących się antropologią światów słowno-muzycznych.
Autorka podjęła się monograficznego ujęcia memu internetowego z perspektywy pamięcioznawcy oraz mediologa. Cieszę się, że mogłam być pierwszym czytelnikiem takiego opracowania, którego Autorka jak mało kto w środowisku mediologiczno-kulturoznawczo-językoznawczym ma kompetencje, oczytanie, zasób poznawczy wystarczający do zamieszczenia na rynku wydawniczym monografii memu internetowego.
Z recenzji prof. dr hab. Iwony Loewe
Wchodząc , zatapiając się we własnej ciszy, odnajdujemy swoje prawdziwe przesłanie, powołanie, swoją drogę, z jaką przyszliśmy na ten świat, aby odkrywać swoje człowieczeństwo, swoją wrażliwość, swoje przeznaczenie… Autorka książki prowadzi nas od drogi szarego dnia dzisiejszych czasów, zatopionych w umyśle, od bólu i cierpienia do zrozumienia i akceptacji i uwrażliwienia oraz do odkrycia miłości bezwarunkowej , która jest w każdym z nas. …Podążajcie drogą własnego rozwoju, ale z podniesioną głową, nie bójcie się życia. Długo oczekiwałam na takie słowa, którymi dzisiaj się z Wami dzielę. Ja też przeszłam swoją drogę rozwoju, nie zawsze łatwą, czasami bardzo bolesną, bo rezygnowałam z siebie, nie wiadomo dlaczego. Teraz tego nie robię, dostrzegam siebie, słucham siebie i idę drogą własnej prawdy w lepszym zrozumieniu wszystkiego. Zapamiętajcie, wszystko co najpiękniejsze na tej Ziemi jest w nas. Spróbujcie to dostrzec, uchwycić i wtedy zrozumiecie, po co istnieje człowiek na Ziemi. Jaką lekcję tutaj odrabiamy i dokąd możemy dojść, jeśli sobie na to pozwolimy. Nie obwiniajcie nikogo za nic. Nie ma winy i kary zewnętrznej, każdy ma swoją drogę, więc pozostawmy im ich własne doświadczenia, lecz nie zapominajmy, że tym, którzy staną przed nami, należy się uwaga. Będziecie wiedzieć, jaką uwagę należy im poświęcić i ile należy im dać, aby to zrozumieli.To jest siła, którą każdy w sobie ma, pochodzi z serca. Świadome generowanie tej energii powoduje , że wzrastamy i zdrowiejemy energetycznie. Bez tej świadomej pracy czeka nas długa droga histerii, bólu, cierpienia i chorób.
Inspirujące wypowiedzi mistrza duchowego Dalajlamy, które zmieniają życieCzłowiek może być radosny i wdzięczny nawet w obliczu ogromnych przeciwności losu. Jego Świątobliwość Dalajlama tłumaczy, jak uwalniać się od przygnębiających i gorzkich myśli oraz nawiązywać kontakt z innymi ludźmi w życzliwy i pełen miłości sposób, który przynosi ulgę.Niniejszy zbiór nauk i wypowiedzi Dalajlamy o mistycyzmie rozumianym jako zespolenie z boskością jest czymś w rodzaju recepty, która w dogłębny sposób wzbogaca życie duchowe. Nauczyciel nie tylko szczegółowo objaśnia trzy główne aspekty ścieżki, ale również wzbogaca swoje komentarze osobistymi refleksjami i opisami doświadczeń wyniesionych z własnych duchowych poszukiwań. Dzięki temu skutecznie otwiera oczy, rozszerza inteligencję oraz wzmacnia serca.
Kim jest współczesny Samarytanin? To lekarz, lekarz stomatolog, pielęgniarka, położna, sanitariusz, salowy, ratownik medyczny, fizjoterapeuta, analityk medyczny, farmaceuta, psycholog kliniczny, kapelan, wolontariusz. Każdy, kto troszczy się o chorego.Podaje mu glukozę, mierzy ciśnienie, bada jego krew, wykonuje zdjęcie RTG, analizuje je, zmienia pościel, prowadzi do toalety, przynosi obiad i kolację, przygotowuje leki, podłącza kroplówkę, odbiera poród, ratuje czyjeś życie. (...) Czasem jedno słowo, uśmiech, otarcie potu z czoła lub nawet milcząca obecność może okazać się o wiele ważniejsza, niż skomplikowana operacja. Bo pacjent jest człowiekiem. Kimś nie przypadkiem klinicznym. On patrzy, myśli, płacze, przeżywa swą samotność, cierpi, modli się. Nieraz buntuje się przeciw Bogu. I szuka człowieka
Liberalizm jest nurtem społeczno-politycznym obecnymw Europie od kilku wieków. W Polsce był onw minimalnym stopniu realizowany w życiu społecznym,istnieje natomiast bogata spuścizna piśmienniczatworzona przez teoretyków tego nurtu.Praźródłem liberalizmu w Polsce był fizjokratyzm,promujący ten sam katalog wartości, który odnajdujemyu twórców myśli liberalnej w Europie Zachodniej.Badanie polskiego liberalizmu wymaga jednoznacznegowyznaczenia linii demarkacyjnej międzypraktyką i teorią. Badania w obszarze filozofii politykiprowadzone są z wykorzystaniem innego instrumentariumbadawczego niż badania nad historią życiaspołeczno-ekonomicznego. Wyniki tych badań sązgoła odmienne, dlatego uogólnienie, że w Polsceliberalizm był nieobecny, jest nieprawdziwe. Polscyteoretycy liberalizmu pozostawili bogaty i bardzointeresujący materiał, który wymaga opracowaniai interpretacji.Analizując system wartości liberalizmu, należy wziąćpod uwagę wielość czynników, które wpłynęły najego ukształtowanie. Jednym z nich jest tradycjachrześcijańska, która wbrew stereotypowym mniemaniommiała ogromny wpływ na polską myśl liberalną.Dlatego nie można sytuować liberalizmu w tymsamym nurcie co marksizm. Jest to myśl przewodniatowarzysząca autorce przy opracowywaniu zbioruszkiców.
Rozprawa niniejsza - zatytułowana Antropozoficzna droga do świata duchowego - jest poniekąd drugim tomem mojej pracy Szkice antropozoficzne - Chrześcijańska droga do poznania świata duchowego, Białystok 2003. O ile jednak tamta miała być prezentacją antropozofii niejako z lotu ptaka, jakby potraktowaną ogólnie i raczej teoretycznie, to praca niniejsza skupia się przede wszystkim na praktycznym aspekcie drogi antropozoficznej, na jej systemie ćwiczeń i medytacji.
Artyści, kuratorzy, filozofki i literaturoznawcy we wspólnej próbie przemyślenia – na nowo, dziś, nieco inaczej – współczesnych form aktywności artystycznej. Do czego ona prowadzi, z czego się bierze, o jakie stawki gra, wreszcie: czym jest? Autorzy tekstów zebranych w tomie Estetyka/inestetyka. Współczesne teorie dziań artystycznych pokazują przemiany dokonujące się w sztuce, takie jak wykorzystywanie nowych mediów, zjawiska immersji i VR-u czy też bioartu; zadają pytanie o status artysty, problematyzują kanony literackie i autobiograficzność, a także tworzą urzekające opisy twórczości Goi i analizy własnej postawy twórczej, ulegając pokusie myślenia oryginalnego, a nawet – jak ujęliby to Guattari i Deleuze – tworzenia konceptów i perceptów. Sytuują się właśnie gdzieś na granicy między estetyką a inestetyką, poszukując metody mówienia o sztuce, która nie zamykałaby jej w odgórnie ustalonych ramach dyskursu akademickiego, ale próbowała znaleźć nowe sposoby powiązania ze sobą – jak pisał Lyotard w swojej pierwszej książce – dyskursu i figury. Z recenzji dr hab. Moniki Murawskiej
The stoics lived a long time ago, but they had some startling insights into the human condition - insights which endure to this day. The philosophical tradition, founded in Athens by Zeno of Citium in 301 BC, endured as an active movement for almost 500 years, and contributions from dazzling minds such as Cicero, Seneca and Marcus Aurelius helped create a body of thought with an extraordinary goal - to provide a rational, healthy way of living in harmony with the nature of the universe and in respect of our relationships with each other. In many ways a precursor to Cognitive Behavioural Therapy (CBT), Stoicism provides an armamentarium of strategies and techniques for developing psychological resilience, while celebrating all in life which is beautiful and important. By learning what stoicism is, you can revolutionise your life and learn how to seize the day, live happily and be a better person. This simple, empowering book shows how to use this ancient wisdom to make practical, positive changes to your life. Using thought-provoking case studies, highlighting key ideas and things to remember and providing tools for self-assessment, it demonstrates that Stoicism is a proven, profound pathway to happiness.
The central concerns of this study are court cases and the verdicts of the judges invo!ved in them. Its uniąueness in Poland resides in thefact that the author does not resthct himselfin his narrative to a presentation of judges' views, but concentrates on court rulings. It, thus, brings Polish readers close to the essence of American jurisprudence. (...) Jerzy Zajadło convincing!y demonstrates the role ofideology, mostly that of natur al law, in slave cases heard in court, introducing thereby the exceptionally important concept of "judicial disobedience." Further, the author shows how very often the issue ofslavery was only marginal - fundamentally, it was a matter of the interpretation ofthe Constitution (...). From this perspective, I see the main merit of Professor Zajadło's work in the fact that it is basically a book about the law's conservatism and about conflicts between the law and morality. Laws of naturę, customs, and interests all come into play, which, as a result, leads to a conflict between positive law and the morał reąuirement of disobedience. In Zajadło's book, the dilemmas ofthe judge's conscience are analyzed from all sides.
Professor Wiktor Osiatyński
"Sebastian Porzuczek podjął się w swej książce rozpatrzenia jednego z najtrudniejszych, a także najważniejszych, problemów, jakie przed człowiekiem (i innymi istotami) stawia życie, a przed literaturą i sztuką – ludzkie doświadczenie. Jednym z powodów tej trudności – który w pracy zajmuje istotne miejsce – jest to, że fenomen i wydarzenie bólu nie dają do siebie dostępu – tyleż ludzkiej świadomości, co dyskursywnemu czy obrazowemu opracowaniu. Sposoby transmitowania tego dotkliwego doświadczenia, a w porządku egzystencji refleksja filozoficzna oraz literacka (jak też filmowa) także jego artykulacji czy reprezentacji, możliwości jego świadczenia i przekazu, status, jaki mu przyznaje sztuka wypowiadania tego doświadczenia – to główne wątki poddane w pracy Porzuczka uważnej, wnikliwej, a przy tym (co chyba najtrudniejsze) celowo zdystansowanej – acz zarazem empatycznej – analizie”.
prof. dr hab. Ryszard Nycz
„Imponuje równowaga, jaką zachowuje autor między aparatem teoretycznym skonstruowanym z elementów rozmaitych koncepcji filozoficznych, kulturoznawczych i literaturoznawczych – koncepcji przywoływanych swobodnie i ze znawstwem – a partiami analitycznymi, w których autor wykazuje się olbrzymim wyczuleniem na literacki i filmowy szczegół, na pracę języka i obrazu.
Pod względem wyboru samego problemu głównego książka lokuje się w jednym z najżywszych obszarów współczesnej humanistyki. Co więcej, zarówno gdy idzie o wymiar teoretyczno-metodologiczny, jak i gdy idzie o analizy konkretnych twórców, autor wykazuje się arcysolidną znajomością współczesnych dyskusji i rozpoznań, zarówno polskich, jak i międzynarodowych. Zarazem świadomie i w skupieniu wytycza swoje ścieżki i kreśli własną mapę. Nie ulega wątpliwości, że rozprawa wzbudzi zaciekawienie wśród literaturoznawców, kulturoznawców i filozofów zainteresowanych problematyką afektu i reprezentacji artystycznej”.
dr hab. Adam Lipszyc, prof. PAN
Wśród wielu wymagań współczesnej kultury żądanie otwartości należy do najważniejszych. Jest ono tak ważne, że pojawia się nawet jako istotna prośba Modlitwy Eucharystycznej (V Modlitwa Eucharystyczna), w której prosi się: „uczyń nas otwartymi”. Przyzwyczajani jesteśmy do uznawania, że jest to zaleta ludzi i pożądany stan kultur, w których relacje wykluczania zastępowane są pluralizmem i tolerancją. Rzadko dostrzega się również zagrożenia związane z bezkrytyczną otwartością, w której może ujawniać się zaburzenie tożsamości, nierespektowanie żadnych granic, aż po egoistyczną samowolę. Taka nieuporządkowana otwartość wydaje się umniejszać tendencje do trwania i utrwalania dotychczas obowiązujących (dobrych) wzorców życia i kultury, uwypuklając zmienność i nietrwałość wszystkiego, i skłaniając też ku relatywizmowi i konformizmowi. Jednak korzystna (ubogacająca i poszukująca) otwartość rzeczywiście służy zarówno indywidualnemu rozwojowi, jak i udoskonaleniu relacji międzyludzkich i międzykulturowych. Dlatego w kontekście tak rozumianej otwartości nie ma usprawiedliwienia dla ograniczenia i zamknięcia nawet wtedy, gdy w danej chwili wydaje się ona zagrażać schematycznemu porządkowi, skostniałej hierarchii i złudnej niezmienności. W kontekście tym chodzi bowiem o otwartość na prawdę, dobro, piękno, czyli na to wszystko co ubogaca świat, nasze życie i nas samych, co jest cenne i o co warto zabiegać. Nie chodzi zaś ani o rezygnację z siebie, ani też o skierowanie (otwartość) na to, co niszczy i burzy, a nie tworzy i buduje. Stąd modlitwa „uczyń nas otwartymi” jest tak ważna: uczyń nas otwartymi, nie ku naszej destrukcji, lecz ku spełnieniu.
Tematem monografii jest analiza wybranych autobiograficznych narracji autorstwa kobiet z perspektywy związków między matkami a córkami w kontekście relacji rodzinnych i artystycznych. Przedstawione badania dotyczą przede wszystkim tego, w jaki sposób relacje rodzinne wpływają na matczyną oraz córczyną twórczość literacką lub artystyczną i na odwrót – w jaki sposób życie artystyczne wpływa na relacje panujące w rodzinie. W ten sposób analizie poddane zostały te kategorie i problemy, które pojawiają się w literaturze jako skutek działania tych relacji. Celem przeprowadzanych rozpoznań było znalezienie i zinterpretowanie na zasadzie case studies tych duetów matek i córek, których teksty najlepiej odzwierciedlają charakterystyczny sposób tworzenia narracji o sobie i rodzinie.
Wybrane utwory poddano analizie w kontekście m.in. takich kategorii, jak córectwo, etyka troski, uznanie, epigenetyka, wstyd, empatia, topologie choroby, żałoba. Zinterpretowano również te specyficzne teksty lub prace autobiograficzne, które nie wpisują się w sztywne ramy gatunkowe. Należą one do tej grupy projektów i/lub narracji, które podkreślają różnorodność estetyk oraz konwencji tego hybrydycznego gatunku, jakim jest autobiografia. Rozpoznania i teorie różnych dziedzin wiedzy akademickiej zostały wykorzystane jako narzędzia analityczne. Zaliczają się do nich chociażby teoria i interpretacja literatury, gender studies, antropologia kultury, badania nad pamięcią i materialnością, analizy socjologiczne, koncepcje psychologiczne i psychoanalityczne, a także hipotezy podejmujące kwestie wpływu zmian społeczno-politycznych na literaturę autobiograficzną. Wszystko to przyczyniło się do stworzeniu metodologii uwzględniającej specyfikę badanych tekstów, odpowiadającą przekształceniom współczesnej literatury autobiograficznej.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
