Ta książka nie odpowie na pytania dotyczące sensu życia i świata, ale uświadomi wam, że macie zupełnie inne problemy niż sądziliście
Czy wiecie, jak działają świat, popkultura, media i relacje międzyludzkie? Uważacie, że wystarczy znać parę prostych zasad, żeby sprawnie poruszać się w rzeczywistości? Ta książka udowadania, że się mylicie. Olga Drenda, etnolożka i antropolożka kultury, oraz Bartłomiej Dobroczyński, psycholog i historyk psychoanalizy, pokazują, że żyjemy w świecie pozbawionym punktów odniesienia, wydani na pastwę sił, z których istnienia nie do końca zdajemy sobie sprawę. Drażnią, prowokują, pozbawiają złudzeń, ale także inspirują do zaglądania pod podszewkę rzeczywistości.
A jeśli czujecie się zagubieni i przestraszeni współczesnym światem, to także pozycja dla was. Dowodzi, że nie jesteście sami, odsłania źródła waszych lęków i pokazuje, że pewne zjawiska i mechanizmy, choć wydają się nowe, są stare jak świat.
Książkę zainspirowały rozmowy publikowane w miesięczniku „Znak” w ramach cyklu Mąciciele o dwóch głowach.
Albert Wielki (1193-1280) wstąpił do zakonu dominikanów w 1223 roku, działał jako kaznodzieja i nauczyciel, zwłaszcza w Paryżu i Kolonii, gdzie jego słuchaczem był Tomasz z Akwinu. W latach 1254-1257 był prowincjałem niemieckiej prowincji zakonu. Łączył augustynizm w teologii z arystotelizmem w filozofii. Był płodnym pisarzem. Zajmował się wszystkimi dziedzinami wiedzy, ale zasłynął z badań nad przyrodą.
Dziełko O piętnastu problemach teologiczno-filozoficznych jest polemiką z profesorami Uniwersytetu Paryskiego, tzw. awerroistami łacińskimi, zwolennikami arabskiego filozofa Awerroesa, który poglądy Arystotelesa starał się pogodzić z teologią islamską.
Tomasz z Akwinu (1224/1225 - 1274) to najsłynniejszy dominikanin, doktor Kościoła, zwany Anielskim, teolog i filozof arystotelik, kaznodzieja, wykładowca i niezwykle płodny autor.
Wybór pism św. Tomasza obejmuje trzy spośród jego licznych rozpraw: napisane pod koniec życia listy O mieszaninie pierwiastków i O ukrytych działaniach natury oraz kwestię dyskutowaną O nadziei.
Oceniając rozprawę, należy podkreślić rzetelne podejście Autorki, bogactwo zebranego materiału, umiejętność ukazania kontekstu historyczno-teoretycznego opisywanych poglądów, ich ciekawą analizę, a wreszcie niestronienie od porównywania ich z poglądami Sokratesa Platońskiego. Ważne jest tu także to, że Autorce udaje się ukazać pewne aspekty poglądów Ksenofontowego Sokratesa, które mogły niepokoić jego współobywateli i stać się przyczyną wysunięcia oskarżenia. Udaje się zatem obronić testimonium Ksenofonta przed zarzutami krytyków o idealizowanie wizerunku Sokratesa i brak wiarygodności. Osiągnięty został tym samym główny cel pracy: rehabilitacja pism sokratycznych Ksenofonta, postawienie ich na równi z dialogami Platona. [Z recenzji dr. hab. Przemysława Paczkowskiego, prof. UR]
Mnich, filozof i psychiatra. Od dawna marzyli o tym, by zrobić coś pożytecznego dla ludzi. Postanowili napisać książkę, w której udzielą odpowiedzi na pytania, które zadaje sobie każdy człowiek: Jakie są moje najgłębsze aspiracje? Jak zmniejszyć ból istnienia? Jak żyć z innymi? Jak rozwijać swoją zdolność do szczęścia i altruizmu? Jak stać się bardziej wolnym?...
Autorzy dzielą się wiedzą, własnymi doświadczeniami i udzielają cennych rad. Mimo że ich punkt widzenia niekiedy się różni, zawsze pozostają zgodni w najistotniejszych kwestiach.
„Ta książka zrodziła się z naszej przyjaźni. Mieliśmy głębokie pragnienie odbyć intymną rozmowę na tematy, które leżą nam na sercu”.
Christophe André lekarz psychiatra. Jako jeden z pierwszych zaczął wykorzystywać medytację w psychoterapii. Autor wielu książek, m.in. Niedoskonali, wolni, szczęśliwi (Nagroda Psychologies Magazine 2006), Medytacja dzień po dniu oraz I nie zapomnij być szczęśliwy.
Alexandre Jollien filozof. Przez siedemnaście lat żył w specjalistycznym zakładzie dla osób niepełnosprawnych. Autor książek, m. In. Éloge de la faiblesse (nagroda Akademii Francuskiej w 1999 roku), Petit traité de l’abandon i Vivre sans pourquoi.
Matthieu Ricard od czterdziestu lat mnich buddyjski. Mieszka w Nepalu, gdzie poświęca się projektom humanitarnym stowarzyszenia Karuna-Shechen. Autor m.in. Mnicha i filozofa, Sztuki medytacji, W obronie szczęścia, Playdoyer pour l’altruisme i Playdoyer pour les animaux.
Praca należy do tego rodzaju przedsięwzięć badawczych, które w wy-raźny sposób łączą refleksję teoretyczną z analizami empirycznymi. (…) Tak więc wypada pozytywnie ocenić zamierzenie Autorki. Studium empirycznie zorientowanego socjologa przynieść bowiem może argumenty, pozwalające na weryfikację niektórych tez i często nie ugruntowanych przekonań, dotyczących formuły i funkcji dobroczynności w zaawansowanej nowoczesności.
z recenzji prof. Zbigniewa Bokszańskiego
Katarzyna Górniak swą książkę poświęciła kategorii dobroczynności, która stanowi odpowiedź na mechanizm wykluczenia społecznego. Podjęto w niej rozważania nad działaniami praktykowanymi przez organizacje społeczne na rzecz osób doświadczających wykluczenia społecznego i nad tym, jak te organizacje przystosowują się do współczesnych wyzwań, jaką ofertę pomocy i wsparcia przygotowują. Stawiane jest pytanie o kształt współczesnej dobroczynności realizowanej w Polsce i wyrażanej poprzez działania organizacji pozarządowych. Inne pytania, to: jakie zmiany zachodzą we wzorach ich działalności, jaki rodzaj systemu tworzą, jak organizacje społeczne reagują na problematykę wykluczenia, jak ją traktują, jak definiują osoby, do których kierują swoje działania.
Całość dociekań Autorki koncentruje się zatem wokół problemu, który skrótowo można ująć: dobroczynność w kontekście wykluczenia.
Katarzyna Górniak – socjolożka, jest adiunktem na Wydziale Administracji i Nauk Społecznych Politechniki Warszawskiej. Zajmuje się badaniem ubóstwa, wykluczenia społecznego i nierówności społecznych, ze szczególnym uwzględnieniem wymiaru kulturowego oraz analiz dyskursu wokół tych zjawisk. Autorka licznych opracowań i publikacji dotyczących tych obszarów tematycznych.
Jubileusz 80. urodzin Profesora Władysława Stróżewskiego był okazją do uczczenia jego dorobku naukowego oraz zasług dla uprawiania, nauczania i wychowywania do filozofii. Trudno w zwięzłych słowach opisać działalność kogoś, kto jest tak wybitnym uczonym i kto zasłużył na miano Mistrza kształtującego pokolenia uczniów. Najwłaściwszym zachowaniem w tak szczególnym momencie wydaje się po prostu pofilozofowanie u boku Jubilata.
Akademia Ignatianum w Krakowie, na której Profesor wykłada, zorganizowała konferencję naukową poświęconą jego twórczości. Jubileuszowo-naukowe spotkanie zatytułowano Istnienie – Wartość – Twórczość. Jak stwierdza sam Autor, w swej działalności zwracał uwagę na problemy zawarte w powyższych terminach. W jednym ze swych dzieł napisał na czym polega powołanie filozofa-metafizyka: „Metafizyka ma prawo, a może i nawet obowiązek, zająć się tymi przeświadczeniami, które dotyczą spraw najbardziej fundamentalnych: całości rzeczywistości, bytu i bycia, niebytu, nicości, istnienia i sposobów istnienia, sensu świata i życia, dobra i zła” (Logos, wartość, miłość, Kraków 2013). Życie i dorobek naukowy Profesora Władysława Stróżewskiego pozwalają stwierdzić, że był on wierny temu powołaniu i sprostał wyzwaniom metafizyki jak mało kto w świecie akademickim. Książka Istnienie – Wartość – Twórczość jest zbiorem okolicznościowych artykułów, które już to wprost, już to pośrednio nawiązują do bogatego dorobku mądrościowej refleksji Profesora Władysława Stróżewskiego.
Antologia tekstów po raz pierwszy tłumaczonych na język polski, składających się na obraz współczesnej fenomenologii prezentujących zjawiska w niej zachodzące i ukazujących jednocześnie żywe dyskusje, jakie fenomenologia prowadzi z innymi dyscyplinami nauki.Redaktorzy tomu starali się przedstawić specyficzne oblicze współczesnej fenomenologii w skali nieco szerszej niż tylko dany kraj, krąg kulturowy czy wybrana dziedzina fenomenologicznego traktowania, dlatego nie uzależniali wyboru tekstów od kryteriów narodowościowych ani dziedzinowych, nie ograniczyli się też do twórczych rozwinięć fenomenologii Husserlowskiej, jak to bywało najczęściej we wcześniej publikowanych antologiach. Pragnęli przede wszystkim dotknąć tego, co charakteryzuje aktualną sytuację fenomenologii, zadbali też, aby wybrani autorzy byli reprezentatywni dla danego obszaru problemowego.Teksty zostały pogrupowane w 7 działach tematycznych:- Fenomenologia ciała- Fenomenologia i sztuka- Fenomenologia intersubiektywności- Fenomenologia i teologia- Fenomenologia i kognitywistyka- Fenomenologia i feminizm- Fenomenologia i psychoanalizaKażdy dział otwiera wprowadzenie polskiego redaktora naukowego do danego obszaru badań.
Celem książki jest wyróżnienie i analiza problemów etycznych wynikających z samego czasowego charakteru ludzkiego życia, tzn. z samego faktu, iż życie ludzkie toczy się w czasie. Problemy tego rodzaju, analizowane w książce, są następujące: (1) zagadnienia etyki pamięci, obejmujące m.in. moralność/niemoralność zapominania; relacje między zapominaniem i przebaczaniem; wierność pamięci; realizm pamięci; etyczny wymiar Proustowskiej pamięci mimowolnej; (2) wpisana w ludzką kondycję niepewność co do ontologicznego charakteru czasu, tzn. jego zamknięcia lub otwarcia, i wynikająca z niej konieczność dokonania wyboru światopoglądowego między określonym ujęciami czasu – różnymi wariantami czasu kolistego i czasu linearnego; (3) konieczność wyboru jednego z modeli temporalnej egzystencji – zorientowanego na teraźniejszość, na przeszłość, na przyszłość, lub na określoną ‘kombinację’ tych perspektyw (w tym kontekście głównym wątkiem jest analiza pojęcia ‘życia w teraźniejszości’); (4) problem krótkości życia (w tym kontekście omawiane są argumenty Seneki i innych myślicieli przeciwko tezie o krótkości życia oraz analizowane są różne miary długości ludzkiego życia); (5) konieczność ‘pilnowania’ swojego czasu, wynikająca z istnienia tzw. chwil ‘kairotycznych’, oraz z faktu, że każdy etap ludzkiego życia (młodość, dojrzałość, starość) ma określony ‘etos’, którego naruszenie sprawia, że nasze życie może stać się ‘nieadekwatne’ względem czasu; (6) problem zachowania tożsamości osobowej w czasie; (7) cierpliwość i niecierpliwość jako alternatywne postawy wobec przyszłości (w tym kontekście zostaje podkreślone znaczenia zaniedbywanej w literaturze filozoficznej cnoty cierpliwości). Wymienione wyżej zagadnienia poddane są dokładnej analizie filozoficznej, metoda analityczna zostaje jednak wzbogacona przez przywołanie osiągnięć współczesnej nauki (w szczególności psychologii neurokognitywnej i teorii ewolucji) dotyczących problematyki doświadczenia czasu. Cel książki jest analityczny, niemniej efektem prowadzonych w niej rozważań jest także pewna propozycja normatywna, mianowicie, pewna etyka czasu, stanowiąca odpowiedź na wyróżnione problemy wynikające z czasowego charakteru egzystencji człowieka.
Monografia Filozofia kształcenia stanowi dopełnienie monografii Filozofia pedagogiki i monografii Filozofia edukacji.
Oś monografii wyznaczają dwie diady: biologiczne rozwijanie człowieka - kuturowe kształtowanie człowieka, wydobywanie predyspozycji wrodzonych człowieka - edukacyjne kształtowanie człowieka.
Fragment Wstępu
Rozwijanie wewnętrznego spokoju, doświadczenia, głębokiej koncentracji oraz pozostałych przymiotów – wszystkie te elementy zwykle należą do obiektów praktyki, ale urzeczywistnienie związane z błogosławieństwem mistrza, które wyłania się z wnętrza dzięki sile oddania – to coś nieporównanego.
- Lama Szang Rinpocze
Jak wykorzystać każdą chwilę na drodze do oświecenia? Najbardziej doświadczeni mistrzowie buddyjskiej medytacji na przestrzeni ponad dwóch tysiącleci udzielali kluczowych wskazówek w tej materii. Matthieu Ricard wybrał oraz opatrzył komentarzami najbardziej inspirujące i jasne instrukcje, pochodzące ze wszystkich wielkich ośmiu tradycji buddyzmu tybetańskiego. Dilgo Khjentse Rinpocze zachęcił Matthieu Ricarda do stworzenia tej antologii słowami: „Kiedy zaczynamy doceniać głębię poglądu ośmiu wielkich tradycji buddyzmu tybetańskiego, kiedy widzimy, że wszystkie te ścieżki prowadzą do tego samego celu, nie zaprzeczając sobie, rodzi się w nas myśl, że tylko niewiedza może prowadzić do stronniczych poglądów”.
Autorami zaprezentowanych w tej książce nauk są wielcy mistrzowie tradycji buddyjskiej z Indii i Tybetu, dawni i współcześni, tacy jak: Budda Siakjamuni, Nagardżuna, Guru Rinpocze, Szantidewa, Milarepa, Longczenpa, XIV Dalajlama, Dilgo Khjentse Rinpocze, Dudziom Rinpocze i wielu innych. Poruszają oni takie tematy jak natura umysłu, przyjmowanie schronienia, rozwijanie altruistycznego współczucia, zbieranie zasługi, podążanie za duchowym przewodnikiem, praca z poglądem, medytacją i działaniem oraz usuwanie przeszkód w miarę postępów na drodze do oświecenia.
Matthieu Ricard, dobrze zapowiadający się genetyk z zespołu noblisty François Jacoba, ponad czterdzieści lat temu porzucił karierę naukowca i wybrał buddyzm jako swoją życiową drogę, wyjeżdżając z Francji w Himalaje, gdzie spotkał swoich pierwszych nauczycieli medytacji. Dziś jest aktywnym uczestnikiem naukowych programów badawczych w dziedzinie wpływu ćwiczeń medytacyjnych na funkcjonowanie mózgu, a także uznanym tłumaczem tradycyjnych buddyjskich tekstów. Mieszka w klasztorze Szeczen w Nepalu, gdzie angażuje się w projekty humanitarne stowarzyszenia Karuna-Shechen, dba o zachowanie dziedzictwa kultury tybetańskiej i poświęca się życiu kontemplacyjnemu. W Polsce ukazały się następujące książki, których jest autorem lub współautorem: Mnich i filozof, Nieskończoność w jednej dłoni, W obronie szczęścia, Sztuka medytacji.
Margaret Mead (1901-78) rozpoczęła swoją błyskotliwą karierę naukową od studiów antropologicznych na Samoa. Prowadziła później kolejne badania terenowe wśród Indian amerykańskich, na wielu kolejnych wyspach Pacyfiku (m.in. na Nowej Gwinei, na Bali) i w wielu innych miejscach. Zawsze koncentrowała się na kulturze, tożsamości w tym szczególnie tożsamości seksualnej czy pokoleniowej. Interesowały ją – jakże ciągle istotne – studia nad zmianami społecznymi. Obecnie uznawana jest za jednego z klasyków socjologii Książka „Mężczyźni i kobiety” to zaś jedna z jej najważniejszych publikacji a jej publikacja w Polsce wypełnia niezwykłą lukę w modnych obecnie gender studies. Bowiem ta książka jest na świecie uznawana za absolutnie klasyczną fundamentalną książka w gender studies, która stara się odpowiedzieć na zasadnicze pytanie: Co tak naprawdę znaczy być mężczyzną czy być kobietą? „Mężczyźni i kobiety” to książka o społecznych i kulturowych uwarunkowaniach płci. Książka absolutnie niezbędna dla każdego, kto zajmuje się tematyką społecznej roli kobiety i mężczyzny, gender studies, współczesnego feminizmu, ale przecież nie tylko – to książka dla każdego myślącego czytelnika/czytelniczki – wszak wszyscy (prawie) jesteśmy mężczyznami lub kobietami
Dzięki Małej historii filozofii można odnaleźć w sobie prawdziwego myśliciela.W książce zaprezentowano przekrój filozofii od czasów starożytnych po współczesność. Poznając biografie i dzieła wybitnych filozofów, możemy dowiedzieć się nad czym rozmyślają ludzie, próbując znaleźć odpowiedzi na pytania nurtujące ludzkość. Zaprezentowano tu m.in. teorię Heraklita z Efezu, który twierdził, że wszystko płynie, Sokratesa, który powątpiewał w to, co naprawdę wie człowiek, twierdząc, że wie, że nic nie wie czy Darwina i jego teorię ewolucji, wg której człowiek pochodzi od małpy.
Niniejszy zbiór zawiera wybór moich artykułów opublikowanych w latach 2004–2015. Przeważają w nim prace dotyczące logiki w szerokim tego słowa znaczeniu, tj. semantyki, logiki formalnej i metodologii nauk. Aby jednak pokazać, że filozof analityczny żyje nie tylko tym, co logiczne, zamieściłem też szkice o Domu Kereta, ontologii ii metodologii krasnoludków (to żaden żart), Brunonie Schulzu i filozoficznych podstawach naszego stosunku do zwierząt.
Jan Woleński
Jan Woleński - filozof analityczny, logik, epistemolog i filozof prawa, emerytowany profesor zwyczajny Instytutu Filozofii Uniwersytetu Jagiellońskiego. Członek Institut Internationale de Philosophie, Polskiej Akademii Nauk, Polskiej Akademii Umiejętności i Towarzystwa Naukowego Warszawskiego, wykładowca Uniwersytetu Jagiellońskiego oraz Wyższej Szkoły Informatyki i Zarządzania w Rzeszowie.
Autor oraz współautor 1700 publikacji, w tym 600 artykułów naukowych i 25 książek, m.in. Historico-Philosophical Essays vol. I (CCPress, 2012), Jan Woleński. Wierzę w to, co potrafię zrozumieć (CCPress 2014).
Johannes Daubert (1877–1947) jest największą legendą ruchu fenomenologicznego i najmniej znanym jego twórcą. Choć nigdy niczego nie opublikował, nie złożył pracy doktorskiej i nie pełnił żadnych oficjalnych stanowisk akademickich, to jako student dokonał najwięcej dla powstania i rozwoju ruchu. Po kilkunastu latach uczestnictwa w świecie akademickim wycofał się do życia na wsi. Owiewa go nimb tajemnicy, którą podsycają słowa Maksa Schelera o „nieznanym fenomenologu Daubercie” oraz wspomnienia Gerdy Walter o „legendarnym Daubercie”. Aleksander Pfänder powiada, że wraz z Husserlem zainicjował on ruch fenomenologiczny. Podobnie ocenia sprawę Wilhelm Schapp, który dodaje: „Byłoby wielce wartościowe napisać pracę o Daubercie”. Zdaniem Herberta Spiegelberga, Daubert był najbardziej wpływowym członkiem monachijskiego kręgu fenomenologów, a jego spotkanie z Husserlem w roku 1902 było jednym z najważniejszych wydarzeń inicjujących ruch. Wypowiedzi te uzupełnia głos Romana Ingardena: „Johannes Daubert był (…) najmądrzejszym filozofem (…) i centralną postacią grupy monachijskiej”. Wtóruje mu Reinhold Smid, nazywając Dauberta „Sokratesem monachijskiej fenomenologii”, a Czesław Głombik wspomina o bezwarunkowej potrzebie prezentacji jego oddziaływania w historii ruchu. Na koniec trzeba przywołać znamienne słowa Husserla: „zawsze chciałem z Panem razem żyć i filozofować”.
Ironią losu jest to, że do lat osiemdziesiątych XX w. pozostawał on postacią enigmatyczną, a jego wpływowa i nowatorska filozofia należała do fenomenologicznej ezoteryki. Niniejsza książka jest pierwszą na świecie monografią myśli i życia Dauberta. Prezentuje je ona na tle historii monachijskich początków ruchu fenomenologicznego oraz z perspektywy systematycznych studiów nad zrodzoną z pytania i w pytaniu naturą tego, co fenomenologiczne.
Napisana w 1906 roku niewielka książeczka była pomyślana jako wprowadzenie do japońskiej estetyki i sztuki życia dla zachodnich czytelników. Japoński autor opowiada o historii i znaczeniu picia herbaty w społeczeństwach Wschodu, rozwijając przy tym wątki dotyczące filozofii, religii i estetyki. Szczególne miejsce poświęca japońskiej ceremonii herbaty, podkreślając jej wpływ na tamtejsze architekturę, sztukę i życie codzienne. Wyrafinowany styl i prostota tej książki zdają się wprost nawiązywać do estetyki, o której opowiada Okakura.
„Filozofia herbaty nie jest estetyzmem w zwykłym znaczeniu tego słowa, wspólnie bowiem z etyką i religią wyraża cały nasz sposób widzenia człowieka i natury. Jest higieną, gdyż zmusza nas do czystości; ekonomią, bo uczy, że w prostocie, a nie w złożoności i przepychu, znaleźć można wygodę; moralną geometrią, ponieważ określa nasze poczucie proporcji w stosunku do wszechświata. Wyraża prawdziwego ducha demokracji Wschodu, czyniąc wszystkich swych wyznawców arystokratami smaku” – pisze autor.
Książka zaciekawia już samym wyborem przewodnich kategorii – wyborem nietuzinkowym, a jednocześnie prowokującym pozorną prostotą. Zdawałoby się znane i oczywiste pojęcia odsłaniają swą wielowymiarowość, okazują się wyjątkowo inspirujące – tak w wymiarze artystycznym, jak i czysto poznawczym. Dzięki temu właśnie można rozpatrywać zagadnienia ciężaru i lekkości w kulturze w perspektywie rozmaitych dyscyplin humanistycznych (kolejne studia prezentują m.in. perspektywę językoznawczą, literaturoznawczą, muzykologiczną, filmoznawczą, teatrologiczną, filozoficzną, wiedzy o architekturze, fotografii, sztukach plastycznych). Zebrane w książce szkice odsłaniają zarówno dosłowne, jak i metaforyczne znaczenia tytułowych kategorii, ujawniając ich różnorodne sensy w wielu wymiarach, m.in.: estetycznym, emocjonalnym, psychologicznym, intelektualnym czy etycznym.
Zbiór koptyjskich tekstów z Nag Hammadi w kodeksie VI powstał dzięki pracy skrybów, a być może także pomysłu tłumaczy z języka greckiego na koptyjski. O wyborze tekstów do przetłumaczenia i przepisania na papirusach mógł decydować właściciel greckich oryginałów, zamawiający, albo skryptorium, w którym powstały rękopisy. Mimo wielu rożnych prób i propozycji nie zostały ostatecznie wyjaśnione okoliczności powstania zbioru z Nag Hammadi, w tym oczywiście także zbioru spisanego w kodeksie VI. Więcej informacji o powstaniu rękopisów mogą nam dostarczyć zapisy skrybów, którzy przepisywali teksty. Pod tym względem kodeks VI wyróżnia się w szczególny sposób, bo zawiera notatkę anonimowego skryby. […] Notatka jest oddzielona od reszty tekstu linią obejmującą ją ze wszystkich stron. Na określenie tytułów tekstów, które miał w ręku, używa słowa „logos”, także gdy używa go w liczbie mnogiej. Skryba przepisywał owe logoi (tłumaczę tu jako „rozprawy”) z jakiegoś innego zbioru, w którym takich utworów było bardzo wiele. Otwartym pytaniem jest, czy jest to notatka kopisty, czy tłumacza. Gdyby pochodziła od tłumacza, to można sądzić, że tłumacz przepisywał i tłumaczył z jakiegoś zbioru greckiego. Mahé, wydawca tekstów hermetycznych z VI kodeksu, doszedł jednak do przekonania, że notatkę sporządził skryba, który przepisywał teksty już przetłumaczone, a notatkę umieścił na papirusie, ponieważ akurat znalazło się miejsce po zakończeniu kopii pierwszego tekstu hermetycznego. Po notatce rozpoczął przepisywanie fragmentu z „Asklepiosa”. Krótka notatka skryby pozwala nam wyobrazić sobie, jak mogły powstawać rękopisy z Nag Hammadi, także VI kodeks tego zbioru.
Niniejsze wydanie tekstów VI kodeksu w języku polskim z komentarzem tekstowym i treściowy jest hołdem składanym Osobie Pani Profesor Szczudłowskiej-Dembskiej. Poszczególne pisma, przetłumaczone przez Panią Profesor, zostały przez współautorów opatrzone dodatkowym komentarzem i/lub (dodatkowym) wstępem, bibliografią oraz podzielone tematycznie dla większej czytelności przekazu. Ewentualne zmiany w tłumaczeniu zaznaczono w komentarzach do każdego pisma. Jeden tekst – Noema – występuje w wydaniu podwójnie: I – w przekładzie (ze wstępem) Pani Profesor oraz B. Charkiewicz (z d. Toczydłowskiej), II – w przekładzie (ze wstępem i komentarzem) prof. W. Myszora. Do przekładów tekstów koptyjskich dołączono ich ewentualne ekwiwalenty językowe (z dopiskiem „Dodatek”): Rzeczpospolita (dołączony przekład tekstu greckiego) i „Asklepios” (dołączony przekład ekwiwalentu łacińskiego).
Turystyka stanowi szeroki przedmiot zainteresowań naukowo-badawczych oraz praktycznych. Przykładem są liczne publikacje poświęcone jej zagadnieniom geograficznym, ekonomicznym, organizacyjnym, marketingowym. Na rynku wydawniczym brakuje jednak zwartego opracowania poświęconego problematyce etyki w turystyce. Przygotowany podręcznik w pewnej mierze lukę tę powinien wypełnić.
W książce wskazujemy na przedmiot zainteresowań współczesnej turystyki, która łączy się z różnymi wartościami i normami etycznymi. W podręczniku m.in.:
• opisujemy podstawowe wartości i normy etyczne, które powinny być respektowane w działalności turystycznej przedsiębiorstw, organizacji i stowarzyszeń turystycznych oraz instytucji publicznych kształtujących politykę turystyczną;
• przedstawiamy charakterystykę postaw społecznych i zachowań turystów oraz analizę etycznego oddziaływania instytucji i pracowników turystyki wobec turystów, społeczności lokalnych w kraju i za granicą;
• wskazujemy na etyczny zakres społecznej odpowiedzialności biznesu turystycznego;
• uwzględniamy analizę porównawczą pomiędzy etyką turystyki a etyką biznesu (etyka turystyki preferuje wartości poznawcze i rekreacyjno-zdrowotne, natomiast etyka biznesu przyjmuje wartości użyteczności ekonomicznej);
• wskazujemy na przenikanie się zakresów oddziaływania etyki turystyki z etyką ekologiczną oraz etyką zrównoważonego rozwoju;
• uzasadniamy pogląd, że w turystyce może obowiązywać etyka przekonań, obowiązków i odpowiedzialności.
Zaprezentowana treść książki daje Czytelnikowi - z jednej strony - wyjaśnione zagadnienia teoretyczne turystyki i etyki, z drugiej - wskazuje na szczegółowe projekty etycznych zachowań pracowników turystyki i turystów.
Podręcznik skierowany jest do środowisk akademickich, tj. do studentów kierunków turystycznych i nauczycieli akademickich, słuchaczy studiów podyplomowych oraz szkoleń i kursów z zakresu turystyki. Przydatny może być kadrze menedżerskiej, pracownikom podmiotów turystycznych, organizacjom i stowarzyszeniom turystycznym oraz pracownikom instytucji samorządowych zajmujących się polityką turystyczną.
Wielcy nauczyciele duchowi ludzkości, jak Budda i Jezus, wiedzieli, że chociaż serce ludzkie tęskni za prawdą, pierwszą reakcją na prawdę jest wrogość i strach. Stworzyli więc narzędzie, żeby przechytrzyć opór swoich słuchaczy: opowiadanie. Vyasa, autor Mahabharaty, powiada, że jeżeli posłuchasz uważnie jakiegoś opowiadania, nigdy już nie będziesz taki sam. Opowieść ta wkradnie się do twego serca i obali wzniesione w nim bariery.
Modlitwa żaby jest pożegnalnym podarunkiem autora dla nas, przygotowanym do druku tuż przed opuszczeniem Indii. Opowiadania w niej zebrane pochodzą z różnych krajów, kultur i religii. Czerpią z duchowego dziedzictwa - i popularnego humoru - rasy ludzkiej. Skłaniają do zadawania pytań, do poszukiwań, do wyzbycia się utartych schematów myślenia i zachowania, ośmielają do bycia naprawdę sobą i szukania coraz większej autentyczności.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
