Jak przekształcić cierpienie w spokój ducha, radość i wolność: Cztery Szlachetne Prawdy, Szlachetna Ośmiostopniowa Ścieżka oraz inne podstawowe nauki buddyjskie.
Thich Nhat Hanh, którego Martin Luther King nazwał „apostołem pokoju”, przedstawia w tej książce podstawowe nauki buddyzmu i przystępnie ukazuje, jak je rozumieć i wprowadzać w życie. Nie zachęca czytelnika do przyjęcia dogmatów religijnych, lecz po prostu uczy korzystać z narzędzi, które pozostawił Budda, by pomóc nam odnaleźć spokój. Poetycki język autora tchnie głęboką mądrością, która pozwala bez lęku spojrzeć na cierpienie i zrozumieć, że może ono być źródłem współczucia, miłości i radości – cech prawdziwego oświecenia. Serce Buddy to prawdziwa skarbnica myśli buddyjskiej dla każdego: laika i fachowca.
Thich Nhat Hanh otwiera nam oczy na związek osobistego, wewnętrznego spokoju ducha z pokojem na Ziemi. – jego świątobliwość Dalajlama XIV .
Thich Nhat Hanh to prawdziwy poeta. – Robert Lowell
Inny kurs jest przykładem filozoficznej refleksji, a także transformacyjnej pracy nad zagadnieniami polityki, sfery publicznej, demokracji, mediów oraz międzynarodowych instytucji. Tym jednak, co łączy wszystkie te kwestie i co szczególnie interesuje Derridę, jest kwestia Europy – aktualności i przyszłości projektu europejskiego oraz tożsamości europejskiej. Derrida proponuje pogłębioną refleksję filozoficzno-historyczną nad ideą Europy, ale nie stroni też od odniesień do bieżących wydarzeń politycznych i poddaje analizie kształt dyskursu publiczno-politycznego początku lat 90. XX wieku. Dziś, gdy Europa ponownie musi odpowiedzieć sobie na pytanie, jaki „obrać kurs”, L'Autre cap – Inny kurs – Derridy jest niezbędnym zapleczem intelektualnym dla refleksji nad tą problematyką.
Czy zdarzyło ci się żałować: „dlaczego wtedy tego nie powiedziałem?”, „dlaczego nie zareagowałem w taki sposób?”. Czy zastanawiasz się, co by się stało, gdybyś w pewnych sytuacjach powiedział coś innego bądź w inny sposób? Być może sfinalizowałbyś transakcję, dostał awans lub kupił samochód?
W przełomowych chwilach naszego życia słowa liczą się często w równym stopniu jak czyny. Powiedzieć stosowną rzecz, adekwatnym tonem, w odpowiednim momencie – często to właśnie od tego zależy sukces. Takie chwile zdarzają się zarówno w życiu zawodowym, jak i prywatnym. Bill McGowan, wybitny ekspert ds. mediów, w książce Traf w sedno wyjaśnia strategie przekazywania skutecznych komunikatów. Przedstawia w tym celu siedem zasad, a wśród nich:
• Zasadę Scorcese: Wykorzystaj element wizualny, by przykuć uwagę odbiorców. Zostań reżyserem filmu, który będzie się rozgrywać w wyobraźni twojego słuchacza.
• Zasada niesiedzenia na ogonie: Unikaj werbalnych stłuczek i zawodowych katastrof, utrzymując bezpieczną odległość konwersacyjną od rozmówcy. W razie wątpliwości przestań mówić i zacznij słuchać.
• Zasada sosu do makaronu: Walcz z nudą, maksymalnie skracając swoje przesłanie.
Zadbaj o to, aby przekaz był z jednej strony możliwie krótki, z drugiej zaś maksymalnie treściwy.
Dzięki książce Traf w sedno dowiesz się, jak unikać komunikacyjnych pułapek. Siedem zasad przekonywania to bardzo skuteczne rady, które łatwo sobie przyswoić, łatwo wdrożyć i łatwo biegle opanować. Dzięki nim zaczniesz się posługiwać właściwym językiem – zarówno na poziomie werbalnym, jak i niewerbalnym – to natomiast spowoduje, że będziesz bardziej pewny siebie, bardziej zdecydowany i skuteczniejszy. Będziesz potrafił wzbudzić zainteresowanie odbiorcy i trafić do niego z przesłaniem, które na długo pozostanie w jego pamięci.
***
Bill McGowan jest założycielem i dyrektorem generalnym Clarity Media Group. Dwukrotnie został laureatem reporterskiej Nagrody Emmy. Przeprowadził setki wywiadów ze znanymi osobistościami, dyrektorami generalnymi, celebrytami, pisarzami, redaktorami, prawnikami i sportowcami. Obecnie wykorzystuje swoje doświadczenia w pracy trenerskiej. Służy radą zarówno dyrektorom generalnym, jak i sławom takim jak choćby rozgrywający New York Giants Eli Manning, aktorka Katherine Heigl czy jazzman Wynton Marsalis. Regularnie prowadzi też wykłady dla dużych grup słuchaczy reprezentujących korporacje takie jak Credit Suisse, Condé Nast czy Campbell’s.
Jednym z najszczerszych komplementów, jakim uczony może obdarzyć drugiego uczonego, jest złożenie księgi jubileuszowej. W przypadku księgi poświęconej Profesorowi Bolesławowi Faronowi komplement nabiera szczególnej wagi – Pejzaże humanistyczne podpisało ponad dwudziestu akademików, różnej specjalności i w różnym wieku. Hołd to niezwykły, oddanie swego pióra ku czci Jubilata doniosłe, a korzyść dla czytelnika – nie do przecenienia. W najnowszej publikacji Oficyny Wydawniczej IMPULS otrzymujemy zbiór esejów sygnowanych znakomitymi nazwiskami: Profesor Baluch, Profesor Ziejka, Profesor Bujnicki czy Profesor Waligóra nadają ton, a wyjątkowo bogaty wachlarz tematyczny musi zaimponować. Dostajemy tu zarówno szkice poświęcone malarstwu Grottgera, jak i kontrowersyjnej estetyce grupy Rammstein, logopedię i Sienkiewicza, postmedialną szkołę i I wojnę światową.
Zapraszamy!
Z recenzji prof. dr. hab. Stanisława Żaka
Tom, składający się z ponad dwudziestu artykułów, przynosi niezwykłe bogactwo tematyczne: od literatury wspomnieniowej (Jacek Rozmus, Maria Jolanta Olszewska) do charakterystyki postaw ideowych czy filozoficznych (Jerzy Waligóra), od rozważań lingwistycznych (Jagoda Cieszyńska-Rożek, Alicja Baluch), poprzez malarstwo (Franciszek Ziejka) i autobiografizm (Barbara Głogowska-Gryziecka)…
Różne są też metody analizy, opisu i interpretacji, tak jak różni pokoleniowo są autorzy poszczególnych prac, co stanowi niewątpliwie o sytuacji współczesnej literatury, a może nawet humanistyki?
Lektura tych artykułów znacznie poszerza wiedzę nie tylko polonistów, ale również historyków, filozofów, estetyków, psychologów i pedagogów. […] może ona sprawiać wielorakie satysfakcje emocjonalne i intelektualne.
Podstawowym problemem tradycji po końcu historii nie jest historyczna nieciągłość. Jest nim radykalne niezdeterminowanie życia ludzkiego, nuda posthistorii, brak jasnego przyporządkowania między biologiczną podstawą a formą życia. Przeżywane są one jako wzajemnie rozdzielone: z jednej strony nagie życie, a z drugiej jego forma jako przygodna ""tożsamość"". Ludziom posthistorycznym, w tym postmodernistycznym konserwatystom, ""tradycja"" i przeszłe formy życia wystarczą w swojej nihilistycznej formie - jako ""punkt zero własnej treści"", dziedzictwo, które ofiarowuje tylko własną nieobecność, prawo, które obowiązując, nic nie znaczy, przedmiot historyczny, który się podziwia, ale którego się nie używa. Pytanie o powrót tradycji jest więc ostatecznie pytaniem o to, kto odważyłby się powtarzać praktyki źródłowe, zamiast tylko kontemplować przeszłość.Paweł Grad (1991) - doktorant w SNS IFiS PAN, zajmuje się filozofią religii i teorią komunikacji. Członek redakcji kwartalnika ""Christianitas"".
Nowatorskie jest zastosowanie metody separacji na gruncie antropologii filozoficznej, wartościowe są także ustalenia co do uwarunkowań poznawczych takiej eksplikacji, dotyczące np.. Punktu wyjścia filozoficznego poznania podmiotowości, relacji takiego jej poznania do poznania naukowego oraz związków między zaproponowanym w rozprawie ujęciem bytu ludzkiego a innymi ujęciami filozoficznymi.
Prof. dr hab.. Adam Jonkisz
Zagadnienie podmiotowości należy do podstawowego obszaru refleksji filozoficznej, będącego przedmiotem nieustannego sporu, który od czasów nowożytnych przybrał na sile i trwa nieprzerwanie do dziś. Filozoficzna historia nowożytności przyzwyczaiła nas patrzeć na podmiot jak na pojęcie, które weszło na stale do filozofii za sprawą Kartezjusza. Tymczasem kategoria podmiotu ma bardzo długą historię, sięgającą znacznie dalej niż narodziny nowożytnej myśli. W ostatnich dziesięcioleciach kategoria ta stała się także przedmiotem badań empirycznych, co zmusiło do ponowienia pytania o jej zakres i operatywność oraz otworzyło szereg istotnych kwestii, m.in. czy współczesna nauka dysponuje odpowiednimi narzędziami do uchwycenia podmiotowości? Czy wyniki badań empirycznych mogą prowadzić do zmiany naszego pojmowania samych siebie oraz jakiego rodzaju podmiotowość zakłada projekt "postludzkiej" kondycji.
Ze wstępu
Nowe tłumaczenie dzieła Platona Kriton zostało dokonane przez prof. Ryszarda Legutko, a wydane przez Teologię Polityczną wraz z Ośrodkiem Myśli Politycznej. Jest to również pierwszy tom serii "Biblioteki Platońskiej". Książki z nowej serii są i będą wydawane w nowej szacie graficznej oraz w twardej oprawie. Tekst dialogów, opatrzony szerokim komentarzem tłumacza, jest w dwóch językach, po polsku i po grecku.
„Kriton” należy do najbardziej znanych dialogów Platona, a jego główny temat – odrzucenie złożonej Sokratesowi przez Kritona propozycji ucieczki z więzienia – do dzisiaj w fundamentalnym stopniu kształtuje wyobraźnię filozoficzno-polityczną Europy. Jest to jeden z najważniejszych dialogów dorobku Platona, który przedstawiamy Państwu w nowym tłumaczeniu prof. Ryszarda Legutki. Oprócz polskiego przekładu wydanie obejmie także grecki tekst dialogu i obszerny komentarz napisany przez tłumacza.
Co to znaczy – spotkać i n n e g o? Czy inność jest tym, co oddziela mnie od drugiego, czy przeciwnie? Co jest potrzebne, żeby inny stał się bliskim? Na te i tym podobne pytania szukał odpowiedzi ks. Józef Tischner. Pod koniec życia zaczął pisać nową książkę – kontynuację Filozofii dramatu i Sporu o istnienie człowieka. Nie skończył, ale pozostawił fragmenty, które dają do myślenia.
W świecie, w którym ludziom – nawet podobnym do siebie, należącym do jednej wspólnoty, ukształtowanym przez tę samą tradycję – coraz trudniej się spotkać, Tischnerowska refleksja o spotkaniu nabiera wyjątkowego znaczenia. Tym bardziej, kiedy spojrzymy szerzej, na punkty zapalne w różnych miejscach naszego globu, warto posłuchać głosu myśliciela, któremu chodziło przede wszystkim o to, by „zrozumieć człowieka i jego dramat”.
„Tischner był stróżem człowieka. Nie zaganiającym do stada, lecz zapuszczającym się na manowce i pustkowia, by człowieka odnaleźć. Stróż musi być czujny, jego praca nigdy się nie kończy. Stróżowanie to ciągłe zaczynanie od nowa, poszukiwanie dróg i sposobów. Dynamika myśli Tischnera, ciągle krążącej wokół człowieka, znakomicie to pokazuje.” (Dobrosław Kot)
Drugi tom pierwszej części Trylogii Hansa Ursa von Balthasara to dalsze zagłębianie się w życie i logikę działania Trójjedynego Boga. Jego centrum stanowi tajemnica prawdy istniejącej w Bogu, a objawiającej się jako chwała, dobro i pełnia. Prawdą tą jest Druga Osoba Trójcy Świętej - Logos, będący Słowem, Synem i Obrazem Boga Ojca. Najwięcej uwagi poświęca Balthasar wcieleniu Syna Bożego, rozwijając przy tym głęboką teologię ciała. Wcielony i Zmartwychwstały Syn Boży - Jezus Chrystus - przynosi człowiekowi życie, światło, łaskę i prawdę.
Oświecenia nie byłoby bez zwrotu w stronę rozumu, a ten nie jest żadną ideą, lecz własnością nader pospolitą – już sto lat wcześniej René Descartes powiadał, że nikt nie uskarża się na jego brak. Osiemnastowieczni filozofowie bodajże po raz pierwszy problematyzują owo nikt, pytając o rozum dzieci, „dzikich”, sawantów, geniuszy, wynalazców, szaleńców, ba – kobiet (dziewczynek, dziewcząt), aktualnych i przyszłych matek „rodu ludzkiego”, a nie tylko o „rozum ludzki”. Ma on zresztą wiele postaci – common sense, zdrowy rozum (rozsądek), „chłopski rozum”, rozum praktyczny, czysty, spekulatywny itd., a także granicę, którą jest utrata rozumu lub zmysłów. Zawsze jednak objawia się wśród ludzi, pośród ludzkich spraw, bez względu na to, czy aktualnie należymy do jakiejś wspólnoty, czy – jak w pewnym momencie Robinson Crusoe albo Denis Diderot – zostaliśmy z niej czasowo wyłączeni. Epoka rozumu, jak zwykło się w skrócie charakteryzować „optymistyczne” Oświecenie, dostrzegała i eksponowała jego faktyczność i jednostkowość – rozum jest zawsze i tylko czyjąś dyspozycją – nie tracąc przy tym z oczu innej jego niezbywalnej cechy: powszechności. Wszystko może nas dzielić – pochodzenie, język, religia, płeć, zamożność, zdrowie, wykształcenie czy upodobania, lecz taki sam i ten sam jest mój i twój rozum.
Tom prezentuje wyniki badań nad filozofią Oświecenia prowadzonych w wielu ośrodkach naukowych w kraju. Tym, co łączy wszystkie pomieszczone w nim teksty, jest zwrócenie uwagi na oświeceniowe rozumienie społecznej natury człowieka. Autorzy przedstawiają jej różne aspekty: od funkcjonowania instytucji służących prowadzeniu i upowszechnianiu badań naukowych, przez osiemnastowieczne projekty edukacyjne, kształtowanie się ówczesnych gustów estetycznych i znaczenie przykładane do języków narodowych, aż po społeczny wymiar medycyny. Prace te nie tylko ukazują, jak bardzo złożony jest obraz Oświecenia, ale też przypominają, że depozytariuszami opiewanego w tej epoce rozumu jesteśmy my – poszczególni ludzie, a jego funkcjonowanie wymaga istnienia rozmaitych łączących nas więzi.
Gdy Anty-Edyp po raz pierwszy ukazał się we Francji, przez jednych został okrzyknięty arcydziełem, a przez innych heretyckim szaleństwem. W swojej najważniejszej książce Gilles Deleuze i Flix Guattari przeprowadzają błyskotliwą krytykę mieszczańskiego użytku z psychoanalizy i zarysowują projekt materialistycznej psychiatrii, dostarczając narzędzi pozwalających zrozumieć powiązanie chorób psychicznych i formacji społecznych. Zastanawiają się również nad tym, czy kapitalizm jest wieczny, czy napotka gdzieś swoją absolutną granicę i próbują odpowiedzieć na nader aktualne pytanie: dlaczego ludzie pragną faszyzmu? Dziś, po ponad czterdziestu latach od publikacji, Anty-Edyp stanowi wciąż kontrowersyjny, lecz znaczący wkład do bardzo potrzebnej dyskusji o charakterze wolnej myśli i naszego uwewnętrznionego faszyzmu.Anty-Edyp stał się pewnym stylem życia, sposobem bycia i myślenia. Jak nie stać się faszystą, nawet (czy wręcz szczególnie) wtedy, kiedy ktoś uważa się za rewolucjonistę? Jak pozbyć się faszyzmu z naszej mowy i z naszych czynów, z naszych serc i z naszych przyjemności? Jak wytropić faszyzm, którym przesiąkło nasze zachowanie? Anty-Edyp jest Wstępem do Niefaszystowskiego Życia.Michel Foucault
Jan Heweliusz (1611–1687) od dawna przyciąga uwagę historyków i historyków nauki jako wybitny przedstawiciel astronomii XVII wieku i nietuzinkowy obywatel Gdańska, korespondujący z dworami królewskimi Europy oraz wiodącymi postaciami ówczesnej nauki. Niniejsza biografia przedstawia najważniejsze wydarzenia z jego życia – studencką wędrówkę po Europie, wydania kolejnych imponujących dzieł, naukowe przyjaźnie i kłótnie, zabiegi o możnych mecenasów, tragiczny pożar domu u schyłku życia – na szerokim tle epoki. Uzupełnia je też o wyniki najnowszych badań historycznych, prostując przy okazji kilka błędnych, a powtarzanych z opracowania na opracowanie informacji o życiu Heweliusza.
Chantal Grell jest profesorem historii na Uniwersytecie w Wersalu, specjalizuje się w epoce wczesnonowożytnej. Obecnie koordynuje wielotomowe wydanie korespondencji Heweliusza w ramach międzynarodowego projektu, wspieranego przez Międzynarodową Akademię Historii Nauki (Académie Internationale d’Histoire des Sciences) oraz Polską Akademię Nauk i Polską Akademię Umiejętności pod auspicjami Międzynarodowej Unii Akademickiej (Union Académique Internationale). Kolejne tomy tej edycji ukazują się w belgijskim wydawnictwie Brepols.
Książka - jako pierwsza na naszym rynku wydawniczym - prezentuje wyniki interdyscyplinarnych badań przeprowadzonych na polskim języku prawnym i prawniczym z użyciem metodologii kognitywnej teorii metafory konceptualnej. Wykazuje, że na każdym etapie dyskursu prawniczego jego uczestnicy używają w swoim profesjonalnym myśleniu, najczęściej nieświadomie, wielu powszechnych, ale także specyficznie prawnych metafor pojęciowych.
Dzięki licznym przykładom, pochodzącym z różnych obszarów prawa (aktów normatywnych, uzasadnień orzeczeń, piśmiennictwa z zakresu nauk prawnych), teoretyczne dotychczas twierdzenia znalazły swoje bardzo mocne potwierdzenie w praktyce. Dodatkową zaletą książki są rysunki obrazujące metafory, ułatwiające zrozumienie przedstawionych tez.
Autobiografia w pewien sposób założona jest już w samej strukturze człowieka. Towarzyszy ludzkiemu istnieniu nieomal "od początku" - obecna nawet wówczas, kiedy słowo "ja" nie wyraża jeszcze indywidualnego poczucia odpowiedzialności za czyny, a jednostka czuje się w całości "człowiekiem wspólnoty" - tak, jak nieoddzielalne od egzystencji pozostaje samoodniesienie, z którym wiąże się dwuznaczne, ryzykowne położenie "ja": "pęknięcie" w strukturze wewnętrzności, którego konsekwencją są wolność, ale i brak stabilności, stałe oscylowanie między "własnym" i "obcym", ontologiczna "bezdomność", zasadniczy dystans wobec siebie, konieczność grania i utrzymywania się w roli, potrzeba opracowania "sztuki życia", historyczność. W zjawisku autobiografii zawiera się cała antropologia istoty, której rzeczywistość Helmuth Plessner określał mianem "położenia eks-centrycznego" albo "bytowania od-środkowego".
...autobiografia nie jawi się jako temat często podejmowany, a już jako temat filozoficzny stanowi rzadkość. (...) Publikacja recenzowanej książki jest godna polecenia jako wartościowej filozoficznej pozycji naukowej.
z recenzji prof. dr hab. Czesławy Piecuch
Chcę iść do piekła, nie do nieba. W piekle będę miał towarzystwo papieży, królów i książąt, a w niebie są sami żebracy, mnisi, pustelnicy i apostołowie.
Książę to nieśmiertelne lekcje, które do dziś kształtują myślenie liderów na całym świecie. Mądrość Machiavellego wykracza dalece poza tak zwany makiawelizm. Machiavelli był znakomitym psychologiem rozpracowującym przeciwników na wiele ruchów do przodu. Dostrzegał złożoność podejmowania strategicznych decyzji. Widział wielowymiarowość potęgi organizacji i państw. Wychwytywał wczesne sygnały oznaczające umacnianie albo osłabianie się władzy swojej lub przeciwników. A oprócz tego był piekielnie skuteczny.
W Księciu Machiavelli przedstawił zasady przywództwa i filozofię sprawowania władzy, a jego przemyślenia wciąż są zadziwiająco aktualne i skłaniają do refleksji nad dzisiejszą polityką. Składając to dzieło w Państwa ręce, wierzymy, że współcześni liderzy zrobią dobry użytek z mądrości Machiavellego.
Nie lada gnębi mnie troska, abym mógł odwiedzić dalekie źródła i czerpać wskazania szczęśliwego życia.
Horacy
Wśród wielu rzymskich cesarzy nie brak było ludzi o wybitnej osobowości, odwadze i zacięciu pisarskim. Niewielu jednak odznaczało się równie błyskotliwym umysłem, pracowitością, spostrzegawczością i skłonnością do rozważania zagadek i paradoksów tego świata, jak właśnie Marek Aureliusz, zwany przez swoich współczesnych filozofem na tronie. Refleksyjna natura cesarza, jasność i precyzyjność jego toku myślenia, a także świadomość istnienia ludzkich niedoskonałości i ograniczeń zaowocowały dziełem, które do dziś czyta się znakomicie, choć pierwotnie wcale nie było przeznaczone do publikacji. Na szczęście po śmierci autora ktoś — być może jego sekretarz, Grek Aleksander — zebrał w całość notatki pisarza i doprowadził do ich rozpowszechnienia.
Rozmyślania to traktat moralny w nurcie filozofii stoickiej, który można potraktować jako doskonałe źródło inspiracji oraz drogę powrotu do prawdziwych, ponadczasowych wartości w świecie przytłoczonym bezwartościowymi, krótkoterminowymi informacjami. Można znaleźć tu pocieszenie i odtrutkę na błahe codzienne problemy, a nade wszystko zastanowić się nad znaczeniem przesłania Marka Aureliusza, nad tym, co mówi do nas z głębi wieków i ile rozważnej racji jest w każdym jego słowie.
Myśl o tym, w jakim stanie ciała i duszy powinna cię zabrać z sobą śmierć i jak krótkie jest życie, jak przepastna wieczność, przeszłość i przyszłość, jak krucha wszelka materia!
Marek Aureliusz
Jeden z najoryginalniejszych w XX wieku filozofów niemieckich, Hans Blumenberg (19201996), z pewnością nie został jak dotąd należycie doceniony w Polsce. Mimo kilku przekładów pozostaje myślicielem na wskroś elitarnym. Tymczasem jego koncepcje mają istotne znaczenie dla zrozumienia ideowych podstaw epoki nowożytnej, a w konsekwencji naszej współczesności. Niniejsza stosunkowo wczesna książka (1958) była programowa dla późniejszych badań Blumenberga nad przejściem od średniowiecza do nowożytności, należy też dzisiaj do klasyki studiów nad miejscem metafory w myśleniu prowadzonych od Nietzschego przez Derridę po George'a Steinera. Znajdziemy w tym tomie zarys metaforologii, nauki badającej metafory absolutne, czyli wymykające się konceptualizacji w danym okresie, a zarazem stanowiące jej podłoże. Tę funkcję pełniły takie omawiane przez autora idee i wyobrażenia, jak przemożna czy naga prawda, podróż, księga i struktury geometryczne (krąg, kula). Od (niezauważalnej) dominacji danej absolutnej metafory w określonej epoce zależy rozumienie prawdy i stosunek do niej czy postrzeganie miejsca człowieka we wszechświecie. Zrywanie z pewnymi fundamentalnymi wyobrażeniami może być podstawą kształtowania się nowej epoki intelektualnej. Tak właśnie Blumenberg pojmuje na przykład nowożytność: jako, hasłowo biorąc, walkę z metaforą koła (świat skończony, cykliczny, zamknięty, o wyraźnie zaznaczonym środku). Nowożytność jest formacją spod znaku linii prostej.
Ten wciągający przewodnik po filozofii zachodu zabierze cię w podróż przeztysiącletnie dzieje myśli ludzkiej.Martin Cohen umiejętnie snujehistorię w sposób chronologiczny i tematyczny, aby ożywić tę fascynującąkronikę.Począwszy od starożytnych chińskich nauk, zawiedzie cięszlakiem kluczowych idei Platona, trudnych relacji między filozofią a religią,kolejnych etapów rozwoju myśli naukowej i filozoficznej nie pomijając jejwpływu na politykę i ekonomię oraz analizy języka, prawdy i logiki, kończącna współczesnych filozoficznych debatach.Filozofia od środka,bogata w fascynujące historie i portrety intrygujących postaci, to rozrywka iedukacja w jednym.
Spór o jedność bądź wielość intelektu cieszy się w literaturze z zakresu historii filozofii średniowiecznej wielką popularnością. Nawet w podręcznikowych zarysach dziejów myśli średniowiecznej polemika z monopsychizmem, wiecznością świata czy krytyką Bożej opatrzności wraz z towarzyszącymi jej potępieniami, przed-stawiana jest jako jeden z centralnych elementów życia intelektualnego lat sześćdziesiątych i siedemdziesiątych XIII wieku na Uniwersytecie Paryskim, a tym samym, ze względu na rolę tej uczelni, jako jeden z najważniejszych przejawów życia umysłowego całej epoki. Protagonistami w tym sporze z jednej strony byli sami wielcy myśliciele epoki, Albert Wielki, Bonawentura czy Tomasz z Akwinu, a z drugiej awerroiści – mniej liczna i przez długie lata słabiej rozeznana grupa myślicieli skupionych na wydziale sztuk uniwersytetu, której najznamienitszą postacią był Siger z Brabancji. (…) Jedną z głównych bitew w wojnie między filozofią i teologią była dyskusja nad jednością intelektu dla wszystkich ludzi. Jej właśnie poświęcone są trzy prezentowane w tym tomie dzieła, przy czym są to teksty z jednej strony kluczowe, najważniejsze i najbardziej reprezentatywne, a z drugiej specyficzne. Kwestie do III Księgi O duszy Sigera są właściwie jedynym tekstem łacińskim z epoki, w którym znajdujemy będącą przedmiotem polemik tezę o jedności intelektu. Z kolei najważniejszą polemiką z nimi i w ogóle z monopsychizmem jest O jedności intelektu Tomasza z Akwinu. Trzeci tekst, O mnogości intelektu możnościowego Idziego Rzymianina, jest polemiką zarówno z rozprawą Tomasza, jak i z awerroistycznymi reakcjami na nią. Wszystkie teksty powstały między 1265 a 1275, a więc w okresie największego nasilenia sporu. Z drugiej strony wszystkie trzy dziełka składające się na tom abstrahują od ideowego wymiaru sporu, polemiki rozgrywają się na płaszczyźnie czysto filozoficznej, racjonalnej, a nie światopoglądowej – co stanowi o ich specyfice.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
