Kolejny tom historii Kościoła autorstwa jednego z najsłynniejszych i najchętniej do dziś czytanych pisarzy i historyków, Daniela-Ropsa, zaczyna się opisem życia i dzieła biskupa Hippony, którego myśl będzie przyświecać wiekom, a świętość pozostanie na zawsze wzorem. Kończy refleksją nad przełomowym okresem w połowie XI stulecia, kiedy to po sześciu wiekach wojen i podbojów zaczyna się kształtować w Europie wspólnota chrześcijańska (christaianitas). Kiedy to ludzie wierzący w Chrystusa uświadamiają sobie, że należą do jednej zbiorowości, jednocześnie nad przyrodzonej i ludzkiej. Okres ten to także początek niebywałego rozwoju kultury i kształtowania się zrębów ustroju feudalnego.
„Żółty zeszyt” to wstrząsający dokument, zawierający wypowiedzi św. Teresy od Dzieciątka Jezus z ostatnich czterech miesięcy jej życia, spisane przez matkę Agnieszkę od Jezusa. Zmieniają one dotychczasowy, przesłodzony wizerunek, znany z fotografii z różyczkami, i pokazują prawdziwe oblicze człowieka cierpiącego, ale pełnego wiary, pogody, a czasem nawet humoru.
W 2013 roku minęła 140. rocznica urodzin tej jednej z najpopularniejszych świętych. Dziesięć lat temu Jan Paweł II nadał św. Teresie od Dzieciątka Jezus tytuł Doktora Kościoła
Najnowszy papieski dokument i zarazem pierwsza adhortacja Papieża Franciszka Evangelii gaudium ,,O głoszeniu Ewangelii w dzisiejszym świecie"" - to tekst wyjątkowy, o charakterze bardzo osobistym, a jednocześnie natchniony głęboką wiarą. Zawiera programowe założenia pontyfikatu Papieża Franciszka - jego wizję Kościoła i współczesnego świata, a także zwraca uwagę na najważniejsze wyzwania, przed którymi stoi Kościół. Ojciec Święty zaprasza każdego chrześcijanina - niezależnie od miejsca i sytuacji, w której się znajduje - do nowego etapu ewangelizacji u podstaw którego znajduje odnowienie osobistej relacji z Chrystusem.
Pielgrzymka dwóch młodych kobiet do Santiago - czyli przemierzenie piechotą Europy praktycznie bez przygotowania logistycznego, z niewielką ilością środków finansowych - to robi wrażenie. Jednak ten zbiór opowiadań nie powstał po to, by wzbudzać podziw, lecz z potrzeby serca. Nie bez znaczenia była też zachęta ze strony osób znających tę historię do przelania jej na papier. Sama Autorka nigdy nie przedstawiała swej pielgrzymki w kategorii wyczynu (choć liczba przemierzonych kilometrów nasuwa takie skojarzenie!). Pielgrzymka do grobu św. Jakuba była wyrazem jej pokory, zawierzenia Bogu i pragnienia, by doświadczyć Jego bliskości. Już samo wysłuchanie bezpośredniej relacji od osoby, która dotarła piechotą do Santiago de Compostela, jest niezwykłym przeżyciem. Dla wielu Czytelników, którzy być może nie mają takiej możliwości, równie cenna i ubogacająca będzie lektura opowiadań z tej pielgrzymki, które zawiera ten tom.
W 2017 roku katolicy i luteranie będą wspólnie patrzeć na wydarzenia Reformacji sprzed 500 laty. Jednocześnie będzie to również jubileusz 50-lecia oficjalnego dialogu ekumenicznego na płaszczyźnie międzynarodowej.
„Od konfliktu do komunii” rozwija podstawę dla ekumenicznego upamiętnienia Reformacji, innego od dotychczasowych jubileuszy. Luterańsko-Rzymskokatolicka Komisja ds. Jedności zaprasza wszystkich chrześcijan, aby zapoznali się z tym raportem bez uprzedzeń, ale i krytycznie, oraz by razem udali się w drogę ku pełnej, widzialnej jedności Kościoła.
Wigilia to czas wyczekiwania na najbardziej niezwykłe narodziny w dziejach ludzkości, narodziny Boga, który stał się Człowiekiem. Jest to także czas symboli, ukrytych w zwyczajach, gestach, pieśniach, a nawet w obecnych w tym dniu na naszych stołach kolorach i potrawach. Warto wejść w ten niezwykły świat, by jak najpełniej zanurzyć się w to oczekiwanie i świętowanie, by zrozumieć, co tak naprawdę celebrujemy i dlaczego w taki, a nie inny sposób. Ta książeczka to prawdziwy przewodnik, który poprowadzi Czytelnika do odkrycia bogactwa Wigilii.
Kościół wzniesiony na początku ubiegłego stulecia na poznańskim Łazarzu był ostoją polskości w okresie zaborów i podczas II wojny światowej. Zbudowany został w stylu neoromańskim, ale charakterystyczny ażurowy hełm wieży nawiązuje jednak do gotyku. Zaraz po wojnie kościół pełnił funkcję kościoła prymasowskiego. W 1945 r. kardynał August Hlond dokonał w nim nominacji administratorów apostolskich diecezji na terenie Ziem Odzyskanych.
Spotykamy się z Samsonem, człowiekiem pełnym kontrastów, nadludzkiej siły i ogromnej słabości, którego historia i wnioski z niej płynące, mogą okazać się przełomowe dla Twojego życia. Przewodnikiem po walce ze słabościami Samsona i... Twoimi będzie Adam Szustak OP.
-dowiedzieć się, jak zmierzyć się z niezaspokojonymi pragnieniami bycia kochanym, akceptowanym, docenionionym
-dostrzec i ponazywać różnego rodzaju więzy, które Cię zniewalają
-poznać strategię Samsona, wojownika, polityka, siłacza, kochanka wielu kobiet, który całe życie zmagał się z poczuciem niespełnienia... i poradził sobie z tym
-zrozumieć mechanizmy działania nawyków i sposoby wychodzenia ze stale powtarzających się grzechów
-znaleźć przyczynę wkraczania w toksyczne związki
-sprawdzić, kiedy trzeba zamknąć oczy
Monastycyzm tradycyjny, którego paradygmatem jest niewątpliwie Cluny, pojmuje wspólnotę monastyczną, jako społeczność doskonałych, ubogich i żyjących w czystości, oferującą schronienie ludziom ze świata. W XI i XII wieku schronienie to zaczyna cieszyć się tak wielkim uznaniem, że pod piórem Piotra Czcigodnego Ecclesia cluniacensis zaczyna zlewać się w jedno z „rzeczpospolitą chrześcijańskiego Kościoła”. Wspólnota łączy cenobityzm i okazjonalną praktykę eremityzmu, kobietom proponuje rekluzję (Marcigny-sur-Loire), a w pobliżu „małego Rzymu” – Cluny, rozwija się cały świat korzystających z opieki: biednych, penitentów, pielgrzymów oraz, ogólniej, wszystkich wiernych, dbających o dobre zarządzanie pamięcią indywidualną i rodową. Właśnie ten model inkluzji – w jego kulminacyjnym punkcie, gdy piewcy wielkości Cluny, na przykład Piotr Czcigodny, identyfikują go z Ecclesia– chciałbym tutaj poddać analizie.
Wojciech Ponikiewski nie ma wykształcenia historycznego, nie jest też historykiem sztuki. Po Rzymie zaczął chodzić jak każdy inny turysta, instynktownie. Przyjął jednak prywatny, bardzo ciekawy punkt widzenia – zainteresował się historią czarnej arystokracji. Chodziło o wielkie rodziny związane od wieków z Kościołem i papiestwem. Tkwiły tam tajemnice, układy władzy, konwencje. Okazuje się, że ciężko jest naprawdę zrozumieć miasto bez wiedzy o tym, jaka była historia tych potężnych, wpływowych klanów. Ponikiewski poszedł tym tropem. Mimo że miał ochotę poznawać samotnie, jednocześnie wyciągnął rękę do niewidzialnego towarzysza i zaprosił go do wspólnej podróży. Wyrazem tego jest publikacja. Z jednej strony pełni funkcję typowego przewodnika – wydanie ozdobiono fotografiami, mapkami ze schematem komunikacji miejskiej, planami Rzymu oraz dodano inne praktyczne informacje (godziny otwarcia muzeów, galerii i innych obiektów, ceny biletów wstępu), opisy miejsc szczególnie polecanych przez autora (nie tylko zabytków, ale również kawiarni, klubów nocnych, sklepów i hoteli). Z drugiej strony jest to książka z nadrzędną myślą autora, która organizowała mu tę włoską podróż.
„Wielką siłą tej ciekawej i praktycznej książki jest wewnętrzna sprzeczność jej autora, pokusa odrębności i samotnej wędrówki, której towarzyszy serdeczna potrzeba, żeby kogoś taktownego poprowadzić własnym szlakiem, za sobą. I chyba w tej sprzeczności tkwi sekret wyjątkowej tonacji w jakiej ona jest napisana.”
Ze „Wstępu” Jarosława Mikołajewskiego
Wojciech Ponikiewski, ekonomista i dyplomata przez 6 lat był Ministrem Pełnomocnym przy Ambasadzie RP w Rzymie.
Chciałbym, aby te refleksje pomogły czytelnikowi uwierzyć w to , bez czego życia nie można nazwać w pełni życiem, a więc w to, że jest Bóg, że Bóg nam zawsze towarzyszy i że jest miłością , czyli innymi słowy uwierzyć to, co jest oczywiste.
„Kościół potrzebuje nieustannej Pięćdziesiątnicy; potrzebuje ognia w sercu, słowa na ustach, proroctwa w patrzeniu” (Paweł VI).
Ojciec Raniero Cantalamessa ofiaruje nam w tej publikacji nową, pogłębioną, a zarazem bardzo konkretną refleksję o naturze i działaniu Ducha Świętego w poszczególnych osobach, Kościele i świecie. Pomocny w refleksji okazał się Apostoł Paweł, wielki piewca Ducha Świętego i życia „w Duchu”.
Trzonem medytacji jest ósmy rozdział Listu do Rzymian, w którym autor analizuje trzy istotne etapy: – Stworzenie: rola Ducha Świętego, wykład na temat nauki i ewolucji, odnowa człowieka ukształtowanego przez Ducha. – Niebo jako ostateczny cel: refleksja o Duchu Świętym jako „sile sprawczej chrześcijańskiej eschatologii” w jej żywotnym powiązaniu z teologalną cnotą nadziei.
Życie chrześcijańskie: między stworzeniem a spodziewanym celem, jakim jest Niebo, jest całe nasze życie, ożywiane przez Ducha Świętego; zatem równowaga między posłuszeństwem Prawu a prymatem miłości; między przewodnictwem Ducha Świętego w ramach osobistego sumienia i w środowisku Kościoła a apostolskim nauczaniem.
To naprawdę wspaniała synteza nauki Kościoła, która pozwala zrozumieć Ducha Świętego jako Tego, który utrzymuje Kościół będący w drodze, prostując swe ścieżki na przyjście Pana.
Raniero Cantalamessa, brat mniejszy kapucyn, profesor na Wydziale Historii Początków Chrześcijaństwa na Katolickim Uniwersytecie Najświętszego Serca w Mediolanie i członek Międzynarodowej Komisji Teologicznej. W 1980 r. zostawił nauczanie akademickie, aby całkowicie zaangażować się w głoszenie kazań z wyraźnym ukierunkowaniem ekumenicznym. Od 1980 r. jest kaznodzieją w Domu Papieskim. Pełni niestrudzoną działalność prelegenta na całym świecie.
Pragnę spróbować z tobą zrozumieć, czym jest bierzmowanie, co znaczy przyjąć je, jak się do niego przygotować i jak uczynić z niego skarb na całe życie.
BRUNO FORTE
Urodzony w Neapolu w 1949 roku, święcenia kapłańskie uzyskał w roku 1973, doktorat z teologii uzyskał w 1974 roku, a z filozofii w 1977. Przez długi czas był profesorem zwyczajnym katedry teologii dogmatycznej na Papieskim Wydziale Teologicznym Włoch Południowych.
26 czerwca 2004 roku papież Jan Paweł II mianował go arcybiskupem metropolitą regionu Chieti-Vasto.
Niniejsza publikacja skierowana jest do szerokiej rzeszy czytelników zainteresowanych codziennym życiem braci i podstawami funkcjonowania Zakonu Krzyżackiego.
W prezentowanym tłumaczeniu uwspółcześniono nieco słownictwo i interpunkcję uważając jednak, żeby tekst nie stracił posmaku archaiczności. W konflikcie między dobrem czytelnika a wiernością oryginałowi zdecydowano się na zwiększenie zrozumiałości tekstu, kosztem dosłownego tłumaczenia. Wszystkie sprawy wymagające szerszego komentarza przeniesione zostały do przypisów.
Ksiądz dr hab. Henryk Majkrzak SCJ w swojej książce ,,Watykan. Papieskie formacje zbrojne"" omawia szczególnego rodzaju służbę, jaką jest służba Papieskiej Gwardii Szwajcarskiej i Żandarmerii Watykańskiej na rzecz Ojca Świętego i Kościoła katolickiego. Omawiana książka, to niezwykła historia i niezwykły przekaz kultury. Papieska gwardia szwajcarska, pełniąca rolę straży przybocznej papieża, należy do najstarszych jednostek wojskowych świata, gdyż powstała w 1506 roku. Istnieje już ponad 500 lat, chociaż kilkakrotnie rozwiązywano ją na krótki czas, a następnie odnawiano. Szwajcarzy zawsze byli uważani za dzielnych, zdyscyplinowanych i wiernych żołnierzy. Tę spe-cyficzną i zaszczytną służbę mogą pełnić wyłącznie katolicy, obywatele Szwajcarii. Ksiądz Henryk Majkrzak daje czytelnikowi na ten temat unikalną dawkę wiedzy historycznej. Gwardziści papiescy, choć obeznani z nowoczesną bronią i mający na wy?posażeniu najnowszą broń palną armii szwajcarskiej, prezentują się pielgrzymom w swych barwnych strojach, uzbrojeni w halabardy, partyzany, miecze i szable. Mundury gwardzistów były przez wieki modyfikowane i przy-stosowywane do ducha epoki. Aktualne mundury nawiązują do wzorów renesansowych z XVI wieku. Wydawać by się mogło, że ta barwność papieskiej gwardii, to jedynie folklor i kultywowanie pewnej tradycji oraz przekaz pewnej kultury dla przybywających do Watykanu pielgrzymów i turystów. Jednak gwardziści oprócz pełnienia funkcji re?pre?zen?tacyjnych i honorowych, od początku istnienia formacji zajmują się ochroną papieża i jego rezydencji. W ele?ganckich garniturach towarzyszą Ojcu Świętemu w prze?jazdach po placu Świętego Piotra, w jego podróżach duszpasterskich. W ochronę osoby Ojca Świętego za?an?ga?żowani są także papiescy żandarmi.
Królowa jak z obrazka. W kręgu XIX-wiecznych małych form literackich "dla ludu" i młodzieży
Między Wilhelmem a Jagiełłą. Jadwiga "dramatyczna"
"Jej wartość przewyższa perły...". Portret królowej Jadwigi w beletryzowanych biografiach, opowiadaniach i powieściach XIX-XX wieku
Od Jadwigi - Wandy do problemu feministycznego
Śmierć królowej
Kraków Jadwigi
Jan Paweł II o królowej Jadwidze
Nienasycenie jest uznawane przez wielu krytyków za najwybitniejszą powieść S. I. Witkiewicza. Przede wszystkim ze względu na efektowne i nowatorskie pomieszanie stylów, tonacji i konwencji. Ale nie tylko: również ze względu na wagę i znaczenie skomplikowanej materii tematyczno-problemowej. Jest to bowiem powieść o dokonującym się na wielu płaszczyznach egzystencjalnym wtajemniczeniu głównego jej bohatera. Erotyka, sztuka, psychologia, filozofia, polityka – oto dziedziny, które pomagają Genezypowi Kapenowi zdefiniować własne jestestwo oraz zdobyć niezbędne doświadczenie życiowe. Wszystkie jednak mają wspólny mianownik: dobitnie uświadamiają młodemu adeptowi „potworność metafizyczną istnienia”. Tego rodzaju odczuciom sprzyja dodatkowo fakt, że akcja powieści rozgrywa się w „okresie największej rewolucji świata”. Nieprzypadkowo utwór wieńczy fantastyczno-katastroficzna wizja chińskiego najazdu na Europę – niepowstrzymanego „żółtego potopu”, który w konsekwencji doprowadzi nie tylko do „końca rasy białej”, ale i – co ważniejsze – do „absolutnego ujednolicenia ludzkości”. Witkiewicz po raz kolejny zatem kreśli tragigroteskowy obraz unicestwienia jednostki („Istnienia Poszczególnego”) oraz upadku całej kultury.
Problem podejmowany w niniejszych badaniach dotyczy w znacznej mierze resocjalizacyjnej funkcji kapelana więziennego oraz jego postrzegania przez środowisko skazanych. Warto wskazać, iż wpływ na poprawę moralną osób pozbawionych wolności został określony przez ustalenie oddziaływania zmiennych z trzech poziomów osobowości na takie zachowania, które świadczą o skutecznej funkcji resocjalizacyjnej kapelana więziennego. Fragment Wstępu
Mariusz Ausz jest wytrawnym znawcą dziejów zakonu pijarów. Opublikował szereg ważnych prac ukazujących osiągnięcia i niedostatki tego zgromadzenia w dziedzinie oświaty i wychowania w Rzeczypospolitej Obojga Narodów Korony i Litwy oraz w pierwszych dekadach porozbiorowych. Niniejsza praca dotyczy bardzo istotnego etapu historii Polskiej Prowincji Pijarów, niemal zupełnie zaniedbanego w dotychczasowej historiografii. Jest ujęciem twórczym i erudycyjnym, wprowadza wiele nowatorskich ustaleń, uzupełnień i sprostowań. Wzbogaca znacząco obraz dziejów polskiej kultury umysłowej przełomu XIX i XX wieku. Trzeba zwrócić uwagę na jeszcze jeden rys znamienny rozprawy naukowej dra Ausza. Badając od wielu lat problematykę zakonu pijarów, obciążoną negatywnymi jak i pochwalnymi opiniami, Autor nie poszedł zdecydowanie za żadnym z tych kierunków, ale wybrał drogę pośrednią - najsłuszniejszą - trzymania się świadectwa źródeł z kilkudziesięciu archiwów i bibliotek państwowych, kościelnych i zakonnych.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
