Autor z czułością wspomina najważniejsze w swoim życiu kościoły: z czasów dzieciństwa, a także pierwszych lat posługi kapłańskiej. Osobiste emocje przywołane w książce związane są jednak nie z kościołami-budynkami, ale z Kościołem ? miejscem spotkania z Bogiem i własnym sumieniem. Kościół to dla ks. Jana Twardowskiego nie budynek czy instytucja, ale przede wszystkim wspólnota wiernych. To, co najważniejsze, to nie dobra materialne i architektura, ale wiara w Jezusa Chrystusa. Ks. Jan Twardowski w ostatnich latach swego życia nosił się z zamiarem wydania podobnego zbioru. Teraz jego pragnienia zostały zrealizowane. ?Kościół nigdy nie jest pusty. Ma wielką tajemnicę: nawet, gdyby nikogo w nim nie było ? jest eucharystyczny Pan Jezus. Tajemnica katolickiego Kościoła: w kościele jest Jezus, który czeka na Zacheuszów, grzeszników i rozmaitych łotrów ? na wszystkich!? ks. Jan Twardowski ?Nieraz dziwimy się, że raptem są w kościele ludzie, którzy nigdy tu nie przychodzili. Gorszymy się. Kościół wszystkich przyjmuje. Jest ucieczką grzeszników, bo jest w nim Jezus, który stale czeka na każdego ? Jezus niewidzialny, a stale obecny.? ks. Jan Twardowski

Biblia jest trudną lekturą, bo często doświadcza współczesnego człowieka, zachwyconego potęgą ludzkiej myśli, niezrozumieniem. Dlatego najlepszymi czytelnikami Pisma Świętego są dzieci - przyzwyczajone do poznawania świata i otwarte na Boga. Proponujemy Państwu, aby właśnie z nimi rozpocząć wędrówkę po kartach Biblii. Będzie to okazja do wspólnej lektury i modlitwy. Pomocą niech będzie książka, która trzymacie Państwo w ręku. Mamy nadzieję, że Opowieści biblijne zachęcą wiele rodzin do codziennej modlitwy Pismem Świętym. Życzymy Państwu nie tylko przyjemnej lektury, ale także owocnych spotkań z samym Bogiem.

Z okazji piątej rocznicy śmierci Jana Pawła II Znak wspólnie z Centrum Jana Pawła II publikuje dwa obszerne tomy zawierające wszystkie wykłady wygłoszone podczas legendarnych spotkań w Castel Gandolfo. Co dwa lata w trakcie swojego letniego wypoczynku Jan Paweł II zapraszał tam najwybitniejszych intelektualistów z całego świata, żeby przysłuchiwać się ich rozmowom poświęconym najistotniejszym problemom współczesnego świata. Organizatorem tych spotkań był Instytut Nauk o Człowieku w Wiedniu kierowany przez Krzysztofa Michalskiego i ks. Józefa Tischnera. Dyskutowano m.in. o wizji człowieka w nauce współczesnej, o kryzysie, o idei Europy, o społeczeństwie liberalnym, o „tożsamości w czasach zmiany” i o dziedzictwie Oświecenia. Wśród autorów są same znakomite nazwiska, m.in. Ralf Dahrendorf, Leszek Kołakowski, Bernard Lewis, Paul Ricoeur, Robert Spaemann, Charles Taylor, ks. Józef Tischner. Całość poprzedza wstęp Krzysztofa Michalskiego napisany specjalnie do tego wydania. To obszerne dzieło pozwala przyjrzeć się jednemu z najciekawszych aspektów pontyfikatu Jana Pawła II - jest świadectwem intelektualnej ciekawości otwartości Papieża, a jednocześnie zapisem interesujących dyskusji, które toczyły się w czasie, gdy kierował on Kościołem

Tischner i dzieci - nieznane oblicze księdza profesora Było to dawno, bo w latach 70. ubiegłego wieku, ale o mszach odprawianych przez księdza Tischnera dla przedszkolaków w kościele Świętego Marka w Krakowie krążyły i krążą legendy. Do teraz uczestnicy mszy wspominają, że były to jedyne w swoim rodzaju wydarzenia. Dziś ksiądz podchodzący z mikrofonem do dzieci nie robi już takiego wrażenia, ale wtedy była to rewolucja. A cóż dopiero ksiądz, który na mszę przychodził z własnym misiem! Prezentowana książka przywołuje klimat tamtych spotkań i pokazuje Tischnera jako mistrza kontaktu z dziećmi. Znalazł się w niej zapis pięciu kazań z kościoła Świętego Marka zachowanych w archiwum rodzinnym, zredagowanych tak, żeby były przystępne w lekturze, a jednocześnie oddawały ducha tych niezwykłych spotkań. Tischner dialoguje z dziećmi o tym, czym jest Kościół, ile razy trzeba przebaczać, co się dzieje na ołtarzu w czasie mszy. Rozmawia z nimi też o wakacjach w Bułgarii, ulubionych zabawkach i słabostkach rodziców. W ten sposób powoli - i z humorem - wprowadza je w świat wielkich tajemnic chrześcijaństwa i najważniejszych ludzkich wartości. Prócz tego w książce znalazły się trzy opowiadania dla dzieci pod wspólnym tytułem Wakacyjne odkrycia, napisane przez księdza Tischnera w 1975 roku. Całość została opracowana przez Wojciecha Bonowicza, który od lat zajmuje się spuścizną księdza. We wstępie do książki Bonowicz rekonstruuje przebieg mszy odprawianych przez Tischnera, przywołując zabawne epizody, dobrze obrazujące, z jakimi trudnościami musiał zmagać się ksiądz rewolucjonista, który postanowił, że dzieci będą mogły przynosić na msze maskotki i pytać go, o co tylko chcą.

Boże przebaczenie nie jest zapomnieniem. Bóg nie spuszcza zasłony na nasz grzech. Boże przebaczenie jest nowym stworzeniem, nowym życiem, w którym mój popełniony niegdyś grzech i jego następstwa zaczynają odgrywać pozytywną rolę. To jest przeorganizowanie całego życia, gdy to, co bezsensowne, nabiera sensu, a to, co dotychczas było przeszkodą, staje się środkiem i drogą. Dopóki żyjemy, nic nie jest definitywnie stracone "". [fragment książki]

Książka szeroko ukazuje nową formę komunikacji i definiowania się chrześcijaństwa w odniesieniu do innych religii świata. Zwraca uwagę tak na różnice i konieczne definicje prawd wiary, jak i podobieństwa. Bycie chrześcijaninem pośród innych wyznań nie odznacza odrzucenia i negowania wiary innych, lecz wzbogacenie i zgłębienie własnej siły wiary.

Najbardziej znany góralski dowcip opowiadany przez Tischnera ma za bohatera nieśmiertelnego Franka Gąsienicę. „Po mnie nic nie zostanie, oprócz tych paru dowcipów - tym raduję się oczywiście - które Franek Gąsienica wymyśla, a ja, jak ten magiel, powtarzam”, mówił Tischner podczas jednego z wykładów. Otóż w czasie powodzi w Łopusznej chłopi stali przy moście na Dunajcu i obserwowali, co się dzieje. Przedmiot refleksji był zawsze ten sam: czy woda zabierze most, czy nie zabierze. Ale tym razem chłopów coś zaintrygowało: unoszący się na wodzie góralski kapelusz. Patrzą - stanął na prądzie. Za chwilę - pod prąd. Zaś stanął - i z prądem. „Coz to? Cud?”, pyta jeden. „E nie, to Franek Gąsienica. Pedzioł, że ma w dupie powódź i orze”. Dowcip ten - góralska wersja wezwania: „Róbmy swoje!” - zrobił zrozumiałą karierę w latach stanu wojennego. Przy różnych okazjach Tischner powtarzał, że nie ma czasów tak złych, żeby nie można było uprawiać nauki, a w szczególności - oswajać świata myśleniem. (fragment) „Czasami się śmieję, że najpierw jestem człowiekiem, potem filozofem, potem długo, długo nic, a dopiero potem księdzem” - mawiał o sobie Józef Tischner. Nowa książka Wojciecha Bonowicza przedstawia wybitnego myśliciela, duszpasterza i publicystę przede wszystkim jako „Józka z Łopusznej”, który zjednywał sobie wszystkich ogromnym poczuciem humoru i dystansem do samego siebie. Z połączenia krótkich obrazów powstał barwny portret Tischnera, człowieka nietuzinkowego, wnoszącego ożywczy ferment do polskiego życia intelektualnego i publicznego.

Listy o szukaniu drogi W prezentowanym zbiorze listów wymieniają uwagi ludzie, dla których religia nie jest fundamentem społeczeństwa, kodeksem moralnym, ani konserwatywną regułą obyczajową – niczym, co bezpiecznie zakorzenia w istnieniu – ale radykalnym zerwaniem z pewnością i przewidywalnością. Nieufnością wobec wszystkiego, co przebrane za zdrowy rozsądek czy powszechną świętość stara się wymusić nasze posłuszeństwo. Igrając słowem, chętnie bym nazwał Dorosza i Obirka „an-archistami” w sensie etymologicznym, ponieważ zawracają nas wciąż an arche, do początku, każą spojrzeć od nowa i mówią – niby sobie wzajemnie, a przecież nam, dopuszczonym do kompanii – że nie tylko nie rozumiemy, ale nawet (i to dopiero straszne) nie staraliśmy się zrozumieć, kim był Jezus. Co tak naprawdę mówią Ewangelie. (Jeśli są prawdziwe, to co najmniej połowa naszych życiowych decyzji nie ma sensu; jeśli nie są, nie ma sensu druga połowa). I czy tworząc wspólnotę w i e r n y c h, aby na pewno tworzymy wspólnotę w i e r n ą. Czy zbiorowo – w tym bądź innym Kościele – nie dopuściliśmy się zdrady? z przedmowy Jerzego Sosnowskiego Stanisław Obirek (ur. w 1956 r.) studiował filologię polską na Uniwersytecie Jagiellońskim, a następnie filozofię i teologię. W 1997 r. habilitował się na Wydziale Historycznym Uniwersytetu Jagiellońskiego. W 1976 roku wstąpił do zakonu jezuitów, w 1983 roku otrzymał święcenia kapłańskie. Jest autorem książki Co nas łączy. Dialog z niewierzącymi (2002) i Przed Bogiem. Ze Stanisławem Obirkiem rozmawiają Andrzej Brzeziecki i Jarosław Makowski (2005). Interesuje się miejscem religii we współczesnej kulturze, dialogiem międzyreligijnym i możliwościami przezwyciężenia konfliktów cywilizacyjnych i kulturowych. We wrześniu 2005 roku opuścił zakon jezuitów. Krzysztof Dorosz – eseista i publicysta, autor wielu artykułów i książek o tematyce religijnej. Urodził się w 1945 r. Blisko 20 lat pracował jako dziennikarz radiowy w Polskiej Sekcji BBC w Londynie. W latach siedemdziesiątych i osiemdziesiątych współpracował też z emigracyjnym kwartalnikiem „Aneks”. Od roku 1989 publikuje eseje z dziedziny kultury i religii w krakowskim miesięczniku „Znak”. W latach 2002-2003 redaktor naczelny miesięcznika ewangelicko-reformowanego „Jednota”.

Książka w języku rosyjskim omawiająca położenie Kościoła katolickiego na Homelszczyźnie (Białoruska SRS) w latach dwudziestych i trzydziestych XX wieku. Zawiera kilkaset źródeł (w języku rosyjskim, białoruskim i polskim) dokumentujących kolejne etapy likwidacji struktur kościelnych, stosowane przez władze komunistyczne metody propagandy antyreligijnej, represje i szykany w stosunku do duchowieństwa i wiernych (w większości Polaków), a także opór wobec ateizacji i sowietyzacji.

Kobieta i mężczyzna - dwa różne sposoby bycia człowiekiem Zagrożenie przemocą i uzależnieniami współczesnej rodziny a system wsparcia instytucjonalnego Wychowanie biblijno-liturgiczne w rodzinie Duszpasterstwo dzieci z chorobą nowotworową

Dzieje Lolka ? ks. Karola Wojtyły ? Papieża Jana Pawła II widziane z perspektywy ptaka. Biały gołąb był obecny wszędzie tam, gdzie działo się coś ciekawego, i zajmował najbardziej dogodne punkty obserwacyjne: czy to na parapecie okna domu, w którym mieszkali państwo Wojtyłowie, czy to na jakimś gzymsie świątyni, w której obchodzono jakąś wielką uroczystość ? byleby wszystko widzieć i słyszeć jak najdokładniej. Tę przepięknie opowiedzianą historię życia Wielkiego Polaka można by przeczytać jednym tchem, gdyby nie fragmenty wzruszające do łez...

Ten niepozorny tomik może być inspiracją do głębokich przeżyć duchowych i do owocnych refleksji. Zawiera wybrane teksty Papieża Benedykta XVI na temat życia konsekrowanego. Pochodzą one z przemówień, orędzi, przesłań i rozważań. Skierowane są do zakonników i zakonnic należących zarówno do instytutów życia kontemplacyjnego, jak i do instytutów czynnego życia konsekrowanego oraz do członków instytutów świeckich.Papież zapewnia, że ?niezwykłe połączenie miłości Boga i miłości bliźniego czyni życie piękniejszym i sprawia, że na pustyni, na której żyjemy, znowu kwitną kwiaty?.W serii ukazały się: Myśli o Słowie Bożym, Myśli o kapłaństwie, Myśli o Matce Bożej.

Książka w oryginalny i niezwykły sposób bada psychologiczne i religijne mechanizmy przebaczania. Wskazuje drogę oraz trudności w odkrywaniu własnej tożsamości chrześcijańskiej. Pomaga w analizie wpływu negatywnych emocji powstałych w wyniku doznanych krzywd i braku przebaczenia. Wpływa na relacje między ludźmi i kryzysy w związkach. Uczy jak przebaczać.Psychologiczne i duchowe sprzeczności Czym jest przebaczanie? Dlaczego i w jaki sposób przebaczanie wpływa na nasze życie? Czy można być szczęśliwym nie potrafiąc przebaczać? Jakie mechanizmy obronne utrudniają przebaczenie? Jak przebaczać, prosić o przebaczenie i dostępować przebaczenia? Książka w oryginalny i niezwykły sposób bada psychologiczne i religijne mechanizmy przebaczania. Wskazuje drogę oraz trudności w odkrywaniu własnej tożsamości chrześcijańskiej. Pomaga w analizie wpływu negatywnych emocji powstałych w wyniku doznanych krzywd i braku przebaczenia. Wpływa na relacje między ludźmi i kryzysy w związkach. Uczy jak przebaczać. W historii ludzkości nieustająco dochodzi do nadużyć, niesprawiedliwości i niezrozumienia. Każdy ma coś do wybaczenia, a jednak rzadko zastanawiamy się czym tak naprawdę jest przebaczenie, w jaki sposób ta umiejętność rozwija się w człowieku oraz jakie są główne trudności i mechanizmy obronne uniemożliwiające otwarcie się na ten gest. Z psychologicznego punktu widzenia przebaczanie jest elementem mającym duży wpływ na równowagę i zdrowie psychiczne. W religii chrześcijańskiej uważane jest za jedną z najważniejszych i najbardziej zobowiązujących wartości świadczących o dojrzałości duchowej człowieka. Łatwo się domyśleć, że wierzący człowiek będzie do niego dążył. Dlaczego wobec tego paradoksalnie i wbrew powszechnemu przekonaniu to właśnie wierzący napotka największe trudności we wprowadzaniu go w życie? O przebaczaniu czyli jak uleczyć duszę Do najbardziej poruszających stronic Quo vadis?, wspaniałej powieści, za którą autor otrzymał nagrodę Nobla w 1905 roku, z pewnością należą te, na których kończy się historia Chilona i Glauka. Tego ostatniego, przywiązanego do słupa, pochłaniają płomienie; nagle wśród publiczności, która ogląda makabryczne widowisko dostrzega on Chilona, człowieka po części odpowiedzialnego za męczeństwo tysięcy chrześcijan, który w tej chwili udawał się do ogrodów Cezara. Pisze Sienkiewicz: „Twarz miał zbolałą i pochyloną, jakby chciał po raz ostatni przypatrzeć się swemu katowi, który go zdradził; pozbawił go żony, dzieci, nasadził na niego zabójcę, a gdy to wszystko zostało mu w imię Chrystusa odpuszczone, raz jeszcze wydał go w ręce oprawców. Nigdy człowiek nie wyrządził człowiekowi straszniejszych i bardziej krwawych krzywd, l oto ofiara płonęła teraz na smolnym słupie, a kat stał u jej stóp. Oczy Glauka nie odwracały się od twarzy Greka. Chwilami przesłaniał je dym, lecz gdy dmuchnął powiew, Chilo widział znów te utkwione w siebie źrenice. [...] Nagle zachwiał się i wyciągnąwszy w górę ramiona zawołał okropnym, rozdzierającym głosem: — Glauku! W imię Chrystusa! Przebacz! Uciszyło się naokół: dreszcz przebiegł obecnych i wszystkie oczy mimo woli podniosły się w górę. A głowa męczennika poruszyła się lekko, po czym usłyszano z wierzchołka masztu podobny do jęku głos: — Przebaczam!..." (Sienkiewicz, 1961, s. 589-590) Jest to oczywiście powieść, lecz w prawdziwym życiu, w kronikach czy też analizując wydarzenia historyczne czasami natrafia się na podobne do tej historii i dowiaduje się o tych niewiarygodnych gestach miłości, do których wydaje się zdolni byli jedynie ludzie żyjący w odległych czasach, bądź współcześni bohaterowie obdarzeni nadzwyczajnymi nadnaturalnymi przymiotami, którzy nie mają zbyt wiele wspólnego ze zwykłymi ludźmi. Dzisiaj, jak zresztą od zawsze, na świecie bardzo potrzeba przebaczenia, które nie dotyczy tylko sytuacji czy wydarzeń wyjątkowych, lecz także drobnych spraw życia codziennego, które nie oszczędzaj ą nikomu rozczarowań i zawodów w kontaktach z innymi. Wybaczenie opiera się bowiem na niezbitym fakcie obiektywnym, to znaczy „errare humanum est", a zatem dopuszczenie możliwości popełnienia błędu oznacza dopuszczenie konieczności, aby przebaczyć i dostąpić przebaczenia (por. Pacciolla, 1989, s. 266). Praca niniejsza powstała z osobistego zainteresowania, by zgłębić pojęcie, które zawsze w jakiś sposób mnie fascynowało; zainteresowania podyktowanego częściowo także przez rozczarowanie wywołane tym, że często do tego tematu podchodzi się albo w sposób zbyt ckliwy i pretensjonalny, albo jak do przykazania, które należy przestrzegać nie zważając w najmniejszym stopniu na własne przeżycia i własne trudności. Te dwie różne tendencje można dostrzec także (a może przede wszystkim) w środowiskach religijnych, które w pierwszym przypadku banalizują jedną z najpiękniejszych i najważniejszych nauk przesłania ewangelicznego, podczas gdy w drugim, czyli narzucając ją jako obowiązek moralny, nie czynią nic innego jak oddalają ją od jej najprawdziwszego i najgłębszego znaczenia, przeciwdziałając ponadto jej pozytywnym efektom. Chrześcijańska religia każe człowiekowi wybaczać krzywdy; lecz dlaczego tak czyni? Dlaczego przebaczanie jest tak ważne? Kierowałam się tymi prostymi pytaniami od samego początku moich badań. Podeszłam do problemu z mocnym przekonaniem, że nauki psychologiczne mogą przysłużyć się religii, aby przebadać i opisać jej sprzeczności, jakie wzbudza ona na poziomie struktury osobowości, oraz trudności jakie mogą przeszkadzać autentycznemu udziałowi w niej. Zatem mam zamiar zgłębić badania nad umiejętnością przebaczania i odnieść je szczególnie do wierzącego człowieka, już od małego stykającego się z tym tematem, lecz zbyt często pozostawionego samemu sobie wobec nieuniknionych trudności w udzielaniu przebaczenia oraz we władaniu ponurego poczucia winy i nieadekwatności z powodu niemożności wprowadzenia w praktykę tego, co każe nam czynić Ewangelia. Praca niniejsza dzieli się na dwie części. W pierwszej, po sprecyzowaniu czym jest przebaczenie i wyjaśnieniu w jakiś sposób jego pojęcia, zważywszy, że często się je myli i źle rozumie, zostanie przedstawiona synteza różnych badań, jakie ostatnimi czasy rozwinęły się w dziedzinie psychologii w tym temacie i które pokazują złożoność jego dynamiki oraz różnych powiązanych z nim elementów. Ponadto, zważywszy na fakt, iż umiejętność przebaczania nie jest wrodzona, spróbuję pokazać jak rozwija się ona u danego człowieka odwołując się szczególnie do teorii relacji z obiektem, która wydaje się być odpowiednia do przedstawienia przydatnych wskazówek na ten temat, jak również do pokazania, gdzie i kiedy zaczynają się trudności, jakie napotykamy przy przebaczaniu. Następnie, w drugiej części, zgłębiając sprzeczności religijne w jakie obfituje ten termin, najpierw sprecyzuję znaczenie przebaczenia w ramach religii chrześcijańskiej. Takie zgłębienie tematu jest bardzo ważne, albowiem przedmiotem naszych badań jest człowiek wierzący, a jeśli pragniemy w sposób obiektywny i właściwy zinterpretować jego zachowania religijne, osoby mogą popełnić błąd. Dlatego też, rozwijając się wraz z człowiekiem, umiejętność przebaczenia ma także wymiar ewolucyjny i prowadzący ku dojrzałości. Niniejsza praca opiera się na osobistej interpretacji teorii psychologicznych i psychodynamicznych oraz na religijnych i duchowych lekturach na ten temat. Także stronice poświęcone chrześcijańskiemu przebaczeniu (rozumianemu zarówno jako umiejętność przebaczania, jak i umiejętność proszenia o przebaczenie i przyjmowania go) pozostają w harmonii z ogólnym zarysem pracy, co oznacza, że jest to praca oparta na wiedzy psychologicznej, a jednak przystosowana do dialogu z osobami nie będącymi specjalistami. Jako Przewodniczący Włoskiego Towarzystwa Psychologii Religii mogę jedynie cieszyć się z tego „debiutanckiego dzieła" pani magister Giulianini, która ze wszech miar, a zwłaszcza z uwagi na konsekwencję w wyborze metodologii, jest godną następczynią swojej nauczycielki, pani Gertrud Stickler, której pionierskiej pracy włoska psychologia religii wiele zawdzięcza. Mario Aletti Psychoanalityk — Wykładowca Psychologii Religii na Katolickim Uniwersytecie w Mediolanie O przebaczaniu czyli jak uleczyć duszę Spis Treści Przedmowa Przebaczenie i przedefiniowanie osobistej tożsamości Wstęp Część pierwsza Umiejętność przebaczania w literaturze psychologicznej 1. Pojęcie przebaczenia 1.1. Przebaczenie w porównaniu z innymi pojęciami 1.1.1. Przebaczenie a pamięć 1.1.2. Przebaczenie a pojednanie 1.1.3. Przebaczenie a sprawiedliwość 1.2. Definicja przebaczenia 2. Perspektywy badań na temat przebaczenia 2.1. Spojrzenie ewolucyjno-kognitywne 2.2. Spojrzenie procesowe 2.2.1. Proces przebaczenia u osoby skrzywdzonej 2.2.2.Proces przebaczenia między ofiarą a krzywdzicielem 2.2.3.Proces przebaczenia z analizą kontekstu relacji 2.3. Spojrzenie psychospołeczne 3. Pochodzenie umiejętności przebaczania w procesie kształtowania się Ego 3.1. Wkład Melanie Klein 3.1.1. Pozycja paranoidalno-schizoidalna 3.1.2. Pozycja maniakalno-depresyjna 3.2.Wkład Otto Kernberga 3.2.1. Proces interioryzacji relacji z obiektem 3.2.2.Organizacja osobowości borderline Część druga Nabycie umiejętności przebaczania, dynamiczny element w ewolucji i odbudowaniu osobowości religijnej 4. Przebaczenie i pojednanie w religii chrześcijańskiej 4.1. Stary i Nowy Testament na temat przebaczenia 4.2. Rewolucja Jezusa z Nazaretu 4.3. Dynamika chrześcijańskiego przebaczenia 5. Przeszkody na drodze ku dojrzałości oraz trudności w udzielaniu i otrzymywaniu przebaczenia 5.1. Przeszkody w przebaczaniu innym: fałszywe przeprosiny i mechanizmy obronne 5.1.1. Wypieranie i zaprzeczenie krzywdy 5.1.2. Formacja reaktywna, rozszczepienie i projekcja 5.1.3. Identyfikacja z agresorem i zwrócenie się przeciw Sobie 5.2. Przeszkody, by przyjąć przebaczenie Boga 5.3. Przeszkody, by przebaczyć sobie samemu 5.3.1. Poczucie winy 5.3.2. Trudności z akceptacją siebie samego 6. Odbudowanie osobowości Zakończenie Bibliografia

Na pierwszy rzut oka zaproponowane zestawienie w jednej książce postaci Bernarda z Clairvaux, ikony mnicha, który ukochał klasztor i kontemplację z Tomaszem z Akwinu, mistrzem, dla którego naturalnym środowiskiem był uniwersytet może wydać się dość dziwne. Są to jednak dwa ?filary? ludzkości i Kościoła, wiarygodni świadkowie zdumiewającej różnorodności, bogactwa i barwności epoki średniowiecza. Zwięzły, przejrzysty tekst, poświęcony obu postaciom wyraźnie ukazuje odrębność tych dwóch świętych. Każdy z nich był niepowtarzalny i genialny. Jednak pomimo tak znaczących różnic pomiędzy opatem z Clairvaux a wykładowcą z Paryża, przy wnikliwej lekturze zauważamy także intymną harmonię i zbieżność ich zapatrywań. Pomimo różnic w ich teologiach, obie one - zakonna Bernarda i scholastyczna Tomasza - rodzą się z umiłowania ?Tajemnicy?. Bardzo różny jest język, jakim się posługują; jeden ? biblijny, ożywiony doświadczeniem i niezwykle żarliwy, drugi ? bardziej techniczny, skonstruowany ściśle według zasad logiki; a jednak wspólne jest ich źródło ? Słowo Boże. Wspólne jest też głębokie poczucie niedostępności transcendencji Bożej, której jednak obaj najmocniej pragną. Inos Biffi ? wytrawny znawca i wykładowca historii teologii średniowiecznej i teologii systematycznej. Jest wydawcą i redaktorem serii: ?Biblioteka Kultury Średniowiecznej? oraz ?Dziedzictwo Średniowiecza. Historia teologii od Boecjusza do Erazma z Roterdamu?. Jest także autorem studiów o teologach XI, XII i XIII wieku. W swoich pracach wiele uwagi poświęca liturgii, zwłaszcza ambrozjańskiej, której reformę prowadził. Współpracuje z czołowymi czasopismami teologicznymi, m.in. ?La Scuola Cattolica?, ?Teologia?, ?Communio? i ?Rivista Teologica di Lugano?.

Krótkie, proste, przejrzyste i praktyczne wprowadzenie w modlitwę. Książka zawiera zarówno teologiczną refleksję nad fenomenem modlitwy, ukazuje jej znaczenie dla ludzkiego życia i wiary chrześcijanina, jak też podaje szereg bardzo konkretnych wskazówek pomocnych w praktykowaniu żywej modlitwy.

Książka Ubodzy – Bóg pośród nas, podejmując temat rozmaicie rozumianego ubóstwa, wiary i nadziei, praw człowieka, pokoju i polityki socjalnej, ukazuje nowy sposób myślenia o społeczeństwie, Kościele i Bogu. Jej głównym przesłaniem jest myśl, że spotkanie z ubogimi, wejście pośród nich, jest realnym doświadczeniem spotkania żywego i prawdziwego Boga.

Ojciec Benedict J. Groeschel CFR swoją najnowszą książkę Łzy Boga napisał z myślą o tych, którzy doświadczyli w swoim życiu cierpienia czy przeżyli jakąś tragedię oraz dla tych, którzy towarzyszą innym w różnych trudnych doświadczeniach i pragną im pomóc. Cierpienie obecne jest w życiu każdego człowieka. Na kartach książki stara się wytłumaczyć rzeczywistość cierpienia w świetle wiary w Bożą Opatrzność, w Bożą dobroć i miłosierdzie, a ostatecznie w świetle Męki i Śmierci Chrystusa. Chrześcijaństwo jest jedyną religią mówiącą o Bogu, który sam doświadczył niewyobrażalnego cierpienia: ukrzyżowania i śmierci. Dlatego właśnie chrześcijanin powinien w każdym swoim cierpieniu szukać własnej drogi do stóp krzyża – tam bowiem znajdzie odpowiedzi na wiele najważniejszych pytań dotyczących sensu cierpienia. Każda religia zmaga się z tajemnicą ludzkiego cierpienia i obecnością zła na świecie. Ale tylko chrześcijaństwo zaprasza człowieka do przeżywania swojego cierpienia w łączności z Osobą naszego Zbawiciela i Odkupiciela, który sam doświadczył cierpienia, bólu, odrzucenia, mimo że jest Bogiem. Autor książki, Ojciec Benedykt Groeschel, franciszkanin od odnowy jest nauczycielem duchowym, pisarzem, rekolekcjonistą, psychologiem, wykładowcą, gospodarzem programu Sunday Night Live (oraz innych) w amerykańskiej telewizji katolickiej EWTN. Jest autorem wielu bestsellerów. Ma rzeszę wiernych słuchaczy i czytelników. W styczniu 2004 roku podczas przechodzenia przez ulicę został potrącony przez samochód. Doznał poważnego urazu głowy. Lekarze nie dawali mu szans na przeżycie. A tymczasem, mimo trudności z chodzeniem, wrócił do życia oraz do swojej dawnej pracy i służby. Od wielu lat pomaga ludziom, którzy przeżywają życiowe problemy, doświadczyli jakiejś tragedii lub żyją w duchowych ciemnościach. W swojej służbie jako kapłan, psycholog i rekolekcjonista korzysta ze swojego własnego doświadczenia – osoby, która przeżyła własną śmierć i wróciła do życia. Rady, których udziela, są praktyczne i mądre. Dzięki nim wielu ludzi odzyskało nadzieję, sens życia i podniosło się z upadku.

Książka zawiera krótką biografię św. Rity oraz trzy nowenny za wstawiennictwem tej niezawodnej Orędowniczki i Patronki rodzin: o pomoc w bardzo trudnej sprawie, o pomoc w kłopotach rodzinnych i krótką nowennę w nagłej potrzebie.

Modlitewnik okaże się niezwykle przydatny dla osób, które poznały lub zechcą poznać smak modlitwy adoracji -- smak przebywania w Obecności. Są w nim teksty stosowne do odmawiania przed Najświętszym Sakramentem, w tym modlitwy wielu świętych i innych znanych osób oraz hymny i psalmy. Są też dwie nowenny: nowenna ku czci Najświętszego Sakramentu (z tekstami Jana Pawła II) oraz nowenna do odprawienia przed uroczystością Najświętszego Serca Pana Jezusa (z medytacją tekstów Pisma Świętego). Niezwykle oryginalną część modlitewnika stanowi rozdział zatytułowany Modlitwa kontemplacyjna -- 20 spotkań z kochającym Bogiem. Na końcu książki zamieszczone są teksty kilkudziesięciu pieśni eucharystycznych.

Książeczka prezentuje w formie komiksu wybrane teksty biblijne – opowieść o zwiastowaniu, „Magnificat” i wybrane psalmy. Tym samym jest doskonałą pomocą na lekcjach katechezy, a także w codziennej osobistej modlitwie dzieci. W serii Modlitw w komiksach ukazała się książeczka „Tęcza Pana Boga”.