Po pierwsze - to poezja dla dzieci w wieku 30+. Po drugie - to dobry zwiastun, bo te dzieci wprawdzie potrzebują kolorowych ilustracji i niedługich tekstów, ale poezję jednak czytają. Zwłaszcza taką, którą - jak ten tom - pozwala się zredagować czytelnikowi po swojemu. Jesteś dorosły. Wszystko wiesz. Wiele przeżyłeś. Bierz tę książkę i baw się.
Przez wiele długich lat nieodłączną częścią mojego stroju liturgicznego był paliusz arcybiskupi. Wieloletnie studia nad szeroko pojętą nauką chrześcijaństwa zawartą w jego różnych odgałęzieniach zarówno rzymskokatolickich, jak i protestanckich zaprowadziły mnie do pism, których treść w nieco zmienionej formie była mi znana i przeze mnie nauczana. Mogę powiedzieć, że odkrycie ich pochodzenia wprawiło mnie w zdziwienie: były to pisma Zaratustry, które zostały wszczepione w nauki chrześcijańskie. Poruszają one wiele ważnych kwestii dotyczących życia społecznego, religijnego, rodzinnego, politycznego oraz podejmują tematy z zakresu filozofii czy rozwoju osobistego. Filozofia Zaratustry wydaje się idealna dla współczesnej cywilizacji z jej niepokojami społecznymi, kryzysami gospodarczymi i przewrotami religijnymi. Zaratustra i jego nauka mogą stać się ponownie czynnikiem dającym nadzieję naszemu społeczeństwu, podobnie jak to było w odległych historycznie czasach, znanych jako Złoty wiek. Przesłanie Zaratustry jest zawsze świeże i zawsze obecne, a płynąca z niego nauka jest drogą samoodnowy, ponadczasowym przewodnikiem dla ludzkości. Ratu Arkaim uznane zostało przez archeologów rosyjskich za kolebkę cywilizacji Słowian oraz miejsce, w którym spisane zostały święte teksty Awesty. Miasto miast, etymologicznie wywodzące się od między niebem a ziemią, wedle licznych świadectw posiadające moc uzdrawiania. Arkaim to wreszcie miejsce narodzin i działalności Zaratustry stąd udał się w odległe regiony, by przekazać ludziom przesłanie otrzymane od Ahura Mazdy. Przyjaciele Arkaim stawiają sobie za cel rozpowszechniać wiedzę o nim i jego historii. Przyjaciele Arkaim
Dla kochającego serca obiekt miłości zawsze jest wpierw człowiekiem, a dopiero potem artystą, inżynierem lub urzędnikiem. Zwłaszcza wtedy, gdy uwodziciel obiecuje szansę na miłość i jednocześnie zasłania prawdę o sobie. I choć po pewnym czasie na tej masce pojawiają się szczeliny, przez które niepokojąco zaczyna wyzierać człowiek inny od skrupulatnie tkanego obrazu, to akceptacja prawdy może być bardzo trudna. Zwłaszcza dla kobiety, która ten obraz pokochała. Miłość niepokojąco często osłabia jej dawcę i każe wierzyć w wątpliwe zapewnienia i wielokrotnie łamane obietnice; z roli ofiary tym trudniej jest się uwolnić, że obdarowany miłością to ksiądz, którego kapłaństwo wzrasta na prawdzie, uczciwości i rachunku sumienia.
Tomik Przez pryzmat samotności nie tyle próbuje odpowiedzieć – bo poezja Agnieszki Świderskiej nie służy do udzielania odpowiedzi – co raczej objąć kształt tego, co nazywamy ludzkimi uczuciami. W duecie, ale pojedynczo, razem, ale osobno, radośnie, ale z melancholią w pamięci i w nieustannej zapowiedzi. Pytaniem nadrzędnym zbioru jest dociekanie tego, czy – choć człowiecza asymetria wyklucza możliwość przysłowiowej drugiej połowy - pisane nam jest wieczne pozostanie sumą swoich samotności...
Epitafium dla umierającego miasta to powieść o współczesnych tułaczach. Migrantach, którymi wszyscy kiedyś byliśmy i prędzej czy później będziemy. To opowieść o czasach przełomu, bo wszystko ma swój początek i koniec.W pewnym śląskim mieście kończy się węgiel, a wraz z nim odchodzą w przeszłość styl życia oraz pejzaże utrwalone od wielu pokoleń. Nie wszyscy potrafią sobie z tym poradzić. Smutek miesza się z rozgoryczeniem, gdy znane i oswojone krajobrazy zmieniają się w nowe, obce. Dawne miasto umiera, a nowe odradza się w innej, obcej postaci. Ci, którzy nie potrafią przystosować się do zmian, muszą odejść lub jak dinozaury wymrzeć. W odchodzącym w zapomnienie mieście dwóch bohaterów musi zadecydować o swoim przyszłym losie. Zdecydować czy żyć, czy pozostać wśród zjaw.
Autorka dokumentuje relacje świadków dwukrotnej wizyty Lecha Wałęsy w Gorzowie Wielkopolskim w roku 1990 i 2000 oraz opisuje zdarzenia, w których uczestniczyła, podążając śladami laureata pokojowej nagrody Nobla. W tym czasie, oprócz oporników, pojawiły się też znaczki z Wałęsą. Robiliśmy je z plastiku, który ściągaliśmy gdzieś z windy. Kroiliśmy tę pleksę i szlifowaliśmy pilniczkiem. Wtapialiśmy w nią szpilki i przyklejaliśmy zdjęcie Wałęsy. () Zrobiliśmy metodą stykową takie malutkie podobizny Wałęsy na papierze fotograficznym, potem pocięliśmy papier i te fotografie przyklejaliśmy na pleksę. Marek Rusakiewicz Dziękuję Bogu za to, że nie oszalałam, że coś mi się nie stało. Przecież jestem człowiekiem z nizin, a dostąpiłam tylu zaszczytów, przyjmował mnie Ojciec Święty, byłam u prezydentów państw i królowych, a pozostałam sobą. Trzeba zawsze pamiętać, że jest się człowiekiem. Ja chcę pozostać zawsze sobą, rozmawiać ze wszystkimi ludźmi, którzy tego chcą. Danuta Wałęsa - w rozmowie z autorką podczas uroczystości imieninowych w 2007 r.
Omamieni współczesnymi ideologiami i poddani manipulacjom politycznym, niejednokrotnie gubimy sens życia i wiedzę o jego źródle. Krzyż, będący w prawidłowo postrzeganej rzeczywistości jedną z najistotniejszych wartości towarzyszących człowiekowi, najczęściej jest dla nas jedynie symbolem cierpienia. Zapominamy, że niesie on ze sobą wyzwolenie ku prawdziwemu szczęściu. Józef Suchocki w swej najnowszej książce prezentuje koncepcję krzyża - towarzysza człowieka w drodze do Boga. W przystępny sposób tłumaczy, jaka jest prawdziwa rola tego symbolu, co wnosi on w nasze życie i w jaki sposób powinniśmy postępować, aby osiągnąć pełnię zrozumienia siebie, innych i relacji, jakie nas łączą. To ważna lektura dla tych, dla których Bóg i bliźni są punktami odniesienia dla podejmowanych refleksji we współczesnym świecie, ale również dla tych, którzy nieustannie bądź choćby sporadycznie zastanawiają się, skąd pochodzą i dokąd zmierzają.
Historia zwykłej warszawskiej rodziny z robotniczej Woli, spleciona ściśle z dramatycznymi dziejami miasta i kraju od lat 30. do 50. XX wieku. Fascynująca opowieść, żywą tkanką spraw ważnych na co dzień uzupełniająca wielkie historyczne narracje.
Autorka – wnikliwie i z wrażliwością – opisuje ludzi i zdarzenia, w sposób niezależny oceniając rzeczywistość, którą przyszło jej oglądać z bliska, a która dla nas dziś – po tak wielu, tak dynamicznych przemianach społecznych, politycznych, gospodarczych i materialnych – wydaje się należeć do „świata, którego już nie ma, pozostawionego w odległym, minionym czasie, w którym tkwią nasze korzenie”.
Jerzy Graczyk nie stworzył opracowania naukowego. Książka zawiera mało dat, nazw i nazwisk, w niektórych przypadkach obok wymienianych nazwisk brak imion. „Płońsk, jaki pamiętam…” to próba ocalenia od zapomnienia tego, czym i jak żyło kiedyś rodzinne miasto Autora oraz jego mieszkańcy.
„Myśl o napisaniu wspomnień i opublikowaniu ich w formie książkowej nurtowała mnie od dawna. Czytając inne opowiadania, zastanawiałem się czy to, co napiszę, okaże się na tyle interesujące, by ktoś inny przynajmniej to przeczytał, a może nawet niektóre opisy i zdarzenia
wykorzystał w sztuce, w filmie, w opowiadaniu.
W „Kurierze Płońskim”, dzięki uprzejmości Redakcji, w roku 1997 ukazał się w 4 odcinkach mój artykuł „Wspomnienia o Wrześniu”. Artykuł został poprzedzony na pierwszej kolumnie miłym dla mnie wprowadzeniem.
I dziś, choć szron na głowie, myśl o napisaniu wspomnień o Płońsku wciąż powraca. Nigdy nie prowadziłem zapisków, nie pisałem pamiętników, nie zachowały się żadne moje notatki. Nie zbierałem też dokumentów. Mimo to w momentach zadumy nad przeszłością odżywa we mnie chęć spisania przynajmniej tego, co mimo znacznego upływu czasu pamiętam. Pragnąłbym ocalić od zapomnienia to, czym i jak żyło kiedyś moje miasto rodzinne i jego mieszkańcy”
Jerzy Graczyk
Opowiadania przedstawiają spostrzeżenia autora z pobytów w więzieniach i aresztach w stanie wojennym. Nazwiska i wydarzenia są prawdziwe. Opowiadania zawarte w tej książce napisane zostały w roku 1982, ale ze względu na swoją treść nie mogły być wydane w tym czasie w kraju. Część opowiadań, skonfiskowanych przez służbę więzienną, została odtworzona w późniejszych latach. Niektóre były wydawane w periodykach polskojęzycznych za granicą oraz w drugim obiegu. Jedno z opowiadań zostało wysoko nagrodzone w konkursie literackim ogłoszonym przez KIK Kraków w roku 1984.
Bolesław Tadeusz Piątek – doktor nauk technicznych. Od roku 1954 pracuje w Katowicach. Współzałożyciel Związku Więźniów Politycznych Okresu Stanu Wojennego z siedzibą w Katowicach.
Sokołowsko to niezwykła miejscowość położona w Sudetach, której historia od lat związana jest z tradycją uzdrowiskową. To właśnie tutaj powstał jeden z najstarszych w Europie ośrodków sanatoryjnego leczenia gruźlicy, a rozwój uzdrowiska na trwałe wpłynął na charakter miejscowości i życie jej mieszkańców.Książka przedstawia Sokołowsko jako wyjątkową przestrzeń, w której historia uzdrowiska splata się z losami lokalnej społeczności. Autorka przygląda się wzajemnym zależnościom pomiędzy funkcjonowaniem uzdrowiska a przemianami społecznymi i obyczajowymi, pokazując, jak miejsce to kształtowało codzienność kolejnych pokoleń.Publikacja zwraca również uwagę na niezwykłość i odmienność Sokołowska jako miejscowości uzdrowiskowej. Przez dziesięciolecia było ono postrzegane jako oaza spokoju i miejsce wypoczynku dla kuracjuszy przybywających z różnych stron. Jednocześnie życie lokalnej społeczności nie pozostawało wolne od problemów i wyzwań charakterystycznych dla swoich czasów.Autorka podejmuje próbę uchwycenia specyfiki Sokołowska oraz czynników, które wpłynęły na jego obecny charakter. Książka stanowi interesujące połączenie historii lokalnej, regionalistyki i refleksji społecznej, pozwalając spojrzeć na Sokołowsko nie tylko jako na uzdrowisko, lecz także jako na miejsce o wyjątkowej historii i tożsamości.To propozycja dla czytelników zainteresowanych historią Sokołowska, dziejami uzdrowisk, historią lokalną oraz przemianami społecznymi małych miejscowości.
Ciepłe promienie słońca, zapach lata, piękno przyrody i miłość, która rozpala serce "Miłość jest tylko chwilką" Renaty Stafeckiej to pełna zmysłowości i emocji opowieść o chwilach szczęścia, które chcielibyśmy zatrzymać na zawsze.Główna bohaterka, Manuela, pozwala sobie zachwycić się życiem i otworzyć na to, co niespodziewanie przynosi los. Wraz z nią czytelnik odkrywa magię letnich dni, bliskość drugiego człowieka, komunię dusz oraz odurzające, zmysłowe momenty, które pozostają w pamięci na długo.To książka o miłości, namiętności, beztrosce i pięknie ulotnych chwil. O tym, że czasem wystarczy pozwolić sobie na odrobinę spontaniczności, aby przeżyć coś naprawdę wyjątkowego."Miłość jest tylko chwilką" będzie idealnym towarzyszem podczas wakacyjnego wypoczynku - na plaży, w ogrodzie czy w spokojny wieczór przed snem. A gdy nadejdą chłodne, pochmurne dni, pozwoli powrócić do lata i otulić się jego ciepłem niczym miękkim kocem.Daj się porwać tej historii i przeżyj wraz z Manuelą chwile, które przypominają, jak pięknie jest kochać, czuć i zachwycać się życiem.
Publikacja podejmuje próbę nakreślenia ram współczesnego wtajemniczenia, czerpiąc z gnostycyzmu i antropozofii. Autor przedstawia koncepcję Wiedzy Jedności jako narzędzia duchowego rozwoju prowadzącego ku transfiguracji, endurze oraz odkrywaniu jedności mikrokosmosu z makrokosmosem.Rozważania obejmują również Erę Wodnika, ideę Powtórnego Przyjścia Chrystusa, indywidualizm, nowoczesny patriotyzm oraz duchowy wymiar tożsamości człowieka.To propozycja dla osób poszukujących pogłębionej refleksji nad Bogiem, człowiekiem, Ja i naturą duchowego rozwoju - oraz dla czytelników, którzy nie boją się filozoficznej abstrakcji i wymagających idei.
Co sprawia, że jesteśmy tym, kim jesteśmy - więzy krwi czy miłość i wspólne doświadczenia?Kimberly Walker wiedzie spokojne życie u boku kochającej rodziny. Wszystko zmienia się w dniu osiemnastych urodzin, gdy niewinny prezent - test DNA - ujawnia zaskakujące fakty i uruchamia lawinę pytań o jej prawdziwe pochodzenie. Poszukiwanie odpowiedzi prowadzi dziewczynę z Londynu do Polski, gdzie odkrywa tajemnicę sprzed lat związaną z ambitnym naukowcem, przełomowymi eksperymentami i dramatycznymi wyborami ludzi gotowych zapłacić wysoką cenę za przekraczanie granic natury."Jestem Kimberly" to poruszająca powieść obyczajowa z elementami tajemnicy i nauki, opowiadająca o poszukiwaniu własnej tożsamości, sile rodzinnych więzi oraz przebaczeniu. To historia, która skłania do refleksji nad tym, czy geny naprawdę definiują człowieka i jak daleko warto posunąć się w pogoni za prawdą.Idealna dla czytelników, którzy cenią emocjonujące historie rodzinne, sekrety z przeszłości oraz bohaterów stających przed trudnymi wyborami.
Co dzieje się, gdy życie niespodziewanie stawia przed nami najtrudniejsze wyzwanie? "Rak próbował ze mną trenować... i się poddał" to szczera, pełna emocji i autentyczności opowieść o kobiecie, która po diagnozie raka piersi postanowiła zawalczyć nie tylko o zdrowie, ale także o siebie.Autorka prowadzi czytelnika przez kolejne etapy leczenia - od pierwszych chwil po usłyszeniu diagnozy, przez chemioterapię i operację, aż po powolne odzyskiwanie siły, wiary i radości życia. Mimo trudnej tematyki książka nie jest przygnębiająca. Przeciwnie - pełno w niej ciepła, humoru, dystansu i nadziei, które pomagają oswoić to, co wydaje się nie do pokonania.To prawdziwa historia o odwadze, kobiecej sile i codziennym zwyciężaniu nad strachem. Pokazuje, że nawet w najciemniejszych chwilach można odnaleźć światło, a największą wygraną jest zachowanie siebie - swojej godności, marzeń i uśmiechu.Książka będzie cennym wsparciem dla osób chorujących onkologicznie, ich rodzin i przyjaciół, a także dla wszystkich, którzy potrzebują inspirującej opowieści o nadziei, wytrwałości i sile ludzkiego ducha."Rak próbował ze mną trenować... i się poddał" to historia, która wzrusza, dodaje odwagi i pozostaje w pamięci na długo po przeczytaniu ostatniej strony.
Czy pedagogika może zmieniać życie? Mirosław Urbaczewski udowadnia, że tak. Ta książka jest efektem 34 lat pracy z dziećmi i młodzieżą oraz świadectwem doświadczeń człowieka, dla którego wychowanie stało się życiową misją.Autor dzieli się praktycznymi obserwacjami, refleksjami i tekstami publikowanymi przez lata w czasopismach branżowych. Łączy wiedzę pedagoga, badacza i wychowawcy z codziennym doświadczeniem pracy w placówkach opiekuńczo-wychowawczych, ukazując wyzwania i wartości, które pozostają aktualne niezależnie od zmieniających się czasów.Inspiracją dla książki jest myśl Janusza Korczaka - oparta na szacunku dla dziecka, odpowiedzialności wychowawcy i przekonaniu, że każde dziecko zasługuje na uważność, zrozumienie i mądre wsparcie.To wartościowa lektura dla pedagogów, nauczycieli, wychowawców, studentów kierunków pedagogicznych oraz wszystkich osób zainteresowanych wychowaniem i rozwojem dziecka. Książka skłania do refleksji, inspiruje do działania i przypomina, że prawdziwa pedagogika rodzi się z doświadczenia, empatii i odpowiedzialności za drugiego człowieka.
Gdy w okolicach Sierpca znika ośmioletni chłopiec, komisarz Kinga Włodarczyk zostaje wciągnięta w śledztwo, które szybko przeradza się w niepokojącą walkę z czasem. Wraz z nowym partnerem, Aleksym Kowaczewskim, odkrywa, że sprawa ma znacznie głębsze korzenie, a tropy prowadzą do mrocznych tajemnic i niewyjaśnionych zbrodni sprzed lat."Sekrety Sierpca. Wujkowe Bagno" to kryminał osadzony w dusznej atmosferze małego miasteczka, gdzie każdy skrywa własne sekrety, a przeszłość nie pozwala o sobie zapomnieć. To opowieść o stracie, winie i demonach, które nie znikają wraz z upływem czasu.
Marcin Bortkiewicz - reżyser filmowy i teatralny, scenarzysta, dramaturg oraz aktor. Twórca cenionych i wielokrotnie nagradzanych filmów, w tym Portretu z pamięci, prezentowanego w sekcji Directors' Fortnight na Festiwalu Filmowym w Cannes, autobiograficznej Tonii oraz Nocy Walpurgi, wyróżnionej m.in. Nagrodą Publiczności i nagrodą za scenariusz na festiwalu "Młodzi i Film" w Koszalinie.W swojej twórczości od lat bada złożoność ludzkich emocji, relacji i pamięci. "Wszystko albo nic" to jego literacki debiut - poruszająca, głęboko osobista opowieść o utracie, samotności i próbie odnalezienia sensu po rozpadzie świata budowanego przez niemal ćwierć wieku.Łącząc doświadczenia autobiograficzne z refleksjami o sztuce, literaturze i życiu, Bortkiewicz stworzył przejmujący zapis mierzenia się z końcem wielkiej miłości, lękiem o dzieci i koniecznością rozpoczęcia wszystkiego od nowa. To książka szczera, odważna i pełna emocjonalnej prawdy, która pozostaje z czytelnikiem na długo po lekturze.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
