Oddajemy do rąk czytelników dwunasty tom wierszy Bogdana Loebla. Znajdują się w nim tematy poruszane już wcześniej, ale siłą rzeczy wciskają się także tropy związane z wiekiem i rzemieślniczą koniecznością – bratnią wobec twórczości poetyckiej – ciągłego odtwarzania się, mozołu bycia. Ta rekonstrukcja wtłacza się w szczeliny nie tylko ciała, ale też pamięci, rzeczywistości – słowem: życia. A że mamy tu do czynienia z tomikiem dwujęzycznym (doskonały przekład na język angielski towarzyszy utworom w wersji polskiej), zakres objęty wzrokiem poety jest jeszcze szerszy.
Wcześniejsze tomiki Bogdana Loebla:
Pozapromienne (Ossolineum, 1963)
Uspokojenie (Czytelnik, 1968)
Kwiat odwrócony (Wydawnictwo Literackie, 1979)
Kwiaty rzeźne (Wydawnictwo Literackie, 1983)
Zaciśnięta pięść róży (Wydawnictwo Literackie, 1987)
Frankenstein nasz współczesny (Dom Wydawniczy Jota, 1991)
Polak nieprawdziwy (Yes, 2000)
Dbaj o miłość (Wydawnictwo Nowy Świat, 2007)
Ulica zachodzącego słońca (Wydawnictwo Nowy Świat, 2007)
Rozmowy z mistrzem (Podkarpacki Instytut Książki, 2009)
Czernienie bieli (Wydawnictwo Adam Marszałek, 2016)
Po pierwsze - to poezja dla dzieci w wieku 30+. Po drugie - to dobry zwiastun, bo te dzieci wprawdzie potrzebują kolorowych ilustracji i niedługich tekstów, ale poezję jednak czytają. Zwłaszcza taką, którą - jak ten tom - pozwala się zredagować czytelnikowi po swojemu. Jesteś dorosły. Wszystko wiesz. Wiele przeżyłeś. Bierz tę książkę i baw się.
Dla kochającego serca obiekt miłości zawsze jest wpierw człowiekiem, a dopiero potem artystą, inżynierem lub urzędnikiem. Zwłaszcza wtedy, gdy uwodziciel obiecuje szansę na miłość i jednocześnie zasłania prawdę o sobie. I choć po pewnym czasie na tej masce pojawiają się szczeliny, przez które niepokojąco zaczyna wyzierać człowiek inny od skrupulatnie tkanego obrazu, to akceptacja prawdy może być bardzo trudna. Zwłaszcza dla kobiety, która ten obraz pokochała. Miłość niepokojąco często osłabia jej dawcę i każe wierzyć w wątpliwe zapewnienia i wielokrotnie łamane obietnice; z roli ofiary tym trudniej jest się uwolnić, że obdarowany miłością to ksiądz, którego kapłaństwo wzrasta na prawdzie, uczciwości i rachunku sumienia.
Tomik Przez pryzmat samotności nie tyle próbuje odpowiedzieć – bo poezja Agnieszki Świderskiej nie służy do udzielania odpowiedzi – co raczej objąć kształt tego, co nazywamy ludzkimi uczuciami. W duecie, ale pojedynczo, razem, ale osobno, radośnie, ale z melancholią w pamięci i w nieustannej zapowiedzi. Pytaniem nadrzędnym zbioru jest dociekanie tego, czy – choć człowiecza asymetria wyklucza możliwość przysłowiowej drugiej połowy - pisane nam jest wieczne pozostanie sumą swoich samotności...
Epitafium dla umierającego miasta to powieść o współczesnych tułaczach. Migrantach, którymi wszyscy kiedyś byliśmy i prędzej czy później będziemy. To opowieść o czasach przełomu, bo wszystko ma swój początek i koniec.W pewnym śląskim mieście kończy się węgiel, a wraz z nim odchodzą w przeszłość styl życia oraz pejzaże utrwalone od wielu pokoleń. Nie wszyscy potrafią sobie z tym poradzić. Smutek miesza się z rozgoryczeniem, gdy znane i oswojone krajobrazy zmieniają się w nowe, obce. Dawne miasto umiera, a nowe odradza się w innej, obcej postaci. Ci, którzy nie potrafią przystosować się do zmian, muszą odejść lub jak dinozaury wymrzeć. W odchodzącym w zapomnienie mieście dwóch bohaterów musi zadecydować o swoim przyszłym losie. Zdecydować czy żyć, czy pozostać wśród zjaw.
Autorka dokumentuje relacje świadków dwukrotnej wizyty Lecha Wałęsy w Gorzowie Wielkopolskim w roku 1990 i 2000 oraz opisuje zdarzenia, w których uczestniczyła, podążając śladami laureata pokojowej nagrody Nobla. W tym czasie, oprócz oporników, pojawiły się też znaczki z Wałęsą. Robiliśmy je z plastiku, który ściągaliśmy gdzieś z windy. Kroiliśmy tę pleksę i szlifowaliśmy pilniczkiem. Wtapialiśmy w nią szpilki i przyklejaliśmy zdjęcie Wałęsy. () Zrobiliśmy metodą stykową takie malutkie podobizny Wałęsy na papierze fotograficznym, potem pocięliśmy papier i te fotografie przyklejaliśmy na pleksę. Marek Rusakiewicz Dziękuję Bogu za to, że nie oszalałam, że coś mi się nie stało. Przecież jestem człowiekiem z nizin, a dostąpiłam tylu zaszczytów, przyjmował mnie Ojciec Święty, byłam u prezydentów państw i królowych, a pozostałam sobą. Trzeba zawsze pamiętać, że jest się człowiekiem. Ja chcę pozostać zawsze sobą, rozmawiać ze wszystkimi ludźmi, którzy tego chcą. Danuta Wałęsa - w rozmowie z autorką podczas uroczystości imieninowych w 2007 r.
Omamieni współczesnymi ideologiami i poddani manipulacjom politycznym, niejednokrotnie gubimy sens życia i wiedzę o jego źródle. Krzyż, będący w prawidłowo postrzeganej rzeczywistości jedną z najistotniejszych wartości towarzyszących człowiekowi, najczęściej jest dla nas jedynie symbolem cierpienia. Zapominamy, że niesie on ze sobą wyzwolenie ku prawdziwemu szczęściu. Józef Suchocki w swej najnowszej książce prezentuje koncepcję krzyża - towarzysza człowieka w drodze do Boga. W przystępny sposób tłumaczy, jaka jest prawdziwa rola tego symbolu, co wnosi on w nasze życie i w jaki sposób powinniśmy postępować, aby osiągnąć pełnię zrozumienia siebie, innych i relacji, jakie nas łączą. To ważna lektura dla tych, dla których Bóg i bliźni są punktami odniesienia dla podejmowanych refleksji we współczesnym świecie, ale również dla tych, którzy nieustannie bądź choćby sporadycznie zastanawiają się, skąd pochodzą i dokąd zmierzają.
Historia zwykłej warszawskiej rodziny z robotniczej Woli, spleciona ściśle z dramatycznymi dziejami miasta i kraju od lat 30. do 50. XX wieku. Fascynująca opowieść, żywą tkanką spraw ważnych na co dzień uzupełniająca wielkie historyczne narracje.
Autorka – wnikliwie i z wrażliwością – opisuje ludzi i zdarzenia, w sposób niezależny oceniając rzeczywistość, którą przyszło jej oglądać z bliska, a która dla nas dziś – po tak wielu, tak dynamicznych przemianach społecznych, politycznych, gospodarczych i materialnych – wydaje się należeć do „świata, którego już nie ma, pozostawionego w odległym, minionym czasie, w którym tkwią nasze korzenie”.
Jerzy Graczyk nie stworzył opracowania naukowego. Książka zawiera mało dat, nazw i nazwisk, w niektórych przypadkach obok wymienianych nazwisk brak imion. „Płońsk, jaki pamiętam…” to próba ocalenia od zapomnienia tego, czym i jak żyło kiedyś rodzinne miasto Autora oraz jego mieszkańcy.
„Myśl o napisaniu wspomnień i opublikowaniu ich w formie książkowej nurtowała mnie od dawna. Czytając inne opowiadania, zastanawiałem się czy to, co napiszę, okaże się na tyle interesujące, by ktoś inny przynajmniej to przeczytał, a może nawet niektóre opisy i zdarzenia
wykorzystał w sztuce, w filmie, w opowiadaniu.
W „Kurierze Płońskim”, dzięki uprzejmości Redakcji, w roku 1997 ukazał się w 4 odcinkach mój artykuł „Wspomnienia o Wrześniu”. Artykuł został poprzedzony na pierwszej kolumnie miłym dla mnie wprowadzeniem.
I dziś, choć szron na głowie, myśl o napisaniu wspomnień o Płońsku wciąż powraca. Nigdy nie prowadziłem zapisków, nie pisałem pamiętników, nie zachowały się żadne moje notatki. Nie zbierałem też dokumentów. Mimo to w momentach zadumy nad przeszłością odżywa we mnie chęć spisania przynajmniej tego, co mimo znacznego upływu czasu pamiętam. Pragnąłbym ocalić od zapomnienia to, czym i jak żyło kiedyś moje miasto rodzinne i jego mieszkańcy”
Jerzy Graczyk
Opowiadania przedstawiają spostrzeżenia autora z pobytów w więzieniach i aresztach w stanie wojennym. Nazwiska i wydarzenia są prawdziwe. Opowiadania zawarte w tej książce napisane zostały w roku 1982, ale ze względu na swoją treść nie mogły być wydane w tym czasie w kraju. Część opowiadań, skonfiskowanych przez służbę więzienną, została odtworzona w późniejszych latach. Niektóre były wydawane w periodykach polskojęzycznych za granicą oraz w drugim obiegu. Jedno z opowiadań zostało wysoko nagrodzone w konkursie literackim ogłoszonym przez KIK Kraków w roku 1984.
Bolesław Tadeusz Piątek – doktor nauk technicznych. Od roku 1954 pracuje w Katowicach. Współzałożyciel Związku Więźniów Politycznych Okresu Stanu Wojennego z siedzibą w Katowicach.
To wyjątkowo osobista i pełna szczerości opowieść o życiu - jego codzienności, wyborach oraz doświadczeniach, które kształtują człowieka. Anatol Boguniecki zabiera czytelnika w podróż przez własne wspomnienia, pokazując historię pełną emocji, relacji międzyludzkich, rodzinnych więzi, pracy i licznych podróży.Autor dzieli się refleksjami człowieka, który nie wierzy w przypadki i uważa, że każde wydarzenie ma swoją przyczynę, a największy wpływ na własny los mamy właśnie my sami. To opowieść o decyzjach - zarówno tych trafnych, jak i błędnych - oraz o konsekwencjach, jakie ze sobą niosą.Choć Anatol Boguniecki nie jest postacią znaną z pierwszych stron gazet, jego lekki, barwny i momentami bezkompromisowy styl sprawia, że książkę czyta się z prawdziwą przyjemnością. Autor potrafi jednocześnie bawić, wzruszać i skłaniać do refleksji nad własnym życiem oraz wyborami, których dokonujemy każdego dnia.
Na Aimeiz - bliźniaczej planecie Ziemi - nic nie jest takie, jakim się wydajeAlex nie zdążyła ukończyć treningu. A jedna decyzja Aarona, podjęta pod wpływem silnych emocji, zmieniła wszystko. Na jej przedramieniu pojawił się znak Próby - wiążący, nieodwracalny i śmiertelny. Teraz dziewczyna trafia na Wyspę Czterech Wyzwań, gdzie czeka ją zadanie, które sprawdzi nie tylko jej umiejętności, ale także siłę charakteru.U boku Alex stają przyjaciele, jednak podczas Próby wszyscy będą musieli zmierzyć się z czymś, czego nie da się pokonać samą siłą fizyczną. Aby przetrwać, Alex będzie musiała zaufać osobom, które nigdy nie powinny znaleźć się po jej stronieW świecie pełnym tajemnic, lęku i niebezpieczeństw największym wyzwaniem okazuje się poznanie samej siebie. Bo najtrudniejsze bitwy często rozgrywają się wewnątrz nas."Czarny Mrok. Tom II. Wyspa Czterech Wyzwań" to pełna emocji kontynuacja historii o odwadze, przyjaźni i wyborach, które mogą zmienić wszystko.
Doktor Rafał otrzymuje niecodzienną propozycję od tajemniczego, siwego mężczyzny o przenikliwych, bladoniebieskich oczach. Wspólnie z jego córką ma stworzyć instytut, którego celem będzie "udoskonalenie" człowieka.Brzmi jak przełom? A może początek czegoś znacznie bardziej niepokojącego?W murach nowo powstałej placówki pojawiają się trzy nietypowe osoby - zagadkowe, niejednoznaczne i budzące niepokój. Rozmowy, które doktor z nimi prowadzi, balansują na granicy groteski i prowokacji, odsłaniając coraz mroczniejsze oblicze całego przedsięwzięcia.Z każdym kolejnym spotkaniem pytania się mnożą."- A kto jest zdrowy? [...] Trzeba obalić w nich egocentrycznego człowieka i stworzyć nowego. Po prostu wyprać im mózgi. Nie ma odwrotu!"
Namiętność silniejsza niż rozsądek. Wybory, które mogą kosztować życie.Poznaj Lalę Moretti - niezależną, niepokorną wampirzycę, która od dekad żyje według własnych zasad. Prowadzi nocny klub w Montrealu i ponad wszystko ceni wolność. Jej nieśmiertelność opiera się na dwóch potrzebach: krwi i przyjemności. Emocje? Zostawiła je dawno za sobą.Do czasu.Podczas jednego z polowań Lala łamie jedną z czterech żelaznych zasad swojej rodziny - "żadnych pamiątek po ofiarach". Zabiera tajemniczy zegarek, który okazuje się kluczem do sekretu skrywanego przez jej ród. Sekretu, który może zmienić wszystko.W tym samym czasie na jej drodze pojawia się Rob - mężczyzna, który nie boi się jej natury. Pierwszy śmiertelnik, który patrzy jej prosto w oczy i nie ucieka. Zaintrygowana Lala wdaje się w relację, która miała być prosta. Szybko okazuje się jednak, że to gra o znacznie wyższą stawkę.Z każdym spotkaniem mur wokół jej serca zaczyna pękać. Budzą się uczucia, których unikała przez całe życie. A wraz z nimi - jej prawdziwa moc. Dzika. Nieokiełznana. Niebezpieczna.Kiedy prawda wychodzi na jaw, jest już za późno na odwrót.Jak kochać, gdy ukochany okazuje się największym wrogiem?Czy można pogodzić dwa światy, które nigdy nie powinny się spotkać?Lala stanie przed wyborem, który zadecyduje o wszystkim.
Tomik poetycki będący subtelną podróżą w głąb ludzkiej wrażliwości. Zebrane w nim utwory prowadzą czytelnika przez świat ciszy, emocji i niedopowiedzianych myśli, odsłaniając piękno ukryte w codziennych doświadczeniach. To poezja pełna metafor i nastrojowych obrazów, która zatrzymuje na chwilę i skłania do refleksji.Autor zaprasza do intymnego spotkania z samym sobą - do wsłuchania się w to, co często pozostaje niewypowiedziane. Każdy wiersz niesie spokój, ciepło i delikatność, przypominając o znaczeniu obecności, bliskości i uważności.To idealna propozycja dla czytelników poszukujących chwili wyciszenia oraz dla tych, którzy w poezji odnajdują przestrzeń do odkrywania własnych emocji i przeżyć.
Poznaj wyjątkowy tomik, w którym nic nie układa się w idealny porządek. To książka o poszukiwaniu sensu w świecie pełnym chaosu i o człowieku, który mimo wszystko próbuje go odnaleźć.
Ta książka zabiera Cię w podróż przez emocje i ulotne chwile - od zapachu wiosny przywołującego dawne lata, po przedmioty, które skrywają własne historie. Autor pokazuje, że życie rzadko układa się w logiczną całość, a odpowiedzi na najprostsze pytania bywają najbardziej złożone.
A jeśli po drodze wszystko trochę się pomiesza i poplącze To może właśnie tak ma być? Może sens ukrywa się w tym całym pomieszaniu?
"Ognie Worduny" to porywająca kontynuacja "Klątwy Kryształu", która rozwija historię znaną czytelnikom, ale równie dobrze sprawdzi się jako samodzielna lektura.
Akcja rozpoczyna się dokładnie w miejscu, gdzie kończy się poprzedni tom, tym razem skupiając się na losach Felicjana. Przed bohaterem staje trudne wyzwanie - musi zmierzyć się nie tylko z odpowiedzialnością, ale i z własnymi słabościami. Czy udźwignie ciężar władzy? Czy znajdzie swoje miejsce w świecie pełnym napięć i nieufności? I czy wilcza rodzina zaakceptuje Sedriga?
Worduna to kraina bezlitosna - wymagająca, surowa i nieprzewidywalna. Tutaj każdy błąd ma swoją cenę, a zaufanie jest równie kruche jak lód. Miłość może stać się zagrożeniem, a codzienność wystawia bohaterów na nieustanną próbę.
Wejdź do świata Worduny i przekonaj się, czy zdołasz przetrwać jej ogień.
Moją twórczość najlepiej chyba określa miano hermetycznej. Ale ja jestem duchową impresjonistką. Interesuje mnie chwila, coś jakby zatrzymane w kadrze aparatu fotograficznego. Uchwycony jakiś moment rzeczywistości. Przyjmuję czasem rolę mentora, ale to na chwilę, bo potem z powrotem wracam do świata, w którym ważna jest spontaniczność i autentyzm. I opiewam ulotność chwili.Piszę do wszystkich i każdego z osobna. Zarażając treściami filozoficznymi, religijnymi i naukowymi. Moim mottem jest: "sapere auso" - "odważyłam się myśleć".
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
