Monografia ukazuje aktualną sytuację absolwentów kierunków językowych oraz ich funkcjonowanie na rynku pracy. Autorzy łączą analizę danych statystycznych z wynikami ogólnopolskich badań ankietowych, oferując wielowymiarowy obraz ścieżek zawodowych, kompetencji i kierunków rozwoju tej grupy. Studia językowe w Polsce z perspektywy absolwenta to druga część szeroko zakrojonego projektu badawczego, którego pierwsza część została omówiona w książce Studia filologiczne w Polsce z perspektywy studenta (Universitas 2023). Jej atutem jest nowatorskie zestawienie perspektywy systemowej z doświadczeniami jednostek oraz pogłębiona analiza relacji między kształceniem a rynkiem pracy. Książka, skierowana do szerokiego kręgu odbiorców, dostarcza aktualnej, rzetelnej wiedzy i stanowi ważny głos w debacie o przyszłości studiów językowych.Imponujący zakres zgromadzonych danych oraz wnikliwość analiz pozwalają uchwycić pełny, wielowymiarowy obraz sytuacji zawodowej absolwentów studiów językowych w Polsce. () Wypada mieć nadzieję, że monografia znajdzie szerokie grono czytelników w Polsce. Można oczekiwać, że wywrze realny wpływ na stan świadomości środowisk zainteresowanych problematyką studiów językowych, w tym zwłaszcza nauczycieli akademickich, osób odpowiedzialnych za tworzenie i doskonalenie oferty dydaktycznej uczelni wyższych, a także decydentów związanych z polityką edukacyjną.Z recenzji dr hab. Marioli Jaworskiej, prof. UWMMonika Grabowska jest profesorem Uniwersytetu Wrocławskiego, kierowniczką Zakładu Dydaktyki Języków Romańskich w Instytucie Filologii Romańskiej. Jej zainteresowania badawcze koncentrują się na nieformalnym uczeniu się języków obcych, dydaktyce języka francuskiego jako obcego, pragmatyce językoznawczej oraz komunikacji międzykulturowej. Autorka i współautorka publikacji wydanych w Polsce, Francji, Grecji, Finlandii, Włoszech, Serbii i Niemczech.Magdalena Sowa jest profesorem nauk humanistycznych w dyscyplinie językoznawstwo, kierowniczką Katedry Lingwistyki Stosowanej w Uniwersytecie Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie. Jej zainteresowania badawcze realizują się w obszarze metodyki nauczania języków obcych, dydaktyki języków w odmianie ogólnej i specjalistycznej oraz kształcenia nauczycieli. (Współ)autorka licznych publikacji z zakresu glottodydaktyki, w szczególności dydaktyki języka specjalistycznego, wydanych w kraju i za granicą, oraz podręczników do nauki języka francuskiego.Maciej Smuk - profesor nauk humanistycznych w dyscyplinie językoznawstwo, glottodydaktyk, zatrudniony w Instytucie Romanistyki na Wydziale Neofilologii Uniwersytetu Warszawskiego. W kadencji 2024-2027 jest członkiem Polskiej Komisji Akredytacyjnej. Jego zainteresowania naukowe dotyczą psychologicznych, społecznych i kulturowych aspektów nauczania i uczenia się, zwłaszcza języków obcych. Autor lub współautor pięciu monografii. Popularyzował wiedzę w kilku krajach Europy oraz w Kanadzie, Chinach, Wietnamie, Algierii i Egipcie (wykłady i publikacje).
Czy można zrozumieć Argentynę bez uwzględnienia fenomenu Malwinów? Ten położony na Południowym Atlantyku archipelag jest dla Argentyńczyków czymś więcej niż jedynie przedmiotem długotrwałego sporu terytorialnego z kontrolującą wyspy Wielką Brytanią. To również mityczne "utracone siostry" - terytorium postrzegane jako bezprawnie odebrane i okupowane, które pewnego dnia powróci do macierzy. Pamięć o Malwinach jest kluczowym składnikiem argentyńskiej tożsamości narodowej oraz istotnym elementem świadomości zbiorowej. Monografia stanowi politologiczne studium argentyńskiego mitu Malwinów - jednego z najbardziej żywotnych mitów politycznych współczesnego świata. Autorka analizuje rzeczywistość Argentyny w pierwszych czterech dekadach nieprzerwanej demokracji (1983-2023), rekonstruując sposoby, za pomocą których treść mityczna oddziaływała na działania i narracje głównych aktorów sceny politycznej tego okresu. Książka będzie atrakcyjną lekturą dla pasjonatów Ameryki Łacińskiej oraz badaczy współczesnych mitologii, pragnących zrozumieć, jak mity i pamięć zbiorowa kształtują praktykę polityczną drugiego co do wielkości państwa Ameryki Południowej.Magdalena Lisińska - politolożka i latynoamerykanistka, pracuje w Zakładzie Ameryki Łacińskiej Instytutu Amerykanistyki i Studiów Polonijnych Uniwersytetu Jagiellońskiego. Autorka monografii Argentine Foreign Policy during the Military Dictatorship, 1976-1983. Between a Nationalist and Pragmatic Approach (London-New York 2019) oraz Kraj Srebrnej Rzeki. Argentyna od spotkania światów do czasów współczesnych (Kraków 2022), a także szeregu artykułów naukowych poświęconych kwestiom politycznym, społecznym i dotyczącym bezpieczeństwa w Argentynie i Ameryce Łacińskiej. Zainteresowania naukowe koncentruje w pierwszej kolejności wokół problematyki Argentyny, zarówno w kontekście wewnętrznym, jak i polityki zagranicznej.
Książka Rodzeństwo we współczesnej Polsce jest pozycją, która z pewnością wypełnia lukę w obszernej ofercie publikacji z zakresu analiz różnych wymiarów życia rodzinnego. Katarzyna Dębska skupiła się nie na rodzinnych więziach hierarchicznych, ale na więziach horyzontalnych, zawiązywanych między rodzeństwem. Światowe badania na ich temat przez długi czas znajdowały się w cieniu licznych analiz wpływu rodziców i rówieśników na rozwój społeczny dziecka.[…]Katarzyna Dębska – adiunktka na Wydziale Socjologii Uniwersytetu Warszawskiego, wykładowczyni Gender Studies w Instytucie Badań Literackich Polskiej Akademii Nauk oraz na kierunku Płeć i Seksualność na Uniwersytecie Warszawskim. Naukowo zajmuje się socjologią płci, socjologią życia rodzinnego i intymności, problematyką nierówności społecznych oraz metodologią badań jakościowych. Swoją rozprawę doktorską poświęciła relacjom między rodzeństwem w perspektywie przebiegu życia. Obecnie realizuje projekt naukowy poświęcony doświadczeniom synostwa. Publikowała artykuły w polskich i zagranicznych czasopismach naukowych.
Dokonujący się obecnie w Polsce zwrot ludowy uświadamia, że historia polskiej nowoczesności dotyczy przede wszystkim podporządkowanych ciał: od pańszczyzny po służbę domową, od uległości po niezgodę. Co jednak dzieje się z ciałem, gdy dawne hierarchie ulegają zniesieniu - przynajmniej na poziomie deklaracji? Z jakim zjawiskiem mieliśmy do czynienia, kiedy z końcem II wojny światowej Polska wkraczała na drogę "twardej nowoczesności"? Autorka dowodzi, że odpowiedzi na te pytania odnajdziemy, analizując prozę nurtu chłopskiego - jedno z najdonioślejszych, choć dziś zapomniane, zjawisko literatury XX wieku. Przygląda się narracjom o chłopskiej mobilności, której tempo nadają industrializacja i urbanizacja, śledzi trajektorie emancypacji i szuka korzeni współczesności w dawnych sporach o reprezentację. Książka przynosi nie tylko wnikliwe analizy, ale też interdyscyplinarną opowieść o zapomnianej literackiej refleksji nad chłopskością snutej na wiele dekad przed współczesnym zwrotem ludowym.Ciekawa książka! Na podstawie polskiej prozy lat 60., 70 i 80. autorka omawia przemiany wiejskiego ciała, które ucząc się zakrywania swojej wiejskości i odgrywania miejskości, stało się probierzem modernizacji tożsamości chłopskiej. Rekonstruowana historia nie zakończyła się jednak na pomyślnie przebytym etapie asymilacji: po rozpoznaniu reguł dotyczących wyglądu ciało chłopskie zaczęło stawiać opór zawstydzającym normom, a potem wkroczyło na ścieżkę rosnącej refleksyjności i indywidualizacji, czyli nowoczesności. O tym właśnie, czyli o przemianach tożsamości chłopskiej jako wariancie polskiej nowoczesności, opowiada ta książka.prof. dr hab. Przemysław CzaplińskiMałgorzata Sikora-Tarnowska - doktorka nauk humanistycznych, historyczka literatury, absolwentka Wydziału Polonistyki Uniwersytetu Warszawskiego i Szkoły Doktorskiej Nauk o Języku i Literaturze Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. Jej zainteresowania badawcze obejmują literaturę polską XX i XXI wieku, nowoczesne dyskursy o cielesności i studia queerowe. Publikowała w czasopismach "Konteksty Kultury", "Kultura i Społeczeństwo", "Literatura Ludowa" i "Zagadnienia Rodzajów Literackich" oraz w tomach zbiorowych.
Z dziejów chrześcijan i Żydów w PolsceW swojej książce autor stara się kontynuować tendencje zapoczątkowane przed stu laty przez Stanisława Tomkowicza, który w pracy Ulice i place Krakowa w ciągu dziejów, ich nazwy i zmiany postaci wiązał historię przekształceń urbanistycznych i architektonicznych z życiem mieszkańców - nie tylko tych najznakomitszych, którzy zapisali się w dziejach miasta, ale także tych zwykłych, w których codzienność historia wkraczała jedynie w czasach dziejowych tragedii. Różnorodność postaw obejmuje tu żywe do dzisiaj tradycje - zarówno sięgający XI wieku kult św. Stanisława i zjawisko Felix saeculum Cracoviae (odnoszące się do świątobliwych mnichów z XV wieku), jak i pamięć żydowskich myślicieli, od Mojżesza Isserlesa z XVI wieku po rabina Ozjasza Thona z lat międzywojennych XX wieku.Bogusław Krasnowolski (ur. 1943) całe życie spędza na krakowskim Kazimierzu, uważając go za swą małą ojczyznę. Jako historyk sztuki i historyk poświęcił mu liczne publikacje naukowe i popularne, działa także aktywnie na rzecz kazimierskiego dziedzictwa w Społecznym Komitecie Odnowy Zabytków Krakowa. Za przedwojennym mieszkańcem tej dzielnicy Rafaelem Scharfem (1914-2003) dostrzega szczególny fenomen miejsca, "gdzie ulica Bożego Ciała krzyżuje się z ulicą Rabina Meiselsa, a św. Sebastiana z Berka Joselewicza" (R. Scharf, Sen o powrocie, 1993).
Zainspirowany koncepcją Simmla definiuję czas wolny jako taki, z którego wykorzystania jednostka nie ma obowiązku rozliczania się przed społeczeństwem. Zachowuję dla niego łaciński termin otium, by odróżnić go od czasu wolnego, który w tej czy innej formie podlega jednak kontroli społecznej. [ ] Można je przyrównać do tradycyjnego kieszonkowego, jakie dzieci dostają od rodziców: mogą je wydać na wszystko, byle nie na alkohol, papierosy, narkotyki i inne zastrzeżone prawem w ich wieku używki. Nie muszą się tłumaczyć, dlaczego regularnie wydają je na "głupoty". Cycerońska dignitas jest jednak czymś więcej niż nawet najbardziej zajmującym hobby, o czym czytelnicy przekonają się przy lekturze kolejnych esejów. Zupełnie zmienia charakter otium [ ]. Nie jest to już czas wolny od aktywności publicznej i zawodowej, ale czas wykorzystany na inną aktywność, nie mniej ważną dla tożsamości jednostki niż tamte. Dla wielu to właśnie ona i tylko ona - trzeba to ująć patetyczną, choć nadużywaną formułą - nadaje sens życiu. Jeśli cieszy się jeszcze społecznym uznaniem, daje im powody do "słusznej dumy" z etyki Arystotelesa, jeśli nie - wpisuje się przynajmniej w ich "filozofie życiowe". Inaczej niż negotium - o ile nie jest ono "powołaniem", ale normalnym wykonywaniem swoich powinności - otium tego rodzaju wyróżnia się refleksyjnym podejściem do samego czasu, przekonaniem, że jest on rzeczą cenną. Rzec można, że idea otium cum dignitate tworzy jedną z elit społeczeństwa, ale elitę szczególną, bo niemal niewidoczną. [ ] Z braku obiektywnych wskaźników i deklarowanej neutralności aksjologicznej akademicka socjologia może jedynie stwierdzić, że niektóre sposoby zagospodarowania czasu wolnego są "poważne" - bo niektórzy się w nie "na poważnie" angażują - a inne po prostu nie. Jedynie z perspektywy krytyki społecznej albo zaangażowanej socjologii dopuszczalne będzie stwierdzenie, że czas wolny niewypełniony żadnym sensownym zajęciem jest najzwyczajniej zmarnotrawiony.ze Wstępu
"Kronika przedstawia dzieje Kazimierza Wielkiego i jego dwojga następców. Nakreślona z niepoślednim talentem, a pisana z nieskrywaną pasją lub przynajmniej z ironią, tam zwłaszcza, gdzie autorowi wypadło mówić o przeciwnikach politycznych, do których należeli najwybitniejsi dygnitarze państwowi z regentką królową Elżbietą na czele. Jest ona najżywszą i najbardziej osobistą kroniką Polski średniowiecznej. (...) Jest prawdziwą kopalnią ciekawego materiału obyczajowo-anegdotycznego".Julian Krzyżanowski
Monografia niniejsza stanowi pogłębione studium estetyczne rzeźby. Autor nie podejmuje próby stworzenia wyczerpującego wykładu z historii sztuki ani nie rozstrzyga sporów z zakresu fizjologii widzenia czy psychologii percepcji. Zamiast tego proponuje problemowe ujęcie fenomenu rzeźby, koncentrując się na pytaniach o jej naturę, specyfikę, funkcje oraz znaczenie w ludzkim doświadczeniu. Punktem wyjścia rozważań są fundamentalne pytania: jaka jest geneza rzeźby i dlaczego człowiek nadaje materii określoną formę? W jaki sposób rzeźba oddziałuje na odbiorcę? Dlaczego budzi upodobanie estetyczne i jak zyskuje wartość? Poszukując odpowiedzi, autor podejmuje refleksję nad istotą twórczości rzeźbiarskiej oraz miejscem rzeźby w kulturze. W ujęciu autora rzeźba jawi się jako szczególny amalgamat wyobraźni, pamięci i wrażliwości twórcy. Powstając dzięki świadomemu aktowi kreacji, kompetencjom warsztatowym i właściwie dobranemu tworzywu, otwiera przed odbiorcą przestrzeń imaginacji, zmysłowości i specyficznie uformowanej refleksji.Roman Konik
Badania nad represjami sowieckimi prowadziłam od 2011 roku w Moskwie i w różnych regionach w głębi Rosji, przemierzając ten kraj szlakami polskich zesłańców. Dzięki temu pozyskałam nowe, ważne dla studiów nad dziejami ludności polskiej na Wschodzie dokumenty, ale także poznałam miejsca, do których obywatele polscy trafiali jako jeńcy, więźniowie łagrów, deportowani czy wcieleni do batalionów budowlanych. [] Spotykałam miejscowych ludzi różnych narodowości i pochodzenia etnicznego. Opowiadali oni o przeszłości terenów, na których żyli, pokazywali nieznane lub zapomniane miejsca pamięci związane z polskimi zesłańcami z XVIII i XIX wieku oraz represjami sowieckimi z XX wieku. Słuchałam także opowieści o ich rodzinnych historiach. Dzięki tym wyprawom nie tylko poszerzyłam wiedzę historyczną, ale także poznałam lokalnie i regionalnie współczesną Rosję.fragment WstępuAnna Zapalec w swojej książce podejmuje trudne i bolesne zagadnienia związane z losem obywateli polskich poddanych represjom sowieckim podczas II wojny światowej. Autorka prezentuje szeroki wachlarz tematów, od propagandy sowieckiej po szczegółowe analizy życia codziennego deportowanych, wykorzystując przy tym bogaty materiał źródłowy, zarówno archiwalny, jak i wspomnieniowy; [] nie tylko dostarcza nowych danych archiwalnych, ale także proponuje nowe podejścia metodologiczne, łącząc historiografię z psychologią i socjologią.dr hab. Daniel Boćkowski, prof. UwBDr hab. Anna Zapalec, prof. UKEN - historyczka, zatrudniona w Instytucie Historii i Archiwistyki Uniwersytetu Komisji Edukacji Narodowej w Krakowie. Prowadzi badania nad historią drugiej wojny światowej, zwłaszcza nad Holokaustem, zbrodniami wojennymi, migracjami przymusowymi, ruchem oporu oraz losami obywateli polskich na terenie ZSRS w XX wieku. Autorka wielu artykułów i kilku książek, takich jak Ziemia tarnopolska w okresie pierwszej okupacji sowieckiej (1939-1941), Druga strona sojuszu. Żołnierze brytyjscy w Polsce w czasie II wojny światowej oraz wspólnie z Jackiem Tebinką monografii pt. Polska w brytyjskiej strategii wspierania ruchu oporu. Historia Sekcji Polskiej Kierownictwa Operacji Specjalnych (SOE). Opublikowała także rozdział Powiat złoczowski w dwutomowym opracowaniu Dalej jest noc. Losy Żydów w wybranych powiatach okupowanej Polski (red. Barbara Engelking i Jan Grabowski). Laureatka stypendiów krajowych i zagranicznych oraz wyróżnień i nagród naukowych, stypendystka m.in. Israel Institute for Advanced Studies (IIAS) na Uniwersytecie Hebrajskim w Jerozolimie (2024).
Napisać książkę o Litwie bez uwzględniania polskiej perspektywy to dla kogoś takiego jak Francesco M. Cataluccio, zanurzonego w polskiej kulturze, musiało być nie lada wyzwanie. Przybysz z Włoch patrzy na ten kraj z zainteresowaniem i sympatią, bez zbędnego sentymentalizmu, rozumie tragiczny niekiedy splot wydarzeń historycznych, lata niewoli i wybijanie się na niepodległość. Szczególne miejsce zajmuje kultura żydowska w Wilnie, zmieciona przez Zagładę i dziś z trudem odtwarzana. Postaci, które pojawiają się na kartach książki, to nie tylko te kanoniczne - Czesław Miłosz, Tomas Venclova, Mikalojus Konstantinas iurlionis - lecz również mniej znane polskiemu czytelnikowi: Marija Gimbutas, bracia Jonas Mekas i Adolfas Mekas oraz inni. Są jeszcze miasta - oprócz Wilna także Kowno, Nida, Kłajpeda - oraz litewska przyroda, potężniejsza od historii, zapewniająca niemal metafizyczną ciągłość.Joanna UgniewskaFrancesco Matteo Cataluccio - włoski pisarz, eseista i dziennikarz. Studiował filozofię oraz filologię polską we Florencji i w Warszawie. Jest autorem wielu artykułów o dziejach i kulturze Polski oraz Europy Środkowej, a także redaktorem włoskiego wydania dzieł Witolda Gombrowicza i Gustawa Herlinga-Grudzińskiego oraz włoskiej i hiszpańskiej zbiorowej edycji Brunona Schulza. Polskim czytelnikom jest znany jako autor książek: Niedojrzałość, choroba naszych czasów (2006), Jadę zobaczyć, czy tam jest lepiej. Niemalże brewiarz środkowoeuropejski (2012), Czarnobyl (2013). W 2013 roku otrzymał Nagrodę im. Ryszarda Kapuścińskiego.Joanna Ugniewska - wieloletnia wykładowczyni literatury włoskiej na Uniwersytecie Warszawskim. Autorka prac o literaturze włoskiej, w tym Historii literatury włoskiej XX wieku (Nagroda im. Flaiana 2002). Przełożyła około osiemdziesięciu książek najwybitniejszych autorów włoskich (Antonia Tabucchiego, Claudia Magrisa, Umberta Eco, Giorgia Agambena). Laureatka Nagrody ZAiKS-u (2005), Nagrody "Zeszytów Literackich" im. Pawła Hertza (2012) oraz Nagrody Literackiej im. Leopolda Staffa (2015, 2017).
Kim byli osadnicy Ziem Zachodnich? Skąd przybyli i czy opuścili swoje rodzinne strony dobrowolnie? Co zastali w pierwszych powojennych latach na "Polskim Dzikim Zachodzie" i kiedy zaczęli nazywać to miejsce nowym domem? Niniejsza antologia zawiera wybór wspomnień naocznych świadków tamtych dni, które wysłane zostały na konkurs na najlepsze pamiętniki osadników ogłoszony przez Instytut Zachodni w Poznaniu w 1956 roku. Większość z nich nie została wówczas dopuszczona przez cenzurę do druku z powodu ich krytycznego tonu i otwartości z jaką zostały napisane. Unikalny charakter zamieszczonych tu tekstów daje wgląd w życie codzienne ówczesnych osadników z perspektywy nauczyciela, burmistrza, urzędniczki, rolnika, gospodyni domowej i innych. Po często traumatycznych przeżyciach wojennych i przymusowej migracji ludzie ci zostali skonfrontowani z niemieckim dziedzictwem kulturowym, zmuszeni byli zadomowić się i oswoić obcy im krajobraz. Ich fascynujące opowieści ubarwiają liczne fotografie, a obszerne wprowadzenie kreśli tło historyczne, okoliczności powstania pamiętników oraz kwestie kultury i polityki pamięci.Beata Halicka jest profesorem na Wydziale Historii Uniwersytetu im A. Mickiewicza w Poznaniu. W latach 2012-2018 pracowała w Polsko-Niemieckim Instytucie Badawczym przy Collegium Polonicumw Słubicach, będącym wspólną jednostką badawczą UAM w Poznaniu i Europejskiego Uniwersytetu Viadrina Frankfurcie nad Odrą. Z tym ostatnim uniwersytetem związana była od 2006 roku. Ponadto w charakterze profesora gościnnego wykładała na uniwersytetach w Calgary (Kanada) w 2014 i w El Paso (USA) w 2016. Beata Halicka jest autorką sześciu monografii (każda wydana po polsku i po niemiecku), licznych artykułów oraz redaktorką prac zbiorowych. Za książkę "Polski Dziki Zachód" otrzymała Nagrodę Identitas 2016 w kategorii najlepsza książka historyczna roku. Angielskojęzyczne wydanie tej monografii ukazało się w renomowanym wydawnictwie Routledge w 2020 roku. Jej zainteresowania badawcze to historia społeczna i kultura Europy Środkowo-Wschodniej w XX wieku, problemy nacjonalizmu, przymusowych migracji, Polaków i Polonii w świecie, a także stosunki polsko-niemieckie, kwestie tożsamości w regionach przygranicznych, kultura i polityka pamięci. Więcej na
Cała sztuka Franza Kafki polega na zmuszaniu czytelnika do ponownej lektury - tak stwierdził niegdyś Albert Camus. Ale dlaczego właściwie autor Zamku wciąż ma nad nami tak wielką władzę duchową? Teksty zebrane w tym tomie na różne sposoby - zawsze jednak nowatorsko - szukają odpowiedzi na pytanie, skąd bierze się impuls, by raz za razem, od nowa, na różne sposoby czytać Kafkę jako autora współczesnego, mimo że od jego śmierci upłynęło już ponad sto lat. Książka ta zatem to zaproszenie: z jednej strony - do sporządzenia bilansu dotychczasowych wysiłków interpretacyjnych, z drugiej - do podjęcia nowych wyzwań z perspektywy tak zwanego zwrotu kulturowego. Autorki i Autorzy tekstów zadają pytanie, w jaki sposób to podejście badawcze otworzyło nowe możliwości odczytywania twórczości Kafki. Przecież jej istotą jest nieustająca transgresja.Tom Kafka po zwrocie kulturowym pod redakcją Łukasza Musiała, Beate Sommerfeld i Katarzyny Kuczyńskiej-Koschany stanowi rezultat najnowszych badań nad twórczością Franza Kafki. Zebrane artykuły prezentują możliwości rozumienia dzieła Kafki w kontekście tendencji, jakie przyniósł w współczesnych badaniach cultural turn. Umiejscawiają więc teksty autora Procesu na tle szeroko pojętej kultury, a raczej kultur czasu i przestrzeni, w jakich żył. () zajmują się otwartością jego pisarstwa na adaptacje i dialog między różnymi formami artystycznymi. Książka jest z pewnością ważnym impulsem dla dalszych badań nad twórczością Kafki.Z recenzji prof. dr hab. Joanny JabłkowskiejZainteresowanie twórczością i życiem Kafki wciąż rośnie zwykle - i da się to wskazać dość precyzyjnie - w czasach przełomów, kryzysów, napięć. A przełomy, kryzysy i napięcia naznaczają bez wątpienia prawie wszystkie dziedziny współczesnego życia, w Polsce i na świecie, w skali, jakiej nie doświadczyliśmy od końca drugiej wojny światowej. Jeśli istnieje "kafkometr", odmierzający skalę takich przełomów, kryzysów i napięć, to drgnął on ponownieFragment WstępuŁukasz Musiał - badacz literatury, tłumacz, eseista. Zredagował m. in. Wybór prozy Franza Kafki w serii Biblioteka Narodowa (2018, wyd. II popr. 2026). Ostatnio wydał m.in. monografię Rojber. Występki Walsera (2023).Katarzyna Kuczyńska-Koschany - profesorka, filolożka, literaturoznawczyni, eseistka, poetka. Autorka 370 artykułów, ośmiu książek naukowych i dwu tomów poetyckich. Współpracuje z Uniwersytetem w Drohobyczu. Nagradzana w konkursach im. K. Szaniawskiego, PAU, K.K. Baczyńskiego, ZAIKS-u / PEN Clubu. Wiceprzewodnicząca KNoL PAN, członkini Rady Programowej Otwartej Rzeczpospolitej i Zarządu Polskiego PEN Clubu. Beate Sommerfeld - literaturoznawczyni, komparatystka, profesorka w Instytucie Filologii Germańskiej na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. Autorka monografii o polskiej recepcji Kafki oraz monografii o kafkowskiej poetyce dziennika literackiego. Związana z niemieckim towarzystwem F. Kafki (Deutsche Kafka-Gesellschaft).
Antyutopia oznacza społeczeństwo najgorsze z możliwych i stanowi polemikę z utopijną wizją porządku społecznego, która jest w nim realizowana. Literackie antyutopie stworzone przez młodopolskich pisarzy: Jana Lemańskiego, Karola Irzykowskiego czy Jerzego Żuławskiego są w istocie lustrem, w którym odbija się ówczesna rzeczywistość i które wychwytuje w społeczeństwie tendencje prowadzące do jego zniszczenia. Lemański obiera formę bajkowej przypowieści, by - w sposób satyryczny - krytykować niesprawiedliwe społeczeństwo, Irzykowski w konwencji farsy przedstawia zagrożenie ze strony dyktatorskiej władzy politycznej, Żuławski jest mistrzem gatunku science fiction i kreśli pesymistyczny obraz przyszłej ludzkości pogrążonej w konsumpcjonizmie oraz próbę ucieczki na Księżyc w poszukiwaniu lepszego świata. Książka zawiera drugie wydanie monografii o młodopolskiej antyutopii, z dodanymi rozdziałami dotyczącymi katastrofizmu, anarchizmu, stanowisk liberalno-demokratycznych, antyutopii okresu międzywojennego i współczesnej myśli politycznej. Na tym tle antyutopie odsłaniają swą wartość jako rodzaj diagnozy zbiorowych emocji, które powracają dziś w świadomości współczesnych ludzi, skłaniając do myślenia o zagrożeniach dla wolności, a także o przyszłości cywilizacji.
To jeden z najcenniejszych zabytków historiografii europejskiej z przełomu X i XI wieku. Starannie wykształcony, krytyczny i samodzielny w sądach biskup merseburski Thietmar (975-1018) stworzył wybitne dzieło, ukazujące dzieje Niemiec, Słowiańszczyzny połabskiej, Polski, Czech oraz Węgier. Sporo uwagi poświęcił w nim stosunkom polsko-niemieckim w czasach Mieszka I i Bolesława Chrobrego, a także sprawom wewnętrznym państwa polskiego. Kronika jest jednak przede wszystkim wspaniałą panoramą panowania na tronie cesarskim Ottonów I, II i III oraz Henryka II.
Od wieków postać Hypatii z Aleksandrii - neoplatońskiej filozofki i matematyczki, naznaczoną dramatycznością jej śmierci, którą poniosła z rąk motłochu aleksandryjskiego w 415 roku po Chr., oplata literacka legenda. Jako symbol cywilizacji, która bezpowrotnie przeminęła pod naporem chrześcijaństwa, jako poganka - męczennica, niewinna ofiara ostatniej walki o ocalenie doskonałego świata greckiej harmonii i głębi, nieskrępowanej myśli i naturalnego rozumu przed dogmatami nowej religii, zawsze piękna i młoda, funkcjonowała Hypatia od czasów Oświecenia, od Woltera i historyka E. Gibbona do współczesnego feminizmu. Maria Dzielska ukazuje nam w swojej książce różne wersje tej legendy zbudowanej na ideologicznych tendencjach, modach i upodobaniach jej autorów, po to, by uwydatnić kontrast między obrazem ukształtowanym przez legendę a historycznym pierwowzorem. W konfrontacji z danymi źródeł historycznych prowadzi nas ku prawdziwej historii życia i dokonań Hypatii, odtwarza krąg jej uczniów zafascynowanych wiedza i moralną osobowością swojej Mistrzyni, odkrywa przyczyny jej okrutnej śmierci, wiążąc je z trwającymi w tym czasie w Aleksandrii napięciami i konfliktami pomiędzy władzą świecką a kościelną. Maluje przed naszymi oczami barwny obraz tego wspaniałego miasta, chrześcijańskiego, pogańskiego, żydowskiego, serca greckiej edukacji i kultury, wysokiej duchowości i skrajnej zmysłowości, powściągliwej mądrości i żądzy zbrodniczości.
Do dziedziny dnia należą logika, argumentacja i sztuczność. To miejsce, w którym przebywa większość filozofów, ponieważ to tutaj myśli mogą podróżować w stronę konkluzji. Nocą jednak ścieżki stają się niejasne, a cel podróży ma mniejsze znaczenie niż sama droga. To właśnie siedziba mitu, poezji i narracji – kraina, w której opowieści nie kończą się w uporządkowany sposób, lecz urywają w mroku. Księga Nokturnów jest zbiorem takich wędrówek w półmroku. Złożona z 170 fragmentów, opowiada historie bez zakończeń, rozpoczyna podróże donikąd i interpretuje książki, które mogą nie istnieć. Jej narrator prowadzi czytelnika przez europejskie miasta, w barokowe pejzaże i do zagubionych bibliotek, opowiadając o życiu nieudanych filozofów, zapomnianych ksiąg i osobliwych dzielnic – z których wszystkie znikają wraz z pierwszym światłem dnia. Choć nie można mu ufać, potrafi nauczyć nas ważnej umiejętności, bardziej muzycznej niż naukowej: jak myśleć nocą.Matthew Nini – urodzony w Kanadzie, studiował filozofię, religioznawstwo i germanistykę w Montrealu, Strasburgu i Fryburgu Bryzgowijskim. Obecnie jest pracownikiem naukowym w Instytucie Filozofii Uniwersytetu w Zagrzebiu. Autor książek i artykułów poświęconych filozofii niemieckiej oraz neoplatonizmowi.
Tytuł nawiązuje do Świętego baldachimu Petera Bergera. Książka analizuje zagadnienia ważne dla kompleksowego ujęcia narracji łączących wątki religijne i narodowe: począwszy od dyskusji nad założeniami, jakie w sposób często niewidoczny, lecz niepozbawiony konsekwencji, tkwią u podstaw dokonywanych przez naukowców interpretacji, poprzez propozycję takiego zdefiniowania narracji, które uczyniłoby ją przyswajalną dla socjologii, po zróżnicowane koncepcje narodu i nacjonalizmu. Podejmuje dialog między perspektywami teoretycznymi, także takimi, które pozostają wobec siebie w opozycji, jak między hermeneutyką i dającą się zastosować w socjologii fenomenologią a domagającym się faktów realizmem. Podstawą dla ukazania trzech osadzonych w tradycji sposobów opowiadania o tym, jak polskiemu narodowi i trudnej polskiej historii towarzyszy sacrum, jest teoria etnosymbolizmu, dostrzegająca rolę religii w tzw. nacjonalizmie kulturowym.Anna M. Królikowska - adiunkt w Instytucie Socjologii Uniwersytetu Szczecińskiego. Jest autorką książki Zachowywanie, porzucanie, dekonstrukcja. Religia w świadomości młodzieży studenckiej, współredaktorką kilku monografii zbiorowych, m.in. Miasto i sacrum oraz Transforming Urban Sacred Places in Poland and Germany (obie z Maciejem Kowalewskim). Uczestniczyła w seminariach prof. Jos Casanovy, jest uczestnikiem Seminariów Realizmu Krytycznego.
Józef Weyssenhoff znany pisarz schyłku XIX i początku XX wieku, choć już nieco zapomniany, to i dziś ceniony za wytworną polszczyznę, subtelny dowcip, wciągający tok narracji i opisy piękna przyrody. Jego książki, np. Żywot i myśli Zygmunta Podfilipskiego czy Soból i panna należą do klasyki polskiej literatury. Arystokrata z Kresów Wschodnich i miłośnik tamtejszych krajobrazów, określany jako grand seigneur o szerokim geście, bywalec salonów, entuzjasta tradycji, uczestnik polowań. Mąż Aleksandry, córki "króla kolei" Jana Gottlieba Blocha, a rozwiązanie ich małżeństwa odbyło się w atmosferze skandalu. Wytrawny znawca sztuki, literatury, wielbiciel zagranicznych podróży, kolekcjoner ksiąg, rękopisów, grafik, numizmatów i dzieł sztuki. Człowiek o szerokich horyzontach i zainteresowaniach oraz sprecyzowanych politycznych poglądach. Weyssenhoff, dziedzic Samoklęsk, przegrał w karty majątek po przodkach. Utrata majątku spowodowała, że zajmował się głównie pisarstwem. Był docenianym i nagradzanym autorem, czytanym i podziwianym, który na nagrobku kazał wyryć słowa: "polski pisarz".Ewa DanowskaEwa Danowska - historyk, dr hab., autorka szeregu książek, edycji źródłowych, katalogów rękopisów, ponad 170 artykułów opublikowanych w czasopismach naukowych i opracowaniach zbiorowych, a także ponad 120 artykułów popularnonaukowych ukazujących się głównie w miesięcznikach "Kraków" i "Mówią wieki". Członek Towarzystwa do Badań nad Wiekiem Osiemnastym, a przed opuszczeniem Krakowa na rzecz Bochni - Towarzystwa Miłośników Historii i Zabytków Krakowa. Emerytowana kierowniczka Działu Zbiorów Specjalnych Biblioteki Naukowej PAU i PAN, od 2020 r. adiunkt z Zakładzie Medioznawstwa PUNO w Londynie, prof. nadzw. w Tarnowskiej Szkole Wyższej - Akademii Nauk Stosowanych.
Panpsychizm w ujęciu Artura Koseckiego to nie konkurencyjna teoria metafizyczna, lecz pojęciowa rama analizy sporu dotyczącego problemu relacji umysł-ciało. Autor pokazuje, że rdzeniem tej polemiki są zagadnienia świadomości fenomenalnej i sprawczości zdarzeń mentalnych oraz wyjaśnia, dlaczego ani materializm, ani dualizm nie udzielają w pełni satysfakcjonującej odpowiedzi w tych obszarach. Perspektywa metastanowiska odsłania podobieństwa między niestandardowym fizykalizmem, dualizmem, idealizmem, teorią podwójnego aspektu oraz innymi stanowiskami proponującymi rozwiązania problemu psychofizycznego, a zarazem przesuwa ciężar dyskusji na problem składania. Książka łączy zarys historyczny ze współczesną rekonstrukcją stanowisk m.in. A.N. Whiteheada, C. Hartshorne'a, D.R. Griffina, T. Nagela, D. Chalmersa, G. Strawsona i T.L.S. Sprigge'a, oferując narzędzia porównawcze i nowe kierunki badań.Omawiane opracowanie stanowi od strony treści istotny krok w kierunku systematycznego ujęcia panpsychizmu jako metastanowiska i rzuca nowe światło na współczesne debaty w filozofii umysłu, przyczyniając się do ich dalszego rozwoju. Od strony metodologicznej książka odpowiada standardom filozofii analitycznej. Używane pojęcia są jasno oraz jednoznacznie zdefiniowane.Z recenzji prof. dr. hab. Józefa Bremera[Książka] zawiera oryginalną tezę, dyskutuje problem aktualnie obchodzący filozofów, psychologów, wszystkich zainteresowanych naturą ludzkiego umysłu i świadomością. Opiera się na rozległej erudycji, rysując zarówno historyczną, jak i współczesną panoramę poglądów na temat panpsychizmu. Napisana jest dobrym, jasnym stylem.Z recenzji prof. dr. hab. Roberta PiłataArtur Kosecki - filozof, adiunkt w Instytucie Filozofii i Kognitywistyki Uniwersytetu Szczecińskiego. Zajmuje się filozofią umysłu i metafizyką, metodologią filozofii oraz historią wczesnej filozofii analitycznej; łączy perspektywę historyczno-analityczną z problematyką współczesnych debat, zwłaszcza wokół panpsychizmu i inżynierii pojęciowej. Kierował grantem NCN PRELUDIUM (2017-2019), poświęconym metodzie parafrazy w sporach ontologicznych. Odbył staż badawczy na University of Aberdeen, finansowany przez The Bednarowski Trust (maj-czerwiec 2023). Publikował m.in. w czasopismach: "Theoria", "Organon F", "Kriterion", "Phenomenology and Mind", a także w "Filozofii Nauki" i "Rocznikach Filozoficznych".
Książka Katarzyny Matul poświęcona I Międzynarodowemu Biennale Plakatu, które miało miejsce w Warszawie w 1966, roku jest interesującą monografią wydarzenia. Biennale, mając wielkie znaczenie dla środowiska polskich plakacistów, wpisywało się w szerszą politykę kulturalną Polski okresu późnego Gomułki. Odwilż już odeszła, a zbliżał się rok 1968. Polska szkoła plakatu, o której wiele mówiono, stała się wówczas materiałem eksportowym polskiej kultury. Ona też otwierała drogi i umożliwiała kontakty polskich artystów z czołówką twórców na świecie. Tak powstało Biennale Plakatu, takie były jego początki. O tym wszystkim z precyzją badacza i pasją historyka sztuki opowiada autorka.prof. dr hab. Andrzej TurowskiKatarzyna Matul - historyczka sztuki, absolwentka historii sztuki Uniwersytetu Warszawskiego, była kuratorka Międzynarodowego Biennale Plakatu w Warszawie, stypendystka Swiss National Science Foundation (SNSF). W 2018 roku na Uniwersytecie w Lozannie obroniła doktorat Legitymizacja artystyczna plakatu w PRL: praktyki, dyskursy i instytucje 1944-1968. Zajmuje się badaniem sztuki i projektowania graficznego w perspektywie historii sztuki, historii społecznej i kulturowej oraz socjologii sztuki. Autorka książek: Jak to było możliwe? O powstawaniu Międzynarodowego Biennale Plakatu w Warszawie (Universitas, 2015, wyd. 1), De la rsistance l'autonomie. L'affiche polonaise face au ralisme socialiste, 1944-1954 (Alphil, 2023) o polskim plakacie socrealizmu oraz Legitymizacja artystyczna plakatu w PRL 1944-1968 (Universitas, 2025), która ukazała się również po francusku nakładem Presses universitaires de Rennes (2025).
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
