Już w tytule swojej monografii Elżbieta Flis-Czerniak wprowadza intrygujące zestawienie melancholii i głębi, zarysowując w ten sposób kolejne trajektorie perspektyw badawczych literatury Młodej Polski. A niejako oczywista opozycja głębi i powierzchowności zyskuje dodatkowe podświetlenie. We wprowadzeniu pojawia się bowiem trafna konstatacja, że owa opozycja wyraża redefinicję wzorca estetycznego i odwrót od koncepcji mimesis. Topika melancholii diagnozuje wszak pesymizm epoki schyłku XIX wieku, oddaje jej koloryt emocjonalny, wiąże się ze stanem świadomości jednostek (Schwermut, spleen, ennui, neurastenia itd.), blisko jej do dekadencji, ale to pojęcie głębi wydaje się tu szczególnie frapujące []. Z recenzji prof. dr hab. Sabiny Brzozowskiej-Dybizbańskiej (UO)
Autorzy publikacji nadali nowy sens i znaczenie pojawiającym się możliwościom i ograniczeniom efektywnego funkcjonowania emigrantów w wielokulturowym brytyjskim społeczeństwie, wynikającym z posiadania lub braku kluczowych kompetencji międzykulturowych. Praca w środowisku międzynarodowym stała się obecnie codziennością. Jednak poprzez bariery kulturowe może być niekiedy trudna. Różnice kulturowe są zarówno cennym zasobem organizacji, jak i trudnym wyzwaniem, aby je nabyć. Dzięki interakcjom pomiędzy osobami z różnych kultur, ludzie nabywają nowej wiedzy, ale także mają możliwość rozwoju, stają się bardziej otwarci na inne kultury, komunikatywni, tolerancyjni oraz empatyczni. Kompetencje międzykulturowe przyczyniają się do większej integracji i współzależności społeczeństw, gospodarek czy kultur narodowych.Dzięki tej publikacji pedagogika wzbogacona została o kolejne dzieło potwierdzające, że pedagogika międzykulturowa jest ciągle rozwijającą się subdyscypliną, odpowiadającą na współczesne wyzwania edukacyjne w zróżnicowanym kulturowo społeczeństwie. Nie tylko odkrywane są nowe dziedziny i obszary istotne z punktu widzenia pedagogiki, ale udało się w sposób oryginalny poszerzyć problemy edukacji międzykulturowej o nowe wątki badawcze i wartościowe konkluzje. Uważam, że publikacja ta jest niezwykle wartościowym i oczekiwanym na rynku księgarskim dziełem tak z punktu widzenia poznawczego, jak i praktyki edukacyjnej. Stanowi istotne kompendium aktualnej wiedzy pedagogicznej dla studentów, nauczycieli akademickich i osób zainteresowanych funkcjonowaniem na europejskim wielokulturowym rynku pracy. Dr hab. Barbara Grabowska, prof. Uniwersytetu Śląskiego
Czytelnik ma do czynienia z efektem kilkuletnich badań, prowadzonych rzetelnie pod względem warsztatowym i na podstawie szerokiego przeglądu literatury. [] Kolejne kwestie omawiane są czytelnym i precyzyjnym, a jednocześnie przyjemnym w lekturze stylem, przy odpowiednim doborze źródeł. [] Monografię charakteryzuje bardzo bogata baza źródłowa, obejmująca nie tylko własne badania terenowe Autorki (wywiady, obserwacje uczestniczące, filmy), ale i dane z wielu archiwów, co znacznie podnosi wartość poznawczą i świadczy o oryginalnym charakterze pracy. [] Jest to wartościowa pozycja, która powinna zainteresować przedstawicieli różnych dyscyplin humanistycznych i społecznych, a ze względu na bardzo ciekawy materiał ilustracyjny i przystępny, choć naukowy i precyzyjny, styl może być także interesująca dla szerokiego grona odbiorców pozaakademickich. Z recenzji prof. dr. hab. Michała Głuszkowskiego z UMK w Toruniu
„Monografia dotyczy aktualnej problematyki w zakresie zarządzania miastem z uwzględnieniem pragmatycznej strony podejmowanych zagadnień. […] Głównym przesłaniem publikacji jest zaprezentowanie nowych rozwiązań dedykowanych dla miast, których celem jest ograniczenie śladu ekologicznego obszarów miejskich poprzez zachowanie i rozwój terenów zielonych, poprawa efektywności energetycznej budynków, zrównoważone zarządzanie odpadami i ściekami komunalnymi, wdrażanie niskoemisyjnego transportu miejskiego, ale również promowanie rozwoju miejskiego rolnictwa. […] Publikacja obejmuje prezentację dobrych praktyk wybranych polskich miast, m.in. Krakowa, Wrocławia, Rybnika. Autorzy przyjęli sześć kluczowych obszarów charakteryzujących zielone miasto: zieleń miejską, niskoemisyjny transport miejski, system gospodarowania odpadami komunalnymi, oczyszczanie i zagospodarowanie ścieków komunalnych, miejskie rolnictwo oraz poziom zanieczyszczenia powietrza. Monografia ta jest dziełem znacznie poszerzającym wiedzę o problematyce zarządzania miastem i zasługuje na uhonorowanie, a jej walory aplikacyjne na uwagę środowiska naukowego oraz biznesowego.”
Fragment recenzji prof. dr hab. Agnieszki Bitkowskiej z Politechniki Warszawskiej
Monografia Żywioły życia w sztuce, filozofii, estetyce. Perspektywy nowoczesnego holizmu obejmuje teksty o zróżnicowanej i bogatej problematyce. Redaktorzy, Teresa Pękala i Roman Kubicki, wydzielili w niej sygnalizowane podtytułami trzy grupy tematyczne, wokół których ogniskują się poszczególne rozprawy: Filozoficzne perspektywy myślenia holistycznego; Holizm w kontekście doświadczenia i interpretacji sztuki; Pytania istotne. Wspólnym mianownikiem tej zasadnej i klarownej kompozycji jest pytanie, w jaki sposób „przeżywanie świata” łączy się dziś z koniecznością „życia w świecie”, w którym iluzję stabilności zastąpiła „płynność, nieprzewidywalność” i niejasność statusu bytującego tu człowieka. Potrzeba zbadania tego statusu rozdarta jest między bieguny „żywiołu” i „logosu”, w której to perspektywie pojawia się model myślenia holistycznego. Czy mogłoby ono – ponownie – pełnić kluczową rolę w poszukiwaniu utraconego obrazu rzeczywistości jako „całości”? Mimo obaw, jakie budzi obraz ludzkości biorącej udział (na ogół bezwiednie) w „cywilizacji spektaklu”, jego „poetyka” nie wykluczała pewnej iskry „żywiołowości” w działaniu uczestników. Czy jednak – wskutek gwałtownych skoków myślowego rozwoju – owej „społeczności spektaklu” nie zastąpi bliżej nieokreślona „zbiorowość powszechnej imitacji”, kontrolowana przez (trudno uchwytne dla uczestnika) technologiczne i propagandowe mechanizmy nacisku? Lektura materiałów zgromadzonych w niezwykle ciekawej, wielowariantowej, a przecież spójnej w generaliach monografii skłania do refleksji mobilizującej czytelnika do przeciwdziałania negatywnym zjawiskom, sygnalizowanym w poszczególnych rozprawach. Może byłoby dobrze postawić pytanie – istotne – co każdy z nas, humanistów, jest w stanie na własnym podwórku w tej sprawie uczynić?
Z recenzji prof. dr hab. Ewy Łubieniewskiej
Publikacja wnosi istotny, oryginalny i znaczący wkład w dziedzinę nauk społecznych. Autorka podejmuje w niej zagadnienia istotne dla pedagogiki społecznej, pedagogiki szkoły i pedagogiki międzykulturowej, ukazując przy tym interdyscyplinarne ujęcie problematyki. Ponadto z myślą o nauczycielach przedstawia opracowanie wybranych materiałów w obszarze metod pracy, co może służyć do wykorzystania w działaniach edukacyjnych. Monografia wypełnia swoistą lukę w określeniu edukacyjnych możliwości, szans oraz ograniczeń w zakresie edukacji międzykulturowej, a co najistotniejsze ze względu na aktualność podejmowanej problematyki stanowi zbiór zaleceń metodycznych ukazujących sposoby wykonywania czynności o charakterze uniwersalnym, przydatnych w każdej sytuacji edukacyjnej i dostosowanych do warunków, w jakich przebiega dany proces kształcenia.
Niezbędne jest wprowadzanie działań edukacyjnych podnoszących świadomość w zakresie różnorodności kulturowej. Wiedza teoretyczna i rozwiązania praktyczne w tym obszarze powinny być elementem obowiązkowego przygotowania nauczycieli do zawodu, a prezentowana publikacja może być z powodzeniem wykorzystana w procesie kształcenia i dokształcania nauczycieli. Rozprawa jest cennym źródłem informacji dla badaczy i praktyków zainteresowanych zagadnieniami środowiska zróżnicowanego kulturowo ze względu na podjęcie ważnego społecznie i edukacyjnie zagadnienia (...).
Z recenzji dr hab. Anny Szafrańskiej, prof. UŚ
Książka Andrzeja Kapusty budzi podziw: po pierwsze – ze względu na erudycję, po drugie – za podkreślenie i ocenę fenomenu doświadczenia. Kategoria i fenomen „doświadczenia” mają swoją długą historię: od docenienia przez Ary-stotelesa, przez opisy w Biblii – w której Hiob stanowi wzorzec doświadczenia niezasłużonego cierpienia, a Abraham doświadczenia wiary i zaufania – aż po literackie i poetyckie refleksje, m.in. u Czesława Miłosza i Tadeusza Różewicza. Współcześni filozofowie, tacy jak Hans-Georg Gadamer, zauważają, że kategoria „doświadczenie” należy do tych, które najtrudniej poddają się charakterystyce. Autor wyraźnie pokazuje, że doświadczenie transformacji jest nam dostępne – zarówno w przeżywaniu, jak i w refleksji. Po trzecie – autor włącza w obszar badań filozoficznych doświadczenia analizowane w innych dziedzinach, takich jak psychologia czy psychiatria. W ten sposób wiedza uzyskana na ich gruncie staje się nie tylko inspiracją, lecz także przedmiotem analizy filozoficznej. Zbliża to współczesną myśl filozoficzną do klasycznego, starożytnego pojmowania filozofii jako wiedzy o świecie i człowieku – jeszcze przed jej podziałem na wąskie dyscypliny. Po czwarte – efektem tego podejścia jest wprowadzenie do polskiej filozofii nowych nazwisk, takich jak Edna Ullmann-Margalit czy Anne Laurie Paul, która doświadczeniu transformacyjnemu poświęciła całą książkę. Po piąte – w pracy obecne są pytania. Nie jest to jedynie interpretacja kulturowych tekstów, lecz także stawianie fundamentalnych pytań analizowanemu tematowi. To właśnie pytajność czyni z pracy Andrzeja Kapusty dzieło filozoficzne. Tytuł książki – Filozofia jako terapia – zachęca, by zarówno terapeuci, jak i ich podopieczni zanurzyli się w tej lekturze. Wymaga ona jednak „umiejętności pływania” – wysiłku rozumienia i interpretacji. Od potocznego uchwycenia poszczególnych fragmentów, przez analizę pojęć psychologicznych i terapeutycznych, aż po filozoficzne refleksje nad doświadczeniem transformacji, które konstruują nowy język zdolny do jego adekwatnego opisu. Aby w pełni docenić i zrozumieć tę książkę, potrzeba wysiłku – nie tylko w przyjęciu nowych interpretacji, lecz także w refleksji nad samym sobą. Jest to praca, która powinna – i, mam nadzieję, będzie – szeroko dyskutowana, a pytania, które stawia jej autor, sprowokują wiele kolejnych.
Z recenzji prof. dr hab. Zofii Rosińskiej
Lublin biografia gospodarcza miasta to wyjątkowa publikacja, która łączy na-ukową rzetelność z przystępną formą narracji, tworząc wciągającą opowieść o gospodarczym obliczu jednego z najważniejszych ośrodków wschodniej Polski. Autorzy podjęli ambitną próbę przedstawienia procesów ekonomicznych, jakie kształtowały miasto od czasów najdawniejszych po współczesność. Książka wyróżnia się nowatorskim podejściem: Lublin ukazany jest tu nie tylko jako przestrzeń geograficzna, lecz jako dynamiczny organizm społeczno-gospodarczy, reagujący na zmienne koniunktury, reformy i kryzysy. Autorzy sprawnie łączą analizę instytucji, inwestycji oraz kluczowych aktorów życia gospodarczego z opowieścią o codziennym funkcjonowaniu miasta jego rynkach, zakładach, fabrykach i usługach. Szczególne miejsce poświęcono ludziom, którzy nadawali kierunek przemianom lokalnym przedsiębiorcom, inwestorom i wizjonerom, dzięki którym Lublin niejednokrotnie przekraczał ograniczenia swojej peryferyjności. Ich inicjatywy, determinacja i kapitał odegrały kluczową rolę w budowie nowoczesnej tożsamości gospodarczej miasta. Na uwagę zasługuje bogactwo źródeł, na których oparto narrację zarówno archiwalnych, jak i współczesnych. Dzięki temu publikacja posiada solidne podstawy empiryczne, a jednocześnie zachowuje klarowność i przystępność charakterystyczną dla dobrego opracowania historyczno-gospodarczego. Liczne fotografie są znakomitym uzupełnieniem tekstu.Lublin biografia gospodarcza miasta to lektura obowiązkowa dla wszystkich zainteresowanych historią Lublina, ale również dla czytelników poszukujących pogłębionego spojrzenia na procesy rozwoju miejskiego w Polsce. Książka oferuje nie tylko wiedzę, ale i inspirację do dalszych badań, refleksji i działań na rzecz lokalnej tożsamości i przyszłości.
„Monografia dr hab. Magdaleny Sowy (...) to jedna z wciąż nielicznych publikacji książkowych na temat edukacji językowej dla celów zawodowych, tym bardziej wartościowa, iż koncentruje się nie na uczącym się (...), a na nauczycielu języka obcego zawodowego, co stanowi rzadkość w literaturze przedmiotu. (...) publikacja prezentuje wysoki poziom merytoryczny, uwzględnia najnowsze tendencje w tej dziedzinie, zawiera też praktyczne wskazówki i rozwiązania, a przy tym ustrukturyzowana i napisana jest bardzo klarownie. Jestem przekonana, że (...) okaże się znaczącym tomem, przeznaczonym dla bardzo szerokiego kręgu czytelników”.
prof. dr hab. Hanna Komorowska
z recenzji wydawniczej
„Nauczanie Języka obcego zawodowego (JOZ) w szkolnictwie branżowym to swoista terra incognita dla bardzo szerokiego spektrum zainteresowanych, począwszy od decydentów oświatowych, doradców zawodowych i metodycznych, przez nauczycieli języków obcych, aż po instytucje kształcące nauczycieli języków obcych. Odnotowany stan (nie)wiedzy o nauczaniu i nauczycielu JOZ w szkole branżowej to jeden z zasadniczych powodów powstania niniejszej publikacji. Według mojego rozeznania jest to pierwsze opracowanie poświęcone nauczycielowi i nauczaniu JOZ w szkolnictwie branżowym, które może – mam nadzieję – wypełnić chociaż w niewielkim stopniu lukę poznawczą oraz wydawniczą w kwestii dydaktyki języków obcych zawodowych w tym obszernym sektorze polskiej oświaty”.
ze Wstępu
Biografia zawodowa Teresy Torańskiej (1944–2013) bardzo dobrze oddaje dylematy niezależnych dziennikarzy w Polsce, szczególnie w okresie PRL-u. Już tytuły, bodaj najbardziej znanych jej książek: Oni (1985) i My (1994), symbolicznie wyznaczają domenę polityki i biografii polityków jako ważny element jej publicystyki. Torańska podkreślała, że rozmowa stanowi podstawę dziennikarstwa informacyjnego i interpretującego. Gdy wyjechała z Polski, w 1986 roku, rozpoczęła nagrywanie rozmów z Jerzym Giedroyciem, ich bohaterką jest także Zofia Hertz. Oboje opowiadają Torańskiej, z wieloma dygresjami, historię Instytutu Literackiego w Paryżu, podsumowując niejako 40-lecie istnienia. Rozmowy nie ukazały się drukiem, choć w swoim czasie mogły być rewelacją, bowiem Giedroyc wierzył (jak rzadko) w sens tej rozmowy.
Książka zawiera te rozmowy, a także charakterystyki autorów „Kultury”, przygotowane przez Torańską, korespondencję z Giedroyciem i Hertz, rozmowy opublikowane na łamach „Kultury”. To specjalne ślady związków Torańskiej z kręgiem Giedroycia, potwierdzające ich wspólne priorytety: niepodległość Polski i wolność w każdym jej wymiarze, odpowiedzialność za słowo.
XXXIII tom serii „W kręgu paryskiej KULTURY”
Przed edukacją stoją ogromne wyzwania. Ken Robinson twierdził, że trzeba ją wymyślić na nowo. Od wielu lat wiele środowisk próbuje to robić. Stawiane są coraz to nowsze pytania, na które brakuje jasnych, jednoznacznych odpowiedzi. Spora część tych refleksji dotyczy edukacji muzycznej, w przypadku której mówi się o kryzysie tożsamości [...].
Na nowo wymagają zdefiniowania założenia edukacyjne, cele, jakie stawiamy szkole. Wiele z nich, ukształtowanych w XX wieku i wcześniej, to – być może – piękne ideały, ale nieadekwatne do współczesnych realiów, niemożliwe do spełnienia marzenia – to nasze tytułowe utopie. W książce próbujemy zmierzyć się z tymi problemami, opisać współczesność w warstwie myśli i założeń oraz codziennych praktyk szkolnych. Poszukujemy sensu i tożsamości dla edukacji muzycznej. Do dyskusji zaprosiliśmy wybitnych znawców zagadnienia, osoby uznane, które od lat zajmują się tą tematyką, a także młode, które dopiero przystępują do zmagań z tymi problemami. Ich głos jest nie mniej ważny i cenny. Być może to właśnie ci ludzie potrafią lepiej zrozumieć obecne niepokoje, potrzeby młodych generacji i wejść w horyzont przyszłych wyzwań.
Ze wstępu
Przedstawiona publikacja stanowi wyraz ciągłej aktualności problematyki edukacji muzycznej, namysłu nad jej fundamentami i metodami, nad projektowaniem i realizacją praktyk edukacyjnych oraz – co explicite zawarte jest w jej tytule – świadectwo niezmiennego od lat stanu poszukiwania rozwiązań z jednej strony zgodnych z naturą muzyki, z drugiej − uwzględniających dynamicznie zmieniającą się rzeczywistość kultury, w tym kultury muzycznej.
Publikacja ukazuje przestrzeń edukacji muzycznej z wielu punktów widzenia, zarówno z pozycji wykładowców akademickich, jak i praktyków realizujących różne jej formy. Takie szerokie założenie uznać można za istotny walor opracowania, gdyż nie zamyka się ono w standardowym często dla tego typu książek układzie, a ma znamiona otwartości na ujęcia mogące przynieść spojrzenia i propozycje zgoła nieoczywiste.
Z recenzji dr. hab. Rafała Ciesielskiego, prof. UJ
„Przedstawiona do recenzji publikacja jest pracą zbiorową, pokłosiem dyskusji i współpracy naukowej zainicjowanej przez Katedrę Myśli Politycznej i Komunikowania Politycznego UMCS we współpracy z Centrum Badań nad Historią Polskiego Państwa na Uchodźstwie Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego Jana Pawła II, Instytutem im. Generała Władysława Andersa, Regionalnym Ośrodkiem Debaty Międzynarodowej w Lublinie i Ludowym Towarzystwem Naukowo-Kulturalnym, oddziałem w Lublinie oraz z naukowcami z wielu ośrodków akademickich w Polsce, zajmującymi się badaniem działalności polskiej emigracji politycznej po 1939 roku. Redakcją naukową publikacji zajęli się: dr hab. Aneta Dawidowicz, prof. UMCS, dr Eleonora Kirwiel, dr hab. Ewelina Podgajna, prof. UMCS, i dr hab. Jarosław Rabiński, prof. KUL, naukowcy od lat badający polską myśl polityczną, jak również doświadczeni już redaktorzy wielu prac zbiorowych. Autorami poszczególnych rozdziałów są uznani naukowcy, zajmujący się, jak już wspomniano, badaniem aktywności emigrantów politycznych, tak pojedynczych osób, jak i partii oraz organizacji politycznych”.
Z recenzji dr. hab. Arkadiusza Indraszczyka, prof. Uniwersytetu w Siedlcach
„Problematyka tekstów zamieszczonych w niniejszej publikacji jest niewątpliwie różnorodna. Ramy temporalne, w obrębie których mieściła się tematyka opublikowanych tekstów nt. polskiej myśli politycznej na emigracji, obejmowały okres od wybuchu II wojny światowej do upadku Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej i przekazania Lechowi Wałęsie insygniów władzy prezydenckiej przez ostatniego prezydenta na uchodźstwie Ryszarda Kaczorowskiego. Wśród zagadnień podnoszonych przez Autorów znalazły się m.in. rozmaite kwestie odnoszące się do wspomnianej tematyki, jak źródła ideowe tamtejszej myśli politycznej, emigracyjne ośrodki polityczne i ich wpływ na politykę międzynarodową, dorobek ideowo-polityczny różnych „fal” emigracyjnych w analizowanym czasie, publicystyka polityczna funkcjonujących poza Polską środowisk ideowo-politycznych, organy prasowe wydawane przez polskie środowiska ideowo-polityczne na obczyźnie oraz bogato reprezentowane w niniejszym opracowaniu biografie polityczne znanych tamtejszych intelektualistów, publicystów i myślicieli politycznych. Zamieszczone w niniejszym tomie artykuły wpisują się w badania z zakresu szeroko pojętych dziejów polskiej myśli politycznej i ogólnie badań nad myślą polityczną. Zdaniem redaktorów tomu w Polsce nadal będzie się toczyła dyskusja na temat przedmiotu myśli politycznej. Stan badań wciąż jest niepełny, chociaż historia polskiej emigracji po II wojnie światowej doczekała się już przynajmniej kilkunastu ważnych i nowatorskich opracowań. Można mieć nadzieję, że tom oddawany do rąk Czytelników znajdzie kontynuację w rozwinięciu zaprezentowanych w opracowaniu problemów oraz innych wątków badawczych”.
Fragment „Wprowadzenia”
Książkę wydano z okazji dziewięćdziesiątej rocznicy urodzin Profesora Krzysztofa Pomiana. Wydanie drugie (pierwsze: 2000 r.) powstało w małym, kolekcjonerskim nakładzie trzystu egzemplarzy.
Wydanie tomu wsparli finansowo Ewa i Andrzej Peciakowie.
Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego.
O Autorze
Profesor Krzysztof Pomian – filozof, historyk idei i kultury, eseista. Do jego najważniejszych książek należą: Przeszłość jako przedmiot wiary, Przeszłość jako przedmiot wiedzy, Muzeum. Historia światowa, a także Oblicza dwudziestego wieku. Jest doktorem honoris causa Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie oraz Uniwersytetu Łódzkiego, a także Université de Geneve.
Urodził się w Warszawie 25 stycznia 1934 roku. II wojnę światową przeżył w Kazachstanie. Po powrocie do Warszawy, w latach 1952–1957 studiował filozofię na UW. W wydanej w roku 1962 dwutomowej pracy zbiorowej Filozofia i socjologia XX wieku znalazły się jego studia o Bergsonie, Heideggerze i Sartrze. Był członkiem PZPR, ale za krytykowanie jej polityki został usunięty z partii. W roku 1968, gdy opowiedział się po stronie strajkujących studentów, został wyrzucony z pracy na Uniwersytecie Warszawskim. Był wykładowcą m.in.. W École des Hautes Études en Sciences Sociales, École du Louvre. W 1975 roku został jednym z sygnatariuszy Listu 59 w proteście przeciwko planowanym zmianom w Konstytucji PRL.
We Francji podjął pracę w CNRS, czyli w Centre national de la recherche scientifique (Krajowy Ośrodek Badań Naukowych), w 1984 roku nawiązał bliską współpracę z Instytutem Literackim w Maisons Laffitte, w 1998 uzyskał tytuł profesora. W roku 1999 zaczął wykładać na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu i wykładał tu do roku 2006.
W roku 1996 przeprowadził cykl rozmów z Jerzym Giedroyciem, czego efektem szeroko komentowana Autobiografia na cztery ręce. Potem wydał tom szkiców W kręgu Giedroycia, stanowiący swego rodzaju dopełnienie Autobiografii. Najważniejsze publikacje Pomiana z tego okresu to: Wenecja w kulturze europejskiej, Oblicza dwudziestego wieku, a także Historia. Nauka wobec pamięci.
W roku 2001 Krzysztof Pomian został dyrektorem naukowym Muzeum Europy w Brukseli, w roku 2010 wszedł w skład komitetu doradczego Europejskiej Sieci Pamięć i Solidarność, powstałej pięć lat wcześniej z inicjatywy ministrów kultury Polski, Niemiec, Węgier i Słowacji. W ostatnich latach wydał szereg poczytnych studiów, takich jak: Rewolucja europejska 1945–2007 (wraz z Elim Barnavim), Krótka historia nierówności między ludźmi na przykładzie Europy, Muzea i narody w Europie Środkowej przed pierwszą wojną światową oraz trzytomowe dzieło Muzeum. Historia światowa. Jego książki ukazują się zarówno po francusku, jak i po polsku.
Za swoje dokonania naukowe i pisarskie Krzysztof Pomian był wielokrotnie nagradzany. Już w roku 1985 otrzymał w Paryżu Nagrodę „Kultury” im. Juliusza Mieroszewskiego. Uhonorowano go także Nagrodą Polskiego PEN Clubu im. Ksawerego i Mieczysława Pruszyńskich. Ponadto we Francji przyznano profesorowi najpierw order Des Arts et des Lettres, a następnie Krzyż Kawalerski Legii Honorowej.
[źródło: Biblioteka Narodowa]
Juliusz Mieroszewski (1906 - 1976), ps. Londyńczyk, dziennikarz, jeden z najwybitniejszych publicystów politycznych, którego pisarstwo cechowały: rzetelność, rzeczowość, analityczność i profetyzm. Jak napisał Jego biograf Andrzej St. Kowalczyk, Mieroszewski miał "wenę do polityki". Przedwojenny redaktor "Ilustrowanego Kuriera Codziennego", żołnierz Samodzielnej Brygady Strzelców Karpackich i II Korpusu gen. Władysława Andersa, współtwórca prasy frontowej, po 1945 roku został współpracownikiem Instytutu Literackiego w Paryżu, a z czasem najbliższym współpracownikiem Jerzego Giedroycia w zakresie kreowania myśli politycznej. Mieszkał w Londynie. Artykuły Mieroszewskiego weszły do kanonu publicystyki międzynarodowej a zarazem dziennikarstwa jakościowego. Od połowy lat 50. XX wieku, Mieroszewski pracował nad koncepcją dobrosąsiedzkich stosunków suwerennych: Polski, Ukrainy, Litwy, Białorusi po zakładanym upadku ZSRR. Tekst zatytułowany Rosyjski kompleks polski i obszar ULB ukazał się pięćdziesiąt lat temu we wrześniowym numerze paryskiej Kultury w 1974 roku. Koncepcja ULB, przedstawiana na łamach "Kultury" paryskiej powinna być traktowana jak podwalina współczesnej polityki wschodniej Polski. Prezentowany polsko- ukraiński tomik wydany w serii wybitni twórcy / ważne teksty przypomina ten ważny tekst czytelnikom polskim i ukraińskim. Mieroszewski zajmował się także relacjami Polski i Niemiec oraz projektami jednoczenia Europy. Regularnie opracowywał "Listy z Wyspy", swoistą kronikę życia emigracji londyńskiej. Po śmierci Mieroszewskiego, Giedroyc ustanowił nagrodę Jego imienia. O specjalnych relacjach łączących Redaktora i Publicystę świadczy obfita korespondencja oraz fakt, że zdjęcie Mieroszewskiego stało na biurku Giedroycia.
Przedłożona mi do opinii książka podejmuje problematykę starości, w tym głównie roli, jaką odgrywa praca socjalna z osobami starszymi.
Z satysfakcją stwierdzam, że Autor bardzo kompetentnie porusza się w obszarze problematyki związanej z profesjonalizmem i koniecznymi kompetencjami w zawodzie pracownika socjalnego, dając liczne świadectwa znajomości polskiej i obcej literatury w poruszanej tematyce, wykazując przy tym dobrą znajomość paradygmatów metodologicznych dla ujęć o charakterze interdyscyplinarnym. Autor recenzowanej publikacji odkrywa bowiem nowe zależności między konkretnymi cechami warunkującymi wykonywanie zadań a typami kompetencji społecznych pracowników socjalnych.
Jestem pewna, że wiele grup odbiorców sięgnie po tę książkę z zainteresowaniem.
Z recenzji dr hab. Anny Weissbrot-Koziarskiej, prof. UO
Publikacja wychodzi naprzeciw zwiększającemu się zainteresowaniu problematyką starzenia się społeczeństwa. Adresowana jest w głównej mierze do tych, którzy profesjonalnie zajmują się pomocą osobom starszym, ale również do opiekunów nieformalnych, studentów, badaczy i wszystkich osób związanych z sektorem pomocy społecznej.
Ze Wstępu
Docenić trzeba bardzo aktualny tytuł monografii, który uruchomił w autorach liczne i ciekawe tory analiz medioznawczych. Wielość i różnorodność spojrzeń na dziennikarstwo w kontekście sytuacji kryzysowych stanowi niezaprzeczalny walor tej publikacji. Czytelnik podczas lektury ma okazję zapoznać się z tekstami poglądowymi, artykułami analitycznymi, refleksjami dotyczącymi różnych typów dziennikarstwa, poziomów komunikowania i form medialnego przekazu. Jednocześnie wszystkie teksty łączy mniej lub bardziej wyraźnie wyartykułowana troska o jakość dziennikarstwa i medialnych komunikatów. Zgromadzone w tym tomie artykuły stanowią źródło wiedzy, inspiracji metodologicznych, potwierdzają bogactwo ujęć badawczych typowe dla dyscypliny nauki o komunikacji społecznej i mediach. Tom zatytułowany Współczesne media. Dziennikarstwo w czasach kryzysów pod redakcją Iwony Hofman i Danuty Kępy-Figury to publikacja ważna i potrzebna. Będzie z pewnością wykorzystywana przez medioznawców, studentów i wszystkich, którzy chcą wiedzieć więcej o istocie dziennikarstwa oraz wyzwaniach, z którymi przedstawiciele tej profesji się mierzą.
Z recenzji
dr hab. Katarzyny Drąg
Monografia Proces usamodzielniania wychowanków pieczy zastępczej. Studium teoretyczno-empiryczne jest ważnym i potrzebnym przedsięwzięciem naukowym, ukazującym w sposób kompleksowy zagadnienie usamodzielniania się wychowanków pieczy zastępczej. Stanowi również niezwykle cenne kompendium wiedzy na temat sposobów organizowania procesu usamodzielnienia, a także napotykanych trudności i ograniczeń w tym obszarze. Cenne rekomendacje i wnioski dla praktyki zawarte w pracy mogą przyczynić się do udoskonalania praktyki pomocowej w zakresie będącym przedmiotem podjętych analiz. Jest to o tyle istotne, że system pieczy zastępczej stoi przed licznymi wyzwaniami w zakresie skutecznego wspierania wychowanków we wchodzeniu w dorosłość. Warto podkreślić, że w Polsce brakuje ujednoliconego i wystandaryzowanego programu usamodzielniania wychowanków opuszczających pieczę zastępczą. Prezentowana monografia może wypełnić lukę w tym obszarze.
dr hab. Małgorzata Ciczkowska-Giedziuń, prof. uczelni
Uniwersytet Warmińsko-Mazurski w Olsztynie
Książkę wydano z okazji dziewięćdziesiątej rocznicy urodzin Profesora Krzysztofa Pomiana. Wydanie drugie (pierwsze: 2000 r.) powstało w małym, kolekcjonerskim nakładzie trzystu egzemplarzy.
Wydanie tomu wsparli finansowo Ewa i Andrzej Peciakowie.
Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego.
Profesor Krzysztof Pomian – filozof, historyk idei i kultury, eseista. Do jego najważniejszych książek należą: Przeszłość jako przedmiot wiary, Przeszłość jako przedmiot wiedzy, Muzeum. Historia światowa, a także Oblicza dwudziestego wieku. Jest doktorem honoris causa Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie oraz Uniwersytetu Łódzkiego, a także Université de Geneve.
Urodził się w Warszawie 25 stycznia 1934 roku. II wojnę światową przeżył w Kazachstanie. Po powrocie do Warszawy, w latach 1952–1957 studiował filozofię na UW. W wydanej w roku 1962 dwutomowej pracy zbiorowej Filozofia i socjologia XX wieku znalazły się jego studia o Bergsonie, Heideggerze i Sartrze. Był członkiem PZPR, ale za krytykowanie jej polityki został usunięty z partii. W roku 1968, gdy opowiedział się po stronie strajkujących studentów, został wyrzucony z pracy na Uniwersytecie Warszawskim. Był wykładowcą m.in. w École des Hautes Études en Sciences Sociales, École du Louvre. W 1975 roku został jednym z sygnatariuszy Listu 59 w proteście przeciwko planowanym zmianom w Konstytucji PRL.
We Francji podjął pracę w CNRS, czyli w Centre national de la recherche scientifique (Krajowy Ośrodek Badań Naukowych), w 1984 roku nawiązał bliską współpracę z Instytutem Literackim w Maisons Laffitte, w 1998 uzyskał tytuł profesora. W roku 1999 zaczął wykładać na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu i wykładał tu do roku 2006.
W roku 1996 przeprowadził cykl rozmów z Jerzym Giedroyciem, czego efektem szeroko komentowana Autobiografia na cztery ręce. Potem wydał tom szkiców W kręgu Giedroycia, stanowiący swego rodzaju dopełnienie Autobiografii. Najważniejsze publikacje Pomiana z tego okresu to: Wenecja w kulturze europejskiej, Oblicza dwudziestego wieku, a także Historia. Nauka wobec pamięci.
W roku 2001 Krzysztof Pomian został dyrektorem naukowym Muzeum Europy w Brukseli, w roku 2010 wszedł w skład komitetu doradczego Europejskiej Sieci Pamięć i Solidarność, powstałej pięć lat wcześniej z inicjatywy ministrów kultury Polski, Niemiec, Węgier i Słowacji. W ostatnich latach wydał szereg poczytnych studiów, takich jak: Rewolucja europejska 1945–2007 (wraz z Elim Barnavim), Krótka historia nierówności między ludźmi na przykładzie Europy, Muzea i narody w Europie Środkowej przed pierwszą wojną światową oraz trzytomowe dzieło Muzeum. Historia światowa. Jego książki ukazują się zarówno po francusku, jak i po polsku.
Za swoje dokonania naukowe i pisarskie Krzysztof Pomian był wielokrotnie nagradzany. Już w roku 1985 otrzymał w Paryżu Nagrodę „Kultury” im. Juliusza Mieroszewskiego. Uhonorowano go także Nagrodą Polskiego PEN Clubu im. Ksawerego i Mieczysława Pruszyńskich. Ponadto we Francji przyznano profesorowi najpierw order Des Arts et des Lettres, a następnie Krzyż Kawalerski Legii Honorowej.
[źródło: Biblioteka Narodowa]
Książka Reaktywacje XIX-wieczności pod redakcją Anny Dunin-Dudkowskiej, Dariusza Piechoty i Agnieszki Trześniewskiej-Nowak to drugi tom z serii o swoistości powrotów w popkulturze. I rzeczywiście zebrane w tomie artykuły, zogniskowane wokół poszczególnych zjawisk, stanowią ciekawą analizę kulturowych praktyk reaktywacji dziewiętnastowieczności, zjawiska, którego nie można już rozumieć w kategoriach wybuchu pewnej literackiej czy filmowej mody. O jego trwałości świadczą chociażby omawiane w tomie seriale z ostatnich lat: Pozłacany wiek (2021), Wednesday (2022) Sanditon (2022 – drugi sezon), czy też najnowsze tomy z cyklu opowieści Nancy Springer o zbuntowanej nastolatce: Enola Holmes i sprawa czarnego powozu (2021), Enola Holmes and the Elegant Escapade (2022). Wszystkie zebrane w książce artykuły łączą zarówno badawcza precyzja i przenikliwość, jak i swoista rzeczowość, która pozwala dostrzec w zjawisku twórczego retellingu czy też w medialnej sztuce komentarza (tj. w memach) coś, co wykracza poza charakterystyczną dla popkultury ludyczność czy ironiczną grę (o postmodernistycznej proweniencji) z „literaturą wyczerpania” (szerzej: „sztuką/kulturą wyczerpania”). Zamieszczone w tomie rozprawy i szkice podsuwają czytelnikowi badawcze narzędzia do mapowania dziewiętnastowieczności i współczesnej popkultury.
dr hab. prof. UŚ Ireneusz Gielata
Bohdan Osadczuk) Beauvois odkrywa całe połacie nieznanych faktów i problemów, pomaga w istotny sposób sprawie przywracania pamięci historycznej Polakom, Ukraińcom i Rosjanom. Czyni to naprawdę sine ira et studio w imię maksymalnej rzetelności badacza... Chyba tylko bezstronny i neutralny historyk może dojść do przedstawiania procesów społecznych obarczonych w dotychczasowej historiografii trzech zainteresowanych czy, inaczej mówiąc, biorących udział w ówczesnym rozwoju sytuacji stron, w bardzo odmienny sposób zaangażowanych, balastem mitów i uprzedzeń...
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
