Dwadzieścia cztery miniatury ujęte w tym wydaniu powstawały jako materiał muzyczny przeznaczony do publikacji na albumie fonograficznym 24 Preludes & Improvisations, wydanym przez Decca Classics w 2017 roku. W utworach odnaleźć można odniesienia do wielu odmian jazzu, a także do muzyki klasycznej wielkich mistrzów i nurtów takich jak impresjonizm, punktualizm czy minimalizm. Inspiracje czerpane są również z polskiego folkloru oraz muzyki Indonezji, co stanowi niezwykle różnorodną mozaikę stylistyczną. Liczba i układ Preludiów sugeruje związek z Das wohltemperierte Klavier Johanna Sebastiana Bacha kolejne utwory ułożone są według chromatycznego następstwa równoimiennych tonacji durowych i molowych: pierwsze Preludium jest w tonacji C-dur, a ostatnie w h-moll. Każde Preludium przechodzić ma bezpośrednio w Improwizację w tej samej tonacji. Ze strony Orzechowskiego układ ten był przewrotną propozycją, prowokującą do nowego spojrzenia na podporządkowanie muzycznym regułom. Wykonawca Preludium może zdecydować się na interpretację samej tylko miniatury, lecz jeśli podejmie się także następującej po niej Improwizacji, istotniejsze od pozostawania w tonacji będzie wyraz indywidualnej postawy względem niej. Dodatek do publikacji stanowią autorskie uwagi, zamieszczone na końcu zeszytu, pogłębiające kontekst improwizacyjny całego cyklu, zachęcające wykonawców do bardziej indywidualnego potraktowania swojej gry oraz szukania własnych twórczych pomysłów.
Koncert fortepianowy a-moll op. 17 to dzieło dwudziestoośmioletniego kompozytora, mającego w dorobku szereg utworów fortepianowych (op. 2-6, op. 8 i op. 9-12) opublikowanych przez berlińskiego wydawcę, firmę Ed. Bote und G. Back. Gotowe były też wtedy do druku pieśni Paderewskiego do słów Adama Asnyka. Koncert był drugim orkiestrowym dziełem kompozytora, po nieopublikowanej za jego życia Uwerturze Es-dur, skomponowanej w 1884 roku w czasie studiów w zakresie instrumentacji u berlińskiego pedagoga Heinricha Urbana. Koncert fortepianowy a-moll op. 17 powstawał w kilku etapach i był poddawany wielokrotnym zmianom i poprawkom: pierwsza wersja utworu napisana została w latach 1884 i 1885, głównie w Zakopanem, Krakowie i Wiedniu, a ostateczny kształt kompozytor nadał dziełu w 1889 roku w Wiedniu.
Szkoła jest przeznaczona dla ucznia, który przez 3 lata nauki pod kierunkiem pedagoga ma zdobyć podstawową umiejętność gry na instrumencie. Jest rzeczą oczywistą, że każdy uczeń wymaga odrębnego podejścia pedagogicznego. Wybór właściwej metody pozostawia się decyzji nauczyciela.
Sonata na obój i fortepian Grażyny Bacewicz z 1937 roku, dedykowana Sewerynowi Śnieckowskiemu, to trzyczęściowy utwór z klasycznego okresu twórczości kompozytorki. Pierwsza część Allegro ma non troppo wyróżnia się energicznym tematem i kontrastującą, melodyjną linią. Druga część Tempo di Valse to delikatny, ulotny walczyk o subtelnym, niemal niedopowiedzianym zakończeniu. Finałowe Vivace emanuje radością i wirtuozerią, prowadząc do dynamicznego zakończenia. Sonata łączy precyzyjną formę z artystyczną świeżością i stanowi doskonały materiał na koncerty i recitale, przynosząc satysfakcję zarówno wykonawcom, jak i słuchaczom.
Zbiór "30 etiud" dla muzyków grających na instrumentach perkusyjnych. Układ kolejnych wprawek został podyktowany umiejętnością pokonywania coraz bardziej skomplikowanych problemów technicznych. Publikacja zalecana jest do użytku w szkołach muzycznych II stopnia.
Kolędy i pastorałki na kwartet smyczkowy to idealna propozycja dla młodych muzyków, którzy chcą w wyjątkowy sposób włączyć się w świąteczne muzykowanie. Zawiera jedenaście znanych kolęd w opracowaniu na kwartet smyczkowy, przygotowanych specjalnie z myślą o młodych wykonawcach. Aranżacje zostały stworzone tak, aby były technicznie przystępne, a jednocześnie brzmiały efektownie i dawały satysfakcję z grania w zespole. To doskonały materiał na koncerty bożonarodzeniowe, który pozwala łączyć naukę z radością wspólnego tworzenia świątecznej atmosfery.
Zbiór zawiera dziewięć miniatur programowych, z krótkimi poetyckimi opisami, wprowadzającymi w nastrój muzyki.Połączenie wdzięcznej prostej muzyki z tekstem, ułatwia młodemu pianiście rozwinąć wyobraźnię i zrozumieć sens muzyki.Zawarte w utworach problemy techniczne uczeń pokonuje bez trudu.
Utwory składające się na niniejszy zeszyt dają zarówno saksofoniście, jak i akompaniatorowi możliwość wykonywania zróżnicowanych, charakterystycznych dla jazzu rytmów, na elementarnym poziomie. Poszczególne kompozycje zawierają określony problem rytmiczny, a jednocześnie nie stawiają zbyt dużych wymagań technicznych, jako że elementem kluczowym każdego z nich jest z a b a w a.Dołączono głosy do saksofonów w stroju Es i B.
Bajka iskierki i inne piosenki dla dzieci to opracowania w różnych konfiguracjach instrumentalnych od fletu z fortepianem, przez duet fletu i gitary, aż po zespoły fletowe (trio i kwartet). Transkrypcje skierowane są do uczniów szkół muzycznych I stopnia założeniem zbioru jest nie tylko rozwijanie umiejętności technicznych, ale przede wszystkim pobudzanie wyobraźni i wrażliwości muzycznej dzieci. Piosenki dla dzieci Witolda Lutosławskiego to zbiór utworów, które łączą prostotę formy z mistrzowską muzyczną wyrazistością. Sam kompozytor zaliczał je do twórczości użytkowej przeznaczonej do muzykowania, edukacji i rozwijania wyobraźni młodych słuchaczy. Te krótkie, pełne uroku kompozycje oparte na wierszach Janiny Porazińskiej wprowadzają dzieci w świat dźwięków poprzez melodyjne frazy, rytmiczne zabawy i barwne harmonie.
Tom niniejszy, zatytułowany Chopin 2. Uchwycić nieuchwytne, idzie śladem pierwszego, Chopin. Człowiek, dzieło, rezonans, dopowiadając jego treść o wątki czekające na szersze rozwinięcie. Jednak, inaczej niż tamten, nie stanowi całości jednolitej. Powstawał w wyniku nieustającej fascynacji fenomenem i paradoksem twórczości autora nokturnów i ballad na przestrzeni minionego półwiecza.Zewnętrznym impulsem stawały się najczęściej kolejne sympozja, kongresy i inne spotkania dotyczące Chopina i romantycznego wieku uniesień, zapraszające swoim tematem czy myślą przewodnią do podjęcia wyzwania. W istocie rzeczy, zebrane tu teksty rodziły się z wewnętrznej potrzeby, z konieczności opozycji wobec wciąż jeszcze dominującego w myśleniu akademickim ortodoksyjnego poglądu na muzykę Chopina, na jej kształt, charakter i istotę, redukowane do właściwości techniczno-formalnych. Powstawały jako rekonesanse przestrzeni dotychczas nieobjętych naukową interpretacją, jako próby całości i pełni, ujmowane w perspektywie nowych humanistycznych metodologii.Teksty, zespolone prowokującym tytułem Uchwycić nieuchwytne, stanowią zarazem świadectwo nie chwili, ale drogi. Kolejnych jej faz, kolejnych przybliżeń odbijających aktualny stan rozeznania materii przez ich autora i jej odczytania. Zgodnie z naturą rzeczy poszczególne tematy, aspekty i wątki jawią się jako fazy jakiegoś work in progress, niekiedy dziwiąc się sobie nawzajem; istotą interpretacji nie jest przecież osiąganie jakiejś prawdy jedynej, lecz do niej zbliżanie. Pewne aspekty problematyki niesionej przez twórczość i osobowość twórczą Chopina pojawiają się więc wielokrotnie, w postaci podobnej, lecz nie identycznej. Stąd też niemal refrenicznie dają o sobie znać problemy dla autora szczególnie znaczące: problem periodyzacji, prowadzący stopniowo do koncepcji twórczości punktów węzłowych, problem idiomatyki dzieła, syndromu jego właściwości konstytutywnych, problem odczytywania ekspresji utworu, stopnia i rodzaju jego podmiotowości, związków z życiem, problem jego organicznego wpisania w kulturę poprzez akty znaczącej recepcji.Nieskończenie obfita i zróżnicowana recepcja muzyki Chopina poprzez lapidarne wypowiedzi słowne nierzadko celnie trafiające w istotę rzeczy stała się pomocna przy akcentowaniu książki tej myśli przewodnich. Myśl naczelna wypowiedziana została już w tytule: u c h w y c i ć choć część tego, co w tej niepowtarzalnie zniewalającej muzyce n i e u c hwy t n e.Mieczysław Tomaszewski
W Suicie koncertowej znajdziecie wszystko, co bliskie mojemu muzycznemu światu: kantylenę, jazz, muzykę latynoską, przestrzeń, synkopy, zabawę barwą. Najważniejszym elementem tej całości jest bogata harmonia, która zabiera nas w daleką podróż i wciąga w swoją wielowątkową opowieść. A historia ta zaczyna się od monumentalnego Walca, który porywa nas do tańca, ale i czasami wytrąca z trójdzielnej strefy komfortu. Następujące po nim Perpetuum mobile pozwala nam osiąść na miękkiej, przestrzennej poduszce brzmieniowej i realizować swój niekończący się ruch, który ostatecznie jednak zatrzymuje się, robiąc miejsce Bossafino kołyszącej nas subtelnie bossa novie. Całość zamyka Toccata jas, której nazwa pochodzi od francuskiego słowa jaser (paplać, pleść, gadać), co słychać w jej nieustającej i intensywnej narracji. Poszczególne części Suity, choć całkiem różne w wyrazie, tworzą spójną opowieść skłaniającą nas, wykonawców, do zatopienia się w jej meandrach i poprowadzenia przez nie słuchacza. Dajmy się więc wspólnie ponieść tej historii. Marta Mołodyńska-Wheeler
Szkoła ABC na altówkę jest transkrypcją cenionego przez nauczycieli podręcznika Skrzypcowe ABC Antoniego Cofalika. Głównym założeniem autora transkrypcji było, by uczniowie już od początku nauki mogli korzystać z kompletnego materiału ćwiczeniowego i muzycznego w kluczu altowym. Akompaniament fortepianowy został przejrzany i opracowany tak, by dostosować go do rejestru i barwy altówki. Szkoła jest przeznaczona dla uczniów rozpoczynających grę na instrumencie zarówno w szkołach muzycznych cyklu 6- jak i 4-letniego. Zawiera początkowe ćwiczenia ruchowe, kształtujące prawidłową postawę, ćwiczenia bez instrumentu, stopniowo wprowadza podstawowe elementy techniki gry i pojęcia teoretyczne. Od rozdziału 22 wprowadzone zostają nowe rodzaje artykulacji legato, martel, portato, oraz rytm punktowany. Po raz pierwszy uczeń ma do czynienia z różnicowaniem siły dźwięku (forte, piano, mezzoforte, mezzopiano), a także ze stopniowym przechodzeniem z jednej dynamiki do drugiej (crescendo, diminuendo).
Oddając do dyspozycji muzyków transkrypcję ''II Koncertu f-moll'' op. 21 na fortepian i kwartet smyczkowy, zespół najczęściej spotykany w muzyce kameralnej, chciałbym stworzyć każdemu pianiście szansę zagrania tego wspaniałego utworu w bogatszej wersji. Dla większości z nich pozostaje ona tylko w sferze marzeń, a wykonanie musi ograniczyć się do towarzyszenia drugiego fortepianu. Może edycja ta ułatwi też odtworzenie atmosfery salonowych koncertów, podczas których muzykowano wśród przyjaciół i znajomych, sięgając również po pozycje z orkiestrowego repertuaru. Za podstawę niniejszego opracowania posłużyła powszechna w użyciu partytura koncertu przygotowana przez K. Sikorskiego w edycji Paderewskiego ''Dzieła Wszystkie'' t. XX. Głównym zamierzeniem było jak najwierniejsze opracowanie partii orkiestry na skład kameralny, i uzyskanie zbliżonego brzmienia w zredukowanym zespole.
Prezentowane duety to utwory znacznie ciekawsze, niż można byłoby się spodziewać po kompozycjach tego gatunku, zazwyczaj kojarzonych z muzyką ćwiczeniową, lekką i zwięzłą. Tymczasem Kaczkowski stworzył duety będące dla skrzypków pod wieloma względami wyzwaniem, ale odwdzięczające się efektownym brzmieniem. Pierwszy utwór składa się z trzech części. Pierwsza to ambitnie skonstruowana forma sonatowa z opozycją tematów (dramatycznym i pogodnym), rozbudowanym i bardzo odważnym harmonicznie przetworzeniem oraz repryzą, najpierw przedstawiającą temat II, a zwieńczoną tematem I. Część druga to skondensowane wariacje, a trzecia analogicznie do pierwszej, forma sonatowa, choć pogodniejsza, lżejsza w charakterze i mniej skomplikowana formalnie. Drugi duet, również trzyczęściowy, został skonstruowany bardzo podobnie. Jego pierwsza część odwołuje się w charakterze do klasycznej formy sonatowej, którą możemy odnaleźć w kameralistyce Haydna, chociaż tutaj kompozytor chętnie sięga po zaskakujące modulacje i liczne dźwięki obce. W budowie formalnej duet ten jeszcze bardziej niż jego poprzednik przypomina gatunek koncertu zresztą trzecia część określona Kaczkowski dorastał w muzycznej rodzinie, otoczony przez aktywne środowisko kulturalne Lwowa, z pewnością więc nazwiska wielkich poprzedników były mu dobrze znane, a niektórych wirtuozów słyszał na żywo. Szczególnym uznaniem darzył Rodego, którego uważał za skrzypka równego samemu Paganiniemu... Być może pomysł na duety skrzypcowe gatunek, po który w pierwszej połowie XIX wieku sięgano dość rzadko również został zaczerpnięty od Rodego, który analogiczne kompozycje pisał właściwie całe życie. Jednak dwa duety Kaczkowskiego, chociaż czerpią z kompozycji jego mistrza, wprowadzają też elementy, których trudno szukać w duetach Rodego.
Batalia to kompozycja przeznaczona na dwa fortepiany, choć na sześć rąk obsada pierwszego fortepianu podzielona jest bowiem na dwie oddzielne partie. Język muzyczny tego efektownego brzmieniowo utworu odpowiada konwencjonalnemu stylowi przełomu epok. Kompozycja wzbogacona jest licznymi momentami ilustracyjnymi, bazującymi na tremolandach w niskim rejestrze, mających odzwierciedlać najpewniej bitewne odgłosy powstania. Przede wszystkim jednak odnaleźćmożna w Batalii szereg cytatów patriotycznych. Krogulski wplótł do kompozycji melodie Mazurka Dąbrowskiego, Szarej piechoty czy pieśni Witaj majowa jutrzenko napisanej w kwietniu 1831 roku.
Tom XXII PRM prezentuje artykuły powstałe w związku z 52. Konferencją Muzykologiczną ZKP, która odbyła się w 2023 roku w Rzeszowie i Strzyżowie.Zebrane teksty zogniskowane są wokół hasła muzyka polska. Autorzy odkrywają losy zapomnianych wirtuozów, badają twórczość wybitnych kompozytorów i dyrygentów oraz analizują międzynarodowe konteksty polskiej muzyki. W publikacji znajdują odzwierciedlenie zarówno historyczne, jak i społeczno-estetyczne aspekty funkcjonowania muzyki polskiej od sylwetek indywidualnych twórców po szersze zjawiska artystyczne. Publikację wzbogaca artykuł poświęcony muzyce Szostakowicza do filmów animowanych, poszerzając spektrum badawcze i realizując cel czasopisma, jakim jest prezentacja dokonań badaczy z różnych ośrodków akademickich.
Zbiór zawiera kolędy: Wśród nocnej ciszy, Jingle Bells, Lulajże Jezuniu, Anioł Pasterzom mówił, Bóg się rodzi, Pójdźmy wszyscy do stajenki, W żłobie leży, Cicha noc, Przybieżeli do Betlejem, Gdy się Chrystus rodzi, Dzisiaj w Betlejem, Mizerna cicha.
Nic nie dopełnia świątecznej atmosfery tak, jak wspólne kolędowanie! Ten wyjątkowy zbiór to efekt wieloletniej pracy nauczycielki gry na fortepianie, która z potrzeby chwili i z pasji przygotowała aranżacje kilkunastu najpiękniejszych kolęd i pastorałek. Publikacja została stworzona z myślą o pianistach na różnych poziomach zaawansowania zarówno dla osób rozpoczynających swoją przygodę z instrumentem, jak i tych, które opanowały już podstawy gry na fortepianie. W zbiorze znalazły się opracowania solowe oraz wersje umożliwiające grę w duecie, a tonacje utworów zostały dobrane tak, by zarówno gra, jak i śpiew w czasie kolędowania były komfortowe i przyjemne. Każda kolęda zawiera także tekst, co czyni tę publikację idealną do rodzinnego muzykowania przy świątecznym stole. Zawartość zbioru: Mędrcy świata Przybieżeli do Betlejem Dzisiaj w Betlejem W żłobie leży Wśród nocnej ciszy Cicha noc Pójdźmy wszyscy do stajenki Szczedryk Gore gwiazda Jezus malusieńki Oj, maluśki, maluśki Gdy śliczna Panna Bóg się rodzi Gdy się Chrystus rodzi Lulajże Jezuniu Hej, w dzień narodzenia Mizerna cicha
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
