Władysław Żeleński (1837-1921) skomponował 25 preludiów 2-, 3- i 4-głosowych na organy lub fisharmonię w roku 1881. Dokładnie podał w nich wskazówki dotyczące interpretacji, a więc określił charakter, oznaczył tempo, frazowanie, artykulację, dynamikę oraz aplikaturę. Czas, który upłynął od powstania preludiów przyniósł wiele zmian w wykonawstwie muzycznym, straciły więc aktualność niektóre oznaczenia interpretacyjne względnie oznaczenia dynamiczne, które odnosiły się raczej do fisharmonii - dziś rzadko spotykanej. Wydanie ma charakter instruktywny. Zeszyt przeznaczony jest głównie do użytku w szkołach muzycznych II stopnia, przy czym zakładamy, że uczeń opanował w szkole I stopnia program ''fortepianu specjalnego''. Podstawą opracowania preludiów było ich II wydanie (Gebethner i Wolff) z r. 1913.
Juliusz Zarębski, podobnie jak inni kompozytorzy romantyczni, chętnie sięgał po gatunki muzyczne czasu minionego, zwłaszcza po formy taneczne. Były to z jednej strony francuskie tańce dworskie menuet i gawot a z drugiej wywodząca się z południowych Włoch tarantela. Menuet op. 1 (wyd. 1879) to najwcześniejsza kompozycja Zarębskiego. Myliłby się ten, kto po opusie pierwszym spodziewałby się prostej stylizacji barokowego tańca. Jest to dojrzała oraz obszerna kompozycja koncertującego pianisty, w której widoczne są elementy jego wirtuozowskiego warsztatu, jak podwójne dźwięki i pochody oktaw. Salonowy Gawot op. 29 powstał w 1885 roku, a więc pod koniec życia przedwcześnie zmarłego kompozytora. Charakterystyczne cechy tanecznego pierwowzoru są tu obecne w znacznie większym stopniu niż w Menuecie. Kompozycja ta, utrzymana w nietypowym dla gawota tempie Allegro molto, jest miniaturą wdzięczną i melodyjną, wierną klasycznym wzorcom. Tarantela op. 25, skomponowana około 1884, wydaje się natomiast rozpięta pomiędzy Chopinowską Tarantelą op. 43 a Lisztowską tarantelą z cyklu Venezia e Napoli. Zawiera charakterystyczne dla tego neapolitańskiego tańca motywy z repetycjami. To utwór żywiołowy i bardzo popisowy, z pewnością zasługujący na istnienie na światowej scenie muzycznej. Publikacja przeznaczona dla zaawansowanych pianistów: uczniowie II stopnia szkoły muzycznej, studenci, profesjonalni pianiści.
Wieniawski nadał etiudom op. 10 (jak również op. 18) nazwę Etiud-kaprysów. Ten tytuł sugeruje, że zawarte w zbiorze utwory mają za cel z jednej strony doskonalenie techniki skrzypka, z drugiej zaś nawiązują do kaprysów Paganiniego, w których dydaktyczny charakter ujęty zostaje w artystyczną formę. Kompozycje tego typu nadają się także do wykonywania estradowego. Wieniawskiemu przyświecała zatem zarówno idea doprowadzenia skrzypka na najwyższy poziom techniki, jak również stworzenia wirtuozowskich pozycji repertuarowych. (ze Wstępu) Wydawnictwo finansowane przez Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego w ramach Programu Operacyjnego Promocja Twórczości
Wyjątkowy zbiór łatwych utworów W.A. Mozarta stworzony przez Mirosława Gąsieńca, który z pasją podjął się opracowania tych kompozycji na dwoje skrzypiec, wiolonczelę i fortepian. Dzięki zbiorowi młodzi muzycy mogą zgłębiać przystępną literaturę muzyczną o wysokich walorach artystycznych. Kompozycje takie jak Menuet i Allegro Mozarta czy aria z opery Wesele Figara to doskonałe pozycje, które wprowadzą młodych wykonawców w świat klasyki, pomagając im jednocześnie rozwijać muzyczną wrażliwość. To idealne rozwiązanie dla nauczycieli, szkół muzycznych oraz rodziców pragnących wspierać rozwój muzyczny swoich dzieci i wprowadzać je w piękno klasycznej muzyki. Zbiór zawiera: 1. Menuet Minuet 42. Allegro 63. Menuet Minuet 84. Menuet Minuet 105. Menuet Minuet 126. Menuet Minuet 147. Ariaz opery Wesele Figara from the opera The Marriage of Figaro 188. Rondo alla turcaz Sonaty fortepianowej A-dur KV 331 from the Piano Sonata in A major, K. 331 26
Niniejszy wydanie Etiud-kaprysów op. 18 Henryka Wieniawskiego oparte jest na wydaniach Petersa, Universalu i Czytelnika. Wskutek braku możliwości skonfrontowania tych wydań z rękopisem lub pierwodrukiem wydanie nasze nie posiada charakteru źródłowego. Jest ono przeznaczone dla praktycznego wykonawstwa, a przede wszystkim dla celów szkolnych. Opierając się na swych doświadczeniach pedagogicznych, redakcja wprowadziła pewne uzupełnienia i retusze w zakresie wskazówek interpretacyjnych, aplikatury, smyczkowania oraz dynamiki Etiudy-kaprysy op. 18 nie są pozycją kameralną na dwoje skrzypiec. Pomyślane zostały przez kompozytora jako etiudy wirtuozowskie z towarzyszeniem drugich skrzypiec. Partia solisty jest popisowa, efektowna, wirtuozowska, muzycznie raczej samowystarczalna. Partia skrzypiec akompaniujących spełnia bardzo niewielką rolę, nie stawia też wykonawcy większych wymogów poza niezbędną, jak zawsze, muzykalnością. Bez tego skromnego akompaniamentu partia solowa może się doskonale obejść. (W czasach Wieniawskiego panował zwyczaj, że pedagog akompaniował na skrzypcach swemu uczniowi w czasie lekcji.) Toteż w praktyce Kaprysy op. 18 bywają grywane prawie wyłącznie jako solowe. Jako takie figurują w programach Międzynarodowych Konkursów Skrzypcowych im. Henryka Wieniawskiego. Tekst zawarty w obu partiach Kaprysów op. 18 może być jednak wykorzystany dla kameralnego współgrania dwóch skrzypków. Wystarczy go odpowiednio przetasować, aby po minimalnych retuszach tekstowych powstały dwie partie o wyrównanym, wirtuozowskim charakterze. Irena Dubiska Eugenia Umińska
Józef Nowakowski to postać dziś mało znana, lecz jego utwory niewątpliwie są godne uwagi. Niniejszy zbiór prezentuje pięć wybranych utworów tego cenionego pianisty, które mają związek ze Stanisławem Moniuszką. Cztery z nich bazują na tematach operowych napisanych przez tego kompozytora, zaś jeden jest oryginalną kompozycją Nowakowskiego, dedykowaną Moniuszce.Publikacja ta będzie odpowiednia zarówno dla uczniów szkół muzycznych II stopnia, jak i dojrzałych pianistów. Nuty zawierają aplikaturę wyłącznie odautorską.
Niniejsza, nowa edycja PWM stanowi rekonstrukcję wersji partytury z 1938 roku, jedynej choć w finale zdekompletowanej przez osoby trzecie (zapewne synów) którą ponad wszelką wątpliwość można uznać za autorską. Z tonalno-harmonicznego punktu widzenia Legenda Bałtyku jest dziełem w pełni respektującym zasady systemu dur-moll i wpisuje się w poetykę charakterystyczną dla muzyki późnego romantyzmu.
Chciałbym złożyć na Państwa ręce niniejsze wydanie Brzmiącowych nutek, które dzięki uprzejmości Doroty Obijalskiej i Marcina Wawruka autorów Skrzypiących nutek mogłem ukazać w odsłonie wiolonczelowej. Jest to, jak mówią inicjatorzy pierwotnej wersji skrzypcowej, zbiór piosenek bez słów inspirujących do zabawy oraz odkrywających jej potencjał. Ideą tych kompozycji, obejmujących cały wachlarz zagadnień zarówno technicznych, jak i muzycznych, jest dopełnienie codziennej literatury kierowanej do naszych najmłodszych artystów. Radosław Bukała
Kwartet powstawał w okresie głębokich przemian w postawie estetycznej Szymanowskiego, który, będąc w tym czasie skupionym na twórczości inspirowanej poezją, wciąż komponował dzieła pozbawione pozamuzycznych treści. W Kwartecie skoncentrował się na rozwijaniu problematyki warsztatowej: faktury, konstrukcji i formy. W utworze o prostej, trzyczęściowej budowie, przeważa nieczęsta dla Szymanowskiego powściągliwość emocjonalna, uproszczone środki harmoniczne i spokojny liryzm, przywodzące na myśl klasyczne wzory estetyczne.
Dzieła zostały opracowane wykonawczo, zawierają aplikaturę. Repertuar zawarty w zbiorze stanowi doskonały materiał dydaktyczny dla uczniów szkół muzycznych oraz studentów. Jednocześnie utwory posiadają duży potencjał koncertowy. Na szczególną uwagę zasługują Menuet i Krakowiak fantastyczny, które spośród spuścizny Paderewskiego należą do najpopularniejszych dzieł.
Wybór najciekawszych utworów fortepianowych Marii Szymanowskiej, pierwszej polskiej pianistki i utalentowanej kompozytorki, która zdobyła sobie sławę światową. Jej twórczość pozostawiła trwałe ślady w dziełach innych kompozytorów, także we wczesnej twórczości Fryderyka Chopina. Spuścizna Szymanowskiej jest różnorodna, a zachowane do naszych czasów recenzje pozwalają sądzić, że już współcześni ocenili wysoko oryginalność jej utworów i wykonawstwa. Podstawą opracowania tekstu w niniejszej edycji były pierwsze wydania, a w przypadku ich braku wydania późniejsze. Oznaczenia wykonawcze na ogół powtórzone zostały z tych wydań. Nagrania całości utworów: Polonez f-moll
Dzieła zostały opracowane wykonawczo, zawierają aplikaturę. Repertuar zawarty w zbiorze stanowi doskonały materiał dydaktyczny dla starszych uczniów szkół muzycznych oraz studentów. Jednocześnie dzieła posiadają duży potencjał koncertowy.
Publikacja zawiera siedem utworów na fortepian, idealnych dla uczniów szkół muzycznych I stopnia. Inspirowane polską muzyką ludową kompozycje wyróżniają się bogatą harmonią i tanecznymi rytmami, które wprowadzają młodych pianistów w świat folkloru. Utwory łączą przyjemność gry z rozwijaniem techniki, czyniąc naukę nie tylko wartościową, ale i inspirującą muzyczną przygodą. Spis utworów: Kołysanka Krakowiak Kujawiak Mazurek Oberek Piosenka Walczyk
Odpowiednio dobrane zeszyty zostały opracowane na poszczególne lata nauczania w niższych klasach szkół muzycznych, uwzględniając różnorodne problemy techniczne oraz stopniowanie trudności. Z uwagi na pedagogiczny charakter zbiorku, niejednokrotnie zostały wprowadzone zmiany w określeniu tempa, w łukowaniu, dynamice i artykulacji.
Celem niniejszej publikacji jest pełne przygotowanie młodego muzyka do właściwego wykonywania muzyki artystycznej opartej na tańcach. Każdemu utworowi towarzyszy bowiem krótka charakterystyka utworu opisująca historię tańca, właściwą dla niego formułę rytmiczną i metrum, a także sposób tańczenia. Opisom towarzyszy rysunek charakterystycznej figury tanecznej.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
