Mały modernista Feliksa Rybickiego to cykl 15 miniatur fortepianowych, który wprowadza młodych pianistów w świat muzyki atonalnej. Każda kompozycja w zbiorze wyróżnia się ilustracyjnym charakterem, co pobudza wyobraźnię i zachęca do twórczego podejścia do nauki gry na instrumencie. Utwory zostały starannie uporządkowane według stopnia trudności, co umożliwia stopniowe rozwijanie umiejętności technicznych i interpretacyjnych. Mały modernista to idealny wybór dla początkujących pianistów, którzy chcą odkrywać nowe brzmienia i poszerzać swoje horyzonty muzyczne. Publikacja zdobyła uznanie pedagogów i jest pozytywnie recenzowana na portalach, takich jak Pianodao.
Założeniem niniejszej publikacji jest pełne przygotowanie młodego muzyka do właściwego wykonywania muzyki artystycznej opartej na tańcach. Każdy utwór zaopatrzony został w krótką charakterystykę, która obejmuje historię tańca, właściwą dla niego formułę rytmiczną i metrum, a także sposób tańczenia. Opisom towarzyszy rysunek charakterystycznej figury tanecznej.
Podarunki gwiazdkowe op. 27 Juliusza Zarębskiego, opublikowane w 1885 roku, to jedyne dzieło tego kompozytora-pianisty napisane z myślą o młodych wykonawcach. Kompozycje te sprawdzą się doskonale w repertuarze uczniów 56 klasy szkół muzycznych I stopnia. Co ciekawe, w samej muzyce nie usłyszymy odniesień do bożonarodzeniowego tytułu zbioru możemy w nim widzieć raczej dziewiętnastowieczny chwyt marketingowy, mający zachęcić muzyków do zakupienia nut w okresie świątecznym. Kompozytor wręcza pianistom w prezencie sześć wdzięcznych utwory o urokliwej melodyce i w większości tanecznym charakterze, które stawiają przed wykonawcą rozmaite wyzwania: szybkie pasaże i zróżnicowana artykulacja, śpiewne wykonanie melodii zarówno przez prawą, jak i lewą rękę oraz odpowiednia interpretacja romantycznej ekspresji i kontrastów charakteru. Podarunki gwiazdkowe w opracowaniu Piotra Sałajczyka przybliżają młodym pianistom twórczość tego bardzo interesującego, lecz wciąż nie dość znanego dziewiętnastowiecznego polskiego kompozytora. Publikacja przeznaczona dla uczniów 5-6 klasy szkoły muzycznej W zbiorze:- Marsz- Walc op.27 nr 2- Menuet- Opowieść- Melodia- Walc op.27 nr 6
Oddaję w Państwa ręce kolędy, o których jednak lubię myśleć, jak o kolorowych muzycznych obrazkach. Dlaczego kolorowych? Moim zamierzeniem było, by melodie kolęd, dające tak szerokie pole do działań aranżacyjnych i nawet kompozytorskich, przedstawić w zupełnie nowym i zróżnicowanym świetle. Dlatego właśnie każda kolęda jest odrębną opowieścią muzyczną, czasami bardziej zbliżoną do gatunku muzyki jazzowej, czasami do latynoskiej czy klasycznej. Niezależnie jednak od charakteru poszczególnych aranżacji, każda kolęda muzycznie podkreśla zawartą w sobie warstwę tekstową, która tu zamyka się jednak w formie czysto instrumentalnej. Marta Mołodyńska-Wheeler
Zbiór krótkich, łatwych etiud to idealna publikacja dla uczniów I i II klas szkół muzycznych I stopnia. Każda etiuda koncentruje się na rozwiązaniu konkretnego problemu technicznego, takich jak podwójne dźwięki, skoki interwałowe czy różne rodzaje artykulacji dla każdej ręki. Szczególny nacisk położono na rozwijanie umiejętności lewej ręki, która często wymaga dodatkowego wzmocnienia. Układ zbioru został zaprojektowany tak, aby trudności techniczne narastały stopniowo, co ułatwia systematyczny rozwój umiejętności pianistycznych. To nieoceniona pomoc w codziennych ćwiczeniach i wspaniały fundament do dalszej nauki gry na fortepianie.
Polonaise de concert op. 4 jest pierwszym z dwóch polonezów skomponowanych przez Henryka Wieniawskiego. Pierwotna wersja Poloneza D-dur powstała z inspiracji Karola Lipińskiego, któremu utwór jest dedykowany. Młody kompozytor wysoko cenił sobie wskazówki wielkiego wirtuoza, który przybliżał mu wzory interpretatorskie dawnych mistrzów wiolinistyki, przede wszystkim Giuseppe Tartiniego, a także sposoby wykonywania dzieł J. S. Bacha i L. van Beethovena. Chłonął też opowieści o sztuce interpretatorskiej N. Paganiniego i jego artystycznej charyzmie w czasie występów.Znana jest wersja dzieła z 1852 roku, opublikowana w 1853, i właśnie ona stała się podstawą niniejszego wydania. W 1849 roku, gdy Wieniawski szkicował utwór, nie znał jeszcze zasad kontrapunktu i harmonii, z wielkim sukcesem i pochwałami ukończył wprawdzie Konserwatorium Paryskie w klasie Josepha Lamberta Massarta w wieku zaledwie 11 lat, ale do Paryża powrócił w kwietniu 1849 roku, by kontynuować naukę kompozycji w klasie profesora Hipolita Colleta. Polonez powstał w dwóch wersjach: na skrzypce z akompaniamentem fortepianu i na skrzypce z orkiestrą. W tym okresie Wieniawski skomponował również Adagio lgiaque op. 5, które zalecał wykonywać przed Polonezem; oba dzieła przedstawiono publiczności w marcu 1853 roku na jednym z serii dziewięciu koncertów w Wiedniu. Budowa Poloneza jest skrzyżowaniem formy repryzowej z formą ronda. Główna część (A) składa się z cząstek a, a1, b, a, przy czym wyraźnie ośmiotaktowy temat (a), dynamiczny i zamaszysty, pełni rolę refrenu. Część środkowa odznacza się większym liryzmem w poszczególnych tematach i frazach, jest jednak zróżnicowana. Dochodzą tu do głosu pierwiastki wirtuozowskie flażolety, dwudźwięki, skoki, łamane trójdźwięki w rytmie punktowanym i ornamenty, pojawia się też temat refrenowy, co potwierdza układ rondowy. Nowy temat figuracyjny oddziela ostatnie wystąpienie głównego tematu-refrenu i wirtuozowskiej cząstki kodalnej. Wieniawski dość często grywał swoje polonezy. Do dziś mają one powodzenie u wykonawców i publiczności, należą też do najczęściej nagrywanych dzieł kompozytora. Irena Poniatowska
Oddaję w Państwa ręce kolędy, o których jednak lubię myśleć, jak o kolorowych muzycznych obrazkach. Dlaczego kolorowych? Moim zamierzeniem było, by melodie kolęd, dające tak szerokie pole do działań aranżacyjnych i nawet kompozytorskich, przedstawić w zupełnie nowym i zróżnicowanym świetle.Dlatego właśnie każda kolęda jest odrębną opowieścią muzyczną, czasami bardziej zbliżoną do gatunku muzyki jazzowej, czasami do latynoskiej czy klasycznej. Niezależnie jednak od charakteru poszczególnych aranżacji, każda kolęda muzycznie podkreśla zawartą w sobie warstwę tekstową, która tu zamyka się jednak w formie czysto instrumentalnej. Marta Mołodyńska-Wheeler Pozycja przeznaczona dla średnio zaawansowanych i zaawansowanych pianistów.
Polonaise Brillante op. 4 jest to pierwszy z dwóch polonezów skomponowanych przez Henryka Wieniawskiego. Utwór powstał w dwóch wersjach: na skrzypce z akompaniamentem fortepianu i na skrzypce z orkiestrą. Ma budowę repryzową, lecz nie jest ona schematyczna. Odznacza się liryzmem w poszczególnych tematach i frazach. Wieniawski wykazał się tu twórczą samodzielnością i dojrzałością, zarazem uchwycił pewien narodowy rys poloneza. Pełen rozmachu, nasycony wirtuozerią i obfitujący w kontrasty i dramatyczne momenty.
Fantaisie orientale op. 24 jest jednym z dwóch dzieł opusowanych, które zostały wydane po śmierci Henryka Wieniawskiego. Fantaisie orientale jest zwartym i krótkim utworem jednoczęściowym o rapsodycznej formie i improwizacyjnym charakterze. Tytuł utworu (Fantazja wschodnia) znajduje uzasadnienie w materiale dźwiękowym kompozycji, oparta jest bowiem na tzw. skali cygańskiej, z charakterystycznymi dla niej sekundami zwiększonymi między III i IV oraz VI i VII stopniem, wywiedzionej z tonacji a-moll. Jest utworem salonowym i wirtuozerskim.
Doskonały wybór akrobatycznych wprawek, ćwiczeń i fragmentów utworów. Wciągają bez reszty, koją nerwy i poprawiają humor. To rzeczywiście alpinizm skrzypcowy jak mówi sam Autor. Wszystkim skrzypkom zalecam tę swoistą kwarantannę, nawet tym estradowym a może takim właśnie najbardziej? Roman Totenberg miał 101 lat i grał do końca życia. Może nam uda się dłużej, dzięki kolejnej publikacji Sławomira Tomasika? Kaja Danczowska
W Tryptyku na fortepian na sześć rąk Marty Mołodyńskiej-Wheeler środki zarówno harmoniczne, melodyczne, jak i rytmiczne, są mostem łączącym różne stylistyki i motywującym wykonawców do eksplorowania nowych brzmień oraz rozwiązań interpretacyjnych. Trzy utwory zawarte w cyklu tworzą opowieść snutą od zadziornej Melofonii, poprzez marzycielskie Softisono, aż po szaloną, karnawałową Fiestę de nieve. Tryptyk daje pianistom możliwość zagłębieniasię w utwory o różnorodnym charakterze i wykorzystania rozmaitych umiejętności techniczno-interpretacyjnych w kontekście rozwiązań kompozytorskich z pogranicza klasyki i jazzu. Publikacja przeznaczona dla wykonawców akademickich i profesjonalnych. Do wykonania zespołowego na sześć rąk.
Utwór łączy w sobie elementy tradycyjnego podejścia do formy z nowo wypracowanymi środkami harmoniczno-brzmieniowymi oraz muzyką ludową Podhala. Trzyczęściowa budowa odbiega od klasycznego schematu jej części skrajne utrzymane w wolnym i umiarkowanym tempie przerywa Vivace scherzando. W warstwie melodycznej Kwartetu obecne są motywy melodii góralskich, które w finałowej podwójnej fudze splatają się z oryginalnymi frazami opartymi na skali podhalańskiej. Różnorodne rozwiązania obecne w utworze czynią go symbolem bogactwa języka muzycznego Szymanowskiego, poruszając zarówno wykonawców, jak i słuchaczy.
Kwartet smyczkowy d-moll (ofiarowany Józefowi Elsnerowi). Utwór ten to kompozycja młodzieńcza, ukończona najprawdopodobniej jesienią 1839 r. Charakteryzuje się typową dla Moniuszki prostotą i śpiewnością, pod względem stylistycznym pozostaje pod wpływem klasyków wiedeńskich (menuetowy charakter scherza w obu kwartetach). Opracowania wykonawczego głosów dokonał Lutosławski Quartet.
II Kwartet smyczkowy F-dur (ofiarowany Józefowi Elsnerowi). Utwór ten to kompozycja młodzieńcza, ukończona najprawdopodobniej jesienią 1839 r. Charakteryzuje się typową dla Moniuszki prostotą i śpiewnością, pod względem stylistycznym pozostaje pod wpływem klasyków wiedeńskich (menuetowy charakter scherza). Opracowania wykonawczego głosów dokonał Lutosławski Quartet.
Dwa kwartety smyczkowe będące przedmiotem niniejszego opracowania stanowią jedyne w pełni samodzielne utwory kameralne napisane przez Stanisława Moniuszkę. Oba kwartety przetrwały do dzisiejszych czasów łącznie w postaci jednego autografu. Pochodzą one z młodzieńczego okresu twórczości. Stworzył je w latach 1837-1840 podczas studiów kompozytorskich w Berlinie. Pod względem stylistycznym Kwartet smyczkowy d-moll, jak i Kwartet smyczkowy F-dur pozostają w kręgu oddziaływań muzyki klasycyzmu i wczesnego romantyzmu. W zakresie budowy oba dzieła prezentują klasyczny czteroczęściowy układ cykliczny z formą sonatową w skrajnych ogniwach. / ze wstępu/
Odpowiednio dobrane zeszyty zostały opracowane na poszczególne lata nauczania w niższych klasach szkół muzycznych, uwzględniając różnorodne problemy techniczne oraz stopniowanie trudności. Z uwagi na pedagogiczny charakter zbiorku, niejednokrotnie zostały wprowadzone zmiany w określeniu tempa, w łukowaniu, dynamice i artykulacji.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
