Studia, które wchodzą w skład tomu, są z jednej strony kontynuacją i poszerzeniem stałych zainteresowań autora epoką renesansu i oświecenia, z drugiej zaś nawiązują do kwestii bardziej uniwersalnych kultury europejskiej i słowiańskiej, jak również do związków polsko-włoskich. Jestem głęboko przeświadczony o celowości udostępnienia studiów Sante Graciottego polskim odbiorcom nieznającym języka włoskiego. Nie tylko wzbogacają one z pewnością ich wiedzę i świadomość własnej tradycji, ale mogą stać się ponadto inspiracją dla tych, którzy nie mieli dotychczas okazji zetknąć się z metodami badawczymi i sposobem myślenia tradycyjnej i rygorystycznej włoskiej filologii.[ z recenzji wydawniczej Piotra Salwy]
Na ile ów naszkicowany sarmacki mos polonicom stanowił część kultury obyczajowej Europy, a na ile był tworem egzotycznym, wyłamującym się z ogólnoeuropejskiej wspólnoty? Odpowiedź w wielkim skrócie nie jest łatwa i grozi uproszczeniami. Niemniej trzeba zauważyć, że chrześcijańsko-łacińskie podłoże polskiej kultury i polskiego obyczaju determinowało ich kształt w zasadniczy sposób nie tylko w średniowieczu, ale i w stuleciach nas interesujących. Czerpiąc soki z prastarych słowiańskich korzeni (wspominano o tym przy okazji prezentowania różnych obyczajów) – polskie drzewo wyrastało w ogrodzie Europy pielęgnowanym przez Kościół z jednej, a tradycję antyczną z drugiej strony. Wątki religijne i zaczerpnięte ze starożytnego Rzymu pojęcia, obrazy, mity występują wciąż na kartach tej książki.
Przedstawia ona historyczne przemiany znaczeń i koncepcji muzeów oraz ich poszczególne przejawy. W chronologicznym ujęciu książka opisuje pojęcia i rodzaje muzeów jako jednego z najbardziej wpływowych miejsc nowoczesności.
Autorka jest profesorką w Instytucie Historii Uniwersytetu Humboldtów w Berlinie i kuratorką.
Mówiąc i pisząc dzisiaj o rozkwicie prasy żydowskiej w II Rzeczypospolitej, zapomina się, że w dużej mierze odpowiedzialna była za to działalność litwaków - migrantów ze strefy osiedlenia i z głębi Rosji, którzy na początku XX w. przynieśli do Królestwa Polskiego ideę narodu żydowskiego jako wspólnoty politycznej mającej obowiązki, ale i prawa. Wspólnota ta była konstruowana na lamach i za pomocą prasy codziennej w języku jidysz, budząc zaniepokojenie polskiej opinii publicznej i środowisk asymilatorskich, które widziały w niej narzędzie rusyfikacji Żydów polskich. Fakt. ze większość czytelników sięgała po gazetę w jidysz dlatego, że nic umiała czytać po rosyjsku ani po polsku, nie miał większego znaczenia dla logiki tej wizji. Len żydowsko-rosyjsko-polski „trójkąt bermudzki”, w którym przepadały wszystkie rozsądne argumenty, stanowi nieodłączny element historii prasy jidyszowej na ziemiach polskich, podobnie jak proces stopniowego przekształcania się litwaków w Żydów polskich.
Książka wypełnia lukę w dotychczasowej historiografii Żydów wschodnioeuropejskich, opisując powstanie prasy codziennej w języku jidysz jako zjawiska społecznego z pogranicza kultury masowej, historii idei i kultury politycznej. Na szeroko zarysowanym tle historii wielojęzycznej prasy żydowskiej w Cesarstwie Rosyjskim w XIX w. pokazano przełomową rolę rewolucji 1905 r. i warszawskiego dziennika „Hajnt” oraz wpływ tzw. litwaków na rozwój nowoczesnej tożsamości narodowej Żydów polskich.
Badania nad dzwonami zarówno w aspekcie historycznym, jak religijnym i kulturowym przeżywają obecnie swój renesans. Azja, w której dzwony się narodziły i gdzie nastąpił ich bujny rozkwit, staje się także przedmiotem coraz większej fascynacji Europejczyków i Amerykanów. Studia komparatystyczne nad dzwonami i dzwonkami Orientu i Zachodu to pasjonująca przygoda, która umożliwia kontakt duchowy z różnorodnymi kulturami Azji i pozwala poznać przeżycia, wierzenia i wyobraźnię ludzi żyjących na tym kontynencie dawniej i dziś, a równocześnie dostrzec w duchowości zachodniej pierwiastki podobne, choć często przejawiające się w inny sposób i w odmiennej formie. Najgłębsze duchowe korzenie ludzkości są bowiem wspólne mimo różnic kulturowych. Kult dzwonów stanowi właśnie tego dowód
Niniejsza praca odpowiada na pytanie, jak wobec procesów o czary w Rzeczypospolitej w XVIXVIII w. zachowywali się polscy biskupi i kler parafialny. Pokazuje regulacje prawne i dzień codzienny, postawy duchownych wobec kobiet, a także mężczyzn, uznanych za czarownice. Dla porównania przedstawiono postawy duchownych w innych katolickich krajach Europy. Praca wskazuje, że w okresie renesansu i baroku niewinne ofiary na stosy trafiały wysyłane tam przede wszystkim przez sędziów świeckich, a nie duchownych.
Tytułowy bohater pracy jest bardzo mało znany, a przecież 100 lat życia i działalności księdza Kiedrowskiego to opowieść tak niezwykła, że można by nią obdzielić kilka osób. Ksiądz, duszpasterz w II Rzeczypospolitej, walczył jako żołnierz w kampanii wrześniowej, przeszedł długą i trudną drogę konspiracji w Armii Krajowej. Więziony przez Niemców, dwukrotnie cudem uniknął wydanego wyroku śmierci. Po wojnie aktywnie działał w środowisku polskiej emigracji we Francji. Monografia to nie tylko dzieje życia księdza Kiedrowskiego to również frapująca opowieść o życiu ziemiaństwa, o konspiracji w latach II wojny światowej, obozach niemieckich w latach okupacji, wreszcie o realiach życia naszej emigracji we Francji.
Trzeci tom monografii przedstawia czeski obóz katolicki w walce, najpierw w oparciu o własne siły, a później szukający zbliżenia z siłami antyradykalnymi w obozie husyckim. Obóz katolicki wraz ze swym aktywnie antyhusyckim jądrem miał swoją własną historię, na którą składały się nie same jedynie klęski, lecz także i powodzenia, ukoronowane koalicją z ugodową wobec kościoła i Zygmunta Luksemburskiego częścią stronnictwa kalisznickiego. Na historię tę składały się wyraźnie odrębne, lecz zarazem z konieczności także wspólne dzieje magnackiej domeny rožemberskiej i jej nieprzeciętnego pana Oldřicha, wyższej i średniej szlachty zachodnioczeskiej połączonej landfrydem pilzneńskim, grup szlachty z innych regionów kraju, powiązanej wspólną polityką, a także bliskiego zarówno Rzeszy, jak i Czechom miasta Cheb i wreszcie niezdobytych przez husytów zamków, z potężnym królewskim Karlšstejnem na czele.
Koedycja z Instytutem Historii Polskiej Akademii Nauk
(...) Materiał zgromadzony przez autorkę jest imponujący. Dr Julia Sowińska dysponuje głęboką wiedzą, zarówno ogólną i teoretyczną, opartą na znajomości dokumentów soborowych i niemałej literatury, jak również szczegółową i praktyczną, wyniesioną z licznych rozmów z architektami i inwestorami kościołów.
(...) Gdy praca ukaże się w formie książkowej, na co ze wszech miar zasługuje, może stać się ważnym impulsem do rozwoju rodzimej krytyki architektonicznej, tym bardziej potrzebnej, im bardziej nieobecnej".
ks. prof. Michał Janocha
Książka poświęcona jest pomijanemu dotąd w badaniach nad architekturą gotycką zagadnieniu występowania empor nad zakrystiami, przedsionkami kościołów, nad ich nawami i w piętrach wież. Autor zestawił szereg takich realizacji z terenów byłego państwa krzyżackiego, wyróżnił charakterystyczne typy empor, omówił ich genezę i zanalizował każdorazowo czas powstania i pierwotny kształt poszczególnych konstrukcji. Naświetlił przy tym kluczowe poglądy dotyczące architektury kilkudziesięciu kościołów północno-wschodniej Polski. Koncentruje się nad pierwotnym sposobem użytkowania empor. Pod tym względem szczególnie istotne są rozważania nad funkcją i znaczeniem niewielkich, wywyższonych pomieszczeń lokowanych zwykle nad zakrystią, w pobliżu ołtarza głównego oraz empor ponad przedsionkami świątyń. Charakterystyczne dla kościołów pruskich częste występowanie wywyższonych trybun okazuje się jednak powszechne także poza granicami państwa zakonnego, wykracza też poza średniowiecze i - zakorzenione w odwiecznej, nacechowanej znaczeniem idei wywyższenia — trwa w epoce nowożytnej.
Publikacja stanowi podsumowanie projektu badawczego „Społeczeństwo Drugiej Rzeczypospolitej. Nowa próba syntezy”, realizowanego od 2010 r. przez Zakład Historii Społecznej XIX i XX wieku IH PAN. Jego podstawowym celem była konfrontacja ustaleń polskiej historii społecznej z lat 60.–70. XX w. ze współczesną refleksją nauk społecznych i humanistycznych w kwestii badań i opisu struktury społecznej i życia społecznego. Celem tomu jest uporządkowanie, podsumowanie i syntetyczna prezentacja kilkuletniej zbiorowej pracy i refleksji nad fenomenem społeczeństwa Drugiej RP. Autorami zamieszczonych tekstów są przede wszystkim organizatorzy sesji i warsztatów zorganizowanych w ramach projektu: Anna Landau-Czajka, Włodzimierz Mędrzecki, Mateusz Rodak, Katarzyna Sierakowska, Tadeusz Stegner, Agata Zawiszewska i Janusz Żarnowski.
Książka stanowi podsumowanie sześcioletnich badań naukowych autorki nad najnowszą historią Słowenii - niewielkiego słowiańskiego państwa zajmującego południowo-zachodni róg Europy Środkowej, ale przez kilkadziesiąt lat należącego do Jugosławii razem ze słowiańskimi narodami bałkańskimi i pod względem rozwoju znacznie wyprzedzającego wszystkie te kraje. Książka ukazuje drogę narodu słoweńskiego do pełnego zjednoczenia i niepodległości, transformację ustrojową, wejście do organizacji międzynarodowych i Unii Europejskiej. Uzyskiwanymi efektami Słowenia wyprzedzała i nadal wyprzedza kraje Europy Środkowej. Uwaga została skoncentrowana na budzącym największy optymizm okresie prezydencji UE w I połowie 2008 roku. Sześciomiesięczny program prezydencji Słowenii stanowił integralną część osiemnastomiesięcznego programu opracowanego razem z Niemcami i Portugalią. W okresie prezydencji Portugalii został podpisany traktat lizboński, nad którego realizacją czuwała Słowenia. Bardzo ważnym priorytetem słoweńskiej prezydencji było przeforsowanie niepodległości Kosowa.
Koedycja z Polskim Towarzystwem Historycznym
"Czasy kultury 1789-1989" to okres od Rewolucji Francuskiej po unifikujące Europę aksamitne rewolucje poprzedzające powstanie Unii Europejskiej kiedy to ukształtowało się i zostało uznane za obowiązujące pojęcie kultury. Kultura stała się w tym czasie religią - jej działacze kapłanami. Instucje kultury zaczęto nazywać "świątyniami sztuki". Doszło do procesu podobnego jak w upadającym Rzymie, gdzie dla utrzymania jedności cywilizacyjnej imperium domagano się zgody podbitych na ustawienie lokalnych Bogów w Panteonie wszystkich religii zawłaszczonych. Podobnie się dzieje dziś w dobie globalizacji. Przyjmując miejsce w kulturalnym Panteonie, poszczególne kultury wyrzekają się tego, co stanowi o ich istocie: wiary w swą kreacyjną moc, w identyczność, w niepowtarzalność i niezastępowalność.
Okres ten rozumiany podobnie jak odrodzenie czy oświecenie bardziej jako kategoria ideologiczna niż artystyczna nazywa Kijowski "romantyzmem", z którym kojarzy takie kategorie ery nowożytnej jak: wiara w równość wszystkich ze wszystkimi – również nierównych z lepszymi. Wolność: także dla wrogów wolności. Braterstwo, w ujęciach skrajnych podważające wartość naturalnych więzów krwi, przejawiające się w afirmacji dla wszelkich patologii. Ideologia romantyzmu zrodzona z pięknych idei: oświecenia ludu, ulżenia doli ludzi pracy, uznania wartości wewnętrznych pojedynczego człowieka - jak każda epoka w swej końcowej fazie uległa degeneracji zmieniając: wolność w anarchię, równość w bezhołowie, braterstwo w rozwiązłość. Epoka romantyczna to także czas rozwoju demokracji i dominacji kapitalizmu z jego, obejmującą wszystkie sfery życia, ze sztuką włącznie, ekonomią opartą o gospodarkę rynkową. Łączy się z dochodzeniem do głosu stanu trzeciego czyli mieszczaństwa. Warstwa ta gloryfikuje pojęcie wolności: z prawem do przemieszczania się, zakazem niewolnictwa, swobodami dla płci pięknej choć słabej, a z czasem dla wszelkich - już niekoniecznie jak kobiety wrażliwych i ponętnych - form bezsiły: niepełnosprawnych, niedojrzałych, biednych, niewykształconych, obcych, kolorowych. Cały szereg pojęć ustawia się w ordynku by tworzyć podstawy myślowe nowej epoki. Te romantyczne hasła to m.in: "młodość", "narody", "równość", "sztuka" i kantowska "bezinteresowność". Wreszcie "kultura" i jej instytucje.
Romantycznej "świątyni sztuki" nie ma bowiem bez pragmatycznego zarządu, a to znaczy: zamówienia, zapłaty, kontroli treści czyli cenzury oraz ideologii i intencji wychowawczej. Analizując te wszystkie "sposoby organizacji kultury w społeczeństwie obywatelskim na tle gospodarki rynkowej" wskazuje autor wewnętrzną aporię epoki romantycznej, która stawiając na jednostki, wyzwalając artystę spod władzy autorytetu - prowadzi do zastąpienia gloryfikowanego gustu indywidualnego werdyktem zbiorowym, wydawanym przez ustanowione przez ten sam romantyczny porządek - ciała kolegialne. Abstrahowanie pojęć kultury i sztuki jest zdaniem autora wielkim nieporozumieniem współczesności. Gigantycznym oszustwem, które poprzez ekststrahowanie, swoistą destylację przedmiotu, oderwanie go od duchowych korzeni doprowadziło w ciągu minionych 250 lat do swoistego kulturalnego barbarzyństwa.
Kultura istnieje - lecz jedynie jako element związku, jest wobec rodzinny, ojczyzny, kościoła. Samotna kultura umiera. Wyznawcy bożka kultury, wynosząc ją na piedestał unifikując i globalizując, czyniąc masową, utylitarną i sprzedajną w istocie niszczą zdaniem A.T.Kijowskiego kulturalne korzenie cywilizacji judeo-chrześcijańskiej.
Opracowany przez prof. Wiktorię Śliwowską szkicownik z rysunkami autorstwa Cypriana Dunin-Wąsowicza przedstawiającymi współwięźniów i współzesłańców z lat 1850–1857. Powstawały one w Cytadeli Warszawskiej oraz na zesłaniu w Omsku. Obok portretów zamieszczono biogramy przedstawionych osób, które udało się zidentyfikować. Tom uzupełniono o notatki sporządzone przez Henryka Wiercieńskiego na podstawie rozmów z żoną Dunin-Wąsowicza, Apolonią, oraz o zdjęcia z archiwum rodzinnego spadkobierców rysownika.
Wyznanie i przebaczenie ukazane zostało jako dynamiczna i często kontrowersyjna „instytucja” Kościoła charakteryzująca się wielością form i rytów. Punktami zwrotnymi w historii spowiedzi okazały się Sobór Laterański IV oraz reformacja. Niemieccy reformatorzy Marcin Luter i Filip Melanchton uważali spowiedź za cenne narzędzie duszpasterskie oraz konieczny warunek, przygotowujący wiernych do przyjęcia Wieczerzy Pańskiej. XVI-wieczni ewangelicy uznawali ją, obok chrztu i komunii, za trzeci sakrament Kościoła.
Autorka omówiła miejsce dziecka w rodzinie, warunki jego materialnej i emocjonalnej egzystencji, treści i metody wychowania. Wskazała czynniki, które wpłynęły na model życia rodzinnego (modernizacja społeczeństwa, początki kultury masowej, zmiany mentalności, postęp cywilizacyjny, urbanizacja). Określiła znaczenie przemian roli matki dla emancypacji kobiet w środowisku domowym oraz ich pozycji w społeczeństwie. Przedstawiła także stosunek do macierzyństwa m.in. konserwatystów i feministek oraz okoliczności budowania mitu Matki-Polki.
Autor podjął tematykę genezy i kształtów rewolucji, która wybuchła w pozornie ustabilizowanym, najbardziej rozwiniętym kraju środkowej Europy. Analizuje przyczyny i mechanizmy wydarzeń prowadzących do przekształceń społeczeństwa późnego średniowiecza w postaci znane już w czasach nowożytnych. Czytelnik zaznajamia się też z zagadnieniami dotyczącymi powstawania świadomości narodowej (w czasach przedkapitalistycznych) i poznaje mentalność ludzi żyjących w ówczesnej epoce: ich sposób rozumowania, widzenie otaczającej rzeczywistości.
Książka jest poświęcona pracowni artysty, jednej z fascynujących przestrzeni kultury drugiej połowy XIX i początku XX wieku, która łączyła w sobie zjawiska z zakresu sztuki i życia artystycznego. Analizowane są w niej liczne atelier polskich malarzy i rzeźbiarzy oraz sposoby przedstawiania przestrzeni tworzenia w polskiej sztuce. Poza najbardziej znanymi twórcami jak Józef Brandt, Jan Matejko czy Jacek Malczewski, pojawiają się ci mniej oczywiści i zapomniani. Czerpiąc z obszarów malarstwa, fotografii, publicystyki i literatury pięknej, autorka pokazuje złożoność funkcji i znaczeń pracowni, zarówno wobec samych twórców, jak i publiczności artystycznej.
Czy dalekie wojaże, kuracje u wód i niedzielne pikniki mogą być wyznacznikiem pozycji społecznej? Autor opisał najpopularniejsze sposoby spędzania czasu wolnego poza miastem przedstawicieli warszawskich elit, klasy średniej i proletariatu. Gruntownej analizie poddał uzasadnienia i oceny wyjazdów warszawiaków. Ich obyczaje i poglądy skonfrontowano z postawami mieszkańców Londynu i Sankt Petersburga. Interpretacja zjawisk z przełomu XIX i XX w. została dokonana na podstawie współczesnych koncepcji socjologicznych. Książka jest bogato ilustrowana.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
