Induite viscera misericordiae. Rekolekcje wielkopostne dla Konferencji Episkopatu Polski
Zapominając o tym, co za mną, a wytężając siły ku temu, co przede mną, pędzę ku wyznaczonej mecie, ku nagrodzie, do jakiej Bóg wzywa w górę w Chrystusie Jezusie (Flp 3,1314).
Biegnę mówi Apostoł Narodów aby poprzez ową wspólnotę cierpień (łac. societas passionum) pierwszą, egzystencjalną komunię z Chrystusem, dotrzeć także do zmartwychwstania ciał.
Z tej komunii wypływa i udziela się misericordia pastoralis miłosierdzie pasterskie, w które musimy się nieustannie przyoblekać. Stąd też mottem tych dni () jest Pawłowa zachęta:
Przyobleczcie się w serdeczne miłosierdzie (Induite viscera misericordiae Kol 3,12). Pełnię czasu zbawienia można utożsamiać ze swoistym rozbłyskiem miłosierdzia, które trwa już na wieki.
Każda chwila jest pełna, jeśli jest miłosierdziem. Ludzie, myśląc, że na miłosierdzie lepiej poczekać, aż sprawiedliwość wszystko poustawia z pomocą prawdy, choćby trudnej, nie wchodzą w eschatologiczną pełnię czasu ().
Czas na miłosierdzie nie mija, jest zawsze aktualny. Kiedy nastąpiła biblijna pełnia czasu, wśród Narodu Wybranego panowało największe rozgoryczenie. ()
A jednak właśnie wtedy wypełniła się miara czasu i nastała jego pełnia. Stało się to jednak na drodze otwarcia źródeł miłosierdzia dla ludzkości nie gdzie indziej, jak tylko w zbawczych ranach Mesjasza.
(fragment książki)
Rekolekcje to czas skupienia, rozmyślania, wsłuchiwania się w tchnienie Bożego słowa. Ta duchowa obecność na owej pustyni skupienia i modlitwy, to nie wczaso-rekolekcje!
A więc, istotny warunek rekolekcji, jeśli je poważnie traktujemy, to możliwie jak najpełniejsze wyciszenie, modlitwa, rozważanie.
Owoc rekolekcji zależy nie od mądrości i chwały głoszącego, ale jest on zawsze Bożym darem.
Pan Bóg może zainspirować swoją łaską, darem nawrócenia i przemiany nawet po wysłuchaniu bardzo prostych, zwyczajnych konferencji, rozważań rekolekcyjnych, głoszonych przez równie prostego księdza.
Niekoniecznie musi on mieć wszelkie tytuły naukowe, ale istotne jest, aby sam był naprawdę zasłuchany w słowo Boże.
Trzeba, aby rekolekcjonista i uczestnicy przeżywali te dni skupienia w duchu modlitwy, szukania światła i mocy Ducha Świętego.
Ks. prof. dr hab. Stefan Koperek urodził się 16 kwietnia 1938 roku w Krakowie.
W roku 1957 wstąpił do Zgromadzenia Zmartwychwstania Pańskiego, w którym przyjął święcenia kapłańskie 8 czerwca 1963 roku z rąk ks. bpa Karola Wojtyły.
Studia podstawowe odbył w Instytucie Teologicznym Księży Misjonarzy, a studia specjalistyczne uwieńczone doktoratem ukończył na Papieskim Wydziale Teologicznym w Krakowie dziś Uniwersytet Papieski Jana Pawła II.
Promotorem jego prac naukowych był nieżyjący już ks. prof. Wacława Świerzawski, późniejszy biskup sandomierski.
Jego praca naukowa związana była z wykładaniem liturgiki oraz przygotowywaniem licznych publikacji: zarówno artykułów naukowych, jak i redakcją wielu rozpraw i monografii.
Równie ważnym obszarem zaangażowania była praca administracyjna na uczelni, gdzie ks. Koperek pełnił funkcje: prodziekana i dziekana Wydziału Teologicznego oraz prorektora,
wtedy Papieskiej Akademii Teologicznej, a dziś UPJPII w Krakowie.
Ważne aby podkreślić, że całe swoje kapłańskie życie, ks. prof. Stefan Koperek poświęcał także duszpasterstwu. Owocem tej pracy jest także ta publikacja.
Kto się modli, ten się zbawi, kto się nie modli, ten się potępi.
Św. Alfons Maria de Liguori, założyciel Zgromadzenia Redemptorystów, był przekonany o niezwykłym znaczeniu modlitwy środka koniecznego do zbawienia.
Rozumiał ją bardzo nowocześnie, jako pełną zaufania i miłości rozmowę z Bogiem w Trzech Osobach, jak również z Maryją jako ukochaną, najczulszą Matką.
Miał też silne nabożeństwo do Opiekuna Dzieciątka Jezus, św. Józefa.
Zwracał się do Nich w każdych okolicznościach życiowych, dlatego jego pełne uczucia modlitwy są zawsze aktualne i mogą stanowić nie tylko wzór, ale i inspirację,
jak stawać przed Bogiem i Jego świętymi w naszych codziennych potrzebach, nie zapominając o dziękczynieniu za otrzymane łaski.
Spis treści
Modlitwy do Boga Ojca
Modlitwy do Pana Jezusa
Modlitwy do Ducha Świętego
Modlitwy do Matki Bożej
Modlitwy do św. Józefa
Modlitwy codzienne
Modlitwy w różnych potrzebach
Modlitwy przy spowiedzi i Komunii świętej
Modlitwy do św. Alfonsa Liguoriego
Komplementarna do dwutomowej Bioetyki w konfesjonale, poświęconej tak istotnym w obecnych czasach kwestiom, jak aborcja, in vitro, homoseksualizm, transseksualizm, pedofilia, problemy uzależnień i chorób psychicznych, cierpienie, samobójstwo, eutanazja itd. w ujęciu naukowymoraz prawnym i duszpasterskim, publikacja podejmuje tę tematykę w perspektywie społeczno-moralnej całości życia człowieka: od poczęcia do naturalnej śmierci.Istotne są zwłaszcza, w obliczu coraz szybciej zachodzących zmian w mentalności, rozdziały poświęcone ideologii gender, hospicjom perinatalnym jako alternatywie dla aborcji czy osobistym i społecznym konsekwencjom tranzycji płci oraz legalizacji związków partnerskich. Edmund Kowalski CSsR od 1975 roku członek Zgromadzenia Redemptorystów. Studiował w Polsce, Francji i USA. Przez ponad 20 lat wykładał w Papieskiej Akademii Alfonsjańskiej w Rzymie. Opublikował wiele artykułów i książek, ostatnio: Bioetyka w konfesjonale (t. 12, 20222024). Obecnie wykłada w ITKM w Krakowie.
Temat grzechu i nawrócenia w księgach prorockich mieści się w przestrzeni prorockiej misji Kościoła. W obliczu problemów, z którymi spotykamy się dzisiaj, rzeczą konieczną jest uświadomienie sobie na nowo prorockiej roli Kościoła. Charyzmat prorocki to istotny wymiar tej misji, która stanowi dopełnienie dzieła ewangelizacji, a nie tylko jej odnowienie. Jest urzeczywistnianiem posłannictwa Kościoła, będącego przedłużeniem zbawczego dzieła Chrystusa we współczesnym świecie. Społeczne nauczanie Kościoła, opierające się na nauczaniu proroków, wychodzi naprzeciw potrzebom dzisiejszego chrześcijanina, który przynależy do eklezji i ma świadomość mocy chrztu w Duchu Świętym. W książce podkreśla się potrzebę stworzenia nowej wizji życia wspólnoty kościelnej, w kluczu hermeneutycznym i dialogiczno-relacyjnym. Istnieje potrzeba ponownego odnalezienia tożsamości, która wynika z faktu, że człowiek został stworzony na obraz Boga i nosi w sobie Boski pierwiastek. Relacyjność pomyślana przez Stwórcę ma charakter dialogiczny, a więc jest nastawiona na relacje między ludźmi. Każdy autentyczny dialog niesie moc przemiany i jest miejscem wzrastania człowieka.O. prof. dr hab. Gabriel Witaszek CSsR uzyskał licencjat z nauk biblijnych na PIB (1981) oraz doktorat na PUG (1986) w Rzymie. Tytuł naukowy profesora otrzymał na KUL (1999), gdzie pełnił funkcję prodziekana i dziekana Wydziału Teologii (19962002). Doktor honoris causa Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Tarnopolu na Ukrainie (1994). Wykładowca Pisma Świętego na Wydziale Teologii we Florencji (20032009). Od roku 2005 wykłada teologię moralną Starego Testamentu na Akademii Alfonsjańskiej w Rzymie jako profesor zwyczajny. W latach 2007-2016 redaktor naczelny pisma naukowego Studia Moralia. Opublikował 230 pozycji naukowych (książek i artykułów) w różnych językach. Mieszka we Wrocławiu.
Dekalog jest Bożym darem dziesięciu słów, które należy rozumieć w kontekście wyzwolenia ludu Izraela z niewoli egipskiej i wejścia do ziemi obiecanej. Było to centralne wydarzenie historio zbawcze, w którym lud wybrany odnalazł prawdziwy sens życia w wolności. Dekalog jest podstawowym tekstem prawa Starego Testamentu, przekazanym przez Boga Izraelowi, ludowi Przymierza, za pośrednictwem Mojżesza. Dziesięć słów Dekalogu, które nabrały pełnego znaczenia wraz z przyjściem Jezusa Chrystusa, trzeba widzieć jako słowa wolności. Dekalog nakreśla projekt ludzkości przenikniętej głębokim zmysłem religijnym i moralnym, odkrywającym Boga zaangażowanego we wszystkich dziedzinach życia społecznego na rzecz wolności i godności człowieka. O. prof. dr hab. Gabriel Witaszek, redemptorysta, profesor nauk biblijnych. Na KUL-u pełnił funkcję prodziekana i dziekana Wydziału Teologii (19962002). Otrzymał doktorat honoris causa Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Tarnopolu na Ukrainie (1994). Wykładowca Pisma Świętego na Wydziale Teologii we Florencji (20032009), teologii moralnej Starego Testamentu na Akademii Alfonsjańskiej w Rzymie (od 2005). W latach 20072016 redaktor naczelny pisma naukowego Studia Moralia. Opublikował 230 pozycji naukowych (książek i artykułów) w różnych językach. Mieszka w Rzymie.
Bóg, co jest niepojęte i wyraża Jego ogromną miłość do ludzi, od zawsze szukał sposobności, by przemawiać do swych dzieci. Historia dialogu Boga z człowiekiem dzieli się na dwa zasadnicze etapy: Stary i Nowy Testament. List do Hebrajczyków wyraził tę prawdę słowami: Wielokrotnie i naróżne sposoby przemawiał niegdyś Bóg do ojców naszych przez proroków, a w tych ostatecznych dniach przemówił do nas przez Syna (Hbr 1, 12). Spotkanie z nauczającym Jezusem stało się dla całej ludzkości niezwykłą sposobnością, aby dowiedzieć się o królestwie Bożym. Jezus wielokrotnie podkreślał, że przyszedł, bo ma do spełnienia specjalne posłannictwo: aby dać świadectwo, aby pouczyć, aby ludzie poznali, aby nie byli nieświadomi. () Przypowieści Jezusa stanowią tak ważną część literatury biblijnej, a tym samym całej literatury światowej, że ich znajomość jest obowiązkiem wszystkich, którzy poczuwają się do korzeni europejskiej kultury bez względu na deklarowane wyznanie, a nawet jego brak. Tym bardziej są szczególnym wyzwaniem dla wierzących chrześcijan, którzy poszukują w nich źródeł prawdy o Chrystusie i Jego nauce. Ogromny ideowy potencjał tych krótkich tekstów jest ciągle na nowo odkrywany i ubogaca kulturę współczesną. Ks. prof. Andrzej Zwoliński (ur. 1957) był kierownikiem Katedry Katolickiej Nauki Społecznej Uniwersytetu Papieskiego Jana Pawła II w Krakowie. Otrzymał medal Plus Ultra za wytrwałość w pracy o ideały Solidarności 19801988. Jest autorem ponad 100 publikacji książkowych oraz kilkuset artykułów naukowych i popularnonaukowych. Laureat nagrody Pro Redemptione 2022.
Książka Zbuntowana owca to zbiór esejów o tematyce religijnej, społecznej i kulturalnej z minionych trzech lat. Rok 2021 był rokiem żmudnej walki z pandemią koronawirusa na całym świecie. W roku 2022 zapamiętaliśmy jedną datę: 24 lutego, kiedy Rosja zaatakowała Ukrainę i rozpoczęła się wojna, któratrwa do dziś. Rok 2023 to w Polsce czas bardzo brutalnej kampanii wyborczej, która 15 października pozmieniała pionki na sejmowej szachownicy. W ciągu tych trzech lat również Kościół w Polsce i na świecie przeżywał swoje wzloty i upadki. Zagubionych owiec jest coraz więcej, zwłaszcza wśród młodych ludzi. Nie zmienia się jedno: każda zbuntowana owieczka, która świadomie i dobrowolnie opuściła stado, może przy pomocy pasterza wrócić do wspólnoty. Tę bramę zawsze można otworzyć i przez nią wejść. Jeżeli ta literacka oferta przyczyni się do powrotu przynajmniej jednej zagubionej owieczki, to znaczy, że jej cel został osiągnięty. Sukces nie będzie jednak wynikiem działań autora, tylko Czytelnika, który zaginął, a odnalazł się (por. Łk 15, 32).
O czym mówi Bóg?, Co Bóg mówi do mnie? Do czego wzywa mnie Bóg? Te trzy pytania składają się na praktykowaną od dawna we wspólnotach kościelnych metodę rozważania słowa Bożego. Szczególnie istotna dla chrześcijanina jest Ewangelia. W słowach i wydarzeniach życia Jezusa szukamy pomocy do lepszego życia dla nas na co dzień, do nieustannego nawracania się i podążania za Nim. Osobiste rozważanie Ewangelii w całym roku liturgicznym, a zwłaszcza w tzw. okresach mocnych, gdy wezwani jesteśmy do głębszej i gorliwszej modlitwy, przynosi też pokój serca, umocnienie w trudnościach i pewność, że Bóg zawsze dotrzymuje obietnic, a Jezus nigdy nie opuści tych, których umiłował, ponieważ przyszedł na świat po to, aby go zbawić.
Książka o młodzieży i dla młodzieży. Dwadzieścia rozważań przeznaczonych dla młodych ludzi na temat, jak i dlaczego się rozwijać, a także o sprawach dotyczących każdego młodego: o rodzinie, miłości, cierpieniu, wspólnocie, modlitwie, przebaczeniu, sakramencie pojednania. Znakomita pomoc dla animatorów oraz podczas różnego rodzaju rekolekcji i spotkań z młodzieżą. Książka jest świetną propozycją na pamiątkę bierzmowania.
Dwieście lat temu, 15 marca 1820 roku, w Wiedniu zmarł zakonnik, redemptorysta. Na jego płycie nagrobnej umieszczono prosty napis: Sługa wierny i roztropny. Jego życie stanie się odtąd inspiracją w każdym pokoleniu redemptorystów, rozsianych po całym świecie. Był to ojciec Klemens Hofbauer apostoł Warszawy i Wiednia, święty. Jedną z inicjatyw podjętych przez Prowincję Warszawską Redemptorystów z okazji jubileuszu 200-lecia śmierci św. Klemensa jest publikacja kolejnego siedemnastego już tomu serii wydawniczej Monumenta Hofbaueriana, w której zamieszczane są dokumenty dotyczące jego życia i działalności. Tom, który oddajemy do rąk Czytelników, zawiera odnalezione w ostatnim czasie w archiwach polskich, francuskich i niemieckich nie znane nam dotychczas dokumenty odnoszące się do usunięcia redemptorystów z Warszawy w 1808 roku. Działalność duszpasterska św. Klemensa miała charakter wielowymiarowy. Wszędzie tam, gdzie przyszło mu żyć i pracować, starał się odczytywać znaki czasu i dawać na nie odpowiedź. Stąd też wypływał ogrom podejmowanego przez niego apostolatu i stąd też nazywany był powszechnie mężem apostolskim homo apostolicus. Mimo że żył w okresie bardzo trudnym pod względem politycznym i religijnym, nieprzyjaznym Kościołowi i życiu zakonnemu, to swoją działalnością duszpasterską utorował drogę chrześcijańskiej odnowie, i to w znacznej mierze dzięki niemu dokonało się odrodzenie życia religijnego Warszawy i Wiednia na przełomie XVIII i XIX wieku.
To piękna okazja do dziękczynienia Bogu za 100 lat obecności tutaj. Świętujemy nie tylko po to, żeby sobie coś przypomnieć, powspominać, ale żeby się uczyć patrzeć na postawy, motywacje, które stały na początku i w trakcie, ciekawej, ale i trudnej stuletniej obecności redemptorystów na Warmii. W 1923 roku pojawiają się na Warmii redemptoryści. Przede wszystkim dlatego, że głosili bardzo owocnie misje-rekolekcje na tej ziemi. Znani byli od Kłajpedy aż po Królewiec i Warmię. Biskup zainteresował się redemptorystami i zaprosił ich. Ze Śląska przybywają tutaj 100 lat temu, żeby zbudować klasztor. o. dr Maciej Sadowski
Autorzy w swobodnej i szczerej rozmowie opowiadają o największym z darów, jaki otrzymaliśmy od Jezusa Chrystusa Eucharystii. Mówią o tym, jak wielkim bogactwem jest ona dla Kościoła i dlaczego tak ważna jest dla nas jako wspólnoty i dla każdego chrześcijanina z osobna. Przystępne omówienie sensu poszczególnych części Mszy św. oraz ich genezy pozwala natomiast lepiej zrozumieć znaczenie słów i gestów, które znane od dzieciństwa czasami stają się dla nas rutynowe albo niezrozumiałe. Tymczasem Eucharystia to spotkanie z naszym Panem i Bogiem zawsze żywym i nowym.
Bardzo często odprawiamy rozmaite nowenny; najczęściej jednak do Serca Pana Jezusa lub do Najświętszej Dziewicy Maryi. Czynimy to, ile razy chcemy wyprosić sobie jakąś szczególną łaskę lub odwrócić od siebie jakieś wielkie nieszczęście. Najpotrzebniejszą rzeczą dla nas i największym naszym skarbem w tym życiu jest prawdziwa i gorąca miłość Boga. Ona bowiem prawdziwie nas uszczęśliwia, podnosi nas do godności dzieci Bożych, to ona nam go- tuje nagrodę w niebie, a im więcej tej miłości mieć będziemy w życiu, a zwłaszcza przy śmierci, tym wyższy czeka nas stopień chwały w niebie, gdyż bez miłości Boga nie można dostać się do raju. Z tego względu jest rzeczą słuszną, abyśmy prosili Boga o tę miłość więcej, aniżeli o inne dobra. Dobrze to rozumiał św. Alfons Maria de Liguori, biskup i wielki uczony, dlatego zawsze prosił Boga o tę miłość i często się modlił do 8Wprowadzenie Najświętszej Maryi Panny, aby mu tę łaskę wy- jednała u Bożego Tronu. We wszystkich jego pismach ciągle powtarzają się te same westchnienia: Boże, spraw, abym Cię miłował, tak, jak na to zasługujesz. Boże, udziel mi Twojej miłości, spraw, abym Cię nigdy nie przestał miłować. Święty Alfons, sam rozmiłowany w Bogu, chciał zapalić miłością Boga wszystkich ludzi, a zarazem pouczyć ich, że kto chce miłować Stwórcę, musi nieustannie i gorąco prosić o tę miłość. W tym celu napisał tę malutką nowennę. Każde rozmyślanie podzielił na dwie części. W pierwszej pokazuje, dlaczego mamy miłować Pana Jezusa, w drugiej zaś podaje duszy, jak ma prosić Boga o tę miłość, i jak ją wypowiadać. Weź więc i Ty, duszo pobożna, tę jego malutką książeczkę i odprawiaj często niniejszą nowennę, a z pewnością i Twoje serce zapali się miłością Pana Jezusa, podobnie jak płonęło nią serce św. Alfonsa.
Rozpad Związku Radzieckiego i odzyskanie niepodległości przez republiki, a wcześniej jeszcze pierestrojka, dały m. in. impuls do odrodzenia się Kościoła katolickiego na Białorusi, prześladowanego przez niemal 70 lat. Wzięli w nim udział liczni kapłani, zakonnicy i zakonnice oraz świeccy z Polski, ewangelizując wychowane bez Boga dwa pokolenia Białorusinów i odbudowując zniszczone struktury białoruskiego Kościoła. Wielkie zasługi na tym polu położyli polscy redemptoryści, jako pierwsi, już we wrześniu 1989 roku, zaangażowani przez bpa Tadeusza Kondrusiewicza, administratora apostolskiego Mińska, do dzieła nowej ewangelizacji poprzez misje i rekolekcje, a od 1990 także poprzez duszpasterstwo parafialne. Do szczególnie zaniedbanych duchowo należały dzieci i młodzież z Białorusi, do których wyszli z Dobrą Nowiną młodzi redemptoryści, seminarzyści i młody laikat katolicki, zorganizowani w Zespół Misyjny Wschód. Dziełu tych wszystkich ofiarnych misjonarzy i ewangelizatorów w ciągu 25 lat istnienia odrodzonego Kościoła białoruskiego poświęcona jest niniejsza książka.
Małżeństwo, jako najdoskonalszy element stworzenia, ma największy potencjał objawienia światu Bożego piękna oraz rozwinięcia go. Maryja i Józef zaś, wybrani przez Boga do pomocy w planie zbawienia, tworzyli najpiękniejsze, najdoskonalsze małżeństwo w historii ludzkości. Nie znaczy to, że nie doświadczali trudności na tej drodze, przeciwnie lecz zawsze wychodzili z nich zwycięsko, razem. Jednak przez stulecia skazani byli w naszej mentalności na rozdzielenie. Czas to zmienić i Ich połączyć, ponieważ każde sakramentalne małżeństwo ma w Nich najwspanialszych orędowników i najbliższych, niezawodnych przyjaciół.
W centrum Amoris laetitia znajduje się konkretne doświadczenie miłości przeżywanej codziennie w rodzinach. W tej, bardzo bogatej w treść, adhortacji chodzi przede wszystkim o umocnienie więzi małżonków i umożliwienie im przejścia aż do samego końca, bez zniechęcenia, drogi czułości. Niniejszy tom prezentuje owoce głębokich poszukiwań oraz gorących dyskusji wykładowców i studentów Akademii Alfonsjańskiej prowadzonych w ramach naukowego seminarium interdyscyplinarnego poświęconego konsekwencjom moralnym i duszpasterskim papieskiego dokumentu. Ciekawe, kompetentne i wielostronne spojrzenia na ten tekst, spojrzenia z wielu różnych punktów widzenia, łączy idea wymagającej łagodności duszpasterskiej św. Alfonsa, oparta na wrażliwości moralnej i duchu miłosierdzia. Publikacja ma również zaletę świeżości ujęcia i metody, inspirowanych nauczaniem papieża Franciszka oraz dwóch synodów poświęconych rodzinie, z roku 2014 i 2015.
Już od pierwszych wersetów Biblii poznajemy Ducha Bożego jako tego, który unosił się nad powierzchnią bezmiaru wód (Rdz 1, 2), by przekształcić bezład i chaos w ład dobra i harmonię piękna. Taka jest też rola Ducha Świętego w naszym życiu osobistym i wspólnotowym: wlewając w nas Bożą miłość, uzdalnia nas do wspólnoty z innymi, uzdrawia z egoizmu i przemocy, otwiera na ciągłe przyjmowanie miłości Boga i udział we wspaniałości Jego życia. Niniejsza książka pozwoli Czytelnikowi odkryć sposoby obecności i obszary działania Ducha Świętego w jego życiu, a także nauczy sposobów wchodzenia w aktywną współpracę z Nim dla własnego uświęcenia.
Książka zawiera obszerne wprowadzenie do modlitwy Pismem Świętym. Analizowane tematy pomagają w kształtowaniu powołania chrześcijańskiego, unikaniu grzechów i pracy nad sobą. Czytelnik otrzyma wskazówki do ewangelizacji, zachowania wytrwałości i uzdrowienia wewnętrznego.Czytelnik pozna też negatywne skutki zazdrości, pychy, osądzania, narzekania, złych słów i będzie prowadzony po drogach uzdrowienia wewnętrznego, aby pogłębić swoją relację z Bogiem. Kolejne rozdziały tematyczne stanowią pomoc w skupieniu życia na Bogu, kształtują postawę dziecięctwa Bożego i ufności Ojcu, uczą szukać woli Bożej i rozeznawać myśli oraz praktykować pokutę, aby trwać w nauce Ewangelii. Modlitewna lektura zaproponowanych tekstów biblijnych wraz z komentarzem, życiowym zastosowaniem oraz wprowadzeniem do modlitwy służą pomocą w pogłębieniu wiary, zrozumieniu Kościoła i przeżywaniu Eucharystii.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
