54 tom z serii „Edukacja Międzykulturowa” został poświęcony problematyce kultury w edukacji międzykulturowej, a przede wszystkim doświadczeniom i propozycjom praktycznym. W trzech częściach publikacji – (1) Komunikacja i dialog między kulturami, (2) Uczestnictwo społeczności lokalnych w kulturze regionu oraz (3) Dawne i nowe oblicza kultury w edukacji międzykulturowej – autorzy poszczególnych opracowań zwracają szczególną uwagę na kwestie związane z kompetencjami do komunikacji międzykulturowej młodego pokolenia Polaków żyjących w środowiskach zróżnicowanych kulturowo oraz z ich uczestnictwem w kulturze regionu. Ważne znaczenie przypisują także nowym wymiarom kultury w edukacji międzykulturowej, którymi są m.in. fora internetowe, subkultury, współczesne wydarzenia sportowe czy udział młodzieży ze szkół ponadgimnazjalnych oraz studentów w międzynarodowych programach i projektach edukacyjnych.
Fragment Wprowadzenia
Zamieszczone w niniejszej publikacji teksty zawierają interdyscyplinarne refleksje na temat rodziny i jej niewątpliwego znaczenia dla rozwoju jednostki i współczesnego społeczeństwa, znaczenia, które nie sposób przecenić. Zawarte w poszczególnych artykułach rozważania odwołują się do dwóch generalnych wymiarów. Pierwszy dotyczy problemów i zagrożeń, które współcześnie stają przed rodziną, szczególnie w obliczu rozprzestrzeniającego się w zawrotnym tempie permisywizmu, któremu hołdują coraz szersze kręgi społeczne. Permisywizm jako postawa moralno?etyczna jest wysoce niepokojący i wyraźnie zagrażający adekwatnemu funkcjonowaniu tradycyjnej rodziny. Drugi wymiar podjętych przemyśleń odwołuje się poniekąd do pierwszego, ale traktuje go w szerszej perspektywie. Dotyczy bowiem wyzwań, których nie można sprowadzać wyłącznie do postaw permisywistycznych czy zachowań patologicznych.
Wydanie książki zbiegło się w czasie z otrzymaniem przez Małgorzatę Jaworską 7 kwietnia 2013 roku tytułu „Wybitnego Polaka Roku” mieszkającego w Norwegii. Wyróżnienie przyczyniło się do wzrostu zainteresowania m.in. miejscowej prasy zarówno jej osobą, jak i książką jej poświęconą.
Małgorzata Jaworska mieszka w Norwegii od 1984 roku. Została doceniona za promowanie twórczości norweskiego kompozytora oraz ucznia Fryderyka Chopina – Thomasa Tellefsena.
Była to trzecia edycja finału organizowanego z inicjatywy Fundacji Polskiego Godła Promocyjnego „Teraz Polska” we współpracy ze stowarzyszeniem The Young Polish Norwegian Professionals Association – UCI. Ambasada RP w Oslo objęła patronat honorowy nad konkursem.
Woda, powietrze, ziemia, przyroda i kopaliny to skarby naszego globu, o które musimy dbać i racjonalnie z nich korzystać. Czyste, nieskażone środowisko jest nam niezbędne do życia, a bogactwa natury są konieczne do rozwoju. Ludzkość chce i musi się rozwijać. Dlatego też powinniśmy nauczyć się gospodarować tymi skarbami i wykorzystywać je w taki sposób, aby nie degradować środowiska. Istotne jest przede wszystkim godzenie potrzeb rozwoju, czyli interesów gospodarki, z ochroną naszej planety. Jeśli nie zrozumiemy, że natura nie jest workiem bez dna i że nie można do niego bez końca wrzucać śmieci i sięgać po surowce i zasoby, to za kilkaset, kilkadziesiąt, a może już nawet kilka lat nie będzie życia na ziemi.
Korzystajmy z naszego środowiska naturalnego rozumnie. Dajmy szansę naszym potomkom, aby również oni mieli czyste powietrze i wodę, nieskażoną glebę, zdrowe jedzenie i piękną przyrodę.
Stanisław Gawłowski
Wiceminister Środowiska RP
Książka jest interdyscyplinarnym zbiorem studiów z zakresu podstaw aksjologicznych, teoretycznoprawnych i normatywnych prawnego statusu zwierząt.
Problematyka ta, stanowiąca od 2010 r. przedmiot badań Wydziału Prawa Szkoły Wyższej Psychologii Społecznej w Warszawie, określana także jako prawo ochrony zwierząt, choć niektórzy autorzy używają terminu "prawa zwierząt", ma doniosłe samoistne znaczenie. Jest ono obecnie tym większe, iż rozważania dotyczące statusu zwierząt łączą się ściśle z rozwijającą się, wraz z postępem myśli ekologicznej, ogólną refleksją nad stosunkiem człowieka do przyrody.
Prof. dr hab. Hubert Izdebski
Wielokulturowość spostrzegana jest jako bogactwo i szansa rozwoju współczesnych społeczeństw, ale rodzi też wiele problemów. Idee i praktyka edukacji międzykulturowej eksponują przede wszystkim pozytywne strony i prorozwojowe możliwości wielokulturowości. Sprawom tym poświęcona jest obszerna literatura – w tym seria publikacji „Edukacja Międzykulturowa”. W pracach z zakresu pedagogiki międzykulturowej – rozumianej jako subdyscyplina nauk pedagogicznych – oraz edukacji międzykulturowej – jako obszaru praktyki społecznej – dostrzegane są również liczne problemy, które występują w wielokulturowym świecie. Ten tom dotyczy właśnie głównie zjawisk trudnych, konfliktowych, nękających społeczeństwa wielonarodowe, wieloetniczne, wielowyznaniowe – ogólnie określane jako wielokulturowe.
Fragment Wprowadzeni
Książka [...] udanie łączy zamiar relacjonowania zaawansowanych postaw poznawczych i rozwijania narracji, która – mając charakter polemiczny i krytyczny – wychodzi zarazem naprzeciw potrzebom dojrzałej dydaktyki uniwersyteckiej [...]. Wyróżnia się na tle wielu innych swoim otwartym zaproszeniem do podjęcia na serio, bez niedomówień i kamuflażu rozmaitych problemów akademickiej humanistyki jako teorii i praktyki budowy środowisk i kształtowania typów wspólnot [...]. Spór o podjęte w niej bardzo zasadnicze problemy kondycji humanistyki akademickiej winien toczyć się na serio i publicznie, a nie tlić gdzieś w zakamarkach pokątnych krytyk i środowiskowych plotek.
Z recenzji wydawniczej
prof. zw. dr. hab. Aleksandra Nałaskowskiego
Dzieje Kresów i granicy państwa polskiego na wschodzie od czasów najdawniejszych do roku 1945 Nowa książka Henryka Dominiczaka jest pierwszą pozycją monograficzną obejmującą całościowo, choć syntetycznie, bardzo złożoną problematykę dziejów kresów i granicy Rzeczypospolitej na Wschodzie od czasów najdawniejszych po rok 1945. Polska wkroczyła na te ziemie zabużańskie w drugiej połowie XIV wieku w wyniku: 1) spadku dziedzicznego Kazimierza Wielkiego, który po Piaście mazowieckim otrzymał Ruś Halicką ze Lwowem; 2) zawarcia unii z Litwą wraz z podbitymi przez nią rozległymi obszarami Rusi. Powstało wówczas zjednoczone państwo polsko-litewskie rozciągające się od Bałtyku po Morze Czarne, a na Wschodzie sięgające granicami poza Dniepr. Polska nie podbiła tych ziem, jak to usiłuje wmawiać historiografia rosyjska, lecz stała się ich współwłaścicielem drogą legalną, zgodnie z panującym ówczesnym prawem międzynarodowym. Obejmując te ziemie, Polska traktowała je jak własne na Zachodzie pilnie je zagospodarowując oraz broniąc. Unia z Litwą to nie tylko chwała wielkości i potęgi stworzonego państwa polsko-litewskiego, lecz ogromny wkład Polski materialny i ludzki w zagospodarowanie, ucywilizowanie i obronę tego terytorium, często odbywany kosztem ziem rdzennych Polski. Sytuacja była tam wielce skomplikowana wewnętrznie (duże zniszczenia, problemy etnograficzne, religijne i polityczne) i zewnętrznie zagrożenia ze strony Tatarów, Turków, Moskwy, Szwedów i zakonu krzyżackiego. Mimo wielu trudności państwo polsko-litewskie przetrwało ponad czterysta lat (13851795; padło dopiero w wyniku zmowy trzech potężnych zaborców ówczesnej Europy. Znaczne obszary ziem tego państwa (około 170 tys. km2) przyłączyła w roku 1920 II Rzeczpospolita. Pamięć o ogromnym wysiłku pracy rąk i poświęceniu obrony tych ziem przez polskich przodków, których dziesiątki tysięcy tam poległo bądź zostali wchłonięci przez nację rosyjską, nie powinna nigdy zaginąć.
Sprawami Ukrainy, poza kwestiami wyborczymi, nigdy szczególnie się nie interesowałem. Nigdy też nie przypuściłbym, że pojadę tam w czasie wojny, jak to określiła jedna z bohaterek tej książki w czasie marnym. Bo on tam rzeczywiście taki jest: marny dla ludzi, ich życia, emocji. Z tej marności wyłania się moim zdaniem obraz nieoczywisty, który chciałem pokazać poprzez rozmowy przeprowadzone z ludźmi tam, na miejscu. W książce nie rysuję społeczno-politycznego obrazu Ukrainy nie mam ani takich kompetencji, ani możliwości. Cenne wydają mi się za to poczynione obserwacje jednostkowe, będące fotografiami tamtejszej rzeczywistości przynajmniej dla mnie zaskakującymi, stojącymi w kontrze do obowiązujących, popularnych medialnych narracji o Ukrainie i Ukraińcach. Dla bezpieczeństwa moich rozmówców ich imiona, pseudonimy, miejsca i okoliczności rozmów zostały zmienione tak, aby uniemożliwić ich identyfikację. Starałem się za to zachować dokładny sens wypowiedzi i emocje, które przy tym ujawniali.
W książce poruszono temat polsko-niemieckich stosunków politycznych i gospodarczych w latach 1989–2005 przez pryzmat zmian, które zachodziły w systemach politycznych Polski i Niemiec w rzeczonym przedziale czasowym. Przedstawiono wpływ otoczenia wewnętrznego i zewnętrznego polskiego i niemieckiego systemu politycznego na działania podejmowane przez decydentów politycznych, a także znaczenie tych działań dla społeczeństw obu państw oraz podmiotów tworzących system międzynarodowy.
Recenzowana monografia odnosi się do problematyki mającej szczególnie istotne znaczenie z perspektywy podmiotów rynku farmaceutycznego, a mianowicie do rękojmi należytego prowadzenia apteki ogólnodostępnej. Przesłanka ta jest kluczowa dla oceny dopuszczalności prowadzenia apteki ogólnodostępnej i stanowi swego rodzaju klauzulę ograniczającą swobodę prowadzenia działalności gospodarczej (w tym wypadku działalności farmaceutycznej). Jak każde ograniczenie wolności, także i ta przesłanka powinna być poddana wszechstronnej analizie prawnej. Autorom udało się z tego ambitnego zadania wywiązać wzorowo, gdyż w pracy przed-stawiono nie tylko normatywny model rękojmi należytego prowadzenia apteki ogólnodostępnej, ale również dokonano wykładni pojęcia „rękojmi należytego prowadzenia apteki ogólnodostępnej” na podstawie konstytucyjnych standardów. Przedstawiono także wymogi posiadania rękojmi należytego prowadzenia apteki przez kierownika apteki oraz podmiot prowadzący aptekę ogólnodostępną, jak również zagadnienie przeniesienia zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej z perspektywy przesłanki rękojmi należytego jej prowadzenia oraz problemy temporalne związane ze stwierdzeniem posiadania przez podmiot prowadzący aptekę ogólnodostępną rękojmi jej należytego prowadzenia. (...) Wysoko należy ocenić aktualność i merytoryczny poziom opracowania. Dostrzec należy, że w Polsce brakowało monografii, która odnosiłaby się do całościowego ujęcia tematyki pracy. Na podkreślenie zasługuje nowatorski i niezwykle aktualny charakter książki osiągnięty dzięki odniesieniu się jej autorów do licznych orzeczeń, poglądów doktryny, ich oceny i prezentowanych wniosków.
Fragment recenzji dr. hab. Pawła Kuczmy, prof. UZ
Niniejszy dyskurs Szczepan Kutrowski potraktował jako okazję do tego, by pragmatycznemu łączeniu możności z niemożliwością przeciwstawić argumenty, które wydobywają na wierzch znaczenie tego, co jest potencjalnością w ogóle i co wobec tego, co się przydarza, ma moc wiążącą. Nie da się inaczej przybliżyć do rzeczywistości świata życia, jak tylko poprzez traktowanie potencjalności jako na tej drodze nie do zbycia. Dla nauki nie jest to żaden problem, takie w świat życia wejrzenie, bo życie w niej traktowane jest jako niemające desygnatów. Wraz jednak z filozofią egzystencjalną, jej wglądem w to, co jest niekonceptualne w doświadczeniu jednostkowym, to, co pojawia się potencjalnie, co dowodzi wolności człowieka, na ogarnięcie go pełną uwagą w ludzkim życiu czeka. Niekonceptualnymi mogą być zarówno drogi, na których wkroczenie ktoś się decyduje, jak i sprawy metafizyczne, sama apoteoza życia, której ktoś wiernie dopinguje. Rozmaicie niekonceptualność bywała ujmowana. Blaise Pascal ujął ją w ramach korzyści, jakie się osiąga, nie zaprzeczając istnienia Boga i w oparciu o jego istnienie modelowania swych stosunków z ludźmi, a nawet, w oparciu o nie, poznawanie samego Boga. Tak cały świat do gry się wprowadza i jego demokratyczne urządzania. Potencjalizowanie się tego, co w świecie życia się zjawia, stawia windowanie się do góry na szczytach świata wartości pod znakiem zapytania. Bo są w życiu sytuacje, w których trzeba siebie wypróbować, by móc orzekać, co jest ważne, co się potencjalizuje. Choć stale za działaniami w skali masowej się goni i tego, co pojawia się, nie bierze, po stronie interesów kliki się staje, od natury ucieka, ślepy wid bierze za przewodnika, na kulturę Drugiego kicha, z używek korzysta, to jednak także ma się szansę ku ruchowi myśli szlusować, swoje pasje realizować. W niniejszym dyskursie autor swoje płaskorzeźbienie uznał za drogę, jaką może stać się potencjalnienie. Na szlak „świadomości horyzontalnej”, za sprawą swych pasji, się wkracza, czyli antycypujemy to, co potencjalne, co tkwi u jego korzeni, co buduje człowieczeństwo. Świat życia ma swych szermierzy. Należy do nich Lech Ostasz, który w obszary potencjalności wejrzał poprzez dokonania nauk przyrodniczych. Autor odnalazł też postać norweskiego krytyka sztuki K. Roeda, piewcy idei solidaryzowania się ludzi. Nie ma dla wielu współcześniaków istnienia potencjalności, czyli istnieje tylko niemożliwe. I choć istnieją pragmatyczni moraliści, dla których zawsze „als ob”, ambiwalencję daje się zastosować, gdy ktoś ku potencjalności się chyli, to jednak też swej niezależności w myśleniu szans dawanie, za swymi marzeniami podążanie, ludzkimi wzlotami ducha niepogardzanie, różnic, między ludźmi istnieją na to, ile prawdy w sobie sztuka, się uwrażliwianie, jak koresponduje ona z przekazem religijnym uwagi zwracania i na to, co one mają razem do powiedzenia o pleniącym się autorytaryzmie – to nie są zjawiska, na których gruncie można mówić o zaistniałej w mózgu człowieka „siwiźnie”. Solidność bycia tam, gdzie potencjalności kram, to zarazem dostojeństwo człowieczeństwa. I nie jest to dowodem jakiegoś poznawczego szaleństwa, ale powagi życia. Dla niej potencjalność nie jest zjawiskiem do zbycia.
Monografia poświęcona jest funkcjom pierwszoosobowej narracji w angielskiej prozie przełomu XIX i XX wieku. Okres ten to zmierzch powieści obyczajowej, która była dominującym gatunkiem w okresie wiktoriańskim, i pojawienie się nowego typu prozy, nawiązującej do tradycji angielskiego romansu
i zdominowanej przez przygodową akcję. „Nowy romans”, jak niekiedy jest określany, obecnie kojarzony głównie z literaturą popularną (literatura grozy, detektywistyczna, przygodowa, fantastyczno-naukowa), w istocie był początkowo uznaną alternatywą (obok powieści psychologicznej i naturalistycznej) dla zautomatyzowanych konwencji wiktoriańskiej powieści obyczajowej. Miejsce trzecioosobowego narratora wszechwiedzącego, typowego dla powieści wiktoriańskiej, zajmuje tu narrator pierwszoosobowy, o ograniczonej wiedzy, najczęściej bezpośredni uczestnik zdarzeń, o których opowiada. Narracja w nowego typu prozie koncentruje się nie tylko na akcji, ale także na poczynaniach samego narratora – a więc i na sytuacji narracyjnej, same zaś utwory odznaczają się często wysoką samoświadomością co do swojej oryginalności i uporządkowań. Przy tym samoświadomość ta ujawnia się przede wszystkim na poziomie sytuacji narracyjnej – pierwszoosobowy narrator komentuje zarówno sam proces spisywania zdarzeń, jak i fakt przeznaczenia swoich zapisków do druku, funkcjonując jako alter ego samego autora. Monografia proponuje analizy wybranych utworów tego okresu, koncentrując się nie tylko na wykorzystanych w nich technikach narracyjnych, ale także umieszczając owe teksty w bezpośrednim kontekście literacko-kulturowym
[…] Shen Si należy postrzegać jako podstawową kategorię myślenia związanego z twórczością artystyczną. Można na nie patrzeć z dwóch perspektyw, wąskiej i szerokiej. Ta pierwsza odnosi się do cech myślenia, sposobu działania umysłu i stanu psychicznego, który sprzyja tworzeniu artystycznych arcydzieł. Druga skupia się na uniwersalnym objawieniu cech myślenia, procesów myślowych i psychologicznego stanu twórczości artystycznej, obejmujących ważne elementy refleksji nad twórczością artystyczną, takie jak: doświadczenie estetyczne i artystyczne skojarzenia, artystyczna konceptualizacja, inspiracje do tworzenia, tworzenie obrazów w umyśle, a nawet estetyczne spełnienie. Co więcej, jest to również dynamiczne przedstawienie procesu myślenia kreacji artystycznej.
Fragment „Wprowadzenia”
Chińska terminologia ideologiczna i kulturowa [...] uosabia unikalny sposób myślenia i strukturę rozumowania narodu chińskiego oraz stanowi symbol chińskiego dyskursu i ideologicznej ekspresji. W swojej długiej historii Chiny stworzyły własną tradycję kulturową i strukturę akademicką, a chińska terminologia ideologiczna i kulturowa jest ich krystalizacją. Tylko poprzez dokładne zrozumienie subtelności tych terminów możemy naprawdę zrozumieć chińskie społeczeństwo oraz pojąć głęboki sens jego kultury i sposób, w jaki Chińczycy myślą i się zachowują. Dlatego by móc badać [...] problemy Chin, musimy zrozumieć pojęcia i terminy, które odnoszą się do samych Chin, oraz wyjaśnić ich wyjątkowe konotacje. W związku z tym szczególnie znaczącym zadaniem stało się organizowanie, badanie i tłumaczenie terminów ideologicznych i kulturowych o bogatych odwołaniach.
Han Zhen
dyrektor Komitetu Akademickiego Pekińskiego Uniwersytetu Pedagogicznego,
były rektor Pekińskiego Uniwersytetu Studiów Zagranicznych
Około 80 lat temu niemieccy filozofowie Alfred Weber i Karl Jaspers niezależnie od siebie opracowali koncepcję, którą ten ostatni nazwał „Epoką Osi”, argumentując, że Grecja, Indie i Chiny – mniej więcej w tym samym czasie, od VIII do III wieku p.n.e. – doświadczyły głębokiej duchowej transformacji, której wynikiem były początki filozofii. Choć pozornie niezależne od siebie, każda z tych trzech kultur rozwinęła nowe koncepcje, które ukształtowały następne stulecia i tysiąclecia. Jaspers zaproponował ideę jednolitej historii ludzkości, w której trzy kultury założycielskie Eurazji poruszały się w tym samym rytmie, bez hierarchii i współzależności. Ani Weber, ani Jaspers nie rozwinęli jednak wyjaśnienia tej pozornej koincydencji kultur. Główną intencją ich argumentacji było wskazanie na podobieństwo tych zjawisk i obalenie europocentrycznych poglądów o europejskiej wyższości. Mam nadzieję, że seria Kluczowe pojęcia w chińskiej myśli i kulturze, która – jak mi powiedziano – powstała w odpowiedzi na sugestię Niemca Thorstena Pattberga, pomoże nam lepiej zrozumieć te zmiany, prowadząc do powstania ujednoliconej teorii, która mogłaby wyjaśnić pozorny zbieg okoliczności „Epoki Osi”.
Michael Crook
przewodniczący Międzynarodowego Komitetu
Promocji Chińskiego Przemysłu Kulturowego
Książka dokumentuje spotkania absolwentów rocznika 1976 na kierunku historia. Obecne wydanie zostało uzupełnione o fotografie i wspomnienia ze zjazdu, który został zorganizowany 6 czerwca 2025 roku.W trakcie zarówno tego spotkania, jaki i poprzedniego zjazdu (22 stycznia 2016 roku) dzięki uprzejmości marszałka województwa kujawsko-pomorskiego Piotra Całbeckiego absolwenci zgromadzili się w dawnej sali wykładowej 208 w obecnej, odrestaurowanej siedzibie Urzędu Marszałkowskiego Województwa Kujawsko-Pomorskiego w Toruniu, a dokładniej w jego skrzydle zachodnim, gdzie przez kilkadziesiąt lat mieścił się Wydział Nauk Historycznych.
Recenzowana monografia ma szansę stać się wartościową pozycją na polskim rynku wydawniczym, stanowiąc istotny przyczynek do poznania i zrozumienia przez ogół czytelników (a więc nie tylko wąskie grono naukowców i ekspertów) przesłanek oddziałujących na kształt polityki zagranicznej Litwy w okresie o szczególnym znaczeniu we współczesnych dziejach Polski, Europy i świata, ze względu na dynamiczny wzrost zagrożenia bezpieczeństwa ze strony Rosji. Układ pracy, logika myśli przewodniej, sposób prowadzenia narracji i klarowność popierających ją przykładów, sytuują recenzowaną monografię wśród dzieł o wysokiej wartości merytorycznej.
Fragment recenzji wydawniczej dr hab. Bartłomieja H. Toszka,
prof. Uniwersytetu Szczecińskiego
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
