W tej strefie zapraszamy czytelników tak zwane artystyczne dusze po książki z kategorii Sztuka. Polecamy szereg publikacji o sztuce i jej historii,ciekawostki i portfolia artystów, eseje, albumy, książki o malarstwie, rzeźbiarstwie, architekturze oraz histoii fotografii. Biografie ciekawych artystów, książki i powieści przedstawiające fascynujące losy malarzy i osób uwiecznianych na obrazach. W tym dziale tylko ksiązki ze sztuka w tle.
Muzykoterapia to – moim zdaniem – fascynująca dziedzina. Połączenie nauki i sztuki, pogranicze różnych dyscyplin, intensywnie międzyludzka praktyka, uzasadniana w rozmaitych kontekstach, wielowymiarowe badania... Niełatwo muzykoterapię zaszufladkować, uporządkować, jednoznacznie objaśnić. Mam nadzieję, że ta książka spełni – choć trochę – rolę przewodnika po muzykoterapeutycznych zagadnieniach. Wprowadzenie do muzykoterapii stanowi w pewnej mierze zmodyfikowaną wersję rozprawy doktorskiej, zatytułowanej Muzykoterapia a funkcjonowanie społeczne dzieci i młodzieży z zaburzeniami emocji i zachowania, napisanej przeze mnie pod kierunkiem prof. Barbary Kamińskiej (przewód doktorski przeprowadzono na Uniwersytecie Muzycznym Fryderyka Chopina w Warszawie, recenzenci: prof. Zofia Konaszkiewicz, prof. Katarzyna Krasoń). Książka składa się z trzech części. Pierwsza z nich obejmuje problematykę definicji muzykoterapii, przedstawia jej podstawy teoretyczne, zawiera zwięzły opis stosowanych w praktyce modeli i technik muzykoterapeutycznych. Charakterystyka procesu terapeutycznego wraz z wyjaśnieniem jego kluczowych elementów stanowi treść części drugiej. Fragment ostatni prezentuje możliwości stosowania muzykoterapii w kontekście konkretnych grup: dzieci i młodzieży, dorosłych i osób starszych. Ze względu na zakres moich zainteresowań najwięcej miejsca poświęciłam muzykoterapii dzieci i młodzieży z problemami, które określa się jako zaburzenia emocji i zachowania oraz niedostosowanie społeczne. Praktyczna praca muzykoterapeutyczna z tymi młodymi ludźmi jest dla mnie nieustanną przygodą, inspiruje mnie życiowo i dostarcza mi wiele satysfakcji. Rozdziały poświęcone muzykoterapii z osobami dorosłymi z zaburzeniami psychicznymi oraz seniorami z pewnością zasługują na poszerzenie; liczę na to, że w polskim środowisku muzykoterapeutycznym ktoś poświęci im osobną monografię. Mam nadzieję, że książka ta okaże się pożyteczną lekturą zarówno dla studentów muzykoterapii, jak i dla działających już zawodowców. Autorka
Legendarna aktorka porno, Linda Lovelace, opowiada historię swojego życia. Zainspirowała ona twórców filmu fabularnego Lovelace, z Amandą Seyfried w roli tytułowej.
Linda Boreman miała zaledwie dwadzieścia jeden lat, kiedy poznała Chucka Traynora, mężczyznę, który odmienił jej życie. Niespełna dwa lata później dziewczyna, która w liceum sporadycznie umawiała się na randki, błyskawicznie zyskała sławę, o jakiej nie marzyła w najśmielszych snach… czy raczej w nocnych koszmarach. Linda Boreman zmieniła się w Lindę Lovelace, międzynarodową gwiazdę filmów dla dorosłych. Bezprecedensowy sukces produkcji Głębokie gardło sprawił, że porno przeniknęło do głównego nurtu kinematografii, a nazwisko Lovelace stało się powszechnie znane. Nikt jednak, począwszy od słynnych gwiazd, które przyjęły film z ciekawością, a skończywszy na ustawiającej się w długich kolejkach przed kinami publiczności, nie znał prawdy o tym, co się działo poza zasięgiem obiektywu kamery.
Zniewolona przez mężczyznę, który wziął z nią ślub, aby przejąć nad nią całkowitą kontrolę, Linda była okrutnie i regularnie bita, poddawana hipnozie i gwałcona. Mąż groził jej oszpeceniem i śmiercią przy użyciu noża i pistoletu, aby zmusić ją do niewyobrażalnych perwersji.
Minęły lata, nim Linda zdołała wyjść z ukrycia i opisać swoją historię będącą w istocie pełnym zdrad i przemocy horrorem. W efekcie świat pornografii zatrząsł się w posadach, a samej Lindzie zajrzała w oczy śmierć…
Historia Lovelace nie jest szczęśliwa. Autorka została przemocą wciągnięta do przemysłu pornograficznego przez Chucka Traynora, który ją bił, gwałcił i zmuszał do prostytucji. Gdy w końcu napisała autobiografię, ujawniła światu swoje doświadczenia, a sama stała się zagorzałą orędowniczką walki z pornografią.
Vogue
„Opisy skrajnej przemocy wywołują szok, ale także wymienione przez autorkę nazwiska”.
The Daily Telegraph
Książka zawiera referaty wygłoszone podczas XII Krakowskiej Konferencji Metodologicznej, pt. Nauka i kultura masowa. Dotyczą one śmiertelnego zagrożenia, jakie dla nauki, której celem jest poszukiwanie i przekazywanie prawdy, stanowi w mediach pełna dominacja formy spektaklu. Całość została podzielona na dwie części. W pierwszej znalazły się referaty na temat relacji między nauką a mediami, w części drugiej – odnoszące się do problematyki popularyzacji osiągnięć matematyki i fizyki.
Na każdym kroku spotykamy się z rzeźbami i zabytkami sztuki malarskiej, wyobrażającymi postacie biblijne, świętych, błogosławionych oraz osoby uznane za świątobliwe. Pełne ich są muzea, galerie sztuki, ulice, niekiedy nawet prywatne domy, kaplice przydrożne, a nade wszystko świątynie. Ze ścian kościołów spoglądają na nas z powagą liczni święci odziani w habity, powłóczyste szaty lub odarci z nich, poddawani najwymyślniejszym torturom lub pokutujący w niedostępnej samotni. W większości przypadków opatrzeni są niezrozumiałymi przedmiotami, które na pierwszy rzut oka wydają się jedynie wymyślną częścią kompozycji. Wiele z tych przedstawień dla współczesnego człowieka stanowi zbiór niezrozumiałych elementów, czasem czysto dekoracyjnych. A przecież każda z tych kompozycji, każdy z atrybutów niesie ze sobą przesłanie, istotną treść duchową, historyczną czy pouczenie moralne. Symbolika hagiograficzna może przemówić do współczesnego człowieka, jeśli ten na nowo odkryje zapomniany nieco język symboli. Leksykon niniejszy będzie pomocny dla badaczy symboliki chrześcijańskiej, dla artystów, hagiografów oraz znawców duchowości chrześcijańskiej, a także dla tych wszystkich, którzy, pragnąc zidentyfikować bezimiennych świętych spoglądających z obrazów, pociągnięci ich przykładem chcą osiągnąć bliskość Boga, czyli świętość.
Czy we współczesnych filmach można znaleźć wiarygodne portrety osób cierpiących na schizofrenię? Czy osoby z autyzmem rzeczywiście funkcjonują tak jak bohater filmu Rain Man? Z których filmów można czerpać rzetelną wiedzę na temat transseksualizmu? Czy wszystkie szpitale psychiatryczne wyglądają jak ten, w którym rozgrywa się akcja Lotu nad kukułczym gniazdem? Filmy są ważnym źródłem wiedzy o różnych formach psychopatologii, silnie oddziałują na społeczną percepcję zaburzeń psychicznych. Bywają istotnym narzędziem edukacji w tej dziedzinie, choć niektóre przyczyniają się do utrwalenia pewnych mitów i błędnych przekonań. Ukazanie przeżyć i zachowania bohatera niejednokrotnie pomaga zrozumieć złożoność ludzkiej psychiki, wzbudza empatię wobec osób z chorobą psychiczną. Czasami jednak służy wyłącznie uatrakcyjnieniu fabuły – wtedy wywołuje w nas strach, utwierdza w poczuciu odmienności, a niekiedy po prostu bawi. Książka Kino i choroby psychiczne jest wspaniałym przewodnikiem po złożonym, fascynującym świecie psychopatologii. Zawiera podstawową wiedzę o problemach i zaburzeniach psychicznych zilustrowaną przykładami z ponad tysiąca – w większości powszechnie znanych – obrazów filmowych.
Karaoke (z japońskiego: pusta orkiestra) to forma zabawy dla milionów ludzi pragnących stać się na chwilę Madonną albo Sinatrą. Według Ugrešić karaoke nie potwierdza wcale demokratycznej idei, zgodnie z którą każdy może, jeśli tylko chce, lecz ideę odwrotną (choć równie demokratyczną): że każdy chce, skoro może.
Karaoke to zabawa dla tych, którzy nie zostawiają swojego podpisu, kryją się za anonimowością, pozostają w bezpiecznych granicach swych konformistycznych wspólnot konsumenckich. Odrywają się od własnego „ja”, wcielając się na chwilę w role stworzone dla dla nich przez innych. Kultura narcyzmu zmieniła się w kulturę karaoke, albo po prostu jest jej konsekwencją.
W swym eseju Dubravka Ugrešić zajmuje się ludzkimi działaniami, w efekcie których anonimowy uczestnik – poprzez powielanie istniejących wzorów kulturowych i korzystanie ze współczesnej technologii – osiąga stan zaspokojenia, gubiąc po drodze wszystkie narzędzia mogące uchronić go przed ekspansją wywłaszczających „ja” mechanizmów zarządczych. Uszczęśliwiony tłumek miłośników karaoke nie przeczuwa zbliżającej się katastrofy.
Ashley Judd jest aktorką filmową i teatralną, zdobywczynią wielu nagród, znaną z ról zarówno w hollywoodzkich przebojach (Amnezja z Samuelem L.Jacksonem) , jak i kameralnych filmach autorskich. Choć od dzieciństwa cierpiała na depresję, dopiero przed trzydziestką zdecydowała się na wizytę u psychiatry. Szczegółowo opisała pierwsze dni terapii i leczenie w szpitalu. Nie wystarczy powiedzieć, że nie miała łatwego dzieciństwa. Alkohol, narkotyki, hazard, zdrady, samobójstwo, a nawet zabójstwo to były problemy, z jakimi mierzyła się jej rodzina. W środku wydarzeń była mała Ashley, już jako dziecko bardzo wrażliwa i dojrzała, a nade wszystko potwornie samotna. Jej matka urodziła pierwsze dziecko w wieku 17 lat, mając poczucie, że to za wcześnie, więc nadal imprezowała, paliła trawkę i spotykała się z mężczyznami. W głębi duszy była nomadką i często zmieniała miejsce zamieszkania, dlatego dziewczynki tułały się za nią z miejsca na miejsce, kilkanaście razy w życiu zmieniając szkoły. Doświadczenie odrzucenia i braku poczucia własnej wartości wykształciło w Ashley potrzebę pomagania pokrzywdzonym. Po pierwszej wizycie w slumsach, hospicjach i burdelach południowowschodniej Azji wiedziała, że chce poświęcić się obronie najsłabszych. W swoich głęboko poruszających, na długo pozostających w pamięci wspomnieniach Ashley opisuje własną wędrówkę: od zagubionego dziecka do znanej na świecie gorącej orędowniczki praw uciskanych.
Nieautoryzowana biografia barbadoskiej wokalistki Rihanny. Jej kariera rozpoczęła się, gdy zauważył ją Evan Rogers – nowojorczyk współpracujący z takimi gwiazdami, jak Christina Aguilera, Jessica Simpson. Od razu zaproponował jej sesję nagraniową. Jej materiał demo zainteresował szefa Def Jam tak, że wokalistkę zaproszono na przesłuchanie i zaproponowano kontrakt płytowy. Sławę przyniósł jej singiel ‘Pon de Replay’ z debiutanckiego albumu ‘Music of the Sun’. 03 lipca 2013 Rihanna wystąpi w Polsce na Festiwalu Open'er. Gwiazda muzyki pop na Facebooku ma ponad 65 milionów fanów, a na You Tube jej teledyski obejrzano 3 miliardy razy. Rihanna sprzedała do tej pory ponad 41 milionów płyt i blisko 150 milionów utworów. ¼ singli wydanych przez Rihannę wylądowała na pierwszym miejscu setki Billboardu .
Najlepsza kolekcja kolorowych zdjęć z życia zespołu One Direction. Fotorelacja z życia zespołu ukazuje niezwykłą historię One Direction uchwyconą w 150 specjalnie wyselekcjonowanych fotografiach.
Harry Styles to 1/5 globalnej sensacji boysbandowej, której na imię ONE DIRECTION. Zespół, którego członkami są Niall Horan, Zayn Malik, Louis Tomlinson, Liam Payne oraz sam Harry, rozbłysł na firmamencie muzycznym po finałach brytyjskiej edycji X Factora w 2010 roku. Od tej pory chłopcy śpiewali w gigantycznych halach koncertowych na całym świecie, w których bilety były wysprzedane do ostatniego miejsca. Ich piosenki znajdują się na szczytach list przebojów, a w 2013 roku zespół wydaje już trzecią samodzielną płytę. Urodzony 1 lutego 1994 roku Harry jest często uważany za największego ulubieńca fanów 1D. Jego słodki chłopięcy wygląd i burza zmierzwionych włosów przyprawiają o zawrót głowy dziewczyny na całym świecie. Autorka książki uchyla rąbka sensacyjnej i inspirującej historii tego, jak zwykły nastolatek z angielskiego Cheshire podążał za swymi marzeniami aż na szczyt międzynarodowej sławy, otwierając sobie przy okazji drogę do serc milionów fanek.
Kościół wzniesiony na początku ubiegłego stulecia na poznańskim Łazarzu był ostoją polskości w okresie zaborów i podczas II wojny światowej. Zbudowany został w stylu neoromańskim, ale charakterystyczny ażurowy hełm wieży nawiązuje jednak do gotyku. Zaraz po wojnie kościół pełnił funkcję kościoła prymasowskiego. W 1945 r. kardynał August Hlond dokonał w nim nominacji administratorów apostolskich diecezji na terenie Ziem Odzyskanych.
Książka "Rób, to co kochasz. Jak wejść na drogę życia pasją" to niezwykle szczery zapis etapów zmiany w życiu młodego rapera Arkadio, który po radykalnej przemianie w wieku lat 17 wszedł na drogę życia pasją i talentami. Książka opisuje decyzje, które musiały zapaść, aby wyrwać się z nałogów oraz trudności, z którymi styka się każdy, kto zdecyduje się na dobre zmiany w życiu.
Jest to także garść praktycznych porad i pomysłów, jak radzić sobie z najtrudniejszymi etapami tej drogi, a także niezwykle pozytywne przesłanie człowieka, który jest szczęśliwy i chce swoim szczęściem dzielić się z innymi.
Zbiory Starej Pinakoteki powstały dzięki kolekcjonerskiej pasji kilku linii i kilku pokoleń panującego w Bawarii rodu Wittelsbachów, jednego z najstarszych rodów niemieckich. Na losy kolekcji miały wpływ rozmaite czynniki: zainteresowanie lub brak zainteresowania poszczególnymi malarzami czy szkołami, moda i osobiste upodobania kolekcjonerów, na koniec zwykły przypadek. Istotną rolę odegrały również wydarzenia historyczne: wojny, sekularyzacja, przejście władzy do innej linii rodu, kiedy zabrakło spadkobiercy. Tych, którzy stworzyli podwaliny zbiorów, interesowało malarstwo im współczesne. W wieku XVII kolekcjonerzy zachwycali się artystami włoskimi poprzedniego stulecia i malarstwem barokowym, zapomnieli o własnych artystach czasów wcześniejszych, a malarzy włoskich i niderlandzkich XV wieku nie znali. Dopiero na początku XIX wieku, w epoce romantyzmu, na fali powszechnego zainteresowania średniowieczem zwrócili się ku malarstwu niemieckiemu z czasów przed Dürerem i ku wczesnemu malarstwu niderlandzkiemu. Trzeba tu wspomnieć o nabytej przez Ludwika I kolekcji Boisserée, składającej się wyłącznie z dzieł „starych” twórców niderlandzkich i niemieckich. Pod koniec XIX wieku zwrócono uwagę na sztukę późnego renesansu i manieryzmu. Malarze francuscy i hiszpańscy nie cieszyli się większymi względami, a najcenniejsze nabytki malarstwa tych szkół pochodzą z XX wieku. Tworzenie kolekcji zapoczątkowali w 1528 roku książę Wilhelm IV von Wittelsbach (panował 1508–1550) i jego małżonka księżna Jacobaea von Baden. Postanowili ozdobić Lusthaus, letni pawilon w ogrodzie Rezydencji, serią obrazów o tematyce biblijnej i historycznej, które sławiłyby heroiczne czyny wybitnych mężów i cnoty niezwykłych kobiet. Pracowali nad tą serią najznamienitsi ówcześni artyści niemieccy, reprezentujący główne ośrodki artystyczne południowych Niemiec: Albrecht Altdorfer (Ratyzbona), Hans Burgkmair starszy i Jörg Breu (Augsburg), Barthel Beham (Norymberga), Melchior Feselen, Abraham i Hans Schöpferowie (Monachium) i inni. W 1529 roku Altdorfer ukończył swe słynne arcydzieło Bitwa Aleksandra, pierwszy obraz kolekcji. Cały cykl, składający się z 16 obrazów, był gotowy około 1540 roku. Do dziś zachowało się 14 tych obrazów– 11 znajduje się w jednej z sal Pinakoteki, 3 są w Muzeum Narodowym w Sztokholmie.
Wyjątkowość kolejnego tomu serii inwentarza zabytków sztuki sakralnej na ziemiach wschodnich dawnej Rzeczypospolitej polega na zawarciu w nim monografii jednego tylko obiektu – najważniejszej rzymsko-katolickiej świątyni Lwowa, czyli katedry łacińskiej.
Poza opracowaniem średniowiecznych dziejów jej powstania i wyposażenia, nowożytnych przekształceń (polegających na otoczeniu jej charakterystycznym wieńcem kaplic oraz całościowej barokizacji w latach 1765-1780), restauracji z końca XIX w. i konserwacji z okresu międzywojennego, publikacja prezentuje dzieje katedry aż do najnowszych czasów, w których stopniowo odzyskuje ona swój blask na skutek współczesnych prac konserwatorskich. Publikacja zawiera zwyczajowo obszerne opisy architektury, dekoracji malarskiej oraz rzeźbiarskiej. Weryfikuje wiedzę o wielu różnorodnych elementach wyposażenia wnętrza (np. kolekcji portretów oraz paramentów liturgicznych) i zestawia je z zachowanymi, ale często rozproszonymi obiektami. Uporządkowanie wiadomości historycznych pozwoliło na krytyczną analizę i ocenę dotychczasowego stanu badań oraz nakreślenie szerokiego zarysu problematyki artystycznej.
Podobnie jak we wszystkich poprzednich tomach, tekst opracowania ilustrują 844 często unikalne fotografie dokumentujące dawny i współczesny wygląd lwowskiej katedry łacińskiej.
Opracowanie inwentarza zabytków, a właściwie historyczno-artystycznej monografii katedry łacińskiej we Lwowie stanowiło zadanie o znacznie większej skali złożoności w stosunku do dotychczasowych doświadczeń w realizacji inwentarza sztuki Kościoła rzymskokatolickiego na terenie dawnego województwa ruskiego. Sama skala obiektu, tak z punktu widzenia architektury, jak i bogactwa wyposażenia, jest porównywalna z największymi lwowskimi kościołami zakonnymi, przede wszystkim Bernardynów i Dominikanów. Zasadniczą różnicę czyni natomiast ranga świątyni metropolitalnej i wynikająca z niej złożoność problematyki historycznej, a także ciągłość dziejów katedry, od w. XIV do XXI.
(ze wstępu)
W ciągu ostatnich dziesięciu lat zaszło w polskiej kulturze coś niezwykłego, czego konsekwencje
być może nie są zupełnie jasne. Dokonał się przełom. To, co w kwestii homoseksualności do tej
pory było trudne do wypowiedzenia, stało się przedmiotem debat, niekiedy sensownych, często
pełnych przemocy. Samo straszne słowo „homoseksualizm” ze słowa tabu zamieniło się w gadżet
telewizyjnych programów śniadaniowych.
Różowy język to przykład literackiej krytyki zaangażowanej, bo pisząc o homoseksualności i homofobii nie da się w dzisiejszej Polsce pozostać neutralnym. Warkocki pokazuje, jak przełom w myśleniu o homoseksualności dokonał się w najczulszym z możliwych barometrów – literaturze.
Autor analizuje jednak nie tylko utwory literackie, film i teatr, ale również język debaty publicznej. Wskazuje, że autorytety broniące dzieci przed gejami realnie szkodzą dzieciom i młodzieży w szkołach i jako takie mają symboliczną krew na rękach.
Książka łączy cechy, które połączyć niełatwo: jest gorąca i precyzyjna, zaangażowana i spokojna (nawet, gdy padają mocne słowa), pisana przez całą dekadę (z efektem in statu nascendi), koherentna w sensie zamysłu-spoiwa. To książka lokalna i przez to wiarygodna. I jeszcze o jednej cesze nie mogę nie wspomnieć. O ironii. O umiejętności wykorzystania języka homofobii przeciw niej samej i jej świadomym użytkownikom.
Prof. UAM dr hab. Katarzyna Kuczyńska-Koschany
Z jednej strony Różowy język jest refleksją na temat dyskursywnego i politycznego statusu mniejszości seksualnych, z drugiej zaś stanowi meta-komentarz do używanych w tej materii - w szeroko pojętej polskiej sferze kulturowej - narzędzi teoretycznych. [...] Płynny i wartki nurt tekstów emanuje eseistycznym jouissance, któremu czytelnik chętnie się oddaje.
Prof. Joanna Niżyńska, Harvard University
Jak rewolucja technologiczna XX wieku głęboko przeobraziła sztukę i jak wymusiła przewartościowanie materialnej podstawy dzieła?
Elżbieta Wysocka sugestywnie pokazuje zmianę tradycyjnej postaci dzieła – opartej na trwałości jego fizycznego fundamentu – na współczesne formaty cyfrowe, będące odwrotnością cech konwencjonalnych. Niezmienne pozostaje najważniejsze pytanie archiwisty – konserwatora o zachowanie tożsamości dzieła, jego niezbywalnych właściwości w procesie „przepisywania” na nowy nośnik.
Podstawą proponowanej przez autorkę teorii i praktyki konserwatorskiej jest przeformułowana refleksja o sztuce.?
Celem autorki było uchwycenie mechanizmów pluralizacji medialnej przestrzeni publicznej w skali globalnej, regionalnej oraz lokalnej. Proponowana Czytelnikowi książka śledzi i analizuje strategie przenikania do głównego nurtu medialnych reprezentacji, które nie tylko ukazują Innego, ale także stanowią jego samodzielny i niezależnie kształtowany głos. W cyklu analiz prowadzonych w paradygmacie medioznawczym i antropologicznym, skupiając się na telewizyjnych tekstach, ale także ich kontekście, dopuszczając do głosu ich twórców oraz widzów autorka próbuje uchwycić medialny pejzaż w konkretnym momencie historycznym.
Branding narodowy, telewizja pograniczna realizowana w międzynarodowych koprodukcjach oraz programy dla mniejszości narodowych i etnicznych potraktowane zostają jako rozbijające homogeniczność medialnego dyskursu teksty, w których Inny mówi sam o sobie pluralizując sferę medialną i rozbijając panujące w niej etnocentryczne światoobrazy.
Magalena Zdrodowska – antropolog i medioznawca, doktor nauk o sztuce; adiunkt w Instytucie Sztuk Audiowizualnych Uniwersytetu Jagiellońskiego; obecnie zajmuje się skomplikowanymi relacjami głuchych i technologii.
Tom "Na marginesie życie", zamykający wspomnieniową trylogię, to dramatyczna opowieść o tym, jak przebiegała nierówna walka Grzesiuka z gruźlicą. Jak przystało na twardziela, nie poddawał się chorobie. Zachował poczucie humoru, optymizm, zadziorność i czerpał z życia pełnymi garściami, mimo pogarszającego się stanu zdrowia. Wielomiesięczne pobyty w sanatorium i operacje nie spełniły, niestety,, pokładanej w nich nadziei.
Kraków okresu międzywojennego, jak żadne inne miasto w Polsce, ma wyjątkowo obszerną dokumentację fotograficzną. Z wojennej pożogi ocalało bowiem niemal 200 tysięcy zdjęć z archiwum Agencji Fotograficznej ,,Światowid"", należącej do największego w międzywojennej Polsce koncernu medialnego Ilustrowanego Kuriera Codziennego. Dziś znajdują się one w zbiorach Narodowego Archiwum Cyfrowego i Muzeum Historycznego Miasta Krakowa. Kraków tamtych lat uwieczniali także znakomici fotograficy, tacy jak Stanisław Kolowca, Stanisław Mucha czy Adam Karaś. W niepodległość wkraczał Kraków z całym bogactwem tradycji i wielowiekowym dorobkiem kulturowym. Był duchową stolicą odrodzonego państwa. Na co dzień jednak życie toczyło się tu jak w setkach innych miast. Zapraszamy więc na gwarny Rynek Główny, na ulice, gdzie dorożki mijały się z automobilami, i do żydowskiego Kazimierza, którego dzisiaj już nie ma. Zapraszamy na uroczystości patriotyczne uświetnione paradami wojskowymi, harce Lajkonika czy barwne obchody Dni Krakowa. Znużonym proponujemy spacer po Plantach. Taki Kraków - pełen życia, a zarazem bogaty w historyczne pamiątki - utrwalono na prezentowanych w albumie fotografiach.
Soc, pop, post. Portrety gwiazd to kobiecość, historia, popkultura, to portrety dziewięciu gwiazd polskiej muzyki rozrywkowej. Intymność i tryb zwierzeń splata się z wymiarem społecznym i przemianami zbiorowej wyobraźni. Kobiecość to inne, prywatne spojrzenie na otaczającą rzeczywistość, alternatywne podejście do dominujących wydarzeń politycznych. Historia to zapisane momenty przesileń w polskich dziesięcioleciach: lat 50, 60, 80 i 90. Popkultura to gwiazdorstwo, moda, mocny przekaz emocjonalny i proste odpowiedzi na zbiorowe tęsknoty i marzenia. Soc, pop, post. Portrety gwiazd to reporterskie ,,portrety momentalne"", datowane ślady dni, lat, miejsc, emocji i nastrojów. To gromadzone i zapisywane przez ostanie 25 lat archiwum spotkań, rozmów, faktów i wyobrażeń. Archiwum osobliwe, bo prezentujące pamięć rozproszoną, gromadzącą rzeczy pozornie błahe, ulotne równie pieczołowicie jak i te poważne, przemieniające historię. Subiektywna kolekcja spotkań z artystkami o znaczącej sile oddziaływania na styl popularnej muzyki i sceniczne formy jej przedstawiania.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
