W tej strefie zapraszamy czytelników tak zwane artystyczne dusze po książki z kategorii Sztuka. Polecamy szereg publikacji o sztuce i jej historii,ciekawostki i portfolia artystów, eseje, albumy, książki o malarstwie, rzeźbiarstwie, architekturze oraz histoii fotografii. Biografie ciekawych artystów, książki i powieści przedstawiające fascynujące losy malarzy i osób uwiecznianych na obrazach. W tym dziale tylko ksiązki ze sztuka w tle.
„Teatr był zawsze ważną częścią życia społecznego i politycznego Polski w XX wieku. Tak było w okresie międzywojennym, tak też po II wojnie światowej. Teatr polski, w tym krakowski, po roku 1945 towarzyszył ważnym wydarzeniom oraz poczynaniom nowej władzy. Był zwierciadłem, w którym odbijała się niełatwa rzeczywistość. Ukazywał zachowania społeczne i temperaturę działań władzy, oczekiwania i nadzieje obywateli, stan akceptacji i jej braku. Był wreszcie wentylem bezpieczeństwa, pozwalającym obywatelom zachować w ciężkich okresach, m.in. stalinizmu, tożsamość narodową i własne poglądy. Ale był też obrazem serwilizmu części społeczeństwa i jego postaw konsumpcyjnych. Jakie więc było jego oblicze? O tym właśnie jest ta książka.”
Marian Toporek
Na tytułowy „Śląski witraż” składają się teksty, przedstawione w porządku chronologicznym, będące swego rodzaju reakcją etnologa na istotne problemy, zjawiska i procesy zachodzące w górnośląskiej grupie regionalnej; ze smutkiem dodam, że darzone znikomą uwagą śląskich przedstawicieli tej dyscypliny. Z wdzięcznością przyjmuję zatem fakt prymarnego zainteresowania tą problematyką ze strony periodyku „Etnografia Polska”, a także „Kontekstów. Polskiej Sztuki Ludowej” i obecnej inicjatywy wydawnictwa „Śląsk”.
Marian Gerlich
Utwory zawarte w niniejszym zeszycie zgrupowano według narodowościkompozytorów - Francja, Włochy, Niemcy; pozwoli to uczniom dostrzec pewneodrębności stylistyczne. Taki układ nie pozwala na przestrzeganie zasadyścisłego stopniowania trudności; pedagog zdecyduje według swego uznania, wjakiej kolejności uczeń ma opracowywać utwory zbioru.
W języku rosyjskim słowo „lubow” oznacza zarówno miłość, jak też imię autorki i już to wskazuje na pikantną dwuznaczność historii, którą czytelnik znajdzie w pamiętnikach uwielbianej przez mieszkańców ZSRR odtwórczyni głównych ról w takich filmach jak „Świat się śmieje” czy „Wołga, Wołga”.
Romans Stalina i artystki był skrzętnie skrywaną tajemnicą. Sama Orłowa zastrzegła, że jej wspomnienia mogą się ukazać dopiero po 25 latach od jej śmierci.
Książka, którą przemycono do Chin, mało nie przepadła w czasach rewolucji kulturalnej. Co połączyło czołową radziecką artystkę i ojca narodu? Co widzi zakochana kobieta w mężczyźnie, przed którym innych paraliżuje lęk? Czy Stalin miał inne, bardziej „ludzkie” oblicze?
Ta książka udowadnia, że najciekawsze historie pisze życie.
Filmy o miłości? Pokażcie taki, w którym miłości nie ma.
Ona wysyła mu sygnał, on ją bierze za rękę, między nimi kawałek polskiego życia i już na ekranie wyświetla się opowieść nie do zapomnienia. Romans nie do podrobienia. Panicz i włościanka, alkoholik i współuzależniona, przodownik murarski i dziewczyna od krów, bandyta i prostytutka, powstaniec i łączniczka, adiunkt i studentka, ksiądz i zakonnica… Uniesienia i cierpienia na kilogramach celuloidu. A najciekawsza miłość jest wtedy, gdy kończy się w filmie, lecz dalej trwa poza ekranem. I o tym też jest ta książka…
Znawca filmu Wiesław Kot odkrywa przed nami świat miłości w polskim kinie, oprowadzając czytelnika po trzydziestu filmach o miłości w jej rozmaitych obliczach: pocztówkowej, nieszczęśliwej, obsesyjnej, uwikłanej w epokę historyczną, niekiedy pięknej, a czasem kalekiej, a nawet tej, do której nigdy nie doszło.
Używając historycznych przykładów architektury, urbanistyki i kształtowania krajobrazu, Projektowanie architektury w ujęciu analitycznym pozwala studentom i profesjonalistom na rozpoznanie czynników, które wpływają na decyzje projektantów, a także pokazuje ich związek ze skończonym projektem.
Książka składa się z sześciu rozdziałów, poświęconych zagadnieniom: porządku i kompozycji, funkcjonalności, strukturze, typologii, kontekstowi i technikom analizy. Autorzy wprowadzają analityczny rysunek jako sprawdzony przez czas środek uzyskiwania wglądu w procesy projektowania, prezentując łącznie ponad 100 takich rysunków.
Jak daleko się posunął, by uniknąć obowiązkowej służby wojskowej?
W jaki sposób zdobywał trawkę za komuny i dlaczego z imprez wracał polewaczkami?
Czym zakończyła się przygoda z Doris i Kobrą w jednym z kultowych hoteli epoki PRL?
Zabawny jak zawsze, szczery jak... rzadko. Andrzej Krzywy: człowiek-ikona.
Lider De Mono, jednego z najpopularniejszych zespołów w „nowej Polsce",
Zaprasza do świata, w którym główne role grają muzyka, zabawa i miłość.
Na początku XX wieku katedra funkcjonującej nad Pełtwią od średniowiecza społeczności ormiańskiej poddana została gruntownej przebudowie. Charyzmatyczny duszpasterz, który stał na czele katedry biskup Jan Teodorowicz do współpracy zaprosił wybitnych artystów, kluczowych przedstawicieli środowiska Młodej Polski. Za architektoniczną stronę przebudowy i nadanie jej rysu wschodniego odpowiadał Franciszek Mączyński, najważniejszy krakowski projektant epoki secesji i wczesnego modernizmu. Dekoracje w prezbiterium, m.in. mozaiki w kopule przygotował Józef Mehoffer. Uzupełnieniem całości jest zespół malowideł ściennych, które zostały przygotowane przez Jana Henryka Rosena już po zakończeniu pierwszej wojny światowej. Powstały zespół stanowi jedno z ważniejszych dzieł polskiej sztuki sakralnej okresu międzywojennego. Album przywołuje historię przebudowy oraz realizacji dekoracji wnętrz. Przypomina także losy jej twórców. Pretekstem do powstania wystawy oraz publikacji była niedawna konserwacja malowideł Jana Henryka Rosena,
Teraźniejszość nie zna końców ni początków, one zawsze jakoś wykraczają poza jej dośrodkowy wir, rozmywają się w jej zamglonym spojrzeniu - bo owszem, teraźniejszość jest zawsze zamglona, widzimy ją niewyraźnie, bo zbyt wielorako i szczegółowo, w przeciwieństwie do ostrej jak brzytwa przeszłości. Wszkaże cudzysłów, w który bierze ona wszelką grandilokwencję, to instrument emancypacyjnego śmiechu, wydawać by się mogło, że przysłowiowo ostatniego, najlepszego ze śmiechów, choć kto to może ostatecznie wiedzieć; śmiechu potęgi teraźniejszości, która nie wstydzi się wbrew wszelkim "duchom czasu" być sobą, tylko sobą, czyli zarazem, w naszym wypadku - dzięki specyfice naszych archiwów i powszechnie dostępnych danych, również tych dotyczących przeszłości - wszystkim, czym zechce, choćby nawet najbardziej nie-dzisiejszym. Bo nasza teraźniejszość to raj dla wszelkiego rodzaju grup rekonstrukcyjnych, przebierających się w szaty, jakie tylko zechcą, i zdolnych dzięki sile relacji społeczno - identyfikacyjnych do wytworzenia dla samych siebie i w obrębie własnych praktyk o transhistorycznym charakterze [...] każdy taki bąbel to osobna nisza sztuki - miłośnicy i miłośniczki Powstania Warszawskiego; maniaczki wieżowców i urbanistyki modernistycznej; grupy skupione wokół cieszących się renomą długowieczności i modernistyczną jeszcze proweniencją czasopism literackich czy artystycznych; fani i fanki neodandyzmu, przywdziewający cylindry, na które sikał Rimbaud; albo neomodernistyczni replikatorzy i rekonstruktorki awangardowych gestów. manifestów i happeningów - wszyscy oni są takimi bąblami, które, niczym Leibnizjańskie monady wypełniają świat teraźniejszości szczelnie, nie posiadając zarazem drzwi i okien - każdy światem dla siebie, brakuje wszakże pełnej harmonizacji, czego jednak się nie zauważa.
O książce:
Trudno wyobrazić sobie psychologię bez eksperymentów. Są jej potrzebne niemal tak samo, jak nam powietrze. Wiele z nich okazało się tak ważnych, a ich wyniki tak doniosłe, że wywarły wpływ na wiele dziedzin wiedzy o człowieku. Philip Zimbardo, Stanley Milgram, John Brodaus Watson czy Elizabeth Loftus to psychologowie, z których osiągnięć korzystają biologia, socjologia, literatura, film, teatr...
Ten tom serii „Oblicza” poświęcamy właśnie tym niezwykłym eksperymentom. Pokazujemy nie tylko, jak wpłynęły na współczesne myślenie o ludzkiej naturze, ale też, jak kształtowały zmiany w zasadach etycznych prowadzenia badań, nie tylko psychologicznych. Przybliżamy współczesne zasady przeprowadzania eksperymentów, nastawione przede wszystkim na zapewnienie bezpieczeństwa badanym i rzetelności uzyskanych wyników.
Dzięki tej książce lepiej zrozumiemy tę część naszej natury, która tkwi w cieniu…
Autorzy:
Autorami niezwykłych eksperymentów, które prezentujemy w tej książce, są:
John Broadus Watson, Mary Cover Jones, Iwan Pawłow, Alfred Kinsey, Harry Harlow,
Solomon Asch, Robert Rosenthal, Daniel Gilbert, Elizabeth Loftus, Daniel Simons, Chris
Chabris, Ancel Keys, Philip Zimbardo, Stanley Milgram, David Rosenhan.
MICK WALL przyjaźnił się z LEMMYM przez 35 lat, a przez pewien czas był jego PR-owcem. Trudno się zatem dziwić, że jego opowieść o nieżyjącym muzyku jest szczegółowa, pełna nieznanych dotąd informacji, chwilami bardzo zabawna, chwilami rozdzierająco smutna. Wall śledzi losy swojego bohatera od samego początku aż do tragicznego końca. Poznajemy Lemmy’ego jako ucznia walijskich szkół, jako członka grupy Rockin’ Vicars, jako pracownika technicznego na trasach Jimiego Hendriksa, jako jedną z gwiazd Hawkwind i wreszcie jako frontmana Motörhead.
Podczas pracy nad książką Wall wykorzystał liczne wywiady z Lemmym, które przeprowadził na przestrzeni wielu lat, a także rozmowy z członkami jego zespołów, przyjaciółmi, menadżerami, innymi artystami oraz pracownikami branży muzycznej.
Sam Lemmy powiedział o swoim biografie: Mick Wall jest jednym z nielicznych dziennikarzy rockowych, którzy naprawdę potrafią pisać i mają jakieś pojęcie o muzyce. Mogę z nim gadać godzinami.
„Muzyka, którą tworzył Lemmy Kilmister z Hawkwind, a zwłaszcza z Motörhead, będzie zawsze nam towarzyszyć i dalej zmieniać historię rocka, tak jak zmieniała czterdzieści, trzydzieści i dwadzieścia lat temu. Każdy, kto poczuwa się do rock’n’rolowego dziedzictwa – cokolwiek to znaczy w XXI wieku – może oprzeć się na ramionach autentycznego giganta rocka.
W roku 2010, kiedy Lemmy był jeszcze 65-letnim młodzieniaszkiem i nie miał problemów ze zdrowiem, spytano go, na czym jego zdaniem będzie polegać dziedzictwo Motörhead.
Kiedy nie będzie Motörhead – odpowiedział – powstanie luka nie do wypełnienia. Nie martwi mnie to, bo oznacza, że osiągnąłem wszystko, co chciałem osiągnąć, to znaczy, stworzyłem kapelę, której nie da się wymazać z pamięci.
Lemmy jak zwykle dotrzymał słowa.
Urodził się, żeby przegrać.
Zwyciężył”.
"Stanisław Barańczak słucha arcydzieł" przybliża stosunkowo mało znaną stronę dokonań translatorskich Barańczaka. Tym razem słowna wirtuozeria i językowy słuch absolutny tłumacza odkryją przed polskim odbiorcą libretta trzech oper: "Wesela Figara" i "Don Giovanniego" Mozarta oraz barokowej "Dydony i Eneasza" Purcella. Lektura przekładów jednego z najwybitniejszych polskich poetów XX wieku spełni wymagania każdego melomana, zaś bibliofilski sposób prezentacji tekstów uzupełnionych o grafiki Wojciecha Wołyńskiego nie zawiedzie żadnego czytelnika. Książka ukaże się w formacie B5, z kolorowymi ilustracjami.
Książka stanowi pionierską próbę analizy nierozpoznanego dotychczas epizodu w polskiej fotografii artystyczne: najważniejszych problemów warunkujących rozwój polskiej fotografii artystycznej w latach 1945-1955. Omówiono w niej tak istotne, a całkowicie nieprzebadane aspekty, jak: tworzenie nowego zaplecza instytucjonalnego i jego uwikłanie w centralnie planowaną politykę kulturalną; odrodzenie przedwojennych strategii artystycznych piktorializmu i awangardy oraz wskrzeszenie programu fotografii ojczystej, obejmującego dokumentację zniszczeń wojennych oraz Ziem Odzyskanych. Jednym z głównych wątków poruszanych problemów jest, dotąd nierozpoznana na gruncie historii polskiej fotografii, teoria i praktyka socrealizmu. Zamierzeniem autora było ukazanie tego okresu jako „zaburzoną” epokę, rozpiętą pomiędzy socrealizmem a piętnowanymi tendencjami formalistycznymi i naturalistycznymi. Książka jest propozycją odczytania socrealizmu jako pola napięć warunkowanego tradycją i historią polskiej fotografii, w którym powstawały dzieła odpowiadające zarówno oficjalnej tematyce, jak i tej, która wymykała się ówcześnie postulowanej partyjności sztuki. Drugim wiodącym tematem pracy jest rozpoznanie ówczesnego modelu życia fotograficznego, który był dyktowany ogólnopolskimi zjazdami fotografów oraz działalnością centralnie nadzorowanych organizacji fotograficznych. Książka wyjaśnia mechanizmy, które doprowadziły do restytucji powojennego życia fotograficznego, a bez poznania dynamiki przemian, które dokonały się w „pierwszej dziesięciolatce”, nie sposób w pełni zrozumieć historię tej dyscypliny w Polsce doby PRL-u. To wtedy bowiem kształtowały się nie tylko paradygmaty estetyczne, ale również instytucjonalne obowiązujące do przełomu politycznego w 1989 roku.
Celem publikacji jest odczarowanie wizerunku osób niepełnosprawnych jako ludzi wycofanych, nie tylko wyłączonych z głównego nurtu życia społecznego, ale także pozbawionych życiowych planów, aspiracji i dążeń. Jest to książka, która ma pokazać osoby niepełnosprawne w innym świetle – jako ludzi pełnych pasji, realizujących z powodzeniem swoje zainteresowania, aktywnie działających w przestrzeni mass mediów i kreujących rzeczywistość społeczną zgodnie ze swoimi potrzebami. Publikacja prezentuje osoby niepełnosprawne jako wychodzące naprzeciw własnym marzeniom, umiejętnie realizujące swoje plany, a przede wszystkim swoim przykładem przełamujące utarty, stereotypowy wizerunek ludzi „z problemami”.
Zapraszam Cię, drogi Czytelniku, do świata moich słuchowisk, do świata nostalgii i refleksji, do świata ludzkich krajobrazów, dążeń i tęsknot, do świata, który nawet gdy jest zły, to może być lepszy, do świata mojej wyobraźni.
Marcin Troński
Ta bogato ilustrowana książka przedstawia reprodukcje dzieł sztuki, noty biograficzne artystów i zarys nurtów artystycznych, mających wpływ na ich twórczość.To fascynujący zbiór wspaniałych dzieł największych w dziejach historii malarzy.
Wielkie socjalistyczne osiedla mieszkaniowe o zabudowie blokowej popularnie określane „blokowiskami” lub „osiedlami z wielkiej płyty” stanowią szczególne środowisko mieszkaniowe obecne w wielu miastach europejskich, ale przede wszystkich w miastach Europy Środkowo-Wschodniej. W książce poddano analizie genezę, rozwój, przemiany oraz percepcję tej formy zabudowy w wybranych miastach postsocjalistycznych. Podjęcie refleksji dotyczącej tej tematyki uznano za ważne, ponieważ osiedla te są najbardziej widocznym i rozległym przestrzennie dziedzictwem socjalizmu we współczesnych miastach i dominującą formę zamieszkiwaną przez niemal połowę ludności tych miast. Ponadto obszary te, mimo swej powszechności, są wciąż stosunkowo mało poznane i postrzegane przez pryzmat wielu stereotypów, które należy weryfikować w badaniach w różnych skalach przestrzennych i przy użyciu różnych metod. Praca ma walory nie tylko poznawcze ale także aplikacyjne. Jej rezultaty są ważnym głosem w toczącej się obecnie dyskusji na temat aktualnego stanu oraz przyszłości wielkich osiedli mieszkaniowych we współczesnych miastach postsocjalistycznych. Służyć może także jako źródło niezbędnej wiedzy w procesach modernizacji i humanizacji tej formy zabudowy, czyli działań zmierzających do zapewnienia takich warunków zamieszkania, które w lepszy niż dotychczas sposób mogą zaspokoić potrzeby ich mieszkańców.
Maria Broniewska-Pijanowska próbuje z zapamiętanych historii opowiedzieć Matkę – swoje Jej zapamiętanie. To wspomnienie dziewczynki, później dorastającej panienki, ale zawsze dziecka. Miejsca, adresy, cały kalejdoskop postaci z aktorskiego kręgu (niektóre znane do dzisiaj), ale także Hemar, Boy-Żeleński, Axerowie i wielu innych splatają się w tej historii z życiem Zarębińskiej i jej córki. Jest i Władysław Broniewski. I choć pojawia się tu w tle, to jest to tło wyjątkowo interesujące, bo pomimo wielu doskonałych opracowań poświęconych poecie dotąd nieznane.
Fragment Wstępu
Oceniając w sposób całościowy książkę, należy mocno podkreślić jej pionierski u nas charakter [...] jest bardzo cennym wkładem w polskie badania nad Harmoniemusik, budzi uznanie rozległością przeprowadzonych za granicą kwerend i wnikliwością analiz, wzbogacając zaraz perspektywę studiów światowych nad tą zaniedbaną ciągle sferą aktywności muzycznej o nowe źródła i wątki interpretacyjne.
Fragment recenzji prof. dr. hab. Ryszarda Wieczorka
Ze względu na swoją specyfikę podjęcie tej właśnie problematyki – z punktu widzenia badacza niezwykle oryginalnej - zasługuje na uznanie, a trafność jej wyboru dodatkowo potwierdza fakt, że w polskiej literaturze muzykologicznej była ona dotąd prawie w ogóle niepodejmowana.
Fragment recenzji prof. dr. hab. Remigiusza Pośpiech
Marek Majewski to prawdziwa instytucja polskiego kabaretu i szeroko pojętej rozrywki. Od lat siedemdziesiątych trzyma się wiernie obranej drogi – piosenki studenckiej i poetyckiej. Ale proszę się nie obawiać, Marek Majewski nie jest kolejnym romantycznym brodaczem w swetrze i z gitarą. To znaczy właściwie jest, ale to przy tym błyskotliwy i zabawny artysta, piszący znakomite teksty i scenariusze spektakli rozrywkowych. Jednym z najbardziej rozpoznawalnych programów, które współtworzył z Marcinem Wolskim była oczywiście „Polityczna szopka noworoczna” emitowana przez TVP. Płyta zatytułowana „Że Tobie się jeszcze chce…” to czternaście piosenek częściowo znanych z koncertów Marka Majewskiego. Obok utworów własnych, są także piosenki tradycyjne jak „Hvala”, czy kompozycje Jaromira Nohavicy – „Póki się śpiewa”.
Tracklista:
1. Zawodowcy
2. Feldmarszałek
3. Zaniedbywane mężatki
4. Szumi jawor
5. Nie daj się, dziewczynko
6. Wiń nam darze
7. Na kursie i na ścieżce
8. Wężyce
9. Hvala
10. Stare wilki
11. Piosenka od niechcenia
12. Że Tobie się jeszcze chce...
13. Gdyby park...
14. Póki się śpiewa
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
