Za pomocą przykładów z typografii można by opowiedzieć historię europejskich nacjonalizmów, historię nowoczesności, aspiracji modernizacyjnych, dzieje walk o dominację jednych grup nad drugimi oraz utopijnych projektów modernistycznych, po których nastała era globalizacji i hegemonii międzynarodowych korporacji oraz prawdopodobnie tysiące innych mikro- i makrohistorii. Litery są polityczne, uwikłane w złożone procesy konstruowania i negocjowania tożsamości, nacjonalizm, ruchy emancypacyjne, a także dyskusje o podłożu klasowym. Na trzech przykładach: pism narodowych i lokalnych, inspirowanej znakiem „Solidarności” solidarycy oraz krojów wernakularnych, wywodzących się z przestrzeni miejskich, Agata Szydłowska pokazuje, jak w potransformacyjnej Polsce konflikty społeczne znajdują wyraz w liternictwie – jego formach, kontekście użycia oraz stojących za nim ideologiach. Łącząc antropologiczny namysł nad codziennością z wiedzą z zakresu historii dizajnu i typografii, autorka spogląda na współczesne polskie konflikty i dylematy tożsamościowe przez pryzmat skromnych i niezauważanych bohaterów życia codziennego – drukowanych liter. „Litery nie biorą się znikąd – ktoś je kiedyś zaprojektował, na czyjeś zlecenie, ktoś je wprowadził do obiegu, a następnie wielu innych stosowało je do różnych celów. Im bardziej są one pozornie neutralne, tym bardziej zakamuflowana jest treść kulturowa, która się z nimi wiąże”. (fragment) „Autorka pokazuje, że zmiany w zakresie typografii miały w historii fundamentalne znaczenie dla budowania tożsamości narodowo-kulturalnej w innych krajach, jak w Irlandii, Niemczech czy Turcji, czego echa znajdziemy w jak najbardziej współczesnych sporach w dzisiejszej Polsce”. Wojciech Burszta „Praca ta otwiera przed antropologią i humanistyką nowe pola analiz, dociekań i inspiracji. Zyskujemy dzięki niej świadomość istnienia ukrytej dotąd matrycy rzeczywistości, wizualnego kodu, który jako czytelnicy książek i prac studenckich, stron internetowych, elektronicznych nośników, szyldów, etykiet, biletów czy gazet, przegapiliśmy”. Waldemar Kuligowski Agata Szydłowska (1983) – absolwentka historii sztuki na Uniwersytecie Warszawskim oraz studiów doktoranckich w Szkole Nauk Społecznych przy IFiS PAN, obecnie adiunkt w Katedrze Historii i Teorii Designu ASP w Warszawie. Jest autorką zbioru rozmów z polskimi projektantami graficznymi pt. „Miliard rzeczy dookoła” (2013) oraz współautorką książki „Paneuropa, Kometa, Hel. Szkice z historii projektowania liter w Polsce” (2015; wspólnie z Marianem Misiakiem). Laureatka stypendium Młoda Polska przyznawanego przez Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego (2013). Jako kuratorka i współkuratorka przygotowywała wystawy projektowania graficznego w Polsce i za granicą.

Odkryj w sobie artystę i rozwijaj talent ze Sztuką rysowania.Sztuka rysowania to nieoceniona pomoc zarówno dla początkujących twórców, jak i dla tych, którzy pierwsze artystyczne próby mają już za sobą, ale chcą rozwijać swój warsztat.Autor wprowadza w tajniki rysowania, podpowiada, jak zorganizować stanowisko pracy i jakie przybory wybrać, a następnie, zaczynając od najprostszych przykładów, pokazuje krok po kroku drogę od szkicu do gotowego dzieła.Dzięki bogatemu zestawowi ćwiczeń, rysowanie roślin, zwierząt, portretów, postaci w ruchu, pejzaży i martwej natury zamienia się w fascynującą artystyczną przygodę.Rysując wraz autorem, poznasz stopniowo najważniejsze techniki, zasady i pojęcia, a także rozmaite artystyczne chwyty, dzięki którym powstaje oryginalne, intrygujące dzieło.

Dwory to relikty budownictwa szlacheckiego. Dziś mieszczą się w nich instytucje kultury, muzea, ośrodki pracy twórczej. Wiele z nich zostało zaadaptowanych na hotele i restauracje. Niestety, są też takie, które pozostawione same sobie, po prostu niszczeją. Wszystkie jednak składają się na bogactwo kulturowe naszego kraju i są niebywałą atrakcją turystyczną. Książka „Dwory polskie” przybliża specyfikę najpiękniejszych posiadłości ziemskich. Opowiada dzieje obiektów oraz charakteryzuje architekturę poszczególnych budowli. Album został zilustrowany fotografiami współczesnymi i archiwalnymi.

Książka Zabytkowe dworce w Polsce prezentuje 21 najpiękniejszych obiektów z całego kraju. Staranne opisy przybliżają historię każdego z nich, prezentując interesujące informacje architektoniczne, oraz zaskakujące ciekawostki. Wszystkie oprawione zostały wyjątkowymi fotografiami zarówno współczesnymi, jak i tymi sprzed lat, które oddają urok tych szczególnych budowli.

Książka Zabytkowe dworce w Polsce prezentuje 21 najpiękniejszych obiektów z całego kraju. Staranne opisy przybliżają historię każdego z nich, prezentując interesujące informacje architektoniczne, oraz zaskakujące ciekawostki. Wszystkie oprawione zostały wyjątkowymi fotografiami zarówno współczesnymi, jak i tymi sprzed lat, które oddają urok tych szczególnych budowli.

Dwory to relikty budownictwa szlacheckiego. Dziś mieszczą się w nich instytucje kultury, muzea, ośrodki pracy twórczej. Wiele z nich zostało zaadaptowanych na hotele i restauracje. Niestety, są też takie, które pozostawione same sobie, po prostu niszczeją. Wszystkie jednak składają się na bogactwo kulturowe naszego kraju i są niebywałą atrakcją turystyczną. Książka „Dwory polskie” przybliża specyfikę najpiękniejszych posiadłości ziemskich. Opowiada dzieje obiektów oraz charakteryzuje architekturę poszczególnych budowli. Album został zilustrowany fotografiami współczesnymi i archiwalnymi.

Niedzisiejszy duch teatru Kiedy ćwierć wieku temu udało mi się namówić na zwierzenia Bogdana Paprockiego, wspomniał w rozmowie o propozycji z New York City Opera, którą otrzymał w latach pięćdziesiątych, gdy polscy artyści pojechali z Halką do USA. — Postawiono mi warunek — dodał — że jeśli wrócę do kraju, propozycja przestanie być aktualna. Odpowiedziałem bez zastanowienia, że nawet boso i o suchym chlebie, ale wolę zostać w domu. To Opera Śląska nas tak ukształtowała, tam czuliśmy się najszczęśliwsi. Książka Alana Misiewicza pozwala zrozumieć ów fenomen Opery Śląskiej, która dla wielu najwybitniejszych polskich artystów była najważniejszym miejscem na ziemi. Z rozmów zebranych w tej książce wyłania się obraz Opery Śląskiej cenniejszy niż z wielu oko­licznościowych i wartościowych wcześniejszych wydawnictw, doku­mentujących jej ponad 70-letnią historię. Oprócz wykazu premier, śpiewaków, reżyserów czy dyrygentów jest bowiem coś, co nazwać należy duchem teatru. I on został przywołany w tych rozmowach. Jest to duch niedzisiejszy, ale nadal niezmiennie ważny dla efektu artystycznego najwyższej jakości. Zastanawiając się zaś, czy można w naszych czasach znaleźć taki teatr, przypomniałem sobie z ko­lei rozmowę z Mariuszem Kwietniem, odnoszącym dziś sukcesy w mieście, które 60 lat temu nie skusiło Bogdana Paprockiego. — W nowojorskiej Metropolitan nauczyłem się współbrzmienia z innymi śpiewakami i odpowiedzialności za doskonałość całego spektaklu — mówił nasz znakomity baryton. — Tam rzadko zdarzają się wieczory jednej gwiazdy. Spektakl to nie recital. Owa zbiorowa kreacyjność wyróżniała Operę Śląską od początku jej działalności. W Nowym Jorku osiąga się ją, zapraszając gwiazdy z całego świata. Bytom miał swych artystów na stałe, dlatego do każdego spektaklu w bogatym repertuarze mógł zaoferować dwie lub trzy równorzędne, świetne obsady. Oczywiście, działo się to w czasach, kiedy polscy śpiewacy nie mogli swobodnie podróżować po świecie i decydować o swym losie. Opera Śląska dawała im jednak w zamian coś bezcennego: poczucie więzi bez zawiści i rywalizacji. Klimat niezwykłej atmosfery, owej współodpowiedzialności za kształt spektaklu, który tak ceni w Metropolitan Mariusz Kwiecień, nie zaginął w Bytomiu i w naszych czasach, kiedy niewielu artystów chce spędzić całe twórcze życie w jednym miejscu. Ale nawet ci, którzy w Operze Śląskiej znajdują jedynie krótki przystanek, potrafią to docenić. Mówi o tym Alanowi Misiewiczowi na przykład Romuald Tesarowicz. Należy życzyć Operze Śląskiej, by niepowtarzalny urok jej miejsca kusił kolejne pokolenia artystówd Jacek Marczyński Spis treści Wstęp Jacka Marczyńskiego Niedzisiejszy duch teatru Syn chórzystów obserwuje powojnie: Janusz Wenz Sentyment lwowski: Marek Brzeźniak Tenor bohaterski: Bolesław Pawlus Signore Ochman na szczytach świata: Wiesław Ochman Niewiedza stosowana: Magda Hiolski Głos ma się tylko jeden, ale na emeryturze piję już nawet koniak i whisky: Henryk Grychnik Cudne dziecko Drzewieckiego: Henryk Konwiński Taniec uczy elegancji: Elżbieta Rynwid-Mickiewicz Czasami chce mi się krzyczeć: Aleksandra Kozimala-Kliś Udręka z medycyną. Cwani agenci: Romuald Tesarowicz Z batutą pod pachą: Krzysztof Dziewięcki Pieśń o Vittorii: Marianna Mirocha Nie miałem odwagi wejść na Karajana: Tadeusz Serafin Kulturalnie zerkamy przez dziurkę od klucza: Beatrycze Widera Spis ilustracji

Książka Geralda Peary'ego jest zbiorem wywiadów z Quentinem Tarantino przeprowadzonych w różnych momentach jego kariery. Tarantino. Jego nazwisko to klasa sama w sobie w świecie filmu. Wyrazisty w słowach pasjonat i mistrz sztuki filmowej. Otwarty, entuzjastyczny i chętny do dzielenia się swoją miłością do filmu jest wymarzonym rozmówcą dla dziennikarzy. W chronologicznie postępujących po sobie wywiadach opowiada o własnych filmach, o fascynacji innymi reżyserami i filmami, a także o swoim niezwykłym życiu. Szczerze mówi o tym, jak dorastał w Los Angeles, wychowany przez samotną matkę, pół Indiankę plemienia Cherokee. O powodach, dla których rzucił szkołę i poszedł na kursy aktorskie. O tym kiedy postanowił zostać reżyserem. I dodaje, że gdyby nie pasja filmowa, na pewno nie pracowałby na poczcie ani nie byłby sprzedawcą telefonów.. skończyłby w więzieniu. W polskim wydaniu zdecydowaliśmy się na otwarcie tego tomu rodzimym akcentem prezentujemy rozmowy z reżyserem przeprowadzone przez krytyka filmowego Janusza Wróblewskiego.

Film „Plan B” to historia o niełatwym poszukiwaniu miłości, o znajdowaniu sensu w relacjach z innymi i o tym, że zawsze jest nadzieja, że po burzy wyjdzie słońce… Ścieżka dźwiękowa do filmu zawiera utwory słowackiego kompozytora Michala Novinskiego oraz piosenki znanych czeskich i słowackich artystów. Zwieńczeniem tej muzycznej uczty jest autorska wersja utworu Wojciecha Młynarskiego w wykonaniu Darii Zawiałow „Jeszcze w zielone gramy”, który w styczniu 2018 roku wspiął się na 1. miejsce „Listy przebojów Programu Trzeciego”. Tracklista: 1. STAY - Jana Andevska 2. MIREK - muzyka oryginalna Michal Novinsky 3. HAPPY R. - EOST 4. KLARA - muzyka oryginalna Michal Novinsky 5. SUNLIGHT OF MY HEART - James Harries 6. SAMOTNOŚĆ - muzyka oryginalna Michal Novinsky 7. I'M THE EXPLODING- EOST 8. MIŁOŚĆ - muzyka oryginalna Michal Novinsky 9. CICHE SZCZĘŚCIE - muzyka oryginalna Michal Novinsky 10. NOWY DZIEŃ - muzyka oryginalna Michal Novinsky 11. POGRZEB - muzyka oryginalna Michal Novinsky 12. NATALIA I BARBARA - Kinga Preis i Dorota Kolak – dialog z filmu 13. JESZCZE W ZIELONE GRAMY - Daria Zawiałow 14. PLAN B - muzyka oryginalna Michal Novinsky Michal Novinski (ur. w 1971 r.) to słowacki kompozytor, autor muzyki do wielu filmów pełnometrażowych oraz spektakli teatralnych. Zdobywca dwóch Czeskich Lwów, nagród Czeskiej Akademii Filmu i Telewizji, za muzykę do filmu Oscarowego reżysera Jana Svěráka „Kuki powraca” (2010) oraz do filmu „W cieniu” (2012), docenionego przez krytykę kina noir w reżyserii Davida Ondříčka, do którego ścieżkę dźwiękową napisał wspólnie z Janem P. Muchowem. Trzykrotny laureat nagrody Słowackiej Akademii Filmu i Telewizji, Słonko w Sieci, za najlepszą muzykę do filmów. Współpracował z reżyserem Petrem Zelenką przy tworzeniu muzyki do jego teatralnego przedstawienia “Gatunki zagrożone” (2011). Wśród ostatnich prac Novinskiego znajdują się ścieżki dźwiękowe do filmów „Boso po ściernisku” (2017) i „Trzech braci” (2014) Jana Svěráka, hitów czeskiego box office, pełnometrażowych „Aniołów dnia powszedniego” (2014) w reżyserii uwielbianej przez publiczność Alice Nellis oraz dokumentu Martina Štrby „Fala vs. brzeg” (2014). Stworzył także muzykę do filmu „Nauczycielka” – najnowszego filmu Jana Hřebejka, którego premiera odbyła się podczas MFF w Karlowych Warach w 2016 roku i który otrzymał nagrodę FICX za najlepszą muzykę na 54. MFF Gijon w Hiszpanii. Jest członkiem Europejskiej Akademii Filmowej (EFA), Czeskiej Akademii Filmu i Telewizji (CFTA) oraz Słowackiej Akademii Filmu i Telewizji (SFTA). Daria Zawiałow - wokalistka, autorka tekstów, kompozytorka. Przebojem weszła na polski rynek muzyczny. Jej znaki szczególne to wyjątkowy głos i silna osobowość sceniczna. Zadebiutowała w Opolu, gdzie zaprezentowała swój singiel „Malinowy Chru-śniak” i zdobyła Nagrodę im. Anny Jantar – Opolską Karolinkę. W 2017 roku ukazał się jej pierwszy album „AKysz”, nad którym pracowała wraz z przyjacielem i producentem Michałem Kushem. Po debiucie gościła na największych polskich festiwalach (m.in. na Open’erze, Orange Warsaw Festivalu, Męskim Graniu), a jej pierwsza klubowa trasa koncertowa przyciągnęła tłumy! Daria została zaproszona do współpracy przy filmie „Plan B” w reżyserii Kingi Dębskiej. Wraz z producentem Michałem Kushem stworzyli autorską wersję utworu Wojciecha Młynarskiego „Jeszcze w zielone gramy”, który w styczniu 2018 roku wspiął się na 1. miejsce „Listy przebojów Programu Trzeciego”! Artystkę można w filmie nie tylko usłyszeć, ale także zobaczyć – wspólnie z zespołem wystąpiła w scenie koncertu. Książeczka z płytą CD będzie w sprzedaży od 16 lutego 2018

Książka opowiada o uwodzicielskiej sile dźwięków zorganizowanych w muzykę i o tym, że bardzo często człowiek poddaje się takiemu uwodzeniu, zarówno w sytuacjach publicznych, jak i w życiu codziennym, przy wykonywaniu domowych czynności. Istotne jest to, że poszukiwanie doznań estetycznych i emocjonalnych przy obcowaniu z muzyką nie jest motywowane jedynie wynikiem osobistego gustu. Nasze upodobania muzyczne są przedstawione w książce jako wynik oddziaływania mediów, uwarunkowań klasowych i kulturowych oraz kierowania się w wyborach estetycznych ciągłymi naciskami, wywieranymi ze strony autorytetów społecznych oraz środowisk, w których żyjemy.

Zbiór rozpraw poświęconych kulturze i sztuce Gdańska, tworzonych dzięki mecenatowi patrycjuszy w okresie nowożytnym z różnych dziedzin — od architektury po złotnictwo. Próba odnalezienia źródeł inspiracji oraz zrozumienia zjawisk i tendencji artystycznych występujących w tym wybitnym ośrodku północnej Europy.

Gawęda historyczna o trzech pokoleniach wielkiej krakowskiej rodziny malarzy: Juliusza, Wojciecha i Jerzego Kossaków, mających trwałe miejsce w polskiej kulturze. Kossakowie malowali powstania narodowe, epopeję napoleońską, walki I wojny światowej. Autor znakomicie oddaje atmosferę kolejnych epok, przytacza liczne anegdoty, zdradza tajemnice dynastii Kossaków, która swój patriotyzm i umiłowanie ojczyzny wyraża nie tylko pędzlem. Klan Kossaków znany był także dzięki znakomitym piórom wnuczek Juliusza: Marii Pawlikowskiej-Jasnorzewskiej, Magdalenie Samozwaniec oraz kolejnym pokoleniom – m.in. Simonie Kossak.

Ta książka nie jest biografią, na takie pewnie przyjdzie jeszcze czas. To zapis długich rozmów z wielkim artystą, ale przede wszystkim z człowiekiem, który skromnie twierdzi, że jego życiem rządzi przypadek, i umie z tego życia czerpać garściami ze wstępu Agaty Napiórskiej.Józef Wilkoń mistrz ilustracji i rzeźby, autor scenografii i gobelinów, historyk sztuki. Także mistrz życia. Opowiada o dzieciństwie podczas okupacji (Kiedy dziś opowiadam o wydarzeniach, które decydowały o życiu i śmierci, widzę, że wtedy przyjmowałem je zwyczajnie. Z wojny nie wyniosłem trwałych kompleksów i lęków), nauce, domu i rodzicach (Jeśli jest we mnie trochę dobroci, jest to dobroć odziedziczona po matce. Choć po ojcu też, on był cholerykiem o złotym sercu). Oraz o roli przypadku w jego życiu:Niektórzy wykluczają przypadek i uważają, że organizują sobie życie według planu, bo ich zdaniem przypadkowo oznacza byle jak. Planowanie życia tak jakby się zakładało plantację?To nie dla niego. Józef Wilkoń zbyt wiele razy w życiu doświadczył wpływu przypadku, żeby nie wierzyć w jego moc. Kiedy patrzy na świat, na wszechświat, widzi, że wszystko jest wypadkową zdarzeń i sumą przypadków. Opowiada o przypadku w malarstwie, w rzeźbie, w ilustracji książkowej. Liceum Sztuk Plastycznych w Krakowie zaliczał w tej samej klasie z Franciszkiem Starowieyskim i Romanem Cieślewiczem. Znany przede wszystkim jako ilustrator licznych książek dla dzieci, tak opowiada o swoich obrazach:Kreska zamaszysta, ale ruch musi być precyzyjny jak u chirurga. Od dawna urzekały mnie praceo zdecydowanej formie, wynikającej z dynamicznego ruchu ręką. Zwróciłem uwagę na biegłość mistrzów japońskich, którzy duży pędzel maczany w wodzie zamieniali w precyzyjne narzędzie. Docenia też prace polskich twórców ilustracji:W ilustracji polskiej było coś charakterystycznego, odrębnego to za sprawą malarzy zyskała taką oryginalność w świecie, coś, co różniło ją od ilustracji europejskiej, niemal dosłowne związki z malarstwem, bogactwo struktury i technika stricte wyjęta ze studium malarstwa.Sam siebie zaskoczył, odnajdując się w niezwykle wymagającej formie artystycznej, jaką jest rzeźba: Uwielbiam drewno, jego aksamitność, bogactwo zmian, szlachetność. Cięcie piły i uderzenia siekiery. Tak powstał tur, większy niż żywy. Jak sam tłumaczy: Nie rozumiałem, dlaczego ja, urodzony jako malarz, u schyłku życia zaczynam na poważnie rzeźbić. Sam jestem tym szczerze zaskoczony. W końcu uwierzyłem w to, że mogę być także rzeźbiarzem. Są i tacy, którzy wolą moje rzeźby od ilustracji. Ja lubię i jedno, i drugie.Rzadko w jego pracach pojawiają się ludzie, natomiast portrety psychologiczne zwierząt mówią wiele o człowieku. Przede wszystkim inspiruje go natura wspomnienia z dzieciństwa, przyroda, malownicze pejzaże.Przypadek w życiu osobistym miał znaczenie. Jego matka mówiła, że jest urodzony w czepku. I rzeczywiście tak było, są na to dowody: te jego przypadki były szczęśliwe.Urodził się 12 lutego 1930 roku w Bogucicach koło Wieliczki. Mieszka i pracuje w Zalesiu Dolnym. Miał w swoim życiu kilkaset wystaw zbiorowych i indywidualnych i dostał dziesiątki nagród i wyróżnień. Należy do grona najwybitniejszych polskich artystów zajmujących się ilustracją. Na jego dorobek w tej dziedzinie składa się blisko dwieście książek, zarówno dla dzieci, jak i dla dorosłych. W grudniu 2009 roku powstała fundacja Arka im. Józefa Wilkonia, zajmująca się ochroną i promocją dorobku artystycznego Józefa Wilkonia i ogólnych wartości związanych ze sztuką piękną, a w szczególności z ilustracją i sztuką edytorską.Bycie dobrym człowiekiem powinno być normą, przeciętną. Ale nie chcę robić wrażenia, że na ten temat wiem więcej niż inni. Raz jest lepiej, raz gorzej, nie ma o czym mówić Józef WilkońAgata Napiórska, urodzona w Grudziądzu w 1983 roku, dziennikarka i tłumaczka, autorka książki Jak oni pracują. Na co dzień redaktorka naczelna i wydawczyni magazynu Zwykłe Życie. Mieszka w Warszawie.

Książka stanowi wszechstronne kompendium wiedzy na temat funkcjonowania środowiska rzeźbiarskiego w Toruniu i od strony administracyjno-instytucjonalnej, jaką stanowiła organizacja cechowa, i od strony personalno-artystycznej, jaką stanowili poszczególni majstrowie, prowadzone przez nich warsztaty oraz wytwórczość tych pracowni. […] Prezentuje ona toruński cech, a może nawet szerzej, toruńskie środowisko rzeźbiarskie, w sposób wnikliwy i błyskotliwy. Ujawnia nowe fakty i nowe artefakty, wiąże twórców z anonimowymi dotychczas dokonaniami. Przedstawiona rozprawa ma swoje liczne blaski. Wynika to z temperamentu badawczego Autora. Wyraźnie widać, że lubi on pracę w archiwum, co zaowocowało odnalezionymi dokumentami, których istnienia nikt nie podejrzewał i bogatą faktografią, jaką zestawia. Do atutów zaliczyć także trzeba analizę formy rzeźbiarskiej, odnoszącą się zarówno do przedstawień figuralnych, jak i do dekoracji ornamentalnych. Ową umiejętność wnikliwego dostrzegania drobnych analogii i różnic w zakresie sposobu formowania rzeźbiarskiej materii, a także ujęcia następnie owych obserwacji we właściwe słowa, co nie zawsze jest łatwe.” (Z recenzji dr. hab. Ryszarda Mączyńskiego, prof. UMK)

„ESTRADA we Wrocławiu 1945–2000” z cyklu Bogusław Klimsa prezentuje: „MUZYKA ROZRYWKOWA we Wrocławiu 1945–2000”. Barwne i czarno-białe fotografie. Liczne ilustracje, rysunki (Jerzy Potyrała), faksymile dokumentów, afiszy i plakatów. Liczy 407 stron i waży 2 kg 257g. Opisuje wrocławskie przedsiębiorstwa estradowe, twórców i wykonawców rozrywki, kabarety, estradowe zespoły muzyczne, lokale gastronomiczne miasta i ich muzyków (klezmerzy). Przybliża początki stereofonicznych nagrań studyjnych we wrocławskim radiu, eksperymenty z kwadrofonią oraz kultową audycję STUDIO 202. Odnotowuje powstałe w tym okresie piosenki o Wrocławiu. Cała monografia, na ponad 900-stronach zawiera prawie wszystko co było ważne i czym w tych latach charakteryzowała się rozrywka we Wrocławiu. Autorem wszystkich rysunków jest Jerzy Potyrała. „Estrada we Wrocławiu 1945-2000” jest trzecim (ostatnim) tomem 3-tomowego wydawnictwa „Muzyka rozrywkowa we Wrocławiu 1945-2000”

Na przełomie lat 60.i 70. XX wieku przez społeczeństwo Stanów Zjednoczonych przeszło tornado zmian. Zamieszki w Detroit, wojna w Wietnamie, hasła make love not war czy flower power podczas hipisowskich wieców, panoszące się rasizm, homofobia i szowinizm. Odpowiedź Nowego Jorku na wszystko, co działo się w tych latach, mogła być tylko jedna – awangardowa, wulgarna, pozbawiona zasad i zdrowego rozsądku. Punk. Jedna z najważniejszych subkultur w historii, która wywarła ogromny wpływ na modę, kulturę i sztukę, choć paradoksalnie jej u podstaw leżała jedynie kontestacja rzeczywistości bez politycznego zaangażowania. Kultowa książka Legsa McNeila (założyciela pisma „Punk”) oraz Gillian McCain to pierwszy i jedyny tak obszerny zapis historii punka w Stanach Zjednoczonych, przedstawiony w absolutnie nowatorskiej formie. Wypowiedzi najważniejszych postaci nowojorskiej sceny – od Andy’ego Warhola i protopunkowych MC5, The Stooges czy Velvet Underground, przez awangardowy teatr queerowy, bywalców CBGB, Patti Smith, Richarda Hella i New York Dolls, aż po schyłkowy okres lat 70., świadków słynnej historii Sida i Nancy czy odchodzących ze sceny ojców założycieli, bez cenzury wprowadzają nas w pełne seksu, narkotyków i rock’n’rolla sale zadymionych klubów i ciasnych nowojorskich mieszkań. „Please kill me. Punkowa historia punka” stanowi najpełniejszy zapis historii narodzin i upadku jednego z najradykalniejszych ruchów kontrkulturowych w historii muzyki, sztuki i filmu. To również doskonała podróż do narkotycznego Nowego Jorku lat 60. i 70., gdzie poezja mieszała się z papierosowym dymem, a gitarowe sprzężenia wibrowały w zagubionych duszach „pustej generacji”. „To pierwsza książka w historii, która opowiada o tym, jak było naprawdę.” William S. Burroughs „Prowokacyjne szaleństwo napędzane narkotykami […]. Lektura tej książki to jazda bez trzymanki.” Robert Christgau, „The New York Times Book Review” „Jako ktoś, kto doświadczył tych szalonych lat w Nowym Jorku, mogę bez wahania powiedzieć, że McNeil i McCain w stu procentach oddają niesamowitą atmosferę lat sześćdziesiątych i siedemdziesiątych.” James Wolcott, „The New Yorker” „„Please kill me” może sprawić, że uronisz łzę zarezerwowaną dla wzruszeń przy lekturze wierszy zapomnianych poetów, ale przede wszystkim będziesz płakał ze śmiechu. Do bólu szczera, fascynująca i szczegółowa historia punka. Bez żadnej cenzury.” „Rolling Stone” „Ta książka, pozbawiona historycznego patosu i muzycznego bałwochwalstwa, jako jedyna tak dokładnie opisuje zachwycający styl „pustego pokolenia”, o którym śpiewał Richard Hell.” „MOJO” „Bezczelna i hałaśliwa wyprawa na ciemną stronę mocy, pełną skandalizujących opowieści, wypełnionych niekończącym się seksem, narkotykami i rock’n’rollem.” „PAPER” „„Please kill me” to szokujące i zakulisowe spojrzenie na życie tych, którzy przetrwali burzliwe lata siedemdziesiąte.” „New York Post” „„Please kill me” to raj dla fana ruchu punkowego. Kilkaset stron wypowiedzi najważniejszych postaci tej sceny, doskonale zredagowanych przez McCain i McNeila.” Greil Marcus, „Interview Magazine”

Zabytkowe miasta z tętniącymi życiem urokliwymi starówkami, piękne świątynie, rezydencje i pałace, tajemnicze twierdze i zamczyska, najciekawsze muzea, najdziwniejsze budowle i dzieła sztuki inżynierskiej, zabytki dawnych kultur, stanowiska archeologiczne... Bogactwo światowej sławy zabytków jest nieprzebrane Ta książka prezentuje 500 takich miejsc – jeśli nawet nie do wszystkich uda się dotrzeć, na pewno warto o nich przeczytać.

O rodakach za granicą – błyskotliwy i niebanalny zbiór obserwacji, anegdot i opowieści Krystyny Mazurówny Ekscentryczna, barwna, intrygująca. Krystyna Mazurówna ma wiele wcieleń i ról. W swojej najnowszej książce słynna tancerka i choreografka dzieli się swoim doświadczeniem emigrantki – ale nie tylko swoim. Z przymrużeniem oka, czasem z lekką ironią obserwuje naszych za granicą – w Paryżu, Nowym Jorku, w Brukseli. Jakie są nasze wspólne cechy? Jakie śmiesznostki? Jak sobie radzimy poza granicami ojczyzny? O wszystkim tym pisze Mazurówna. Szczerze, dowcipnie i z wdziękiem.

„Co? Jak? Zilustrować. Zeszyt” jest dodatkiem do książki o takim samym tytule. W zeszycie można ćwiczyć ilustrowanie metodą Franka Tashlina opartą na czterech figurach geometrycznych – kole, kwadracie, owalu i trójkącie. W zeszycie można, a nawet trzeba rysować bez ograniczeń – długopisem, ołówkiem, kredkami, mazakami, czym Wam się żywnie podoba. Zeszyt jest poręczny i lekki, dlatego można ćwiczyć własną kreskę w dowolnym miejscu. Do dzieła!

„Co? Jak? Zilustrować. Zeszyt” jest dodatkiem do książki o takim samym tytule. W zeszycie można ćwiczyć ilustrowanie metodą Franka Tashlina opartą na czterech figurach geometrycznych – kole, kwadracie, owalu i trójkącie. W zeszycie można, a nawet trzeba rysować bez ograniczeń – długopisem, ołówkiem, kredkami, mazakami, czym Wam się żywnie podoba. Zeszyt jest poręczny i lekki, dlatego można ćwiczyć własną kreskę w dowolnym miejscu. Do dzieła!