Historia życia i pracy genialnego fałszerza Hana van Meegerena. W 1945 roku niewiele znaczący holenderski handlarz dzieł sztuki został aresztowany za sprzedaż bezcennego skarbu narodowego – obrazu pędzla Vermeera – marszałkowi III Rzeszy Hermannowi Göringowi. Jedyną możliwą karą za zdradę była śmierć. Jednak Han van Meegeren gnił w zimnej i wilgotnej celi więziennej, nie mogąc wydobyć z siebie dwóch prostych słów, które dałyby mu wolność: jestem fałszerzem. To ja byłem Vermeerem jest zdumiewającą, niezwykłą opowieścią o człowieku, który minął się z czasem i powołaniem. Od wczesnego dzieciństwa marzył, żeby zostać malarzem, ale w skandalizującym świecie sztuki współczesnej jego malarstwo krytycy wyśmiali jako beznadziejnie staroświeckie. Wściekły i rozgoryczony uknuł plan zemsty na swych przeciwnikach. Było to oszałamiające, zręczne oszustwo, dzięki któremu w niespełna dziesięć lat zarobił równowartość pięćdziesięciu milionów dolarów; zyskał akceptację właśnie tych krytyków, którzy wcześniej z niego szydzili i... zobaczył swoje obrazy wiszące tuż obok arcydzieł Rembrandta i Vermeera. Jako malarz Han poniósł klęskę, jako fałszerz był niedościgniony. To ja byłem Vermeerem jest niewiarygodną, a jednak prawdziwą historią największego fałszerza wszech czasów, trzymającą w napięciu opowieścią o zachłanności, nieposkromionej pysze, braku umiaru, zdradzie i sztuce.

Lata 1957-1961. Wczesna twórczość Romana Polańskiego. Etiudy szkolne i pozaszkolne Lata 1961-1968. Pierwsze pełnometrażowe filmy Polańskiego. Jazz i jego granice w "autorskim kinie gatunków" Lata 1971-1986. Autor filmu - widmo kompozytora. Następca Komedy polnie poszukiwany! Lata 1988-2002. Polański i "dinozaury muzyki" (niekoniecznie) filmowej Lata 2005-2013. Emocjonalnie i intelektualnie. Rachel Portman i Alexandre Desplat

Jedyny w swoim rodzaju album poświęcony perle polskiego renesansu na Wawelskim Wzgórzu – Kaplicy Zygmuntowskiej. Po tym niezwykłym miejscu oprowadza nas ekspert wielu komisji konserwatorskich – prof. Ireneusz Płuska, który opracował i nadzorował konserwację tego cennego obiektu przy pomocy najnowszych metod archeologicznych. W albumie możemy przyglądnąć się z bliska najbardziej znanym zabytkom Kaplicy, zachwycić się jej detalami oraz zajrzeć tam, gdzie na co dzień zwiedzający nie mają wstępu. To niezwykłe mauzoleum Jagiellonów było pierwszą i najwybitniejszą budowlą renesansu włoskiego na północ od Alp. Jego twórca, wybitny architekt i rzeźbiarz z Florencji Bartolomeo Berrecci zatrudnił do jej budowy aż 30 kamieniarzy. W trakcie budowy współpracował z innymi sławnymi rzeźbiarzami: Giovannim Cinim oraz Janem Marią Padovano. Budowla wzniesiona na planie kwadratu symbolizuje łączność między wszechświatem, Stwórcą i naturą. Góra kaplicy nakryta kopułą na podobieństwo nieba z charakterystyczną latarnią ugwieżdżoną rozetami symbolizuje nieśmiertelność. Część dolna mieszcząca ołtarz i nagrobki króla Zygmunta Starego, Zygmunta Augusta i Anny Jagiellonki symbolizuje sferę ziemską. Całą kaplicę Zygmuntowską pokrywa wspaniała, rzeźbiona w piaskowcu dekoracja, nawiązująca do motywów antycznych. Autorem zdjęć jest Jacek Kubiena, wielokrotnie nagradzany fotograf i dokumentalista, od kilkudziesięciu lat związany z Muzeum Etnograficznym w Krakowie. Album w polsko – angielskiej wersji językowej.

Lourdes, La Salette, Fatima czy Guadalupe – te nazwy znane są szerszemu gronu. Ale Gietrzwałd? Gdzie znajduje się to miejsce?Dlaczego powinno być rozsławione na cały świat? Co się tam wydarzyło? Wiele pytań można zadać, a przecież Gietrzwałd to jedyne uznane przez Kościół katolicki miejsce objawień maryjnych w naszym kraju. Życie sanktuarium gietrzwałdzkiego odmierzane jest rytmem dzwonów wzywających wiernych na modlitwę do bazyliki na wzgórzu. Tam trzykrotnie w ciągu dnia odmawiany jest różaniec, na koniec każdej Mszy św. Przybywają tu pątnicy z różnych zakątków Polski i nie tylko. Nie ma już klonu, na którym sto czterdzieści lat temu Matka Boża ukazała się dwóm dziewczynkom, ale jest niepozorna kapliczka, typowa dla warmińskiego krajobrazu. Mimo upływu lat i mimo zmienionych warunków społecznych, politycznych i kościelnych Gietrzwałd nie stracił znaczenia. Wartości, jakie wniosły objawienia Najświętszej Maryi Panny, nadal są żywe i w dalszym ciągu owocują. Kustosze sanktuarium maryjnego, księża kanonicy regularni laterańscy, oznajmiają, że w ostatnich latach do Gietrzwałdu przybywa rocznie około miliona pątników ze wszystkich stron świata. Warto zapoznać się z tym miejscem, odkryć jego historię i… powierzyć się Matce Bożej Gietrzwałdzkiej.

"Moskwa" - wydana na winylu reedycja pierwszego albumu kultowego zespołu o tej samej nazwie. Debiutancka płyta łódzkiej formacji to solidna dawka starego, undergroundowego punku. Kawałki takie jak "Nigdy!" i "Ja" wciąż wzniecają ogień w sercach fanów. Wokal Pawła "Gumy" Gumoli, bas Dariusza "Maleo" Malejonka, perkusja Tomasza "Gogo Szulca" Kożuchowskiego oraz Piotra "Stopy" Żyżelewicza niezmiennie zachwycają i potwierdzają, że "punk’s not dead". Album ukazuje się zarówno na CD jak i LP. tracklista: 1. Nigdy 2. Ja wiem, Ty wiesz 3. Słowo 4. Słyszę 5. Tam gdzie jasno 6. Urodziłeś się by żyć 7. Nie okłamiesz prawd 8. Materialny syf 9. Tylu was 10. Powietrza 11. Nie starczy sił 12. Sen 13. Ja 14. Kochać chcesz

„Country album - Pokochaj moje marzenia” – reedycja kultowej płyty Krzysztofa Krawczyka z 1987 roku. Po ponad trzydziestu latach album został ponownie wydany na winylu nakładem Wytwórni Muzycznej MTJ. Obok niezapomnianych hitów takich jak tytułowy „Pokochaj moje marzenia” czy „Nie przesadza się starych drzew” na płycie usłyszymy przebój „Dziewczyny, które mam na myśli”, który artysta wykonuje w duecie z Bogdanem Smoleniem.

Wędrówki współczesnego teatrologa Dobrochna Ratajczakowa Sytuacja teatrologa uległa zasadniczej zmianie, choć wciąż powstają dramaty wykorzystujące tradycyjne formy, wciąż też możemy oglądać tradycyjne spektakle, a teatrolog wciąż będzie się pojawiał na ich widowni. Tymczasem dziś to jedynie część jego możliwych działań. Bowiem jeśli przyjrzymy się pejzażowi współczesności, zobaczymy, że pojawiają się w nim odmienne obszary możliwych działań badacza. Magdalena Drab Film odcinkowy z ludźmi w tle Magdalena Drab Akcja sztuki dzieje się w obozie jenieckim w nieokreślonym kraju w przyszłości, podczas wojny, o której niewiele wiemy. Garstka jeńców, trzymana w dużej szklanej klatce niczym w terrarium, ogląda wyświetlany na jednej ze ścian serial komediowy o głupim i okrutnym okupancie, Kapitanie Loku. Pełne czarnego humoru parodie wojennych narracji przeplatają się z przejmującymi scenkami z życia (i umierania) więźniów. Sztuka odsyła do historii obozowych, ale można ją też rozumieć metaforycznie, jako niepokojący model kultury. Humor jako narzędzie tortur Rozmowa z Magdaleną Drab O pożytkach płynących z naiwności Michał Lachman Monodram Curko moja ogłoś to to seria przybliżeń do osoby, która istnieje tylko pod postacią obrazów, relacji i archiwalnych zapisów. Monolog złożony z takich głosów to przede wszystkim świadectwo pracy archiwistki i kronikarki, w które zmienia się Magdalena Drab zarówno jako autorka tekstu, jak i aktorka. Zaburzenia empatii Living dead lub monsters of reality Christian Lollike Przełożyła Elżbieta Frątczak-Nowotny Kameralna sztuka dla troje aktorów jest opowieścią o kryzysie migracyjnym i rozkładzie empatycznej postawy mieszkańców Unii Europejskiej. W serii luźno związanych fabularnie scen bohaterowie dzielą się swoimi lękami wywołanymi coraz widoczniejszą obecnością – na ulicach, a przede wszystkim w mediach – emigrantów. Obawiają się wojny, mówią o szlakach migracyjnych i katastrofach uchodźców. Jak mantra powraca pytanie o stosunek przedstawicieli Unii Europejskiej do kryzysu migracyjnej – jakby bohaterowie dramatu próbowali zrzucić z siebie na nich moralną odpowiedzialność za nieumiejętność znalezienia rozwiązania. Dalej marzec Ala wyjechała Ewa Hevelke Program artystyczny obchodów pięćdziesiątej rocznicy Marca 1968 przygotowały głównie kobiety. Reżyserki, scenarzystki, aktorki. W teatrach nobliwych; w instytucjach poszukujących, odpowiedzialnych za inspirowanie dyskusji publicznej; na prywatno-pozarządowej scenie, która porozumiewa się z widzami popkulturowym językiem. Wypowiadali się twórczo ci, którzy pamiętają 1968 rok i tacy, którzy urodzili się długo po tej dacie. Bezradność Paweł Dobrosielski, Joanna Krakowska, Iwona Kurz, Piotr Morawski, Małgorzata Szpakowska, Joanna Woźnicka Rozmowa o upamiętnieniach 50. rocznicy Marca 1968 w kontekście aktualnej sytuacji społecznej i dyskursu medialnego. Mowa władzy Jolanta Antas, Michał Kozień Jednym z najbardziej rozpowszechnionych w polityce językowych zabiegów jest mechanizm deprecjonowania politycznego przeciwnika przez etykietowanie go, czyli wyzwalanie określonych ram semantycznych, co powoduje przywoływanie w umysłach odbiorców pewnych negatywnych stereotypów, mających się z nim skojarzyć. Strategie i semantyczne nadużycia w języku partii rządzącej. Po bandzie Nasza powszednia jednoznaczność Marek Beylin Pogoda na jutro To się nazywa sprawiedliwość Rozmowa z Michałem Zadarą Budzić świadomość Rozmowa z Anną Augustynowicz Kolejne rozmowy w cyklu Pogoda na jutro o polityce kulturalnej państwa i prognozach dla teatru na przyszłość. Nawozy sztuczne Zapiski starucha Tadeusz Nyczek Armenia Mercedes Anusz Aslibekian Przełożył Janusz Adamowicz Choć sztuka nie odwołuje się bezpośrednio do ludobójstwa Ormian, to wraca do kwestii wpływu tej katastrofy na dzisiejsze życie Ormian. Opowiada o losach dwóch sióstr: Zarui, w ramach akcji repatriacyjnej 1948 roku, postanawia wrócić do Armenii – jej siostra, Mercedes, pozostaje w Grecji. Rodzinna więź utrzymywana jest dzięki wymianie listów, choć siostry nie mają wątpliwości, że ze względu na cenzurowanie korespondencji nie można pisać wszystkiego. Ale jest też oczywiste, że siostry będą wiele ukrywały z powodów osobistych: ocena życia w określonych realiach będzie należała do sfery ich prywatności. Stare drzewo było daleko Krzysztof Środa Notatki z podróży przez Iran, Armenię i Gruzję. Po przyjęciu Byron Tadeusz Bradecki Varia Konteksty Dlaczego nie rozmawiam już z uprzywilejowanymi o wykluczeniach Zofia Cielątkowska Rozważania na marginiecie książki Reni Eddo-Lodge, Why I’m No Longer Talking To White People About Race, (Bloomsbury, New York 2018). Nowe sztuki Dmitrij Daniłow Czełowiek iz Podolska Ulrike Syha Drift Thomas Köck Paradiesspielen Z afisza

Marek Gaszyński - Polski dziennikarz muzyczny i prezenter radiowy. Przyszedł na świat na 2,5 miesiąca przed wybuchem II wojny światowej. Rodowity warszawiak. Absolwent UW (filologia). Swą przygodę dziennikarską zaczął jako dziewiętnastolatek w Rozgłośni Harcerskiej. Później pracował w Trójce oraz warszawskim Radiu Dla Ciebie, którego był prezesem. Autor tekstów piosenek dla wielu polskich wykonawców, m.in. dla Czesława Niemena, Czerwonych Gitar, Jerzego Grunwalda czy Haliny Frąckowiak. Specjalista z zakresu historii polskiej muzyki rozrywkowej. Wybrane publikacje książkowe: "Muzyka, którą lubię" (KAW, 1980), "Czas jak rzeka" (Pro´szyn´ski i S-ka, 2004), "Czerwone gitary. Nie spoczniemy..."(Pro´szyn´ski i S-ka, 2005), "Człowiek do wynajęcia. Wyspa" (Wydawnictwo Trio, 2008). "Śmierć Artysty" (Świat Książki, 2013).

Człowiek do wszystkiego. Rozwiązania największych tajemnic świata. Marek Piotr Gaszyński – polski dziennikarz i prezenter muzyczny, autor tekstów ponad 150 piosenek oraz autor książek o tematyce muzycznej. Znawca historii polskiej muzyki rozrywkowej. Absolwent Wydziału Filologicznego Uniwersytetu Warszawskiego.

POLSKA HIP HOPOWA ŚWIADOMOŚĆ BEZ CENZURY JUŻ W SPRZEDAŻY!!! Książka Polski hip hop posiada wiele twarzy udowadnia, że można pisać o kulturze hip hop nie językiem akademickim, ale językiem podwórkowym, który utrzymuje zamierzony, uliczny klimat docierając do wielu ludzi. Bezprecedensowy, specyficzny styl i uliczna forma przekazu jest głównym celem tej publikacji. Nie znajdziemy w niej wykręconych form gramatycznych, bajkowych metafor czy literackich porównań, bo hip hop tego nie potrzebuje. Autorami książki Polski hip hop posiada wiele twarzy (wydanie drugie, rozszerzone) są Sadi i Graff. To dwóch pionierów polskiego hip hopu, którzy jako jedni z pierwszych zaczynali tworzyć tę subkulturę w Polsce już na początku lat 80., a następnie kontynuowali jej rozwój przez 20 lat. Publikacja została wydana przez Dziurawe Sample – „sklep z muzyką nadgryzioną zębem czasu”. Siłą tej książki jest potężna dawka niepublikowanej wcześniej wiedzy bez cenzury opartej na faktach, których nie ma w innych drukowanych tego typu źródłach, a nawet w internecie. To polska hiphopowa świadomość poruszająca, a zarazem wyjaśniająca wiele zagadnień związanych kulturą hip hop oraz jej elementami (breakdance, graffiti, rap, DJ-ing). Wiele osób w tej książce zderzy się z informacjami, o których wcześniej nie miało zielonego pojęcia. Na początku książki dowiadujemy się jaki jest związek autorów z kulturą hip hop. Poznajemy prawdziwą historię Universal Zulu Nation w Polsce (w latach 80. i 90. była to najbardziej respektowana hiphopowa organizacja na świecie, wyznacznik oryginalnego, międzynarodowego oraz undergroundowego wizerunku kultury hip hop). Następnie Sadi i Graff wyjaśniają, o jaki hip hop walczyli, opisują początki polskiej kultury hip hop jako całości z ich perspektywy. Przedstawiają polski breakdance jako pierwszy element hip hopu, od którego wszystko się w Polsce zaczęło. Przybliżają skróconą historię jednej z pierwszych polskich b-girls, a następnie polskie hiphopowe realia lat 90. Opisują graffiti jako sztukę, a nie wandalizm, i kreślą zarys jego historii w Polsce. Jest tutaj także polski rap – jego początki w Polsce i docelowe przeznaczenie oraz polski DJ-ing, którego przedstawicielem jest hiphopowy DJ Maestro. Autorzy biorą poprawkę na hip hop, skłaniając czytelnika do wielu refleksji. Między innymi nad tym, gdzie hip hop tak naprawdę ma swoje korzenie i kiedy datuje się jego powstanie, również w Polsce (hip hopu, który po wielu latach istnienia podzielił się na rzeczywisty i wirtualny, będąc dla jednych pasją, a dla drugich – wyłącznie terminem biznesowym). Następnie dowiadujemy się jaka jest prawdziwa idea i filozofia hip hopu jako subkultury ulicznej i czym różni się ona od wirtualnego lansu., a także poznajemy dwa subkulturowe środowiska hip hop w Polsce – Oldschoolers Crew oraz Generacja True School. W książce zostały również przypomniane wartości kultury hip hop, które na początku jej powstawania oraz w momencie rozpowszechniania w wielu krajach były podstawą, natomiast w dobie komercji powinny być motywacją do utrzymania prawdziwego przesłania i wizerunku tej subkultury. Sadi i Graff wyjaśniają na czym polega hiphopowa świadomość, jakie są poszczególne szkoły hip hopu oraz dlaczego hip hop po wielu latach istnienia i rozwoju stracił na swojej oryginalności i stał się bezpłciową komercją. To pierwsza na świecie książka odsłaniająca ukrywany przez media prawdziwy obraz legendarnej, międzynarodowej, hiphopowej organizacji Universal Zulu Nation, która jako socjalno-religijny gang mający znamiona sekty pod pretekstem propagowania pokoju, szacunku, jedności oraz innych wartości stosuje hip hop do rozpowszechniania kontrowersyjnej filozofii islamu na całym świecie, tworząc swoje oddziały w różnych krajach.

Monografia składa się zasadniczo z dziesięciu rozdziałów. W dużej mierze tworzą ją nowe, powstałe z myślą o niej opracowania. W publikacji autorzy wykorzystali i rozwinęli ponadto fragmenty kilku opublikowanych wcześniej tekstów. Rozdział pierwszy poświęcony został charakterystyce kultury i animacji jako kategorii pedagogicznych. Zaprezentowano tu poglądy pedagogów kultury, antropologów oraz teoretyków animacji społeczno-kulturalnej ukazujące kulturę oraz animację w rozmaitych kontekstach pedagogicznych. W rozdziale drugim szczegółowo scharakteryzowane zostały cechy konstytutywne animacji kultury, takie jak: – główny jej cel, czyli ożywianie, aktywizowanie, zmienianie; – kategoria „kultury własnej” jako przedmiot działań animacyjnych; – humanistyczna metodyczność jako nadrzędna zasada animacyjnej metodyki; – zasada konstruktywnego relatywizmu aksjologicznego jako warunek niezbędny pojmowania animacji jako idei pedagogicznej; – istota i specyfika roli społecznej animatora kultury. Trzeci rozdział charakteryzuje współczesne paradygmaty animacji kultury: paradygmat animacji zabawy, paradygmat (re)animacji dziedzictwa kulturowego, paradygmat zmiany prohumanistycznej. Omówiono je w perspektywie teoretyczno-praktycznej, z uwzględnieniem wymiarów: ideologicznego, teleologicznego, aksjologicznego, metodycznego i ewaluacyjnego. Rozdział czwarty skupia się na synergicznym potencjale animacji kultury w perspektywie pedagogicznej. Przedstawiono tu związki animacji z takimi obszarami praktyki społeczno-edukacyjno-kulturowej, jak: edukacja kulturalna, upowszechnianie kultury, mediacja kulturalna, edukacja artystyczna i estetyczna, animacja społeczna i animacja współpracy środowiskowej, animacja religijna, animacja międzykulturowa, edukacja medialna. Kolejny rozdział poświęcony został animacji kultury w instytucjonalnej działalności kulturalnej. Scharakteryzowano tu pojęcie działalności kulturalnej, wskazano najważniejsze grupy czynników warunkujących funkcjonowanie podmiotów ją realizujących oraz zaprezentowano animację kultury jako jeden z jej istotnych nurtów. W rozdziale szóstym animacja wpisana została w kontekst szkolny, z uwzględnieniem trzech zasadniczych obszarów, w których znajduje swoje zastosowanie jako dziedzina praktyki edukacyjno-kulturalnej: zajęć obligatoryjnych, edukacji pozalekcyjnej oraz przestrzeni organizacyjno-normatywnej. Siódmy rozdział koncentruje się na zagadnieniach związanych z metodyką animacyjnych projektów kulturalnych. Zaprezentowano tu dotychczasowe propozycje typologizacji form, metod i technik animacji oraz dokonano własnej próby kategoryzacji metod i technik wykorzystywanych w animacyjnych projektach kulturalnych. Kolejne dwa rozdziały poświęcone zostały realizatorom animacyjnych działań. W rozdziale ósmym scharakteryzowano role animatora kultury, tendencje i przemiany w sposobach jego definiowania oraz zasadnicze obszary dylematyczności. Rozdział dziewiąty przedstawia natomiast animatorów kultury w kontekście praktycznym. Opisano tu sylwetki pięciorga animatorów kultury, omawiając ich ścieżki zawodowe, najważniejsze działania oraz sposoby myślenia o animacji społeczno-kulturalnej. Ostatni, dziesiąty rozdział książki poświęcony został etycznym aspektom działań animatora kultury. Zaprezentowano tu najważniejsze wytyczne i zasady – aksjologiczne drogowskazy – animacyjnych działań oraz wyznaczono najistotniejsze w pracy animatora wyzwania i niebezpieczeństwa noszące znamiona etycznej dylematyczności.

Kolejna książka Andrzeja Nazara historyka sztuki, dziennikarza, wielbiciela Krakowa przedstawia nam kolejny aspekt dziejów Krakowa.Tym razem autor opowiada nam o krakowskich aniołach. Opowieść zaczynamy, a jakżeby inaczej, na Wawelu. A dokładnie od wawelskiej katedry, będącej domem wielu aniołów, z najstarszym z 1526 roku. Ale mamy bo też i Anioła strażnika katedry oraz aniołów-tragarzy. Z Wawelu schodzimy do centrum i na drodze królewskiej na ulicy Grodzkiej spotykamy anioły kolejne - tak w kościele świętego Andrzeja, jak i świętych Piotra i Pawła, gdzie na szczególną uwagę zasługują aniołowie-muzycy. A jeszcze bliżej krakowskiego Rynku w kościołach Franciszkanów i Dominikanów także spotkamy anielskie szeregi. Oczywiście nie zabraknie także opowieści o aniołach z najsłynniejszego polskiego kościoła - kościoła Mariackiego im NMP, a także z wielu innych krakowskich kościołów. Mamy też i opowieść o aniołach tragarzach, o aniele łasuchu, aniele tancerzu, anielskich żałobnikach . Anioły pomsty, anioły smutku, anioły upadłe. A wszystko to w lekkim gawędziarskim tonie. A więc zapraszamy do podróży po Krakowie tajemniczym, Krakowie niezwykłym , Krakowie przepełnionym aniołami!

Książka jest konsekwencją stwierdzenia, że przestrzeń miejska to społeczny produkt i jako taka jest zawsze ideologiczna. Pytania, jakie są w niej postawione, i wynikłe z nich rozważania odnoszą się do sposobów funkcjonowania oraz konsekwencji tej ideologiczności. Ideologia, jako główne pojęcie poddane reinterpretacji w tekście, widziana jest z perspektywy jej tworzenia w społecznych praktykach, związanych z życiem codziennym, infrastrukturą w mieście czy materialnością. Książka jest próbą praktycznego zastosowania „zwrotu przestrzennego” w naukach społecznych, co oznacza, że opiera się na zestawieniu i równoczesności, podstawionych w zamian tradycyjnie linearnej argumentacji. W nawiązaniu głównie do Lefebvre’a, Bourdieu i Boltanskiego wypracowuje koncepcje przestrzennej ideologii czy przemocy, wskazując zarazem możliwości opartej na przestrzenności krytyki społecznej w sytuacji, gdy „wszystko jest ideologiczne”. Z przyjemnością czyta się książkę, która – eksplorując pogranicza kilku dyscyplin – nie rości sobie pretensji do interdyscyplinarności, przeciwnie – usiłuje znaleźć dla siebie miejsce na poziomie przestrzennie rozmieszczonych teorii wykorzystywanych w różnym trybie, także przez inne niż socjologia dyscypliny naukowe. Książka Karola Kurnickiego jest bez wątpienia pracą inspirującą do przetestowania innych, nie mniej ważnych wniosków z badań dotyczących ideologii, ideologiczności, miejskości, miasta, uprzestrzennienia teorii oraz kilku jeszcze pojęć i zjawisk z powyższymi związanych. Zaproponowany w niej eksperyment przybliżania jest ciekawym zamierzeniem badawczym dla socjologów i filozofów, a szczególnie dla badaczy miast wychodzących od marksowskiej bazy, nadbudowy, ideologii i alienacji. Fragment recenzji prof. zw. dr hab. Ewy Rewers

Książka Na pielgrzymkę. Pieśni i piosenki to niewielkich rozmiarów i bardzo poręczny śpiewnik, który doskonale sprawdzi się na wyjazdach, pielgrzymkach i spotkaniach o charakterze religijnym i towarzyskim. Zawiera m.in. Godzinki o Niepokalanym Poczęciu NMP, Litanię loretańską, Nieszpory, pieśni liturgiczne, piosenki religijne, patriotyczne i biesiadne. Do piosenek religijnych, biesiadnych i patriotycznych został wprowadzony zapis chwytów gitarowych, aby ułatwić animatorom muzycznym prowadzenie śpiewów. Niewielki format pozwala na schowanie śpiewnika do torebki czy kieszeni. Po pielgrzymce czy wspólnym wyjeździe książka może być doskonałą pamiątką, przypominającą mile spędzony czas.

"Moskwa" - reedycja pierwszego albumu kultowego zespołu o tej samej nazwie. Debiutancka płyta łódzkiej formacji to solidna dawka starego, undergroundowego punku. Kawałki takie jak "Nigdy!" i "Ja" wciąż wzniecają ogień w sercach fanów. Wokal Pawła "Gumy" Gumoli, bas Dariusza "Maleo" Malejonka, perkusja Tomasza "Gogo Szulca" Kożuchowskiego oraz Piotra "Stopy" Żyżelewicza niezmiennie zachwycają i potwierdzają, że "punk’s not dead".

Współczesne badania nad planowaniem przestrzennym wskazują na coraz większą rolę świadomego kształtowania polityki przestrzennej, która powinna wykorzystywać dowody naukowe oparte na rzeczywistych danych. Na tego rodzaju podejście wpływa w głównej mierze rozwój społeczeństwa informacyjnego oraz podnosząca się świadomość mieszkańców obszarów wiejskich, którzy pragną uczestniczyć w procesach decyzyjnych. Wynika to również z potrzeby wdrażania rozwiązań promujących ideę zrównoważonego rozwoju, który powinien przyjmować bardziej radykalny kształt w politykach cząstkowych na różnych szczeblach władzy. Odpowiedzią na połączenie wskazanych koncepcji z nurtem ekonomicznym w polityce przestrzennej jest zaprezentowana w publikacji polityka oparta na dowodach. Celem głównym książki jest identyfikacja metod i narzędzi tej polityki, pozwalających na prowadzenie badań i wykorzystanie ich w planowaniu przestrzennym z uwzględnieniem specyfiki zastosowania tego podejścia w gminach wiejskich.

Jerzy Koenig o książce Zygmunta Hübnera „Polityka i teatr" ...Wielkość tej książki - nie waham się użyć tego określenia - bierze się stąd, że autor w opisywaniu złożonego zjawiska, jakim są związki teatru i polityki, nie przybrał punktu widzenia uwarunkowanego rzeczywistością, w której sam żył i pracował. Kiedy Zygmunt Hübner pisał swoją książkę - dla amerykańskiego wydawcy - teatr był niebywale istotny, a polityka była na co dzień obecna w jego życiu. Posłowie zostało napisane w 1988 roku, autor zmarł w styczniu 1989 roku. Od tego czasu bardzo wiele się zmieniło i w polityce, i w teatrze. Teatr przestał być ważny. A kiedy politycy tracą serce do teatru - Hübner na pewno odnotowałby to zjawisko – zupełnie zmienia się jego sytuacja. Nie ma żadnych kłopotów cenzuralnych, repertuarowych, personalnych ani też z pieniędzmi - bo ich, po prostu, nie ma. Książka Hübnera jest pozbawiona emocji - nie ma w niej żadnych oskarżeń, ani też histerycznej próby obrony teatru. Autor byt na tyle inteligentnym człowiekiem, że zdawał sobie sprawę ,iż i politycy grzeszą, i teatr grzeszy. W stosunku do polityki nie miał żadnych złudzeń. Świadczy o tym definicja, jakiej używa polityka to sposób jak zdobyć władzę i jak ją u t r z y m a ć. A teatr interesuje polityków wyłącznie jako instrument w realizacji tych zadań. Hübner w swoich rozważaniach wziął pod uwagę dwa i pół tysiąca lat - jego spostrzeżenia dotyczące teatru ateńskiego z czasów Peryklesa są po prostu fascynujące. Podobnie wnikliwie zanalizował inne epizody. Zanotował: Arkadiusz Szaraniec

Kulturowa monografia, w której autorka bada zależności między kobiecością, widowiskiem i pożądaniem w nowoczesnych społeczeństwach konsumpcyjnych, a zarazem przez pryzmat aktorki przygląda się instytucji i historii teatru, zwracając szczególną uwagę na „podłe gatunki” jak burleska czy rewia, których popularność zależy od ekspozycji kobiecej cielesności i seksualności. Narracja skonstruowana jest tak, by ujawnić ambiwalencję fantazji o kobiecości glamour. Dostrzegając opresyjny i dyscyplinujący wymiar takiego modelu kobiecości, autorka dowodzi kluczowej, a wymazywanej przez historię roli, jaką kobiece ciało glamour odegrało w procesie emancypacji kobiet. Książka opowiada o jednej z najbardziej pociągających fantazji nowoczesności – fantazji o kobiecości glamour. Kino lat 50. XX wieku stworzyło jej ikonę – to Marilyn Monroe z przymkniętymi oczami, przytrzymująca białą sukienkę, rozwiewaną podmuchem z nowojorskiego metra. Marilyn wciela się tu w rolę bezimiennej dziewczyny – the Girl – a jej białe majtki, choć niepokazane na ekranie kinowym, utrwalone zostaną na niezliczonych fotosach. Glamour, kobiecość, widowisko jest więc nie tylko historią o pułapkach „kobiecości”, o niemych obiektach pożądania, o mackach wiedzy-władzy. Jest również historią o poszerzaniu definicji kobiecości oraz o zakulisowej lub przemilczanej władzy kobiecej. O zabawie w kobiecość, która bywa śmiertelnie poważna. Współwydawcą książki jest Instytut Teatralny

"Świstki teatralne wszystkie… i więcej". Trzeba tu wyjaśnić, że Świstek teatralny to była rubryka w „Teatrze”, którą w latach 1960-71 redagował Jerzy Timoszewicz pod pseudonimem Theatralski. Umieszczał w niej różne zabawne wypisy z najrozmaitszych źródeł historyczno-teatralnych. Były więc tam fragmenty tajnych raportów Henryka Macrotta, szpiega Wielkiego Księcia Konstantego, anegdoty z pamiętników aktorskich, cytaty z korespondencji, dokumentów, recenzji Słonimskiego w „Wiadomościach Literackich” – słowem: silva rerum. Czytane 50 lat później nie tracą humoru, wdzięku i są wciąż pouczające. Być może słabiej czytelny jest kontekst, w jakim się pojawiały, choć uważny czytelnik między wierszami odkryje współczesne dla tej publikacji aluzje. Nietrudno rozpoznać, dlaczego w spisanych ze Słownika Lindego definicjach słów kojarzących się z nazwiskami krytyków pojawiają się: Csato, Tarn, Raszewski, Jaszcz. W przypadku Raszewskiego źródłem wypisów są pamiętniki Stanisława Krzesińskiego, aktora prowincjonalnego, który wspominał komika Raszewskiego: „z chrapotliwym nosowym głosem, komik dość dobry, ale przesadzający, do poważnych ról niezdatny”. Tak się więc bawił Theatralski dawnymi laty. Ale w książce (jej pomysłodawcą był Paweł Płoski) zebrano nie tylko oryginalne Świstki teatralne, również grono autorów dzisiejszych w podobnej konwencji dołączyło swoje próbki. I ich lektura jest niemniej ciekawa i charakterystyczna. Bo w wielu przypadkach tworzy się osobliwy dialog z Theatralskim i wybór poszczególnych wypisów jest ukłonem dla niego. Oto np. Hanka Baltyn sięga do współczesnych senników, aby wydobyć z nich objaśnienia „teatralnych” snów, tylko jedno zacytuję: Teatr – być w teatrze to przestroga, by być bardziej oszczędnym; dla osób niezamężnych sen taki zwiastuje szczęśliwy i bogaty ożenek; brać udział w sztuce oznacza rozczarowania i kłopoty w interesach; klaskać i śmiać się to ostrzeżenie przed poświęceniem obowiązków dla niemoralnych rozrywek; pożar teatru symbolizuje zaangażowanie w niepewne przedsięwzięcia. Theatralski w 1970 roku również podobną antologię opublikował, zaczerpniętą jednak ze starszych senników. W nich widzieć teatr, znajdować się na przedstawieniu oznaczało: „pogrzeb jakiś i śmierć czyjąś zwiastuje to tobie”. Świstki poszczególnych autorów są też wyrazem ich własnych zainteresowań, temperamentów i nie ma też co ukrywać: poczucia humoru, którym jak wiadomo ludzie nie są równo obdarzeni. Niemniej cała książeczka, starannie wydana w nakładzie 200 numerowanych egzemplarzy, z pewnością może stanąć na półce z wyjątkowo cennymi teatraliami. Świetnie się nadaje do lektury na jesienne chandry i będzie jeszcze jednym powodem do wdzięczności dla Jerzego Timoszewicza. A Theatralskiemu życzę raz jeszcze dobrego humoru, zdrowia i już czekam na następne spotkanie. Źródło: wojciech-majcherek.blog.onet.pl

Kwiaty. Ptaki. Kobiety. Flowers. Birds. Women Magdy Słomskiej to dwujęzyczny album prezentujący przegląd prac autorki z lat 1995-2018. Są to prace pełne radosnej fantazji, harmonii i piękna. Słowo wstępne do albumu napisały Joanna Figuła-Czech i Agnieszka Zawadzka.