Teatr idiotyczny. Początki Joanna Krakowska Inspiracje i początki teatru Ridiculous w Nowym Jorku i jego anarchistycznej poetyki. Na czym polegał styl Ridiculous i ile właściwie było tych teatrów działających pod tą nazwą? Play-House of the Ridiculous Johna Vaccaro i Ridiculous Theatrical Company Charlesa Ludlama od 1967 działały osobno, ale oba pozostały ważne zarówno dla amerykańskiej awangardy, jak i dla ruchu emancypacji osób homoseksualnych. A poetyka idiotyzmu urzeczywistniła się w polityce. Korzenie teatru queer Laurence Senelick Przełożył Bartosz Wójcik Teatr jest najbardziej sobą, gdy jest najbardziej queer. Im bardziej stara się dostosować do wymogów jakiejś iluzorycznej normy reprodukującej zewnętrzną rzeczywistość i do jakiejś normy społecznej stygmatyzującej moralnie, tym mniej wierny swojej własnej naturze pozostaje. Fragment książki The Queerest Art. Essays on Lesbian and Gay Theatre (edited by Alisa Solomon and Framji Minwalla, New York University Press, New York-London 2002).

Studium peryferii artystycznych świata.Ostatnie dzieło wybitnego historyka sztuki o wielkiej wrażliwości społecznej to studium peryferii artystycznych świata, wykluczeń z głównej historycznoartystycznej narracji. Autor szuka metod odwracania, podważania tejże narracji, ujawniając przy tym artystyczne (i nie tylko) praktyki wykluczania. Studium oparte na porównawczej, horyzontalnej metodzie pozwala spojrzeć na kultury pozostające poza głównym nurtem jak na całość zjawiska peryferii ? nawet jeśli nie po to, by zmieniać świat, to przynajmniej aby go zrozumieć. Oto przesłanie, w którego realizację Mistrz swoimi dziełami (m.in. Awangarda w cieniu Jałty, REBIS 2005, Znaczenia modernizmu, REBIS 1999, Agorafilia, REBIS 2010) wniósł niezwykle cenny wkład.

The present publication is one of the outcomes of research cooperation spanning two decades in the field of Indian literature and art between the South Asian Studies centres of five academic institutions: University of Milan, Charles University in Prague, Jagiellonian University in Cracow, University of Warsaw and University of Cagliari.The International Seminar ?Journeys and Travellers, Routes and Destinations in Indian Literature and Art?, took place on the University of Warsaw premises from 21-23 September 2017.The present publication is one of the outcomes of research cooperation spanning two decades in the field of Indian literature and art between the South Asian Studies centres of five academic institutions: University of Milan, Charles University in Prague, Jagiellonian University in Cracow, University of Warsaw and University of Cagliari.The International Seminar Journeys and Travellers, Routes and Destinations in Indian Literature and Art', took place on the University of Warsaw premises from 21-23 September 2017.Due to the bulk and broad thematic range of the submitted texts the publication has been divided into two volumes. The first volume contains 13 papers based mostly on Sanskrit and Pali sources, while the second volume includes 12 papers based mostly on sources in vernacular Indian languages. In each volume, the papers have been arranged in roughly chronological order, according to the dating of their sources (although, here and there, the languages of the sources and the specific subjects of the papers have also been taken into consideration). The readers are thus invited to enjoy a journey through time, appropriately for the general topic of the publication.

The present publication is one of the outcomes of research cooperation spanning two decades in the field of Indian literature and art between the South Asian Studies centres of five academic institutions: University of Milan, Charles University in Prague, Jagiellonian University in Cracow, University of Warsaw and University of Cagliari.The International Seminar Journeys and Travellers, Routes and Destinations in Indian Literature and Art', took place on the University of Warsaw premises from 21-23 September 2017.Due to the bulk and broad thematic range of the submitted texts the publication has been divided into two volumes. The first volume contains 13 papers based mostly on Sanskrit and Pali sources, while the second volume includes 12 papers based mostly on sources in vernacular Indian languages. In each volume, the papers have been arranged in roughly chronological order, according to the dating of their sources (although, here and there, the languages of the sources and the specific subjects of the papers have also been taken into consideration). The readers are thus invited to enjoy a journey through time, appropriately for the general topic of the publication.

Dlaczego sztuka przeszła z sanktuariów do galerii? Jaka jest jej droga pojednania z wiarą? Czy pustka nowoczesnych kościołów przeszkadza im być ikonami Kościoła? Jakie wyzwania stają dzisiaj przed sztuką liturgiczną? Jaka więź istnieje pomiędzy życiem w Duchu, życiem liturgicznym, a językiem artystycznym. Czy jedyną drogą powrotu sztuki sakralnej na Zachodzie jest spotkanie ze Wschodem? Na te i inne pytania odpowiada Marko I. Rupnik w rozmowie z Natašą Govekar. Przekonuje, że w czasach, kiedy chrześcijaństwo Europy zdaje się przeżywać kryzys, a Kościół poszukuje nowych form ewangelizacji, dobrze pojęta sztuka sakralna może stać się wyjątkową przestrzenią doświadczania Boga i spotkania z człowiekiem. Sztuka Rupnika określana jest przez krytyków jako „teologia chrześcijańska w bizantyjskich formach”. Proponowana przez niego ikonografia, która wypełniła przestrzeń architektoniczną wielu świątyń, pokazuje mowę obrazów zrozumiałą nie tylko na Wschodzie, lecz również na Zachodzie. Można więc powiedzieć, że to swoista sztuka ekumeniczna, która posługuje się językiem rozumianym przez wszystkich wierzących w Chrystusa, bez względu na przynależność konfesyjną. O autorze: Marko I. Rupnik – słoweński jezuita, artysta, teolog, kierownik duchowy. Studiował malarstwo w Akademii Sztuk Pięknych w Rzymie i teologię w Papieskim Uniwersytecie Gregoriańskim. Jest dyrektorem Centrum Studiów i Badań „Ezio Aletti”– ośrodka badania relacji kulturalnych i religijnych między Wschodem i Zachodem Europy oraz Atelier Sztuki Centrum Aletti, które zajmuje się sztuką liturgiczną. Razem z artystami tworzącymi zespół Centrum Aletti wykonał mozaiki w wielu miejscach w Europie, Ameryce i na Bliskim Wschodzie. Jest też wykładowcą na papieskich uczelniach w Rzymie, konsultorem Papieskiej Rady ds. Kultury, Papieskiej Rady ds. Krzewienia Nowej Ewangelizacji, Kongregacji ds. Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów i Kongregacji ds. Duchowieństwa. Nataša Govekar pochodzi ze Słowenii, studiowała teologię i język słoweński na Uniwersytecie w Lubljanie, uzyskała doktorat w Papieskim Uniwersytecie Gregoriańskim. Jest członkiem zespołu Centrum Aletti w Rzymie, gdzie zajmuje się teologią obrazów oraz Wydawnictwem Lipa. W 2016 roku papież Franciszek mianował ją dyrektorem departamentu teologiczno-duszpasterskiego w watykańskim Sekretariacie ds. Komunikacji.

Indeks 978-83-8019-949-1/Friederike Meinel/2018/366

Jeden z amerykańskich fotografów żyjących w XIX stuleciu – Mathew B. Brady - jest autorem słynnego powiedzenia, które brzmi: „Nawet najbardziej doświadczeni fotografowie nie są do końca pewni wyników swoich działań”. Specjaliści zajmujący się konserwacją-restauracją fotografii mają podobne doświadczenia, różnorodność technik fotograficznych wynalezionych w XIX i XX wieku sprawiła bowiem, że prace nad ratowaniem fotograficznego dziedzictwa kulturowego utrwalonego na podłożach papierowych, szklanych czy sztucznych należą do zadań trudnych. Ciągły rozwój metod konserwacji sprawia, że każdego roku stajemy się bardziej doświadczeni i zasobni w wiedzę, mamy też okazję poznawać opinie rozmaitych specjalistów z różnych środowisk. Niniejsza publikacja wychodzi naprzeciw potrzebom popularyzacji wiedzy konserwatorskiej i jako pierwsza w Polsce poświęcona jest w całości zagadnieniu ochrony i konserwacji fotografii. Badacze i konserwatorzy dzielą się w niej wynikami własnych prac. Zdajemy sobie sprawę, że poruszone tematy są przysłowiową kroplą w morzu istniejących zagadnień i problemów, udało się nam jednak zgromadzić znaczącą liczbę interesujących tekstów. Chcemy także podkreślić, że książka ta nie jest podręcznikiem konserwacji, lecz zbiorem artykułów prezentujących autorskie rozwiązania wielu problemów związanych z ochroną fotografii przed zniszczeniem i z praktycznymi działaniami konserwatorskimi.

Love’s got everything to do with it. Tina Turner is the Queen of Rock ‘n’ Roll, a musical icon celebrating her 60th year in the industry. In this dramatic autobiography, she tells the story of a truly remarkable life in the spotlight. From her early years picking cotton in Nutbush, Tennessee to her rise to fame alongside Ike Turner, and finally to her phenomenal success in the 1980s and beyond, Tina candidly examines her personal history, from her darkest hours to her happiest moments and everything in between. In her honest and heart-felt voice, Tina reveals: · How (love) and a kidney transplant saved her life – and how her new husband made an incredible personal sacrifice · How she has coped with the tragic suicide of her son · How ex-husband Ike Turner forced her to go to a brothel on their wedding night… and why she tried to kill herself because of Ike’s mistresses · The Cinderella moment when David Bowie made Tina a star … · …and the day Mick Jagger ripped her skirt off! AND MUCH MORE

Polskie Art Deco Materiały szóstej sesji naukowej Wnętrza mieszkalne

CD 1: OSIECKA W TEATRZE 1. Joanna Lewandowska – Nie ma już 2. Sława Przybylska – Kochankowie z ulicy Kamiennej 3. Zespół Tonika – Kolory 4. Magda Umer – Ach panie, panowie 5. Beata Lerach – Kołysanka dla Jaszy 6. Marta Bizoń – Ucisz serce 7. Iwona Loranc – Psalm 8. Magda Umer – Oczy tej małej 9. Mirosław Czyżykiewicz – Song marynarza 10. Jerzy Satanowski – Małe stacje wielkich kolei 11. Magda Umer, Krystyna Janda – Sama chciała 12. Ewa Błaszczyk – Nie żałuję 13. Zespół Q – Drzewo moje matki 14. Marek Richter – Śpij, Kostia, śpij 15. Teresa Budzisz-Krzyżanowska – Miedziane mieszkanie 16. Marek Richter – Ławeczka 17. Marek Richter – ZOO 18. Marek Richter – Do dna 19. André Hübner-Ochodlo – Żegnaj mi, Krakowie 20. Marek Richter – Wybacz, mamasza 21. Magda Umer – Kołysanka dla babci CD 2: OSIECKA W FILMIE 1. Bogusław Mec – Nim wstanie dzień 2. Maja Kleszcz – Niech żyje bal 3. Marcin Kątny, Teatr Piosenki – Tak bardzo się zmienił świat 4. Roman Kołakowski, Teatr Piosenki – Panie Kwiatkowski, panie Kowalski 5. Artur Gotz, Teatr Piosenki – W powietrzu wyrzeźbiłem twoją twarz 6. Wojciech Makowski – Miłość złe humory ma 7. Orkiestra z Chmielnej – Księżyc frajer 8. Zuzanna Zazulin, Teatr Piosenki – Niby nic 9. Magda Steczkowska – Walc z filmu „Noce i dnie” 10. Katarzyna Warno – Sing-sing 11. Karolina Łopuch, Krzysztof Żesławski Quartet – Weselne dzieci 12. Ewa Błaszczyk – Orszaki, dworaki 13. Magdalena Krzywda – Filiżanka kawy 14. Justyna Panfilewicz – Halo, Szpicbródka 15. Anna Gadt – Piosenka do słuchania we dwoje 16. Agata Klimczak, Teatr Piosenki – Daty polskie 17. Maja Kleszcz – Wielka woda 18. Ewa Błaszczyk – Ja nie chcę spać 19. Olga Polikowska – Jeszcze zima CD 3: OSIECKA W TELEWIZJI 1. Ralph Kaminski – Śpiewam, bo muszę 2. Beata Banasik – Krokodyl na Mazurach 3. Maria Tyszkiewicz – Byle nie o miłości 4. Ewa Konstancja Bułhak – Na całych jeziorach ty 5. Kinga Wąsik, Teatr Piosenki – Na początku mówi się mama 6. Karolina Woźniak, Teatr Piosenki – My mamy kota 7. Anna Gadt – Jak dobrze mieć sąsiada 8. Aleksandra Radwan, Teatr Piosenki – Nikt mnie nie kocha 9. Olga Polikowska – W dziką jabłoń cię zaklęłam 10. Natalia Lubrano, Krzysztof Żesławski Quartet – Kokaina 11. Grzegorz Bukowski, Teatr Piosenki – Spotkamy się pod Dębem Książęcym 12. Ewa Konstancja Bułhak – Dookoła noc się stała 13. Natalia Lubrano, Krzysztof Żesławski Quartet – Wariatka tańczy 14. Teatr Piosenki – Oberek gazowniczy 15. Marcel Borowiec, Teatr Piosenki – Kantata o naszym mieście 16. Martina M. – Szalona być 17. Irena Melcer – Szaloną być 18. Agnieszka Ozon, Teatr Piosenki – Zabierz mnie z Barcelony 19. Ralph Kaminski – Melancholie 20. Joanna Kamila Łubkowska, Teatr Piosenki – Serce, serduszko 21. Magda Steczkowska – Ballada o pancernych 22. Iwona Loranc – Uciekaj moje serce CD 4: OSIECKA W KABARECIE 1. Natalia Lubrano, Krzysztof Żesławski Quartet – Piosenka o okularnikach 2. Piotr Kosewski – Piosenka o Aurelii 3. Aneta Todorczuk-Perchuć – To wszystko z nudów 4. Czerwony Tulipan – Siedzieliśmy na dachu 5. Joanna Lewandowska – Piosenka o księżycu z Alabamy 6. Zespół Bach – Polka kryminalna 7. Katarzyna Dąbrowska – Obejmę dozorcostwo 8. Ewa Błaszczyk – Czarne perfumy 9. Małgorzata Czajka – Czy te oczy mogą kłamać 10. Elżbieta Wojnowska – Sztuczny miód 11. Mateusz Weber – Miłość biuralisty 12. Kamil Banasiak – Chleb z czeremchą 13. Piotr Kosewski – Cyganek 14. Ewa Jakubowicz – Kocio, kocio 15. Karolina Michalik – Żywa woda BONUS TRACK: 16. Anna Seniuk – Ballada o dwóch miastach 17. Magda Zawadzka – Korespondencja z NRF (Pachnie ziemia) 18. Teresa Lipowska – Gdybym ja była 19. Anita Dymszówna – Panowie, bądźcie dla nas dobrzy pod jesień 20. Mirosława Krajewska – Kiedy zapomnę tego kogoś

„Lady Pank Box 13 CD” – ta limitowana edycja specjalna 13 albumów Lady Pank zachwyci nie tylko fanów zespołu! Wydawnictwo pełne ponadczasowych utworów, które znają starsze i młodsze pokolenia Polaków. Dziś po ponad trzydziestu latach od debiutu widać to szczególnie wyraźnie, ich piosenki wciąż są przebojami i w radiu, i na koncertach. Zna i śpiewa je cała Polska! Materiał na „Lady Pank Box 13 CD” został zremasterowany od nowa z taśm i najlepszych znalezionych nagrań. To wyjątkowe wydawnictwo to nie tylko doskonały dźwięk, ale i piękna poligrafia uzupełniona o dedykowany wstęp i opis, który specjalnie na potrzeby edycji limitowanej przygotował Marek Sierocki. zestaw zawiera: CD 1: Akustycznie – Mała wojna (reedycja 2018) CD 2: Drop everything (reedycja 2018) CD 3: Lady Pank (reedycja 2018) CD 4: LP3 (reedycja 2018) CD 5: Łowcy głów (reedycja 2018) CD 6: W transie (reedycja 2018) CD 7: Zimowe Graffiti (reedycja 2018 ) CD 8: Międzyzdroje (reedycja 2018) CD 9: Nana (reedycja 2018) CD 10: Zawsze tam gdzie ty (reedycja 2018) CD 11: Tacy sami (reedycja 2018) CD 12: O dwóch takich, co ukradli księżyc (reedycja 2018) CD 13: Ohyda (reedycja 2018)

„O, Ela”, „Kocham wolność” czy „Kiedy już będę dobrym człowiekiem” te piosenki zna każdy fan muzyki rockowej w Polsce. Ich autorzy – Chłopcy z Placu Broni – debiutowali w 1987 roku, a już rok później zespół został nagrodzony na Festiwalu Muzyki Rockowej w Jarocinie. Choć kariera grupy trwała dziesięć lat, a szczyt ich popularności to lata 80. i 90. XX wieku, to nadal ich muzyka niezmiennie gości na antenach rozgłośni radiowych. Ich przedwcześnie zmarły lider i wokalista Bogdan Łyszkiewicz stworzył ponadczasowe kompozycje, które dotykają spraw najważniejszych w bardzo mądry sposób. To oni są autorami jednej z najpiękniejszych polskich piosenek o miłości pt. „Kocham Cię”, którą także usłyszmy na wydawnictwie. Na albumie „The best - Kiedy już będę dobrym człowiekiem” zebrano największe przeboje zespołu, wersje live utworów oraz nastrojowe ballady. tracklista: 1. Kocham wolność 2. Nasz nowy hymn (live) 3. Kocham Cię 4. Wystarczy żyć 5. Chłopcy i dziewczyna 6. Aeroplan 7. Kiedy już będę dobrym człowiekiem 8. Krzyż 9. Jesteśmy nieśmiertelni 10. O, Ela (live) 11. To koniec 12. Chwalcie potęgę pieniądza 13. Naprawić świat 14. Number 7 15. Jezioro szczęścia

Czyżykiewicz & Cisło to projekt muzyczno-wokalny, który powstał wiosną 2017 roku jako efekt wieloletniej współpracy śpiewającego i grającego na gitarze Teryksa Mirka Czyżykiewicza z wirtuozem gitary barytonowej Witoldem Cisło. Zamysłem artystów było stworzenie nowych gitarowych aranżacji do wierszy wykonywanych niegdyś przez Czyżykiewicza z zespołem „Kameleon” bądź też solo takich autorów jak: Josif Brodski, Włodzimierz Wysocki, Thomas Hardy, Jacek Kaczmarski, Edward Stachura. W repertuarze można usłyszeć także autorskie piosenki Mirka Czyżykiewicza w nowych gitarowych opracowaniach oraz te z muzyką Witolda Cisło. Zwieńczeniem ponad rocznej wspólnej pracy jest nowa płyta pt. "Pretekst live". tracklista: 1. Pieśń na powitanie 2. Giną ludzie 3. Bieg lat 4. Kochana 5. A jeśli będzie tak 6. Serce jest Twoje 7. Ach kiedy znowu ruszą dla mnie dni 8. Życie to nie teatr 9. Znów śniłaś się mi 10. Mama Ma 11. Kocham 12. Fiński nóż 13. Moja cygańska 14. Konie Narowiste

Wielogłosowa opowieść o polskim jazzie największych twórców tego gatunku, m.in. Jerzego Dudusia Matuszkiewicza, Jana Ptaszyna Wróblewskiego, Michała Urbaniaka, Andrzeja Trzaskowskiego, Zbyszka Namysłowskiego, Wojciecha Karolaka, Tomasza Stańko, Włodzimierza Nahornego? Z muzykami rozmawiał reżyser i operator filmowy Andrzej Wasylewski, który całość uzupełnił zdjęciami z żartobliwym komentarzem Wojciecha Karolaka oraz czterema krążkami DVD z filmem Jazzowe dzieje Polski, koncertem Jarka Śmietany i muzycznym filmem biograficznym - Andrzejowi Trzaskowskiemu pro memoria.Do albumu dołączone są 4 płyty DVD z filmami i koncertami jazzowymi (w etui).

O wielkim aktorze opowiadają słynni koledzy, a także syn i bliscy. To Roman Wilhelmi bez upiększeń, jako aktor i człowiek. „Nikodem Dyzma”, „Alternatywy 4”, „Czterej pancerni” – pokochaliśmy go dzięki tym rolom, a także kreacjom teatralnym. Nikodem Dyzma, Stanisław Anioł – Roman Wilhelmi zapisał się w naszej zbiorowej pamięci dzięki tym i wielu innym telewizyjnym rolom, a także kapitalnym kreacjom teatralnym. Był nie tylko wielkim aktorem – był również miotanym wątpliwościami człowiekiem. Autorowi udało się pokazać Wilhelmiego bez upiększeń. Opowiada o nim wiele znakomitości polskiej sceny, także jego syn oraz bliscy. „Gdyby żył, byłby dzisiaj laureatem wszelkich możliwych nagród, postacią szalenie medialną. Wówczas nie było szansy lansowania się. Dzisiaj czułby się jak ryba w wodzie. Miał szeroki gest. Kiedy wszyscy przeliczali pieniądze, on je wydawał. Nie kalkulował, chciał żyć, żyć, żyć. To straszna niesprawiedliwość, że los go zabrał. Miał poczucie nieśmiertelności. Przy swoim ogromnym temperamencie nie wkalkulował tego, że można umrzeć. Mawiał: »I tak będę wielki«.” Maciej Prus „To zdjęcie z planu Dyzmy, jest dobrym podsumowaniem naszej relacji. Można się na nim doszukać serdeczności, ale ja jestem tam trochę zabawką, a on, żeby jak zawsze było śmiesznie, posługuje się mną jako fajnym gadżetem. Czasem w taki sposób maskował brak normalnych relacji i nieumiejętność rzeczowej rozmowy ze mną.” syn Romana, Rafał Wilhelmi „Wszystkie te trudne relacje opłacał szalonym napięciem, co powodowało, że sięgał po alkohol i papierochy. Ten permanentny romans z życiem, który prowadził, odebrał mu w końcu siły. Romek był oryginalnym człowiekiem, barwnym i otwartym, jakby bez skóry. Miał za to samurajską waleczność w sprawach zawodowych. Był jak płonąca świeca”. Kazimierz Kutz

Monografia przedstawia nowatorskie ujęcie zjawiska portretu w świetle badań estetyki performatywnej, estetyki performatywności oraz dramatycznej teorii literatury. Pojęcie portretu zastosowano tu w bardzo szerokim znaczeniu, obejmującym dzieła literackie, malarskie i fotograficzne. Przywoływane w książce wizerunki w znacznej mierze wykraczają poza klasyczną definicję portretu, odsyłają nie tylko do myślenia obrazowego, ale również teatralnego, filmowego, powiązanego z zagadnieniami klasycznie rozumianego performansu, a także różnorakich sztuk przestrzennych. Każdy przypadek takiego dzieła jest wyjątkowy i operuje kategorią performatywności w sposób niepowtarzalny. W proponowanym ujęciu portrety stają się dowodem na to, że sztuki z pozoru nieperformatywne, tradycyjne, „płaskie” zawierają w sobie olbrzymi performatywny potencjał, który w znacznej mierze wciąż czeka na odkrycie. Bez względu na czas, w którym powstały opisywane wizerunki, można w nich odnaleźć zalążek dialogu z wszystkim tym, co istnieje poza nimi. Stanowią zatem doskonały pretekst do snucia szerokiej, interdyscyplinarnej oraz transdyscyplinarnej refleksji na temat wielowymiarowych relacji między twórcą, dziełem i odbiorcą.

Unikalne wydanie obejmujące wszystkie wymieniane przez bibliografie muzyczne utwory instrumentalne Władysława Tarnowskiego ps. Ernest Buława. Jest to kontynuacja książki „Pieśni niemieckie Władysława Tarnowskiego”, wydanej w r. 2017. Obejmuje mazurki, nokturny, sonaty, poloneza, walce, improwizacje i uwertury, które wcześniejsze wydania miały w XIX wieku, a dziś zachowały się często w jednym egzemplarzu w rozsianych po świecie bibliotekach i archiwach. To publikacja źródłowa, cenna dla muzyków, którym bliski jest okres romantyczny w muzyce klasycznej, epoka Fr. Chopina – idola Tarnowskiego, Fr. Liszta – jego nauczyciela i R. Wagnera, z którym go porównywano. Nuty opatrzone zostały informacjami bibliograficznymi, niekiedy współczesnymi autorowi recenzjami polskimi, niemieckimi i włoskimi; dołączono także programy literackie wierszem. Książka zawiera teksty po polsku, angielsku, niemiecku, francusku i włosku, jednak treści obcojęzyczne przełożono na polski. Los sprawił, że kompozycje tajnego kuriera Rządu Narodowego i powstańca styczniowego, który: „[…] widział Polski losy wśród świtania, Patrzył na słońca wschód, w znak zmartwychwstania!” ukazują się w 100-lecie niepodległości.

Nieprzemyślane niszczenie dziedzictwa przyrodniczego (na niespotykaną dotąd w demokratycznej Polsce skalę), z którym mamy do czynienia w ostatnim czasie, sprowokowało Ewę Mańkowską-Grin do stworzenia następnego tomu z serii „Architektura jest najważniejsza”. Tom w całości poświęcony jest drzewom. Wydawnictwo EMG zaproponowało wybranym autorom napisanie esejów o drzewach i ich roli w kontekście działalności architektonicznej i urbanistycznej. Różnorodność spojrzeń i postaw prezentowanych w szkicach oddaje bogactwo możliwych sposobów rozumienia i opisu niełatwego związku natury i kultury. Zamieszczone w książce teksty Barbary Bartkowicz, Marty Leśniakowskiej, Małgorzaty Omilanowskiej, Olgi Tokarczuk, Grzegorza Piątka, Piotra Wróbla i Jana Rylkego mierzą się z zagadnieniami wzajemnej zależności, ostrego konfliktu, przenikania się i współżycia świata drzew z rozwijającą się w szalonym tempie cywilizacją człowieka i jej najlepiej widoczną emanacją: architekturą i budownictwem. Seria jest dedykowana pamięci zmarłego w 2012 roku prof. Tomasza Mańkowskiego, architekta.

Esej o nauczaniu partnerstwa - nie tylko w muzyce - oparty o wieloletnie doświadczenie artystyczne i pedagogiczne autora. Jerzy Marchwiński stawia te same wymagania pianiście-soliście i pianiście-kameraliście, podkreśla równoważność ról partnerów wykonujących pieśni Brahmsa czy sonaty na fortepian i skrzypce Beethovena. Przedstawiana przez niego idea partnerstwa może być inspiracją dla pedagogów, organizatorów życia muzycznego, samych muzyków i wreszcie odbiorców-słuchaczy. To także przenikliwa pochwała równoprawnych relacji w życiu osobistym czy na płaszczyźnie ogólnospołecznej. „Z moich poglądów o partnerstwie tłumaczyłem się na estradach, w studiach nagrań i podczas emisji telewizyjnych. Tłumaczę się teraz przed młodymi adeptami sztuki muzycznej. Pomyślałem sobie, że może spróbowałbym zostawić jakiś ich ślad pisany? Może nieco trwalszy od koncertów i wykładów? Poza tym podczas wędrówek bibliotecznych i internetowych nie znalazłem żadnej publikacji o partnerstwie pomiędzy ludźmi. Trochę się nawet zdziwiłem, ponieważ postrzegam udane partnerstwo jako coś szczególnie ważnego. Jest to dominanta sukcesu współżycia, a w przypadku muzyków, których zaledwie znikomy promil egzystuje jako wykonawcy indywidualni, partnerstwo wydaje się być przewodnią wartością samorealizacji zarówno profesjonalnej, jak i ogólnej, życiowej. A tak o tym partnerstwie cicho!” Jerzy Marchwiński (ur. 1935) - pianista, kameralista, pedagog. Prowadził działalność koncertową w Polsce i na świecie, głównie w dziedzinie kameralistyki; nagrał ponad 25 płyt. W latach 1954–2005 wykładał w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Warszawie, późniejszej Akademii Muzycznej im. Fryderyka Chopina, gdzie założył Katedrę Kameralistyki Fortepianowej, którą następnie kierował (od 1984 na stanowisku profesora zwyczajnego). Uhonorowany przez senat uczelni tytułem Dożywotniego Honorowego Profesora Akademii. Współpracował z międzynarodowymi konkursami muzycznymi w Tuluzie, Monachium, Bilbao i Rio de Janeiro; wykładał też podczas kursów mistrzowskich w Mont Orford w Kanadzie oraz w Round Top w Teksasie. Obecnie prowadzi liczne kursy mistrzowskie (m.in. w ramach warsztatów European Network of Opera Academies). Wielokrotnie wypowiadał się o idei muzycznego partnerstwa na łamach „Ruchu Muzycznego” i innych pokrewnych czasopism oraz wydawnictw.

Książka w sposób wszechstronny poddaje analizie kwestie planowania i zagospodarowania przestrzennego na polskich obszarach morskich, podejmując zwłaszcza problematykę administracyjnoprawną zagadnienia. Autor wyjaśnia motywy podjęcia rozważań nad owymi kwestiami. Uzasadnia objęcie planowaniem przestrzennym polskich obszarów morskich, a także charakteryzuje perspektywę planowania przestrzennego i planów zarówno w ogólności, jak i konkretnie na polskich obszarach morskich. Przedstawia regulacje prawne zagadnienia, a także konstrukcję prawną zagospodarowania przestrzennego polskich obszarów morskich. Poza rozważaniami nad rodzimym obszarem morskim wskazuje podobieństwa i odmienności regulacji planowania i zagospodarowania przestrzennego w koncepcjach prawnych państw sąsiednich.