W tej strefie zapraszamy czytelników tak zwane artystyczne dusze po książki z kategorii Sztuka. Polecamy szereg publikacji o sztuce i jej historii,ciekawostki i portfolia artystów, eseje, albumy, książki o malarstwie, rzeźbiarstwie, architekturze oraz histoii fotografii. Biografie ciekawych artystów, książki i powieści przedstawiające fascynujące losy malarzy i osób uwiecznianych na obrazach. W tym dziale tylko ksiązki ze sztuka w tle.
Szkoła rysowania to wyjątkowa książka dla początkujących oraz tych, którzy z rysowaniem mieli już do czynienia, wciąż jednak dążą do perfekcji i chcą stale wzbogacać swoje doświadczenie.
Marek Regner – rysownik, ilustrator, artysta malarz – z wprawą godną profesjonalisty płynnie prowadzi nas przez arkana sztuki rysowania. Daje nieocenione wskazówki:•jak zorganizować miejsce pracy
•jakich narzędzi używać
•jak komponować rysunek
•na co szczególnie zwracać uwagę i czego się wystrzegać.
Od pustej kartki po gotową pracę – wspólnie z autorem, krok po kroku, stworzymy niejeden wspaniały rysunek.
Szkoła malowania to wyjątkowa książka dla początkujących i tych, którzy z malowaniem mieli już do czynienia, wciąż jednak dążą do perfekcji i chcą stale wzbogacać swoje doświadczenie.
Marek Regner – rysownik, ilustrator, artysta malarz – z wprawą godną profesjonalisty płynnie prowadzi nas przez arkana sztuki malowania. Daje nieocenione wskazówki: •jak zorganizować miejsce pracy
•jakich narzędzi używać
•jak mieszać farby
•jak komponować obraz
•na co szczególnie zwracać uwagę i czego się wystrzegać.
Od pustego podobrazia po gotową pracę – wspólnie z autorem, krok po kroku, stworzymy niejedno wspaniałe dzieło.
SZTUKA JEST DLA KAŻDEGO - JERRY SALTZ.Sztuka ma moc zmieniania naszego życia. Wiele osób od dziecka marzy o tym, by stać się artystą. Jak to osiągnąć? Jeden z najznaczniejszych i najżarliwszych głosów świata sztuki, Jerry Saltz, w książce Jak zostać artystą oferuje praktyczny poradnik osobom z twórczymi aspiracjami.Jak urzeczywistnić przebłysk natchnienia, nie popadając w zwątpienie? Autor oferuje bezcenny wgląd w cechy dla nich ważne: oryginalność, wytrwałość, zrównoważenie wiedzy i intuicji oraz najcenniejszą wiarę w siebie. Tekst pełen jest reguł, podpowiedzi i konstruktywnych wskazówek, dzięki którym każdy artysta in spe wyzwoli uśpioną kreatywność, maksymalnie wykorzysta atuty materiału, będzie potrafił sterować zawodowymi wyzwaniami i co najważniejsze będzie czerpał radość z tworzenia.Piękna, użyteczna książka ilustrowana jest barwnymi dziełami dawnych i współczesnych wizjonerów. Pomoże w realizacji marzeń artystom reprezentującym różne dziedziny sztuki: malarzom, fotografom, pisarzom, aktorom.Jerry jest zapalonym miłośnikiem każdej dziedziny sztuki i wszystkich artystów. Nie czytaj, zanurz się w jego narracji, wibrującej i klarownej, a wynurzysz się tak pełen optymizmu jak dzisiejszy poranek. - PETER SCHJELDAHL.Inspiracja płynie z każdej strony nowej książki Jerry'ego Saltza, której tematem jest kreatywność. Jest to książka dla artystów i nie-artystów, dla osób preferujących jasny i konkretny przekaz, dla tych, którzy rozumieją, że praktyczna gawęda kryje mistyczny przekaz. - STEVE MARTIN.Jak być lepszym artystą? Jerry Saltz ma rację: najlepiej pracować. Ćwiczyć. Popełniać błędy. Niszczyć i ponownie tworzyć. Doskonalić się. Kontynuować. ROZ CHAST.Jak zostać artystą - Jerry Saltz zachwycająco trafia w sedno. - CINDY SHERMAN.Przyjemna i ciekawa lektura dla wszelkiego rodzaju twórców. Artyści to koty w tak prosty i błyskotliwy sposób Autor opisuje relacje artysty ze światem. Czytając tę książkę, pomyślałam, że chyba jestem prawdziwą artystką! - KIM GORDON.Inspirujący poradnik, jak samemu tworzyć sztukę, prezentować ją światu i radzić sobie z konsekwencjami. Wiele z niego zaczerpnąłem, ciebie także pobudzi. - AUSTIN KLEON.
Bohaterem tej książki jest Warszawa. Nie jest to jednak przewodnik po mieście, tylko opowieść o jego losach i architekturze, osnuta na bazie własnych przeżyć, których autor doświadczył od urodzenia jako mieszkaniec Warszawy. Opisany w książce rozwój stolicy – w okresie od dwudziestolecia, przez II wojnę światową, PRL, aż do czasów współczesnych – jest przeprowadzony chronologicznie. Czytelnik w trakcie lektury ma szansę spojrzeć na miasto okiem architekta, uzbrojonego przez wykonywany zawód w instrumenty potrzebne do fachowej oceny wad i zalet aglomeracji warszawskiej na tle innych, podobnych skalą, miast europejskich.
Nie jest to spojrzenie chłodne i całkowicie obiektywne, bo w tle tej opowieści jest z pewnością uczucie przywiązania i miłości autora do miejsca swojej życiowej egzystencji, co zresztą jest rzeczą całkowicie zrozumiałą.
Realia pracy architekta zarówno w czasach PRL-u, jak i po transformacji ustrojowej, nie są szeroko znane czytelnikom książek i z pewnością mogą zainteresować nie tylko ludzi zawodowo związanych z projektowaniem i budowaniem, ale również tych odwiedzających Warszawę i jej mieszkańców.
Janusz Targowski – architekt, absolwent Wydziału Architektury Politechniki Warszawskiej, przez 50 lat był projektantem, z czego przez lat 29, wraz z żoną Barbarą, prowadził własną pracownię architektoniczną ABA. Oboje są współautorami planów generalnych lotnisk im. F. Chopina w Warszawie i Mazowieckiego w Modlinie, rozbudowy Narodowej Galerii Sztuki „Zachęta” oraz wielu obiektów użyteczności publicznej: mieszkalnictwa i edukacji, budynków biurowych i hoteli w Warszawie oraz w Polsce. Autor współpracował także latach 90. XX w. z Ministerstwem Gospodarki przy renowacji placówek dyplomatycznych w Kolonii (Niemcy), Sztokholmie i Kopenhadze (Skandynawia) oraz Lublianie (Słowenia). W 1979 r. otrzymał nagrodę Prezydenta Warszawy, tzw. „Syrenkę Warszawską”, za projekt hotelu na Pradze. Od wielu lat działa w Stowarzyszeniu Architektów Polskich.
Vers la fin de l’année 1918, je passais mes derniers mois a Pétersbourg. J’?y attendais, muni de papiers illégaux, la possibilité de revenir en Pologne. […] Je parcourais les rues de cette ville, «?la plus abstraite des toutes?», en proie a la terreur révolutionnaire, parmi les gens souffrant de la famine. […] Pres de la statue de Pierre le Grand et des colonnes blanches du Sénat, j’?ai vu un vieux cocher barbu. En descendant du pont, perché sur la banquette d’un fiacre tout délabré, il poussait son cheval – rien que la peau sur les os. La pauvre bete traînait ses jambes a grand-peine. Je n’?ai pas pu me retenir?: je lui ai demandé pourquoi il attelait encore ce cheval qui était a l’article de la mort. Lentement, le cocher a tourné vers moi la tete et j’?ai vu que lui-meme était décharné comme un squelette ; seuls ses yeux luisaient d’un éclat étrange dans son visage émacié, sous le bord d’une casquette élimée. Il m’?a toisé et calmement, presque sans émotion, m’?a répondu?: «?Nous allons tous mourir?».
Regard contradictoire?: Rozanov-Mauriac
Edward Kącki (born November 12, 1925), is a retired full professor of the Lodz University of Technology, where he organized the ETO (Electronic Computing Technique) Center (1972), the Institute of Computer Science (1980), and the didactic and scientific process in computer science. He is a Honorary Doctor of the Lodz University of Technology. In 19972011 he was the rector of the University of Information Technology, where he organized the Department of Artificial Intelligence and is its honorary rector. Professor Edward Kącki is considered a pioneer of computer science in Poland.The book reveals to the reader the secrets of artistic creative activity, which until recently were the domain of the human mind only. It shows how important in this regard it was the advent of computers and the development of the theory of their programming algorithms. The book presents a lot of specific examples that have occurred in the above-mentioned scope.
Trzytomowa, bogato ilustrowana synteza dziejów polskiej scenografii nowoczesnej (od początków XX wieku do dziś), rozumianej jako sztuka kształtowania przestrzeni i estetyki przedstawień teatralnych i społecznych, a zarazem próba odnowienia refleksji nad nią.Autorki I autorzy reprezentują odmienne perspektywy i metodologie, różne subdyscypliny (historia i teoria teatru, performatyka), dyscypliny (teatrologia i nauki polityczne) czy wręcz obszary ludzkiej działalności (nauka i sztuka).Omawiane realizacje i projekty w większości odnoszą się do teatru dramatycznego i scen alternatywnych. Opera, taniec i teatr lalek (animacji) pojawiają się tu stosunkowo rzadko. Wynika to z faktu, że scenografia operowa, baletowa czy teatrów tańca przez większość badanego okresu przejawiały te same tendencje, co scenografia przedstawień dramatycznych I alternatywnych. Natomiast w przypadku teatru lalek uznano, że omówienie tego bogatego obszaru wymagałoby odrębnych badań I odrębnej narracji.
Wędrówka przez najbardziej odważne budynki europejskie ostatnich kilku dekad.
Hala targowa w Rotterdamie, nad którą okrakiem stanął blok mieszkalny. Duńskie Muzeum Morskie zbudowane pod ziemią niczym scenografia z filmu science fiction. Drewniana kapliczka w Alpach będąca duchową esencją architektury. Uczelnia w Katowicach, która jest hołdem dla śląskich familoków.
To tylko kilka europejskich obiektów, które architekt Robert Konieczny i krytyk architektury Tomasz Malkowski uznali za warte zobaczenia. Każdemu obiektowi towarzyszy żywa dyskusja autorów. Dwie, czasami skrajnie odmienne opinie pozostawiają czytelnikowi miejsce na wyrobienie własnego zdania.
Robert Konieczny – uznany architekt, założyciel pracowni KWK Promes w Katowicach. Autor wielu wybitnych budynków zdobywających najważniejsze nagrody na świecie, w tym domu Arki w Brennej (tytuł najlepszego domu na świecie w konkursie Wallpaper Design Awards w 2017 r.), Centrum Dialogu Przełomy w Szczecinie (najlepszy budynek na świecie na World Architecture Festival 2016, ex aequo I nagroda w konkursie European Prize for Urban Public Space w 2016 r.). Członek prestiżowej Francuskiej Akademii Architektury.
Tomasz Malkowski – krytyk architektury i publicysta, pracował dla „Gazety Wyborczej”, „Architektury-murator”, współtworzył magazyn „ARCH”. Autor wielu artykułów i scenariuszy związanych z architekturą i historią architektury.
"W wiek XIX, epokę nowoczesności, modernizacji, Olsztyn wszedł jako część państwa pruskiego. Zjawiska rozwoju powodowanego przez czynniki społeczne i gospodarcze doprowadziły miasto do rozkwitu. Do przekroczenia jego danych granic. Do zmian, które pozwoliły mu wyrosnąć na stolicę rejencji i jedno z większych miast regionu. Wzrost poprzez inwestycje, zwiększenie liczby urzędników i żołnierzy powodował, że Olsztyn piękniał i stawał się nowoczesny. Jednocześnie jednak zmieniał się jego narodowy charakter. Żywioł niemiecki stawał się co raz bardziej dominujący. Ewangelicy dominowali w tradycyjnie katolickiej Warmii. Napływający urzędnicy, żołnierze i ich rodziny stanowili w większości Niemcy. Zmieniał się zatem obraz Olsztyna, w którym język polski zaczął się pojawiać już w XV w., z czasem zaś stał się jego nierozłączną częścią."
(fragment Przedmowy)
Wiedeń 1913 to próba rekonstrukcji świata, który odszedł bezpowrotnie wraz z I wojną światową, a jednocześnie wyprawa do źródeł nowoczesności. Rok 1913 to fascynujący czas ścierania się starych i nowych idei, nie tylko w muzyce, malarstwie i literaturze, ale także w nauce i w życiu codziennym, Wiedeń jest miejscem, gdzie widać to ze szczególną wyrazistością.
Na kartach książki spotykają się wybitni artyści – Schiele i Kokoschka, wielcy kompozytorzy – Schönberg i Szymanowski, wspaniali pisarze – Kafka i Musil, genialni uczeni – Einstein, Freud i Wittgenstein, a jakby tego było mało przyszli dyktatorzy – Hitler i Stalin. Autor przedstawia ich splatające się wielokrotnie indywidualne losy sięgając po rozmaite, często sprzeczne ze sobą świadectwa i dokumenty, z których znaczna część nieznana była dotąd polskim czytelnikom. Zamiast jednej prawdy pokazuje złożone mechanizmy mitologizacji historii, w które zaplątani byli niejednokrotnie bohaterowie książki.
Książka nominowana do Nagrody Literackiej Nike 2014.
„Tajemnice Kamiennej Góry i okolic. Ziemia kamiennogórska w czasie drugiej wojny światowej” - to kolejna publikacja trójki autorów: Roberta Primke, Macieja Szczerepy i Wojciecha Szczerepy, poświęcona sekretom Dolnego Śląska. Tym razem zajęli się oni niezwykłą historią Kamiennej Góry w czasie II wojny światowej. W książce przedstawiono nie tylko interesujące epizody z lat 1939-1945, ale także nieznane dotychczas funkcjonowania Zakładów Lotniczych Arado (Arado Flugzegwerke GmbH) i fabryki łożysk w Kamiennej Górze oraz fabryki amunicji w Antonówce. Obszerny rozdział poświęcono dobrom kultury ukrytym w czasie wojny na terenie ziemi kamiennogórskiej i ich powojennym losom. Warto dodać, że wydanie książki zbiega się z otwarciem Podziemnej Trasy Turystycznej w Kamiennej Górze.Spis treści1. Z dziejów Kamiennej Góry2. Kamienna Góra i okolice w latach 1933 – 19453. Obozy pracy w Kamiennej Górze4. Filia obozu Gross-Rosen w Kamiennej Górze5. Kamiennogórskie podziemia6. Arado Flugzeugwerke GmbH w Kamiennej Górze7. Fabryka Łożysk w Kamiennej Górze8. Fabryka amunicji w Antonówce9. Katastrofa samolotu JU-52 dnia 25.02.1942 roku10. Wybitny lotnik z Kamiennej Góry11. Dobra kultury znalezione na ziemi kamiennogórskiej12. Werwolf w Kamiennej Górze13. Grobownictwo wojenne
Stan badań na temat kultury rocka w polskim obszarze nauki jest jeszcze mało zaznaczony, jednak w ciągu kilkunastu ubiegłych lat można zauważyć wyraźną tendencję zwyżkową w tej dziedzinie. Na świecie, szczególnie w krajach anglosaskich, badania nad rockiem od wielu lat cieszą się niesłabnącą popularnością.
Jerzy Pleśniarowicz (1920 – 1978) – poeta, tłumacz literatury białoruskiej, czeskiej, słowackiej, rosyjskiej, ukraińskiej, reżyser teatralny i radiowy, dramaturg, animator kultury. Autor Ballady o ułanach i innych wierszy (1987), antologii Wiersze z Rzeszowskiego (1974), monografii Kartki z dziejów rzeszowskiego teatru (1985), współautor Antologii poezji ukraińskiej (1978), autor Wierszy i przekładów wierszy (2018) oraz Przekładów prozy (2019).
Tom Przekłady dramatów 1 gromadzi siedem dramatów słowackich, przełożonych przez Jerzego Pleśniarowicza w Rzeszowie, w latach 1968—1977, autorstwa Júliusa Barča—Ivana (1909—1953); Ivana Bukovčana (1921—1975); Osvalda Zahradníka (1932—2017) i Jána Soloviča (1934). Cztery dramaty tych słowackich autorów w tłumaczeniu Jerzego Pleśniarowicza miały swoje premiery w latach 1968—1986 na ośmiu polskich scenach teatralnych i dwukrotnie w Teatrze Telewizji Polskiej.
Uhonorowany najważniejszą włoską nagrodą literacką portret Gerdy Taro - kobiety, która fotografowała wojnę.Była jedną z pionierek fotografii wojennej i pierwszą fotoreporterką, która zginęła na froncie. Pogrzeb Gerdy Taro odbył się w Paryżu 1 sierpnia 1937 roku - dokładnie w dniu jej 27 urodzin. Ceremonia przerodziła się w wielotysięczną demonstrację, w której wzięli udział działacze polityczni i artyści, między innymi Pablo Neruda i Louis Aragon. ""Mała Taro miała wspaniały pogrzeb, na którym spotkały się wszystkie kwiaty świata"" - tak pisano o uroczystości, a w kolejnych latach przybywało ulic jej imienia, stała się również patronką licznych stowarzyszeń i grup bojowników. Kim była ta filigranowa, mierzącą ledwie 150 cm wzrostu blondynka, bohaterka ruchu antyfaszystowskiego, która ramię w ramię z mężczyznami, uzbrojona w aparat fotograficzny, stawiała się miejscach najcięższych walk zbrojnych?""Jeśli twoje zdjęcia nie są dostatecznie dobre, to znaczy, że nie jesteś dostatecznie blisko"" - w pracy Gerda Taro kierowała się maksymą swojego wielkiego mentora, przyjaciela i wieloletniego partnera - Roberta Capy, jednego z najwybitniejszych fotoreporterów XX wieku. Wojnę fotografowała z pierwszej linii frontu. Wiele wskazuje na to, że gdyby nie Taro, Capa pewnie nie stałby się gwiazdą takiego formatu, to zresztą ona wymyśliła jego postać i pseudonim artystyczny, a dziś także wiemy, że część zdjęć przypisywanych Capie wykonała właśnie ona - swoim nazwiskiem podpisywała fotografie dopiero w ostatnich dwóch miesiącach życia, wcześniejsze publikowano pod ich wspólnym pseudonimem.Talent, pasja i odwaga, wolność, duma, niezależność - oto słowa klucze, które tworzą portret i legendę nadzwyczajnie utalentowanej kobiety i niezwykłej fotoreporterki. Powieść Heleny Janeczek przywraca Gerdzie Taro należne jej miejsce w historii (herstorii) świata i fotografii wojennej.W 2018 roku powieść uhonorowano najważniejszą włoską nagrodą literacką - Premio Strega.Helena Janeczek urodziła się w Monachium, w polsko-żydowskiej rodzinie. Od ponad trzydziestu lat mieszka we Włoszech. Jest autorką powieści ""Cibo"" (2002), ""Rondini di Monte Cassino"" (2010, wyd. pol. ""Jaskółki z Monte Cassino"") i ""Lezioni di tenebra"" (2011). ""Fotografka"" w 2018 roku zdobyła Premio Strega i Premio Bagutta.
Przedstawia 60 budynków, założeń i detali architektonicznych, pomników i rzeźb znajdujących się na tym terenie. Każdemu obiektowi towarzyszy syntetyczna ilustracja i krótki opis w języku polskim i angielskim. Prezentacje architektury poprzedzone są dwujęzycznym wstępem z zarysem historii dzielnicy.
Pomysł, projekt i skład Magdalena Piwowar, wybór i tekst Maciej Czeredys, Ewa Ziajkowska, rysunki Maciej Drążkiewicz, Mateusz Gryzło, Peter Łyczkowski, mapa Ryszard Piwowar, redakcja Jolanta Pieńkos, konsultacja merytoryczna Leszek Piskowski, korekta Urszula Drabińska, tłumaczenie Zofia Sochańska, Bartek Kumor, redaktorka prowadząca Agnieszka Rasmus-Zgorzelska.
The book presents the history of the International Fryderyk Chopin Piano Competition narrated from the anthropological-cultural perspective and based on extensive source material, which enabled the authors to explore the less known aspects of one of the most important music competitions in the world.
Nowe, zmienione wydanie.
Książka proponuje czytelnikowi klarowny model refleksji nad dziełem sztuki teatru, jest podsumowaniem dwudziestowiecznej wiedzy na ten temat, swoistą syntezą konsekwencji i osiągnięć współczesnego autonomizmu teatralnego.
Krzysztof Pleśniarowicz wyznacza antynomię mieszczącą się wyłącznie w ramach dzieła teatralnego: iluzja/deziluzja ? zamiast opozycji dziś już generalnie zdezaktualizowanej: pomiędzy dziełem literackim (dramatem) a aliterackim dziełem teatralnym (spektaklem). Oferuje czytelnikowi pozycję dojrzałą, przemyślaną, doskonale i prosto napisaną, a w naszej teatrologii ? nowatorską.”
Z recenzji profesor Dobrochny Ratajczakowej
„Autor przeprowadza czytelnika przez prawie wiek teatralnych eksperymentów, po których pozostały tylko cząstkowe świadectwa. Książka odznacza się doskonałym opanowaniem wyjątkowo trudnej problematyki, formułowanej na dobitkę w rozmaitych i niezgodnych stylach i ujęciach.”
Z recenzji profesora Jana Błońskiego
„Wyraźnie hołubiona przez Autora metateatralna modelowość okazała się znakomitym wędzidłem dla «bluszczowatej» zupełnie, porastającej wszystkie prace o teatrze refleksji ontologicznej, której nie ma końca. Rozmach intelektualny Pleśniarowicza, głęboka świadomość metody (ale i jej ograniczeń), imponujący zamysł syntetyczny całości, wprost nieprawdopodobny indeks lektur i zjawisk konstruujących owe «przestrzenie deziluzji» ? wszystko to wystawia Autorowi jak najlepsze świadectwo.”
Z recenzji profesora Jana Ciechowicza
Krzysztof Pleśniarowicz ? profesor zwyczajny Uniwersytetu Jagiellońskiego, założyciel i kierownik Katedry Kultury Współczesnej UJ, współtwórca Instytutu Kultury UJ. W latach 1994-2000 dyrektor Cricoteki – Ośrodka Dokumentacji Sztuki Tadeusza Kantora, w latach 2008-2016 prodziekan Wydziału Zarządzania i Komunikacji Społecznej UJ.
Tom ofiarowujemy Panu Profesorowi Ryszardowi W. Kluszczyńskiemu jako Jego uczniowie i uczennice, współpracownicy i współpracownice, przyjaciele i przyjaciółki. Książka ta stanowi formę podziękowań za intelektualne stymulacje, motywacje do eksplorowania twórczych działań oraz nade wszystko za naukowe inspiracje, jakie Mu zawdzięczamy. Trudno bowiem znaleźć osobę badającą filmową awangardę, sztukę wideo, a szczególnie sztukę nowych mediów i kulturę cyfrową, która nie odnosiłaby się do zaproponowanych przez Profesora ujęć, konceptualnych schematów i teoretycznych konstruktów lub w inny sposób nie czerpała z Jego dorobku - bogatego i ważnego dla współczesnych dyskursów kulturoznawczych. Tematyczne zróżnicowanie publikacji dowodzi, iż analizy sztuki i kultury nowych mediów - jakkolwiek ustanawiają węzłowy i najbardziej doniosły obszar refleksji Profesora - nie wyczerpują Jego zainteresowań oraz poszukiwań badawczych.Ze WstępuSztuka ma znaczenie jest tomem o charakterze jubileuszowym, ale to przeznaczenie nie zdominowało konceptu całości publikacji, którą można określić jako bardzo interesującą, przekrojową lekturę na temat sztuki współczesnej. Niezwykle cenne jest to, iż książka stanowi wyraz nie tylko rozmaitych powinowactw intelektualnych z Profesorem Kluszczyńskim, lecz także ciekawy zapis aktualnego stanu polskich badań nad kulturą wizualną, audialną, literacką, audiowizualną, popularną. Znajdują się w niej bowiem teksty o różnej randze i różnorodnym charakterze, w których podejmowane są zagadnienia z rozmaitych kręgów szeroko pojętej sztuki. Autorzy dali wyraz swych zainteresowań, niejednokrotnie zbieżnych z pracami Profesora Kluszczyńskiego albo inspirowanych nimi, jak również zaprezentowali obecnie prowadzone przez siebie badania lub po prostu, w sposób niemal osobisty, spisali własne przemyślenia na tematy, które często nie znajdują swego miejsca w licznych publikacjach, a czasem czekają na odpowiedni moment, by ujrzeć światło dzienne.Z recenzji dr hab. Barbary Kity, prof. UŚ
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
