Autorka monografii podjęła wielce udaną próbę ukazania społecznego problemu rodziny w wymiarze wybranego rejonu i środowiska jednego z wielkopolskich miast średniej wielkości, ulokowanego w rejonie tradycyjnie rolniczym o dużym kapitale i potencjale ekonomicznym, a także bogatych wielokulturowych tradycjach strukturyzowania i funkcjonowania społeczności mieszkańców opisywanego miasta i jego wiejskiego zaplecza. Formułowane w pracy tezy zostały udokumentowane materiałem faktograficznym zebranym w toku realizacji autorskiego projektu badania terenowego przeprowadzonego w drugiej dekadzie XXI wieku i stosownie wykorzystane do konstrukcji projektu poznawania i rozwiązywania tego problemu siłami środowiska jego obecności, lokując tym samym zawarty w niej potencjał intelektualny i jego dyskursywny wyraz w obszarze pedagogiki społecznej dyscypliny szczególnie zainteresowanej losami polskich rodzin i inicjatywami zmierzającymi do łagodzenia i przełamywania doświadczanych przez nie trudności (fragment Przedmowy prof. Jerzego Modrzewskiego).
Niniejsza monografia to drugi tom z serii wydawniczej ""The Peculiarity of Man"" związany z interdyscyplinarnym projektem pod ogólnym tytułem: Człowiek-Społeczeństwo-Świat. Jego celem jest zbadanie ludzkiej działalności w obrębie komunikacji ze szczególnym uwzględnieniem takich jej składowych, jak: podmiot, informacja oraz proces kreowania, przekazywania i odbioru komunikatów, a także zestawienie i usystematyzowanie istniejących koncepcji komunikacji.fragment wstępu
This paper results from a many-year seminar held at the Institute of Education and Communication Research (formerly the College of Social Studies) entitled “Human being in the contemporary science”. The interdisciplinary theme of this seminar united, as individual speakers, representatives of various disciplines of knowledge and representatives of different Polish and foreign scientific institutions. One of the last cycles of meetings organised as part of the seminar was devoted to the current social and cultural transformation caused by the progressing digitisation of different areas of the contemporary human being’s life. In general, the transformation is linked with the perspective of Industry 4.0 or Society 5.0/post-digital society. The dynamic of the changes currently induced by digitisation is so considerable and broad that it is accompanied by the devotion to the revolutionary nature of the current transformation. Hence, the specified names indicate the fourth industrial revolution or the fifth social and cultural revolution – from hunting, through farming, industrial, informational, to post-digital societies (super-smart society).
The awareness of those immensely significant and profound changes leads, on the one hand, to the sense of the end of some world, but – on the other – to the opening of new perspectives and directions for growth. Hence the title of the work: “End of Worlds – World of Ends”. The present is filled not only by the sense that “some world is going to the past”, but also that life in the “world of ends” contains the announcement of what will happen in the future.
Trans people in Britain today have become a culture war 'issue'. Despite making up less than one per cent of the country's population, they are the subjects of a toxic and increasingly polarized 'debate' which generates reliable controversy for newspapers and talk shows. This media frenzy conceals a simple fact: that we are having the wrong conversation, a conversation in which trans people themselves are reduced to a talking point and denied a meaningful voice.
In this powerful book, Shon Faye reclaims the idea of the 'transgender issue' to uncover the reality of what it means to be trans in a transphobic society. In doing so, she provides a compelling, wide-ranging analysis of trans lives from youth to old age, exploring work, family, housing, healthcare, the prison system and trans participation in the LGBTQ+ and feminist communities, in contemporary Britain and beyond.
The Transgender Issue is a landmark work that signals the beginning of a new, healthier conversation about trans life. It is a manifesto for change, and a call for justice and solidarity between all marginalized people and minorities. Trans liberation, as Faye sees it, goes to the root of what our society is and what it could be; it offers the possibility of a more just, free and joyful world for all of us.
Spotkania na Wschodzie to opowieść o wielokulturowej ojczyźnie, która przetrwała w sercach i praktyce życia Polaków na Białorusi, Litwie, Ukrainie, w Rosji, Gruzji, Armenii i Kazachstanie. To zapis zmagań jej bohaterów o ocalenie swojej polskości. Autor na pożegnanie daje nam zbiór pamiątek - wspomnień, historii, spotkań, relacji, obraz tym cenniejszy, że w obliczu obecnej globalizacji i kulturowej dyfuzji pokazuje zdolność przetrwania społeczności i zachowania własnej tożsamości.
Minęło dziesięć lat od powstania Wielkopolskiego Stowarzyszenia Lokatorów - organizacji, której celem było wspieranie ruchu lokatorskiego i obrona mieszkańców przed szykanami, eksmisjami i bezprawnym traktowaniem.
WSL powstało w szczególnych okolicznościach, kiedy nasiliły się działania tzw. czyścicieli kamienic. Stowarzyszenie było odpowiedzią na ich brutalne metody zmuszania ludzi do wyprowadzki, zastraszanie i prześladowania.
Dzięki działalności WSL-u i poznańskiego ruchu anarchistycznego dziesiątki rodzin uchroniono przed eksmisjami, setki zostało oddłużonych, a tysiące uzyskało pomoc prawną.
Autorka podjęła się trudnego zadania, a mianowicie zwrócenia uwagi w rozważaniach teoretycznych, a szczególnie w podjętych badaniach, na specyfikę funkcjonowania osób z wadą słuchu, na ryzykowne zachowania w sieci, podejmowane przez słyszącą i niesłyszącą młodzież oraz na potrzebę działań w zakresie przeciwdziałania zjawisku samotności i osamotnienia w sieci. […]
Uważam, że Autorka podjęła badania nad bardzo ważnym, a jednocześnie niewystarczająco poznanym zagadnieniem funkcjonowania młodzieży, w tym młodzieży z wadą słuchu, w świecie wirtualnym i związanych z tym zagrożeń. W ramach przeprowadzonych badań empirycznych uzyskała bogaty materiał, który został opatrzony właściwą interpretacją. Również pozytywnie oceniam sposób dokonania prezentacji literatury, świadczący o dobrym rozpoznaniu omawianego zagadnienia.
Dr hab. Elżbieta Gaweł-Luty, prof. AMW
Rynek wydawniczy obfituje w publikacje poświęcone internetowi, niestety coraz częściej powielają one stereotypy i truizmy związane z funkcjonowaniem tego medium, nie wnosząc nic nowego do okołointernetowego dyskursu. Na tym tle monografia Anny Michalczyk wyróżnia się pozytywnie ze względu na zaproponowaną nietuzinkową optykę, odsłaniającą ciemną stronę internetu, o której Autorka pisze w sposób refleksyjny, i – co nie mniej istotne – ostrzegający, a nawet momentami alarmujący, przed nieuprawnionym zachwytem nad nieograniczonymi możliwościami internetu. […]
Książka jest daleka od uproszczonego i jednostronnego oglądu zanurzenia naszej codzienności i praktyk społecznych w cyfrowej rzeczywistości. Autorka stara się uwzględnić zarówno pozytywne, jak i negatywne wymiary użytkowania nowych mediów. Nowość książki polega na tym, że przedmiotem swojego namysłu Autorka uczyniła funkcjonowanie w sieci osób z uszkodzeniami słuchu. To właśnie to uczyniło jej pracę niebanalną i nietuzinkową, pozwalając ją różnicować spośród dość obfitej już literatury okołointernetowej. Muszę przyznać, że to nie lada sztuka, by w czasach zalewu literatury, badań i opracowań z zakresu tematyki, którą określam okołointernetową, wyjść poza utarte schematy, zaproponować coś oryginalnego, wychodzącego poza naukową rutynę i sztampę.
Dr hab. Magdalena Szpunar, prof. UJ
Zofia Rydet (1911–1997) prace nad projektem znanym później jako Zapis socjologiczny rozpoczęła w roku 1978. Zbiór fotografii ludzi i zamieszkiwanych przez nich wnętrz rozrósł się do rozmiarów olbrzymiego archiwum, liczącego ponad 20 tysięcy negatywów. To przedsięwzięcie całkowicie pochłonęło jedną z najwybitniejszych polskich fotografek – zdjęcia z tej serii Rydet robiła do końca życia, nigdy nie nadając jej skończonej formy wystawy czy publikacji.
Ludzie i rzeczy to zbiór tekstów polskich i zagranicznych badaczy, którzy na wiele sposobów analizują to niezwykłe dzieło, wprowadzając polską fotografkę do międzynarodowego kanonu dwudziestowiecznej sztuki. Zapis socjologiczny jest tu pokazany w kontekście fotografii niemieckiej i amerykańskiej, na szerszym tle polskiej fotografii socjologicznej lat 70. i 80. XX wieku, jest interpretowany w swej materialności i poddawany refleksji teoretycznej. Pokazuje niezwykłą siłę fotografii jako sposobu patrzenia na świat i jako nieoczywistej metody jego archiwizowania.
Wśród autorów tekstów są m.in.: Anna Beata Bohdziewicz, Régis Durand, Ewa Klekot, Adam Mazur, Agnieszka Pajączkowska, Helen Petrovsky, Abigail Solomon-Godeau.
Aktualnie najbardziej wszechstronną i uniwersalną płaszczyzną komunikacji i interakcji międzyludzkich jest relatywnie nowa przestrzeń tworzona przez światową sieć komputerową - zwana cyberprzestrzenią. Nie jest rzeczą przypadku, że właśnie w tej przestrzeni współcześnie w sposób najbardziej wszechstronny i powszechny próbuje się spełniać właśnie ta grupa pokoleniowa. Cyberaktywność młodego pokolenia w sposób szczególny manifestuje się poprzez wyselekcjonowane serwisy społecznościowe, różnego rodzaju komunikatory, portale tematyczne itp. [...] W świecie wirtualnym młodzi ludzie dość często poszukują sposobów na rozwiązanie swoich problemów, szukają przestrzeni wolnej od inwigilacji dorosłych, tworzą wspólnoty i budują nowe relacje. [...] Budowanie tożsamości w przestrzeni wirtualnej jest dużo prostsze aniżeli w świecie realnym, tym samym znacznie łatwiej jest wykreować własny wizerunek w oparciu o dostępne informacje zamieszczone w tzw. Sieci. Przykładem może być chociażby identyfikowanie się części młodego pokolenia ze stylem bycia destrukcyjnych grup subkulturowych, które może przejawiać się zarówno w świecie rzeczywistym, jak i wirtualnym. Z Wprowadzenia
Światowy hit. Książka, dzięki której rozpoczęła się międzynarodowa kariera Harariego. Całościowa historia człowieka - od ukrywania się w jaskiniach do podróży na Księżyc i inżynierii genetycznej. Sto tysięcy lat temu ludzie z trudem walczyli o przetrwanie, cały czas żyjąc w strachu przed wszechmocną naturą i rywalizującymi z nimi zwierzętami. Dzisiaj w XXI wieku opanowaliśmy cały świat i to nasz niekontrolowany rozwój jest zagrożeniem dla planety i zwierząt. Homo sapiens uczy się właśnie przekształcać swoje geny i chciałby stać się podobny do własnych wyobrażeń o bogach. „Przesiedliśmy się z dłubanek na żaglowce, z żaglowców na parostatki, z parostatków na promy kosmiczne, lecz nikt nie wie, dokąd zmierzamy. Dysponujemy niespotykaną dotąd potęgą, ale nie mamy pojęcia, co z nią zrobić”. Sapiens łączy biologiczne ujęcie z rozległą historyczną i kulturoznawczą perspektywą. Y.N. Harari chciałby, żebyśmy spojrzeli na siebie i nasze miejsce w świecie w nowy, prowokujący do myślenia sposób. „Opowieść Harariego o tym, jak podbiliśmy Ziemię, oszałamia rozmachem i błyskotliwością”. THE GUARDIAN „Oryginalna i stawiająca wiele pytań wartych namysłu”. EL PAÍS „Yuval Noah Harari – historyk przyszłości”. LE MONDE „Kompleksowa historia tego, co czyni nas ludźmi”. THE INDEPENDENT Sapiens to jeden z największych światowych bestsellerów ostatnich lat. Ponad 8 milionów sprzedanych egzemplarzy. Hollywoodzką ekranizację książki przygotowuje Ridley Scott.
Wydanie uzupełnione przez autora.
Historia wyznaczana poprzez punkty-zworniki w postaci rocznic staje się częścią teraźniejszości wielkich struktur społecznych, takich jak naród, ale i w wymiarze bardziej ograniczonym – terytoriów składających się na państwo, z ich różnorakim doświadczeniem przeszłości. Konteksty pamięci uwidaczniane poprzez rocznice mogą zatem stanowić samodzielny przedmiot badań historycznych jako fragment przeszłości, taki jak wszelkie inne fakty historyczne, ale i opis zachowań społecznych związanych z odczuwaniem czasu minionego, z jego rozlicznymi przełożeniami ważnymi dla teraźniejszości i przyszłości. Niniejszy tomik studiów jest próbą odniesienia się do tej problematyki w czasie szczególnie „obciążonym” rocznicami, w danym momencie dziejowym uznanymi za ważkie zarówno dla Polski jako państwa, jak i dla całego społeczeństwa.
Co zrobić, gdy umrze ktoś bliski? Jak poinformować, wysłuchać i wspierać? W jaki sposób złożyć kondolencje i co w ogóle można mówić? Jak pomóc osobom po stracie i w żałobie, by ich nie dotknąć i nie zranić? Co to są grupy wsparcia i grupy samopomocowe i dlaczego warto skorzystać z ich pomocy? Kiedy należy skierować osobę przeżywającą stratę do pomocy psychologicznej lub psychiatrycznej? Jak pomóc osieroconym po pandemii lub w wyniku katastrof czy działań wojennych? Książka Wokół straty i żałoby. Jak sobie poradzić? Jak pomóc innym? Dostarcza odpowiedzi na te pytania i zawiera przykłady rozwiązań.
Jak wyglądała antykoncepcja przed wiekami, skąd się wzięły buty na wysokich obcasach, jak dawniej szukano mężów i jak śledzono niewierne żony. Lody? Żeby je zjeść, trzeba było wielkich wypraw i poświęceń. Prysznic? Wchodzono pod niego z lękiem i w nakryciu głowy. Z tej błyskotliwie napisanej książki dowiesz się, że wszystko, co nas otacza, ma zdumiewającą historię.
Czy w kontekście długiego konfliktu można mówić o „kulturze przemocy” we współczesnej Kolumbii? Niniejsza publikacja podsumowuje dotychczasowe badania i proponuje klucz interpretacyjny kolumbijskiego konfliktu zbrojnego, uwzględniając zarówno jego wyjątkowość, jak i uniwersalny charakter wydarzeń. Jej celem jest uwyraźnienie znaczenia elementów kulturowych, które w aktualnej konfiguracji stały się nośnikami wzorców myślenia, akceptujących przemoc jako uprawnioną formę rozwiązywania problemów.
Analiza historyczna, jak i badanie strukturalnych przyczyn konfliktu, dotyczy zarówno mechanizmów polityczno-ekonomiczne, jak i społecznych. Jako autopoietyczne systemy przemocy, konfiguracje te odnawiają się dzięki stałemu oddziaływaniu nierozwiązanych antagonizmów. Psychologiczna strona fenomenu przemocy obejmuje indywidualne i zbiorowe uwarunkowania, utrwalone w psychospołecznych wzorcach.
Analiza kulturowa bada przemoc występującą w formach niejawnych, ukrytych za przemocą bezpośrednią i strukturalną. Przemoc ta narzuca partykularny system interpretacyjny, legitymizuje i usprawiedliwia własne działania, demonizując przeciwnika. Jej nośnikami mogą być m.in. ideologia, religia, nauka czy język. Na uwagę zasługuje też koncepcja pożądania mimetycznego (René Girard), uwidaczniającego się w mechanizmie kozła ofiarnego, jako transkulturowy schemat przemocy kolektywnej. Niniejsze opracowanie przedstawia porządek ukształtowany przemocą, w którym wyróżnia mechanizmy separacji i wskazuje na problem braku tożsamościowej narracji spajającej.
Życie według trzech P – pracować, płacić, przeżyć. Litry wódki z przemytu, słoiki z musztardą, w których lądują niedopałki papierosów wypalanych jeden za drugim przez Króla Mirasa. Zmęczeni emigranci walczący o norweskie korony. Na ulicach Oslo szczury i bezdomni, krążący po zaułkach pachnącej trawą dzielnicy Grünerlokka. Gdzieś miedzy tym wszystkim cytowanie Franka Herberta, nadwrażliwość i nauczanie religii. To też Norwegia, choć próżno szukać takich obrazów pod hasztagiem #norway. Ta książka nie jest reportażem ani zapiskami z osobliwych zarobkowych „wakacji”. Nie jest też próbą odmalowania portretu polskiego emigranta w Norwegii.
To opowieści o tych, dla których kraina fiordów miała być lekiem na całe zło, gwarantem dobrobytu. Zapis obserwacji kogoś, kto – aby przetrwać – musiał zacząć marzyć na nowo, przytłumić wrażliwość, rozszerzyć zasoby ironii i spojrzeć na wszystko z dystansem.
„NOrWAY. Półdzienniki z emigracji” to wspomnienia z trzyletniego pobytu w jednym z najszczęśliwszych państw świata. To opowieść o zmaganiach z depresją, długami i samotnością. O pobycie w miejscu, które może łatwo zdusić i połknąć. O doświadczaniu raju – ale tylko przez tych, którzy będą w stanie go dostrzec i zrozumieć.
Wydana po raz pierwszy w 1934 powieść z początku nie odniosła wielkiego sukcesu sprzedażowego, choć krytycy byli nią zachwyceni, a dziś uważana jest za arcydzieło żydowsko-amerykańskiej literatury i klasyczną powieść o imigrantach.
Zauważona została dopiero przy okazji wznowienia w roku 1964, do którego pisarza namówił jego agent i wydawca. Przy swoim drugim wejściu na rynek, „Nazwij to snem” odniosło spektakularny sukces i w krótkim czasie sprzedało się w ponad milionie egzemplarzy.
Powieść znalazła się na opublikowanej w 2005 roku liście 100 najlepszych powieści napisanych w języku angielskim po 1923 roku magazynu TIME.
Dawid Schearl to jeszcze mały chłopiec. Syn żydowskich imigrantów, mieszkający z rodziną w nowojorskich slumsach. Wraz z nim poznajemy brutalny i bezwzględny, pełen konfliktów świat ludzi starających ułożyć sobie życie na obczyźnie. Nowego, obcego miasta, w którym trudno się zadomowić nie równoważą chłopcu niestety trudne stosunki rodzinne.
Przez ponad trzydzieści lat „Nazwij to snem” pozostawało jedyną powieścią Rotha. Zmieniło się to dopiero napisany u schyłku życia, po prawie sześćdziesięciu latach milczenia, cykl autobiograficznych powieści „Mercy of a Rude Stream”.
Rzucił on nowe światło na część wywołujących kontrowersje kazirodczych wątków przedstawionych w „Nazwij to snem”. Wywołało to spór z Rose Broder, siostrą pisarza, która zagroziła wydawnictwu St Martin procesem sądowym i zażądała usunięcia owych wątków z udziałem postaci, której była pierwowzorem – Minnie Stigman – z kolejnych powieści w cyklu. W toku ugody wydawnictwo zapłaciło Rose 10 000 dolarów. Drugi tom powieści, choć wciąż z kontrowersyjnymi wątkami, ukazał się z adnotacją, że „ta powieść w żadnym wypadku nie jest autobiografią i nie powinna być jako taka czytana”, w kolejnych zaś – owe wątki zostały usunięte. W "Nazwij to snem" nie było oczywiście możliwości, by cokolwiek zmienić.
Robert Weil – redaktor Rotha w St. Martin – przyznał, że w celu zabezpieczenia wydawnictwa na wypadek procesu sądowego odbył z Rothem, nagrany na wideo, wywiad, w którym ustalił, które wątki powieści są autobiograficzne. Weil twierdzi, że Henry Roth potwierdził prawdziwość wątków kazirodczych.
Przejmujące losy „białych niewolnic”, kobiet z najniższego szczebla hierarchii służby domowej. Tych, których w przedwojennej Polsce było najwięcej. Zatrudniane przez mieszczaństwo wiejskie dziewczęta zaczynały służbę mając często 15 lat. Nie miały prawa do urlopu i wypoczynku, pracowały od świtu do nocy za grosze. Joanna Kuciel-Frydryszak zagląda do ich maleńkich pokoików w eleganckich kamienicach, przypatruje się, co robią, gdy mają wychodne, obserwuje je przy kuchennej pracy, współczuje, gdy muszą oddać swoje często nieślubne dzieci. Ale praca służącej to mimo wszystko awans i dotknięcie lepszego świata. Dla niektórych służba stanie się przygodą życia. Inne w rodzinie chlebodawców znajdą przyjaciół i opiekunów. W galerii służących pojawiają się zarówno te, które zapisały się w historii: Anna Kaźmierczak, prababcia kanclerz Angeli Merkel, Teosia Pytkówna, żona Stanisława Wyspiańskiego, Aniela „Ciemna”, która wymyśliła końcówkę Ferdydurke, komunistka Etla Bomsztyk, jak i te bezimienne. Zobaczymy je także podczas drugiej wojny światowej, gdy heroicznie będą pomagać swoim chlebodawcom. Służące do wszystkiego to także opowieść o stosunkach klasowych oraz o potrzebie dominacji lepiej urodzonych nad biedakami. To momentami zabawna, a czasem gorzka lektura. Na pewno zaś ważna. „Wspaniała! Tak wiele mówi o korzeniach naszego społeczeństwa, o wyzysku, uległości kobiet akceptujących swój niewolniczy los, ale i o sile ludzkich uczuć, zdolnych przekroczyć klasowe podziały. Dla mnie szczególnie wzruszająca, bo moja niania, która mogłaby być bohaterką tej książki, była jedną z najważniejszych osób mego dzieciństwa. Autorka wykonała ogromną pracę, dziękuję”! Agnieszka Holland „Z reguły nie mają nazwisk, często nawet imion. A przecież to one wyprasowały te białe koszule sławnych mężczyzn, których zdjęcia pamiętamy ze szkolnych podręczników. Służące. Nic dziś o nich nie wiemy, a one kiedyś wiedziały wszystko. Kuciel-Frydryszak pozwala nam zajrzeć do miejsca, które historycy dotąd omijali: do „służbówki”. Świetna lektura, otwiera oczy”! Wojciech Orliński Joanna Kuciel-Frydryszak – absolwentka polonistyki na Uniwersytecie Wrocławskim, dziennikarka. Autorka biografii Słonimski. Heretyk na ambonie, nominowanej w najważniejszych konkursach na Historyczną Książkę Roku – im. K. Moczarskiego i O. Haleckiego, oraz bestsellerowej biografii Kazimiery Iłłakowiczówny Iłła (Marginesy 2017), nominowanej do Nagrody im. Józefa Łukaszewicza.
Wychylone w przyszłość. Jak zmienić świat na lepsze to opowieści z życia innowatorki poszukującej lepszego świata, która dzieli się z nami swoimi doświadczeniami. Zachęca nas, żebyśmy nie pozostawali w sferze marzeń, ale testowali własne wizje, bo tylko w praktyce możemy rozstrzygnąć, czy dane rozwiązanie sprawdzi się czy nie.
Żyjemy w czasach, gdzie zmiana myślenia jest konieczna. Trzeba zatrzymać katastrofę klimatyczną i przebudować system społeczno-ekonomiczny. Aby wymyślić świat na nowo, potrzebujemy nowych narracji opierających się na pozytywnych wizjach przyszłości, które będą służyć nam za drogowskaz i mobilizować nas do działania. Autorka prowadzi nas przez opowieści o miejskich projektach, pokazując, że nie ma jednej recepty na sukces, ale możemy szukać schematów działań, które zwiększą jego powodzenie.
Wychylone w przyszłość to książka o tym, że niewielkie lokalne działania przecierają drogę szerszym trendom i że prototypowanie rzeczywistości to sposób na testowanie idei.
Kluczem do sukcesu jest współpraca – tylko dzięki połączeniu różnych kompetencji i perspektyw możemy przekraczać nasze ograniczenia. To zachęta do tego, żebyśmy zauważali zalążki lepszego świata i je pielęgnowali. Autorka szczególną uwagę poświęca miastom jako najlepszym przestrzeniom do wdrażania innowacji oraz projektom wykorzystującym potencjał społeczności lokalnych zarówno w kraju, jak i za granicą. To książka o optymizmie, niełatwym, ale potrzebnym.
„Nic nie jest bardziej zadziwiające, jak łatwość, z jaką większość daje się rządzić przez niewielu…” – zastanawiał się David Hume w 1741 r. Wówczas winił on przemoc, którą stosowali panujący wobec poddanych dla utrzymania władzy. „Genialność” obecnych systemów panowania polega na tym, że potrafią one posiadać władzę absolutną bez budowania obozów koncentracyjnych, zmuszania do ideologicznej jednomyślności czy też zwalczania kontrowersji przemocą, przynajmniej tak długo, dopóki są one niegroźne. Społeczeństwo podporządkowane jest interesom gospodarczym elit i zostaje zdemobilizowane do pozycji (głupiego) konsumenta żyjącego w ciągłym lęku, niepewności i apatii, niezainteresowanego polityką, co dla władzy jest zjawiskiem pożądanym i wygodnym.Lektura tej książki pomoże czytelnikowi otworzyć oczy na mechanizmy rządzenia, zrozumieć, jak słabe strony naszej psychiki wykorzystywane są przez panujących, zdemaskować machinacje grup elitarnych i pozwoli na wypracowanie indywidualnych i grupowych mechanizmów obronnych. Agresja Rosji przeciw Ukrainie, która nastąpiła po napisaniu tekstu tej książki, wskazuje, jak ważna jest świadomość społeczeństwa, by nie dało się ono wodzić za nos przez autorytatywne, żądne władzy elity, które nie cofną się przed niczym, nawet przed groźbą rozpętania wojny nuklearnej.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
