Niespokojne jest nasze serce, dopóki nie spocznie w Tobie. św. Augustyn Nasze życie duchowe składa się z kilku etapów. Wraz z wewnętrznym rozwojem uświadamiamy sobie różne potrzeby, na przykład dostrzegamy konieczność zmiany formy modlitwy czy sposobu działania. Widzimy, że przeobrażeniom ulegają też nasze relacje z ludźmi i z samymi sobą. Franz Jalics potwierdza, że dla osób pragnących pogłębić swoją duchowość przestrzeganie przykazań to dopiero początek. W swoich rozważaniach szczególnie eksponuje te momenty Pisma Świętego, w których sam Jezus wprowadzał słuchaczy na nowy etap drogi. Pójście za Jego wskazówkami pozwala osiągnąć to, co naprawdę jest celem naszego życia. Kto szuka Boga, musi się zwrócić całkowicie do wewnątrz. Musi się wciąż ukierunkowywać na Boga, zawsze mieć Go przed oczyma i wytrwale zapominać o sobie, aż znajdzie Boga, swój prawdziwy skarb. Franz Jalics SJ (ur. 1927) – jeden z największych współczesnych autorytetów w dziedzinie duchowości i kierownictwa duchowego, rekolekcjonista. Autor wielu cenionych książek, w których szczególną rolę poświęca zagadnieniu kontemplacji.
Czy główne argumenty C.S. Lewisa broniące wiary chrześcijańskiej są przekonujące? W książce "C.S. Lewis jako apologeta. Mocne i słabe strony najważniejszych argumentów" zwolennicy i krytycy apologetyki Lewisa debatują nad wartością jego argumentów z Pragnienia, z rozumu, z moralności, trylematu dotyczącego Boskości Chrystusa, a także odpowiedzi Lewisa na problem zła. Dzięki tym żywym i szczegółowym debatom czytelnicy mają szansę na głębsze zrozumienie i docenienie najbardziej wpływowego współczesnego apologety chrześcijańskiego. Gregory Bassham Emerytowany profesor filozofii w King's College (Pensylwania). Jego zainteresowania badawcze obejmują teorię prawa, etykę środowiskową i relacje popkultury z filozofią. Jest autorem, współautorem lub redaktorem kilkunastu książek, między innymi: Hobbit i filozofia. Prawdziwa historia tam i z powrotem, The Chronicles of Narnia and Philosophy, The Lord of the Rings and Philosophy, Lewis i Tolkien o mocy wyobraźni, w: C. S. Lewis jako filozof. Prawda, Dobro i Piękno, pod red. Davida Baggetta, Gary'ego R. Habermasa i Jerry'ego L. Wallsa (Fundacja Prodoteo, 2024). Seria C.S. Lewis. Rozum i Wiara Wierzę w chrześcijaństwo tak samo jak we wschodzące słońce - nie tylko dlatego, że je widzę, ale także dlatego, iż dzięki niemu widzę wszystko inne (C.S. Lewis) Seria wydawnicza "C.S. Lewis. Rozum i Wiara" to zbiór publikacji dotyczących twórczości i życia Clive'a Staplesa Lewisa, uznawanego za największego współczesnego chrześcijańskiego apologetę. Prezentuje intelektualne walory teizmu oraz argumentację na rzecz tezy o racjonalności przekonań teistycznych, a w szczególności chrześcijaństwa. Choć Lewis zmarł w roku 1963, jego twórczość jest wciąż aktualna. Do jego argumentów i analiz dotyczących moralności oraz społeczeństwa wciąż odwołują się zawodowi filozofowie i teologowie, a także liczni przedstawiciele obu stron filozoficzno-teologicznego sporu ateizmu z teizmem. Na język polski zostało już przełożone wiele prac C.S. Lewisa, które cieszą się niesłabnącą popularnością. Wciąż jednak brakuje opracowań biograficznych i krytycznych oraz pogłębionych analiz jego poglądów. Seria "C.S. Lewis. Rozum i Wiara" ma wypełnić tę lukę. Publikowane w niej teksty odznaczają się naukową wnikliwością, a jednocześnie są przystępne dla szerokiego grona czytelników, tak jak twórczość samego C.S. Lewisa, który przekonywał, że dzięki chrześcijaństwu wszystko inne nabiera sensu. Seria książek "C.S. Lewis. Rozum i Wiara" została objęta patronatem Instytutu Filozofii Uniwersytetu Zielonogórskiego. Pierwszym tytułem w serii jest "C.S. Lewis kontra nowi ateiści" Petera S. Williamsa.
Czas wolny, odpoczynek, weekend, urlop, wakacje to pojęcia, które zasadniczo każdemu człowiekowi bardzo pozytywnie się kojarzą. Ale istnieje też czas wolny niechciany – związany z emeryturą, rentą, chorobą czy bezrobociem – i ten niestety ma konotacje negatywne. Dlatego podejście do czasu wolnego może być ambiwalentne. Niemniej jednak wiadomo, że w przypadku zdrowego człowieka w wieku produkcyjnym, aby odpocząć i zregenerować siły, trzeba najpierw znaleźć stosowny na to moment. Gdy mowa o tym czasie wolnym specjalnie wybieranym i przeznaczanym na aktywności inne niż praca, to warto zaznaczyć, że nie pozostaje on tak do końca w dyspozycji danej osoby. Jeśli ktoś jest bowiem pracownikiem jakiegoś zakładu pracy, to powinien najpierw mieć przyznany czas urlopu. Kolejna sprawa to wykorzystanie z pożytkiem tego czasu, do odpoczynku i regeneracji sił. Zasadniczo czas wolny ujmuje się w relacji do pracy i wykonywanych obowiązków, ale coraz częściej zwraca się uwagę na jego samoistną, autonomiczną wartość.
„Przedstawienie problematyki czasu wolnego stanowiło zawsze przedmiot zainteresowania Kościoła, w jego posłudze nauczania i praktyce duszpasterskiej. W ostatnim czasie problematyka ta stała się szczególnie ważna i aktualna. Tym bardziej, że w kościelnym nauczaniu, nie brak tekstów ukazujących nową sytuację człowieka współczesnego (…).”
Ks. prof. dr hab. Tadeusz Reroń
„Jeden z polskich teologów moralistów, który w latach 90. XX wieku w swoim wykładzie zagadnień społecznych zaczynał poruszać kwestie czasu wolnego, przewidział, że ta tematyka będzie narastała, ponieważ – jak tłumaczył – współczesna kultura z kultury pracy powoli staje się kulturą czasu wolnego. Te intuicje ks. prof. Nagórnego – bo o nim mowa – rzeczywiście się spełniły. W ciągu ostatnich lat faktycznie powstało wiele publikacji, które z różnych punktów widzenia (pedagogicznego, psychologicznego, socjologicznego, a nawet ekonomicznego i gospodarczego) opisują potrzebę oraz szanse i zagrożenia związane z czasem wolnym. Także w teologii, w tym w teologii moralnej, niejako na marginesie szerszego zagadnienia ludzkiej pracy, zaczęto podejmować refleksję nad czasem wolnym i szczegółowymi aspektami z nim związanymi. Problem jednak polega właśnie na tym, że była to refleksja „na marginesie”, o czym świadczy fakt, że – jak dotychczas – czasowi wolnemu nie poświęcono żadnej monografii o profilu teologicznomoralnym. Także w dydaktyce zagadnienie to jest niejako zdominowane przez znacznie szerzej omawiane kwestie społeczne. Dlatego z uznaniem należy odnieść się do wyboru Autorki i jej Promotora, by uzupełnić ten brak i do istniejących już – bardzo szczegółowych i zarazem fragmentarycznych – dodać opracowanie całościowe, ściśle teologicznomoralne.”
Ks. prof. dr hab. Tadeusz Zadykowicz
Czasom wielkich przełomów i niepokojów zawsze towarzyszyły gorące spory religijne. Obracały się one zazwyczaj wokół Prawd Wiary i ich rozumienia. Jest pewnym ewenementem, że dziś najgorętsze polemiki skupione są wokół zewnętrznych form wyznawania wiary, a zwłaszcza form przyjmowania Komunii Świętej. Jestem daleki od lekceważenia form liturgicznych, jednak w dyskusji na ten temat pojawia się wiele argumentów (zwłaszcza historycznych), które nie do końca opierają się na prawdzie. Prostowanie tego rodzaju przeinaczeń jest głównym celem książki, którą , Drogi Czytelniku, trzymasz w ręku. Niezależnie od tego, po której stronie sporu się opowiadasz, warto, by Twoja argumentacja odwoływała się do zweryfikowanych faktów. Nie ukrywam też, że obecne spory traktuję trochę jako pretekst do wycieczki po historii Kościoła, a zwłaszcza historii szafowania Najświętszego Sakramentu Ołtarza. Autorzy wczesnochrześcijańscy roztaczają przed nami wspaniały obraz odwiecznych praktyk liturgicznych Kościoła i warto, aby się w ich tekstach rozczytać i rozmiłować.
Co naprawdę dzieje się z duszą po śmierci? Dzięki doświadczeniom mistycznym wybranych osób możemy przekroczyć próg śmierci i zobaczyć tę rzeczywistość ich oczami. Poruszające obrazy czyśćca kreślone m.in. przez św. Faustynę, Ojca Pio, św. Katarzynę z Genui, Mechtyldę z Hackeborn oraz Marię Simmę czy Natuzzę Evolo ukazują nie tylko cierpienie dusz, ale także nadzieję i miłość, które tam odnajdują. Oczyszczenie dusz dokonuje się bowiem w spotkaniu niezmierzonego miłosierdzia Boga z ludzką grzesznością.
Każda wizja jest też głośnym i rozpaczliwym wołaniem o pomoc skierowanym do żyjących. Wyraża się ono najczęściej prośbami o modlitwę, o akty pokuty i wyrzeczeń ofiarowywanych w intencji dusz czyśćcowych. Dlatego w książce znajdują się proponowane przez Kościół formy pomocy tym, którzy już odeszli. Tak naprawdę jednak jest to wołanie nie o konkretne czyny, czy modlitwy z naszej strony, ale o miłość. To miłość uwalnia dusze naszych bliskich z czyśćca.
Kolejny tom komentarzy biblijnych kardynała Grzegorza Rysia
Niedoskonałość uczniów – bliska każdemu z nas
Ewangelia św. Marka to nie tylko tekst religijny; to żywa opowieść o uczniach Jezusa, którzy, podobnie jak my, zmagali się ze słabościami. Marek nie idealizuje ich – pokazuje ich wątpliwości, opór wobec nauki i błędy. To właśnie te niedoskonałości sprawiają, że ich historia jest bliska współczesnemu czytelnikowi. Kard. Grzegorz Ryś w kolejnych rozważaniach wydobywa to, co jest istotą bycia uczniem – nie jest nią perfekcyjność czy nieomylność, ale wiara w moc Słowa, które przemienia.
Wiara, która zmienia życie
Podążanie za Jezusem nie polega na byciu zawsze doskonałym i pełnym siły. Najważniejsze jest pytanie: czy wierzysz, że przyjęte Słowo Boże ma moc wzrastać w tobie i przynosić owoce, których nawet się nie spodziewasz? Kardynał Ryś przypomina, że to wiara w moc Słowa prowadzi do przemiany i czynów, które przekraczają nasze oczekiwania.
Czym wyróżnia się Ewangelia św. Marka spośród pozostałych?
Ewangelia Marka jest radykalnie chrystologiczna, a głównym jej przesłaniem jest pytanie o tożsamość Jezusa. Jezus jest przedstawiony jako Mesjasz, ale wokół Jego mesjanizmu panuje tzw. „sekret mesjański” – Jezus prosi uczniów, aby nie mówili o Jego mesjańskiej tożsamości przed Jego zmartwychwstaniem. Kluczową rolę w Ewangelii odgrywa również tytuł „Syna Człowieczego”, który nawiązuje do proroczej wizji z Księgi Daniela (Dn 7, 13).
Wybrańcy Chrystusa i ich kamienne atrybuty to nietuzinkowa pozycja mająca charakter popularnonaukowy. Jej zasadnicza część dotyczy działalności apostołów przedstawionej zarówno na podstawie Pisma Świętego, jak i przekazów legendarnych (także apokryfów). Została ona poprzedzona rozdziałami zawierającymi informacje na temat geografii regionu oraz sytuacji politycznej za czasów Jezusa. Natomiast ostatnie dwa rozdziały poświęcone są kultowi apostołów w sztuce chrześcijańskiej i nawiązaniom do Apokalipsy św. Jana. Szczególnie ciekawą częścią książki są dane dotyczące gemmologicznej charakterystyki kamieni szlachetnych będących atrybutami apostołów. Jest to problematyka niezwykle interesująca, a dla wielu czytelników podane wiadomości okażą się niewątpliwie nowością i ciekawostką. W opisie poszczególnych kamieni przedstawiono etymologię ich nazwy, a także ich właściwości fizyczne (w tym optyczne). Książka zawiera bogaty materiał ilustracyjny np: reprodukcje znanych dzieł sztuki i przepiękne fotografie minerałów. Pozycja została przygotowana rzetelnie i kompetentnie, a jednocześnie jest bardzo przystępna. Autorki przeanalizowały wiele publikacji dotyczących tematu monografii i opatrzyły swą książkę obszernym przeglądem literatury w tym mineralogicznej. Oryginalny temat został potraktowany w sposób, który zapewne usatysfakcjonuje zarówno czytelników o zainteresowaniach humanistycznych, jak i przyrodniczych wśród nich miłośników kamieni szlachetnych.
Co tak naprawdę wiemy o Wyprawach Krzyżowych? Co wiemy o ówczesnych prawach dotyczących prowadzenia wojen, o kontekście kulturowym, mentalności średniowiecznego chrześcijaństwa i islamu? Jak często padamy ofiarami świadomej dezinformacji i braku rzetelnej wiedzyCzym były krucjaty? Ile ich było? Dlaczego były prowadzone? W znalezieniu odpowiedzi na te i podobne pytania pomaga czytelnikowi prof. Marco Meschini - włoski historyk mediewalista, członek międzynarodowego stowarzyszenia Society for the Study of the Crusades and Latin East.Autorem polskiego przekładu jest ks. prof. dr hab. Artur Katolo - włoski filolog, anglista, italianista, klasyk, bioetyk. Tłumacz literatury włoskiej, angielskiej i łacińskiej.
Materiały z konferencji historycznej, która odbyła się 15.06.2024 w Warszawie - pod redakcją Rafała Mossakowskiego i Zbigniewa Dworakowskiego.
Książka zawiera teksty referatów autorstwa ks. Krzysztofa Bielawy, Grzegorza Brauna, Ewy Paweli, Kazimierza Krawczyka, Jerzego Zielińskiego, Jacka Wiącka, Jerzego Dudy.
"Wciągająca historia tysiąca lat chrześcijaństwa (). Zaskakująco świeże spojrzenie" - Jane Shaw, "Financial Times"Przez pierwsze trzy stulecia istnienia chrześcijaństwo systematycznie zdobywało wyznawców, lecz wciąż było tylko jednym z wielu wyznań świata rzymskiego. Dopiero pozyskanie cesarza Konstantyna i status religii państwowej sprawiły, że odniosło spektakularny triumf. Tysiąc lat później chrześcijańscy władcy panowali już w całej Europie, a religia ta była mocno zakorzeniona w świadomości społecznej. Jak jednak dowodzi Peter Heather, wcale nie było to przesądzone.Chrześcijaństwo musiało toczyć nieustającą walkę zarówno z odstępstwami we własnych szeregach, jak i z innymi wyznaniami. Od kryzysu, który nastąpił po upadku cesarstwa rzymskiego, wskutek czego samo przetrwanie tej religii wisiało na włosku, po zdumiewającą rewolucję z XI wieku, która uczyniła papieża głową olbrzymiej międzynarodowej organizacji, Heather śledzi kameleonową zdolność chrześcijaństwa do samookreślania się na nowo oraz jego niezwykłą umiejętność mobilizowania i wykorzystywania swych sił.Sukces chrześcijaństwa polegał nie tyle na zdefiniowaniu zasad wiary, ile na przeistoczeniu jej - za sprawą uczonych i prawników, prowincjonalnych funkcjonariuszy, misjonarzy na odległych rubieżach kontynentu - w instytucję sprawującą religijną władzę niemal nad wszystkimi narodami średniowiecznej Europy. Oto tajemnica jego niezwykłego powodzenia.
Jan Witold Suliga urodził się w 1951 roku w Krakowie. Studiował etnografię i indologię na Uniwersytecie Łódzkim i Uniwersytecie Warszawskim. W latach osiemdziesiątych był stypendystą stacjonarnych studiów doktoranckich w Łodzi, a potem na uniwersytecie w Ranchi w Indiach. Po powrocie z Indii został wykładowcą w Instytucie Geografii Uniwersytetu Łódzkiego. W 1990 roku uzyskał tytuł doktora nauk humanistycznych w zakresie antropologii kulturowej, pisząc pracę na temat indyjskich społeczności plemiennych. W latach 1990–2006 pełnił funkcję dyrektora Państwowego Muzeum Etnograficznego w Warszawie. Jest autorem wielu artykułów i książek z zakresu etnografii, antropologii kulturowej i ezoteryki. Zainteresowania naukowe i ezoteryczne Jana Witolda Suligi obejmowały antropologię kulturową i stosowaną, archeologię, religioznawstwo i geografię religii, mistykę, kabałę, tantrę, szamanizm, magię, mitologię i symbolikę mitów, historię okultyzmu i systemów ezoterycznych. Interesował się także wierzeniami i obyczajami Słowian oraz rdzennych ludów świata, zwłaszcza obu Ameryk. Ponad trzydzieści lat zajmował się tarotem i uznawany był w tej dziedzinie za autorytet. Mówił o sobie, że jego największą pasją jest to, że każdego dnia może odkryć coś nowego w tym, w czym pozornie nie ma już nic do odkrycia. Książka Opowiedzieć świat albo rzecz o symbolice Światowida ze Zbrucza i nie tylko jest tej postawy owocem i przykładem, rzuca bowiem nowe światło na tajemnice tego niezwykłego artefaktu, których nikt wcześniej nie zauważył lub nie podjął się ich wyjaśnienia.
W tym też kontekście osadzam opowieść wykutą na licach zbruckiego idola traktującą o bogu Trojanie przeobrażającym się w Boga Darczyńcę i Światłość wszechświata; w Darzboga, bo takie mi swoje imię wyjawił, kiedy widziałem go we wszystkich przemianach jakie przechodził, począwszy od ustanowienia siebie jako fundamentu świata, skończywszy na przeistoczeniu w niegasnący płomień Światła i Ognia spojonego mocą boskiej Żywicielki. I ujrzałem w nim także wołchwa, z którego ust wydobywa się „wyśpiewywany” przezeń wszechświat. Wtedy zrozumiałem czemu postać Trojana składa się z tylu samych „elementów”, co złożona z dwunastu płaszczyzn zbrucka statua. Nie jest to proste, lustrzane odbicie makrokosmosu w ludzkim mikrokosmosie, lecz zaznaczenie tego, że ten drugi stanowi integralną część tego pierwszego i że go „dokreowuje”, gdyż sobą go „opowiada”, a czyni to, ponieważ został do tego powołany. (fragment książki)
Spis treści
WPROWADZENIE
CZĘŚĆ I IDOL ZE ZBRUCZA
Posąg
Fałszerze, Połowcy i inni
Ci, którzy mieszkają wokół
CZĘŚĆ II DRAMATIS PERSONAE
Lico C posągu. Jeździec
Lica A i B posągu Niewiasta z rogiem, kobieta z kółkiem
Lico D posągu. Postać bez atrybutów
Atlas o trzech obliczach
CZĘŚĆ III PIEŚŃ ŚWIETLISTEGO
Czasoprzestrzenne usytuowanie idola
Zimowe solstycjum
Równonoc wiosenna
Letnie solstycjum
Równonoc jesienna
CZĘŚĆ IV WNUKOWIE TROJANA
Zrodzeni z gorąca
Podążając szlakiem Trojana
Paralele
WYBRANA LITERATURA
SPIS ILUSTRACJI
Opowieść o człowieku, który w trakcie swojego życia odkrywa prawdę, a ona zmienia jego sposób postrzegania świata i samego siebie. Główny bohater, wywodzący się z przeciętnej rodziny, doświadcza objawienia podczas pobytu w areszcie. To właśnie tam uświadamia sobie, że do tej pory to on sam tworzył ten zły świat, podjudzany przez demony, szukając winy w innych, zamiast skupiać się na własnych wyborach i odpowiedzialności. nnJak wskazuje podtytuł, ta opowieść dotyczy każdego człowieka, który zastanawia się nad sensem istnienia, nad tym, dokąd zmierza świat, co czeka nas po śmierci, oraz nad tym, gdzie tkwi odpowiedź na te wszystkie pytania. To podróż w głąb ludzkiej duszy, pełna wewnętrznych zmagań i poszukiwań, która porusza fundamentalne kwestie egzystencjalne i duchowe. nnW "13. Apostole" prawda miesza się z fikcją.Christoph Magnum - urodzony na Pomorzu, w młodym wieku wyjechał z rodzicami do Niemiec, gdzie przeszedł i ukończył wszystkie etapy edukacji. Po osiągnięciu pełnoletności wrócił do Polski, zakładając swoją pierwszą firmę. Biegle włada językami: polskim, niemieckim oraz angielskim. Jego pasją jest psychologia, a szczególnie interesują go zaburzenia emocjonalne. nnZafascynowany twórczością Paulo Coelho oraz powieścią "Chata" Williama P. Younga postanowił spisać swoje doświadczenia i przemyślenia. Jego książki ukazują, jak zło na świecie walczy z dobrem, stawiając Boga zawsze na pierwszym miejscu. Inspiruje się publikacjami, które łączą w sobie elementy psychologii, filozofii oraz duchowości. Ceni literaturę z głęboką refleksją nad ludzką naturą i kondycją współczesnego człowieka. Prywatnie Christoph Magnum jest miłośnikiem literatury, podróży oraz muzyki klasycznej.
Aniołowie to realne istoty, które tworzą rozległą hierarchię duchową obejmującą wiele poziomów, od prostych duchów natury po potężnych Archaniołów. Zamieszkują oni różne wymiary rzeczywistości niedostępne zwykłemu ludzkiemu postrzeganiu. Jednak dzięki rozwojowi duchowemu możemy nawiązać z nimi kontakt i doświadczać ich obecności. Książka ta to pasjonująca podróż do ich świata. Jej treść została podyktowana autorowi w całości przez Anioła, którego celem było przekazanie ludziom wiedzy na temat sposobu istnienia tych Istot, ich zadań w wielkim planie rzeczy oraz nieustannej obecności w ziemskim wymiarze, w którym starają się chronić, pomagać i nieść zrozumienie. Odkrywamy ich rolę we wspieraniu procesów ewolucyjnych oraz w komunikacji między różnymi poziomami Bytu. Autor dzieli się swoją wiedzą na temat zastępów istot powietrza, ognia, wody i ziemi. Wyjaśnia znaczenie kultu słońca jako symbolu boskiego życia emanującego mocą we wszystkich kierunkach. Te przedstawione z wielką wrażliwością, bardzo plastycznie namalowane sceny przekonują nas o nienaruszalności wielkiego porządku panującego we Wszechświecie, w którym wszystko zostało zaplanowane z góry tak, by dążyć ku dobru. W mistycznej wizji autora cały wszechświat przypomina doskonale skomponowaną symfonię muzyki i barw, której celem jest rozwój świadomości, wychodzący od ziemskiego poczucia odrębności i izolacji do poziomu "Jedynej Świadomości, w której wszelka manifestacja staje się doskonałą ekspresją boskiej Woli". Jest ona ekspresją wyłącznie Dobra.
Czy istnieje prawdopodobieństwo, że niektóre z ksiąg Nowego Testamentu nie zostały napisane przez apostołów figurujących jako ich autorzy? I że niektóre z listów Pawła napisał nie sam Paweł, lecz ktoś podający się za niego? Że listy Piotra nie były spisane przez Piotra? I że Jakub i Juda nie napisali ksiąg im przypisywanych? Albo wreszcie [], że Ewangelie Mateusza, Marka, Łukasza i Jana nie zostały spisane przez Mateusza, Marka, Łukasza i Jana? Uczeni od ponad stu lat zdają sobie sprawę, że właśnie tak jest pisze Bart D. Ehrman w swojej fascynujące książce. W świecie starożytnym fałszerstwo nie było tym, czym jest dzisiaj. Autor fałszywki nie stawał się przestępcą w świetle prawa. A jednak nie miano wówczas wątpliwości: legalne czy nielegalne, przekazywanie innym fałszywych informacji jest oszustwem. Co więc mają począć ze uświęconymi oszustwami chrześcijanie, dla których prawda jest kwestią najwyższej wagi? Przecież dla wyznawców Chrystusa wiara w rzeczy prawdziwe oznacza, że mają rację, a wiara w nieprawdziwe że się mylą. A jeśli się mylą, to, cóż narażają się na wieczne męki w ogniu piekielnym. Świetnie udokumentowana i błyskotliwa książka jednego z najgłośniejszych dzisiaj badaczy Nowego Testamentu.
Herezje około roku tysięcznego dotyczą jedynie ograniczonej liczby osób, należących do elity kulturalnej i społecznej. Dwa wieki później są już silnymi ruchami kontestatorskimi, podważającymi wpływy duchowieństwa katolickiego. Od nadreńskich obszarów Niemiec po środkowe Włochy i przez Langwedocję po północną Hiszpanię: liczne regiony chrześcijańskiej Europy są wówczas „przeżarte zgnilizną” – by posłużyć się słownictwem zaczerpniętym z ówczesnych tekstów papieskich – różnych form herezji. Mowa o katarach, waldensach, patarenach… Są niczym wyzwanie rzucone papiestwu, które potępia ich jako heretyków i zwalcza przy pomocy inkwizycji i zakonów żebraczych (dominikanów i franciszkanów). W XIV i XV stuleciu oskarżenia o herezję padają coraz częściej i są kierowane przeciw wszystkim, którzy okazują nieposłuszeństwo Kościołowi bądź sprzeciwiają się jego władzy. Krąg spraw objętych ściganiem nieustannie się rozszerza, za heretyków uważa się nawet osoby publiczne piętnujące nadużycia duchowieństwa i tendencje autorytarne hierarchii kościelnej.
* * *
Zdjęcie z „heretyków” odium wywrotowości, a też oczyszczenie ich historii z wszelkich tajemnic i spisków powoduje, że otrzymujemy bardziej wyważony obraz epoki. Zadanie to wydaje się jednak trudne, bowiem przeważająca liczba tekstów, które mówią nam o ruchach dysydenckich, została stworzona przez członków Kościoła, a więc instytucji karzącej i stygmatyzującej, wzmacniającej nie tylko samą siebie, ale – jak uważali jej przedstawiciele – przede wszystkim wiarę i porządek społeczny. Zbiór studiów ukazuje całą złożoność herezji w średniowiecznej Europie. Vauchez wykazuje się niezwykłą wręcz ostrożnością w badaniach, próbując opisać zjawisko a nie je oceniać, a tym bardziej wartościować. Zwraca uwagę także na obie strony: przegranych i zwycięzców, dzięki czemu zyskujemy studium wyważone i nieidące w kierunku bezmyślnego potępienia inkwizycji czy jej apologii.
(fragment Wstępu Michała J. Baranowskiego)
* * *
Obraz zmagań heretyków z władzą kościelną i świecką w krajach Europy Zachodniej w średniowieczu, a także ich prześladowania, skłania do konkluzji dotyczącej sytuacji na obszarze Rzeczypospolitej. Co prawda teza o Rzeczypospolitej jako „państwie bez stosów” profesora Janusza Tazbira, odnosi się do XVI i XVII wieku, jednak w średniowieczu na ziemiach polskich nie dochodziło do prześladowań i pogromów na taką skalę jak na Zachodzie Europy. Analogia jest uzasadniona ponieważ migracje innowierców na tereny polskie odbywały się już za czasów Kazimierza Wielkiego. Prześladowani Żydzi, heretycy, a później protestanci (arianie) znaleźli w Rzeczypospolitej szlacheckiej spokojną i bezpieczną przystań, na kilka stuleci. Stosunki społeczne opierające się na życzliwości i spolegliwości wobec inaczej myślących i wierzących oraz obowiązujące prawo sprzyjały osiedlaniu się uciekinierów i ich integracji. Wydanie książki oprócz walorów czysto poznawczych, dydaktycznych i naukowych pozwala także na wysuniecie pośrednio wniosków dotyczących historii tolerancji w I Rzeczypospolitej.
(Od wydawcy)
* * *
André Vauchez (ur. 1934) jest francuskim historykiem, mediewistą specjalizującym się w historii duchowości. Zredagował kilka tomów monumentalnej Historii chrześcijaństwa. W Polsce, nakładem Wydawnictwa Krupski i S-ka, ukazały się tomy 4 i 5 tego monumentalnego dzieła, a także słynna Duchowość średniowiecza (Wydawnictwo Marabut). W ostatnich latach ukazały się we Francji jego dzieła poświęcone m.in. św. Franciszkowi z Asyżu, św. Katarzynie ze Sieny, św. Homobonusowi z Cremony i sanktuariom chrześcijańskim na Zachodzie. W roku 2010 otrzymał Nagrodę Chateaubrianda za Franciszka z Asyżu, a w 2013 Nagrodę Balzana za Historię średniowiecza.
Gdzie liturgia Kościoła ma swój początek? W jaki sposób Duch Święty działa w niej i wpływa przez nią na wierzących w Chrystusa? Jak przeżywać celebracje liturgiczne, by karmić się ich sycącymi treściami? Niektórzy dzielą swoje uczestnictwo w liturgii na dwa okresy: do momentu poznania teologii Jeana Corbona i po zaznajomieniu się z nią. Jego klasyczne dzieło na jej temat jest bowiem niezwykłą medytacyjną podróżą w głąb misterium. Francuski teolog – czerpiący obficie z Pisma Świętego oraz z bogactwa Tradycji chrześcijańskiego Wschodu i Zachodu – otwiera przed czytelnikami nieznane wcześniej horyzonty. Podpowiada, jak przeżywać uczestnictwo w Eucharystii, by owocowało ono miłością i żywą relacją z Chrystusem oraz uwrażliwiało na bliźnich. Corbon opiera swoją narrację na apokaliptycznym symbolu wody życia. Każdy rozdział książki przybliża stopniowo do tajemnicy boskiej krynicy, przypominając, że strumień wypływający ze zdroju, którym są Ojciec, Syn i Duch Święty, ma moc, by orzeźwiać, oczyszczać i regenerować siły spragnionych ludzi. Wierzę, że ta książka trafi do tych, którzy już o Jeanie Corbonie słyszeli, jak i do tych, którzy jeszcze nigdy nie mieli okazji spotkać się z jego myślą. Dla jednych i drugich powinny to być niezwykłe spotkania. Ks. dr Krzysztof Porosło Jean Corbon (1924–2001) – francuski teolog, kapłan Kościoła melchickiego, który od roku 1956 na stałe mieszkał w Libanie. W swoich badaniach naukowych koncentrował się na temacie liturgiki i ekumenizmu. Napisał czwartą sekcję Katechizmu Kościoła Katolickiego poświęconą modlitwie chrześcijańskiej.
Jerzy Prokopiuk (1931-2021)- wybitny polski intelektualsta, filozof, gnostyk, antropozof, autor kilkunastu książek (m. in.. "Gnoza i gnostycyzm") oraz tłumacz na polski dzieł Goethego, Junga, Steinera, Freuda. Jak pisze na samym początku "Labiryntów herezji" : Niech więc będzie jasne od samego początku: Ja, piszący te słowa - przeciwko wszelkiej ortodoksji - uważam się za heretyka i gnostyka, i szczycę się tym, że nim jestem. Jakże bowiem nie być dumnym, jeżeli należy się do -nieiwielkiej przyznaję - grupy ludzi, która nazwę bierze od umiłowania wolności i poznania? "Heretyk" bowiem to człowiek, który żąda dla siebie prawa wyboru, tak jak gnostyk jest człowiekiem, który nie negując znaczenia wiary, przede wszystkim pragnie poznania istoty rzeczy. I w tym właśnie duchu po świecie herezji, goza, gnostycyzmu, manicheizmu, hermetyzmu, a też antropozofii oprowadza nas niewątpliwie najbardziej znany, niestety już nieżyjący polski antropozof, gnostyk, heretyk - mistrz Prokopiuk Jerzy
A uczniów było dwunastu,A ludzi były miliony.Rozeszli się uczniowieWe wszystkie świata strony.Dobrą nowinę nieśliWioskom, narodom, miastom/Ludzi były milionyA uczniów było dwunastu.Ich było tylko dwunastuI Pocieszyciel jeden,Łamali się z wszystkimiCodziennym swoim chlebem,Wieść o pokoju nieśliPrzez wszystkie kontynenty,Uczniów było dwunastu,A pokój jeden – święty.Niech lasy zakwitną oliwne.Śpiewajmy ludziom pieśń nową.Zanieśmy do swych domówGałązki pojednania.Niech lasy zakwitną oliwneOgrody zmartwychwstania1Marek Skwarnicki
W skład serii Wszystko, co warto wiedziećwchodzi wiele unikalnych książek popularnonaukowych wydanych przez Oxford University Press, w których każdy znajdzie odpowiedzi na najbardziej palące i interesujące współczesne problemy - od zmian klimatu przez zagadki ewolucji, bioetykę, aż po fizykę kwantową.Seria ta ma charakter interdyscyplinarny i obejmuje wiedzę z zakresu nauk humanistycznych, medycyny i zdrowia, nauk ścisłych czy społecznych.Książki z tej serii są pisane przez czołowych ekspertów w swoich dziedzinach, dostarczając studentom, profesjonalistom i dociekliwym umysłom podstawową wiedzę, niezbędną do zrozumienia najważniejszych problemów XXI w.Słowo "dżihad" jest wszędzie w światowych mediach. Zwykle pojawia się w kontekście przemocy stosowanej wobec Zachodu przez bojowników w społeczeństwach z większością muzułmańską lub pochodzących ze społeczeństw z większością muzułmańską.Dla większości muzułmanów dżihad oznacza ciągłą ludzką walkę o promowanie i wdrażanie tego, co jest moralnie dobre i szlachetne we wszystkich dziedzinach życia, a także przeciwstawienie się temu, co jest moralnie złe i niesprawiedliwe, i zapobieganie temu.W tej wyjątkowej publikacji, zatytułowanej po prostu: DŻIHAD. Wszystko, co warto wiedzieć, będzie można znaleźć odpowiedź m.in. na następujące kwestie:- jakie jest podstawowe znaczenie słowa "dżihad",- czy w Koranie dozwolona jest wyłącznie walka defensywna,- czy Koran nakazuje walkę zchrześcijanami i Żydami,- czy Koran dopuszcza samobójstwo,- czy Koran akceptuje terroryzm,- czy kobiety mogą brać udział w dżihadzie militarnym,- na czym polega wielka walka,- w jaki sposób współcześni bojownicy świata islamu rozumieją dżihad,- jakie były poglądy Osamy bin Ladena na temat dżihadu,- czy w islamie istnieje pacyfizm,- jak Hollywood portretuje dżihad i muzułmanów,- jak Internet wpływa na społeczne postrzeganie dżihadu na Zachodzie?Autorką książki DŻIHAD. Wszystko, co warto wiedzieć jest Asma Afsaruddin, profesor studiów islamskich na Uniwersytecie Indiana w Bloomington.
Zamierzeniem autora było ukazanie czytelnikowi portretu słowiańskiego pogaństwa, znanego nam głównie ze źródeł pisanych i ludowych podań, w mniejszym stopniu ze źródeł archeologicznych. Bohaterem swojego wywodu uczynił Peruna bóstwo grzmotu. Książka podejmuje próbę usystematyzowania dotychczasowych ustaleń oraz przedstawienia go w szerszym kontekście. Wychodząc od teorii G. Dumzila o trzech funkcjach spełnianych przez panteon indoeuropejski, wypracowuje własną koncepcję, w której obok postaci reprezentujących funkcje władzy (Weles, Trzygłów, Św. Mikołaj/Św. Sawa/Św. Jurij), siły (Perun, Światowit, Ilja Muromets, prorok Eliasz) i produkcji (m. in. Jarovit, Mikula Seljani, Jarylo, Kupalo, Kostroma) występują też niebiański ojciec bogów (Swarog, Svjatogor) oraz matka bogów (Mokosz, Siwa, Św. Paraskewa).Od redakcj
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
