Gdyby tylko chcieli się wzajemnie poznać, być może nastolatkowie przestaliby uważać swoich rodziców za starych zgredów, a oni swoje pociechy za małolatów pozbawionych jakichkolwiek ideałów. Wystarczyłoby, żeby matka zapytała swoją córkę, dlaczego zamiast modnych bucików na obcasie woli ciężkie glany, a syn zainteresował się, dlaczego na półce z płytami jego ojca, ubierającego na co dzień wyprasowane w kancik spodnie, stoją krążki „Deep Purple”, „Sex Pistols” albo „Nirvany”. Książka „Subkultury młodzieżowe. Bunt nie przemija” ma stanowić pomost między pokoleniami, ułatwić wzajemne poznanie i zrozumienie. Służy temu zarówno opis poszczególnych subkultur, jak i ważnych dla nich symboli oraz haseł, a także kilka opowieści o tym, jak to się wszystko rozwijało. Subkultura (inaczej: podkultura) to podkreślająca swoją odrębność grupa społeczna, w której obowiązują zasady i wzorce odmienne od wyznawanych powszechnie, dlatego niekiedy stosuje się zamiennie termin: kultura alternatywna. Jej podstawowymi wyznacznikami są: ideologia, symbolika oraz charakterystyczny wygląd (image) jej członków, a w wielu przypadkach również - lub przede wszystkim - muzyka. Mimo mnogości subkultur, podstawy kształtowania się większości z nich, nawet tych wzajemnie się zwalczających, są niemal identyczne. Źródłem jest najczęściej sprzeciw wobec polityki lub uznanych norm społecznych, moralnych, kulturowych i tradycji. Stąd kolejne określenie subkultury - kontrkultura. Czasem kontrkulturowe wyznaczniki i hasła nie są tolerowane przez ogół społeczeństwa, wówczas, ze względu na konieczność ich ukrywania, zyskują cechy konspiracji i określane są jako underground (podziemie). W ramach subkultur działają (albo tylko identyfikują się z nimi) głównie ludzie młodzi - w wieku od 15 do 30 lat.

W książce omówiono szczegółowo odkrycia kliniczne dotyczące stosowania leków przeciwpsychotycznych i przeciwdepresyjnych. Nowy, rozszerzony materiał obejmuje również informacje dotyczące zaburzeń snu, otyłości, uzależnienia, bólu przewlekłego i zaburzeń kontroli impulsów. W tekście znajdują się cztery nowe rozdziały na temat: genetyki w psychiatrii, leczenia bólu, leczenia zaburzeń funkcji poznawczych i leczenia zaburzeń snu.

Pięcioczynnikowa Teoria Osobowości, której twórcami są Paul T. Costa, Jr i Robert McCrae, zyskuje coraz większe uznanie i popularność wśród psychologów osobowości, psychologów społecznych i psychologów klinicznych. Zyskała ona światowy rozgłos dzieki powstałemu na jej podstawie Inwentarzowi Osobowości NEO-PI-R. Inwentarz ten, zaadaptowany do polskich warunków i wydany przez Pracownię Testów Psychologicznych PTP w 2006 roku, mierzy pięć głównych czynników osobowości - Neurotyczność, Ekstrawertyczność, Otwartość na doświadczenie, Ugodowość i Sumienność - oraz po sześć składników w obrębie każdego z nich. Dzięki temu psycholog, stosujący NEO-PI-R w celach badawczych lub diagnostycznych, zyskuje więcej informacji niż przy badaniu innymi inwentarzami lub kwestionariuszami osobowości. Niniejsza publikacja ma na celu dostarczenie dalszych informacji o aspektach teoretycznych związanych z NEO-PI-R oraz o możliwościach jego zastosowań praktycznych. Prof. dr hab. Jerzy Siuta Uniwersytet Jagielloński

W czym tkwi tajemnica atrakcyjności tego, co religijne, dla współczesnych mediów? Czy media, jak chce wielu, rzeczywiście ze swej natury są wrogie religii, niszcząc i wynaturzając w niej to, co dla niej najbardziej właściwe i najgłębsze? Jaki jest kulturowy sens procesów tabloidyzacji mediów? Skąd biorą się napięcia między mediami a religiami instytucjonalnymi? Na czym ma polegać odpowiedzialność mediów dziennikarskich w relacjonowaniu wydarzeń religijnych? Jakim wyzwaniem dla teologii akademickiej są współczesne media? Autor bada relację między mediami a religijnością, rozumianą szeroko jako społeczna lub jednostkowa potrzeba sensu opierającego się na tym, co przekracza świat empiryczny: Kościoły, religie instytucjonalne, grupy nieformalne, duchowość, spirytyzm, wiara w nadprzyrodzoność czy zjawiska ponadnaturalne. W kolejnych rozdziałach książki proponuje refleksję nad pytaniami o powrót religijności w wieku mediów audiowizualnych i o (quasi-)religijną funkcję samych mediów.

Niektórzy wierzą, że w niebie mieszka staruszek, który może robić, co tylko chce. Inni myślą, że w niebie rezyduje kilku staruszków, żeby było im raźniej. Mają takie imiona jak Jahwe, Allah, Tor, Zeus i nazywani są bogami. Jeszcze inni uważają, że Bóg jest niewidzialną siłą, która widzi i słyszy wszystko. Albo, że Bóg jest Miłością. Można również nie wierzyć w żadnego boga. Ta książka jest o tym! ""Boga przecież nie ma!"" to doskonały punkt wyjścia do dyskusji z dzieckiem, ale też z dorosłymi. Dobrze jest zadać sobie i innym raz jeszcze podstawowe pytania i odkurzyć utarte poglądy. Niewiara jest pierwotna, a wiarę narzucają nam inni. Część wierzących twierdzi, że niewiara też jest wiarą, ale czy niegranie w piłkę to taki sam sport jak football? Nadszedł czas, by raz na zawsze pożegnać sondaże, według których 95 procent polskiego społeczeństwa to katolicy, a ateistów po prostu nie ma. Czy tylko dlatego, że ktoś wymyślił boga, inni mają w niego wierzyć?

Praca dra Krzysztofa Wojcieszka stanowi odważną próbę zastosowania klasycznej antropologii filozoficznej do zrozumienia problemów współczesnego świata, a zwłaszcza problemów alkoholowych. Niewątpliwą jej wartością jest interdyscyplinarność, gdyż autor korzysta zarówno z wiedzy filozoficznej (metafizyka, antropologia, etyka), jak i z wiedzy zgromadzonej przez nauki szczegółowe – fizjologię, farmakologię, psychologię, socjologię. Książka jest czymś w rodzaju systematycznej encyklopedii problemów alkoholowych w aspekcie ich genezy, ale też poszukiwania rozwiązań i zapobiegania. Szczególnie interesującym wątkiem jest zarys oryginalnej teorii powstawania problemów alkoholowych w wyniku zazębiających się ludzkich pomyłek poznawczych i procesu rozpaczy. Ostateczny kształt pracy dowodzi, że z pozoru anachroniczna teoria człowieka, skonstruowana w wiekach średnich i rozwinięta współcześnie w ramach szkoły tomizmu konsekwentnego (M. Gogacz), świetnie nadaje się do zgłębiania spraw bardzo aktualnych i ważnych dla współczesnego człowieka. Autor postuluje, aby jako cel pedagogiczny przyjąć wypracowanie u wychowanka stałej gotowości do abstynencji, nawet w przypadku osób umiarkowanie spożywających alkohol. Książka stanowi cenny materiał dla osób mających wpływ na wychowanie młodzieży, jak również zajmujących się zawodowo terapią i profilaktyką problemów alkoholowych. Teza autora, że zasadniczym warunkiem skutecznej profilaktyki i terapii jest obecność, rozumiana filozoficznie jako trwanie relacji osobowych, wyznacza ważne pole przyszłych badań nad skutecznością rozwiązywania problemów alkoholowych. Fragment recenzji ks. prof. dra hab. Tomasza Stępnia (UKSW)

Książka w oryginalny i niezwykły sposób bada psychologiczne i religijne mechanizmy przebaczania. Wskazuje drogę oraz trudności w odkrywaniu własnej tożsamości chrześcijańskiej. Pomaga w analizie wpływu negatywnych emocji powstałych w wyniku doznanych krzywd i braku przebaczenia. Wpływa na relacje między ludźmi i kryzysy w związkach. Uczy jak przebaczać.Psychologiczne i duchowe sprzeczności Czym jest przebaczanie? Dlaczego i w jaki sposób przebaczanie wpływa na nasze życie? Czy można być szczęśliwym nie potrafiąc przebaczać? Jakie mechanizmy obronne utrudniają przebaczenie? Jak przebaczać, prosić o przebaczenie i dostępować przebaczenia? Książka w oryginalny i niezwykły sposób bada psychologiczne i religijne mechanizmy przebaczania. Wskazuje drogę oraz trudności w odkrywaniu własnej tożsamości chrześcijańskiej. Pomaga w analizie wpływu negatywnych emocji powstałych w wyniku doznanych krzywd i braku przebaczenia. Wpływa na relacje między ludźmi i kryzysy w związkach. Uczy jak przebaczać. W historii ludzkości nieustająco dochodzi do nadużyć, niesprawiedliwości i niezrozumienia. Każdy ma coś do wybaczenia, a jednak rzadko zastanawiamy się czym tak naprawdę jest przebaczenie, w jaki sposób ta umiejętność rozwija się w człowieku oraz jakie są główne trudności i mechanizmy obronne uniemożliwiające otwarcie się na ten gest. Z psychologicznego punktu widzenia przebaczanie jest elementem mającym duży wpływ na równowagę i zdrowie psychiczne. W religii chrześcijańskiej uważane jest za jedną z najważniejszych i najbardziej zobowiązujących wartości świadczących o dojrzałości duchowej człowieka. Łatwo się domyśleć, że wierzący człowiek będzie do niego dążył. Dlaczego wobec tego paradoksalnie i wbrew powszechnemu przekonaniu to właśnie wierzący napotka największe trudności we wprowadzaniu go w życie? O przebaczaniu czyli jak uleczyć duszę Do najbardziej poruszających stronic Quo vadis?, wspaniałej powieści, za którą autor otrzymał nagrodę Nobla w 1905 roku, z pewnością należą te, na których kończy się historia Chilona i Glauka. Tego ostatniego, przywiązanego do słupa, pochłaniają płomienie; nagle wśród publiczności, która ogląda makabryczne widowisko dostrzega on Chilona, człowieka po części odpowiedzialnego za męczeństwo tysięcy chrześcijan, który w tej chwili udawał się do ogrodów Cezara. Pisze Sienkiewicz: „Twarz miał zbolałą i pochyloną, jakby chciał po raz ostatni przypatrzeć się swemu katowi, który go zdradził; pozbawił go żony, dzieci, nasadził na niego zabójcę, a gdy to wszystko zostało mu w imię Chrystusa odpuszczone, raz jeszcze wydał go w ręce oprawców. Nigdy człowiek nie wyrządził człowiekowi straszniejszych i bardziej krwawych krzywd, l oto ofiara płonęła teraz na smolnym słupie, a kat stał u jej stóp. Oczy Glauka nie odwracały się od twarzy Greka. Chwilami przesłaniał je dym, lecz gdy dmuchnął powiew, Chilo widział znów te utkwione w siebie źrenice. [...] Nagle zachwiał się i wyciągnąwszy w górę ramiona zawołał okropnym, rozdzierającym głosem: — Glauku! W imię Chrystusa! Przebacz! Uciszyło się naokół: dreszcz przebiegł obecnych i wszystkie oczy mimo woli podniosły się w górę. A głowa męczennika poruszyła się lekko, po czym usłyszano z wierzchołka masztu podobny do jęku głos: — Przebaczam!..." (Sienkiewicz, 1961, s. 589-590) Jest to oczywiście powieść, lecz w prawdziwym życiu, w kronikach czy też analizując wydarzenia historyczne czasami natrafia się na podobne do tej historii i dowiaduje się o tych niewiarygodnych gestach miłości, do których wydaje się zdolni byli jedynie ludzie żyjący w odległych czasach, bądź współcześni bohaterowie obdarzeni nadzwyczajnymi nadnaturalnymi przymiotami, którzy nie mają zbyt wiele wspólnego ze zwykłymi ludźmi. Dzisiaj, jak zresztą od zawsze, na świecie bardzo potrzeba przebaczenia, które nie dotyczy tylko sytuacji czy wydarzeń wyjątkowych, lecz także drobnych spraw życia codziennego, które nie oszczędzaj ą nikomu rozczarowań i zawodów w kontaktach z innymi. Wybaczenie opiera się bowiem na niezbitym fakcie obiektywnym, to znaczy „errare humanum est", a zatem dopuszczenie możliwości popełnienia błędu oznacza dopuszczenie konieczności, aby przebaczyć i dostąpić przebaczenia (por. Pacciolla, 1989, s. 266). Praca niniejsza powstała z osobistego zainteresowania, by zgłębić pojęcie, które zawsze w jakiś sposób mnie fascynowało; zainteresowania podyktowanego częściowo także przez rozczarowanie wywołane tym, że często do tego tematu podchodzi się albo w sposób zbyt ckliwy i pretensjonalny, albo jak do przykazania, które należy przestrzegać nie zważając w najmniejszym stopniu na własne przeżycia i własne trudności. Te dwie różne tendencje można dostrzec także (a może przede wszystkim) w środowiskach religijnych, które w pierwszym przypadku banalizują jedną z najpiękniejszych i najważniejszych nauk przesłania ewangelicznego, podczas gdy w drugim, czyli narzucając ją jako obowiązek moralny, nie czynią nic innego jak oddalają ją od jej najprawdziwszego i najgłębszego znaczenia, przeciwdziałając ponadto jej pozytywnym efektom. Chrześcijańska religia każe człowiekowi wybaczać krzywdy; lecz dlaczego tak czyni? Dlaczego przebaczanie jest tak ważne? Kierowałam się tymi prostymi pytaniami od samego początku moich badań. Podeszłam do problemu z mocnym przekonaniem, że nauki psychologiczne mogą przysłużyć się religii, aby przebadać i opisać jej sprzeczności, jakie wzbudza ona na poziomie struktury osobowości, oraz trudności jakie mogą przeszkadzać autentycznemu udziałowi w niej. Zatem mam zamiar zgłębić badania nad umiejętnością przebaczania i odnieść je szczególnie do wierzącego człowieka, już od małego stykającego się z tym tematem, lecz zbyt często pozostawionego samemu sobie wobec nieuniknionych trudności w udzielaniu przebaczenia oraz we władaniu ponurego poczucia winy i nieadekwatności z powodu niemożności wprowadzenia w praktykę tego, co każe nam czynić Ewangelia. Praca niniejsza dzieli się na dwie części. W pierwszej, po sprecyzowaniu czym jest przebaczenie i wyjaśnieniu w jakiś sposób jego pojęcia, zważywszy, że często się je myli i źle rozumie, zostanie przedstawiona synteza różnych badań, jakie ostatnimi czasy rozwinęły się w dziedzinie psychologii w tym temacie i które pokazują złożoność jego dynamiki oraz różnych powiązanych z nim elementów. Ponadto, zważywszy na fakt, iż umiejętność przebaczania nie jest wrodzona, spróbuję pokazać jak rozwija się ona u danego człowieka odwołując się szczególnie do teorii relacji z obiektem, która wydaje się być odpowiednia do przedstawienia przydatnych wskazówek na ten temat, jak również do pokazania, gdzie i kiedy zaczynają się trudności, jakie napotykamy przy przebaczaniu. Następnie, w drugiej części, zgłębiając sprzeczności religijne w jakie obfituje ten termin, najpierw sprecyzuję znaczenie przebaczenia w ramach religii chrześcijańskiej. Takie zgłębienie tematu jest bardzo ważne, albowiem przedmiotem naszych badań jest człowiek wierzący, a jeśli pragniemy w sposób obiektywny i właściwy zinterpretować jego zachowania religijne, osoby mogą popełnić błąd. Dlatego też, rozwijając się wraz z człowiekiem, umiejętność przebaczenia ma także wymiar ewolucyjny i prowadzący ku dojrzałości. Niniejsza praca opiera się na osobistej interpretacji teorii psychologicznych i psychodynamicznych oraz na religijnych i duchowych lekturach na ten temat. Także stronice poświęcone chrześcijańskiemu przebaczeniu (rozumianemu zarówno jako umiejętność przebaczania, jak i umiejętność proszenia o przebaczenie i przyjmowania go) pozostają w harmonii z ogólnym zarysem pracy, co oznacza, że jest to praca oparta na wiedzy psychologicznej, a jednak przystosowana do dialogu z osobami nie będącymi specjalistami. Jako Przewodniczący Włoskiego Towarzystwa Psychologii Religii mogę jedynie cieszyć się z tego „debiutanckiego dzieła" pani magister Giulianini, która ze wszech miar, a zwłaszcza z uwagi na konsekwencję w wyborze metodologii, jest godną następczynią swojej nauczycielki, pani Gertrud Stickler, której pionierskiej pracy włoska psychologia religii wiele zawdzięcza. Mario Aletti Psychoanalityk — Wykładowca Psychologii Religii na Katolickim Uniwersytecie w Mediolanie O przebaczaniu czyli jak uleczyć duszę Spis Treści Przedmowa Przebaczenie i przedefiniowanie osobistej tożsamości Wstęp Część pierwsza Umiejętność przebaczania w literaturze psychologicznej 1. Pojęcie przebaczenia 1.1. Przebaczenie w porównaniu z innymi pojęciami 1.1.1. Przebaczenie a pamięć 1.1.2. Przebaczenie a pojednanie 1.1.3. Przebaczenie a sprawiedliwość 1.2. Definicja przebaczenia 2. Perspektywy badań na temat przebaczenia 2.1. Spojrzenie ewolucyjno-kognitywne 2.2. Spojrzenie procesowe 2.2.1. Proces przebaczenia u osoby skrzywdzonej 2.2.2.Proces przebaczenia między ofiarą a krzywdzicielem 2.2.3.Proces przebaczenia z analizą kontekstu relacji 2.3. Spojrzenie psychospołeczne 3. Pochodzenie umiejętności przebaczania w procesie kształtowania się Ego 3.1. Wkład Melanie Klein 3.1.1. Pozycja paranoidalno-schizoidalna 3.1.2. Pozycja maniakalno-depresyjna 3.2.Wkład Otto Kernberga 3.2.1. Proces interioryzacji relacji z obiektem 3.2.2.Organizacja osobowości borderline Część druga Nabycie umiejętności przebaczania, dynamiczny element w ewolucji i odbudowaniu osobowości religijnej 4. Przebaczenie i pojednanie w religii chrześcijańskiej 4.1. Stary i Nowy Testament na temat przebaczenia 4.2. Rewolucja Jezusa z Nazaretu 4.3. Dynamika chrześcijańskiego przebaczenia 5. Przeszkody na drodze ku dojrzałości oraz trudności w udzielaniu i otrzymywaniu przebaczenia 5.1. Przeszkody w przebaczaniu innym: fałszywe przeprosiny i mechanizmy obronne 5.1.1. Wypieranie i zaprzeczenie krzywdy 5.1.2. Formacja reaktywna, rozszczepienie i projekcja 5.1.3. Identyfikacja z agresorem i zwrócenie się przeciw Sobie 5.2. Przeszkody, by przyjąć przebaczenie Boga 5.3. Przeszkody, by przebaczyć sobie samemu 5.3.1. Poczucie winy 5.3.2. Trudności z akceptacją siebie samego 6. Odbudowanie osobowości Zakończenie Bibliografia

Książka Ubodzy – Bóg pośród nas, podejmując temat rozmaicie rozumianego ubóstwa, wiary i nadziei, praw człowieka, pokoju i polityki socjalnej, ukazuje nowy sposób myślenia o społeczeństwie, Kościele i Bogu. Jej głównym przesłaniem jest myśl, że spotkanie z ubogimi, wejście pośród nich, jest realnym doświadczeniem spotkania żywego i prawdziwego Boga.

Autor jest jednym z najlepszych znawców transformacji systemowej w krajach byłego bloku sowieckiego. Znany jest ze śmiałych prognoz, budzących kontrowersje, lecz ku zdumieniu adwersarzy sprawdzających się po latach.

Autorki wszechstronnie analizują społeczno-kulturową tożsamość płci w aspekcie biznesowym. Twierdzą, że w świetle obecnej sytuacji na rynku pracy warunkiem sukcesu współczesnego przedsiębiorstwa jest wykorzystanie potencjału kobiet jako konsumentek i zarządzających oraz zainwestowanie środków w rozwój ich talentu.Przedstawiają argumenty za dokonaniem zmiany w świecie korporacyjnym i proponują rozwiązania dla przedsiębiorstw rozumiejących czynniki motywujące kobiety na światowych rynkach i w miejscach pracy. Książka zawiera odpowiedzi na następujące pytania: Dlaczego przedsiębiorstwa dostosowujące się do potrzeb kobiet staną się pracodawcami z wyboru i skutecznymi graczami na współczesnym rynku? Jak przedsiębiorstwa mogą się rozwijać poprzez wykorzystanie mocnych stron zarówno mężczyzn, jak i kobiet? Dlaczego wiele obecnych podejść do społeczno-kulturowej tożsamości płci się nie sprawdziło? Jak zagadnienia związane z biznesowym aspektem płci są rozumiane na całym świecie? Autorki podają wiele przykładów i prezentują ciekawe wyniki badań, zachęcając liderów korporacyjnych, aby odważnie inwestowali w potencjał kobiet i dzięki temu odnosili sukcesy.

W publikacji sformułowano hipotetyczny poznawczy model pracoholizmu. Tworząc koncepcję poznawczą uzależnienia od pracy, przyjęto założenie, że elementarnymi czynnikami wyznaczającymi zaburzenie są poznawcze konstrukty (schematy poznawcze, przekonania), kształtujące się w konsekwencji określonych doświadczeń z dzieciństwa i podtrzymywane w rezultacie określonych podmiotowych strategii pseudozaradczych (np. zachowań zabezpieczających). Z recenzji prof. dr. hab. Mieczysława Cioska: Polska literatura psychologiczna wzbogaca się o znakomitą książkę dotyczącą wciąż rzadko podejmowanej w naszym kraju problematyki pracoholizmu. Autorka obala istniejące stereotypy myślowe dotyczące pracoholizmu, uświadamia Czytelnikom, że w rzeczywistości mamy do czynienia z trzema zbliżonymi, choć innymi konstruktami teoretycznymi, a mianowicie: autentycznym pracoholizmem (czyli ?chorym używaniem pracy?), nadużywaniem pracy oraz zdrowym, efektywnym, ponadprzeciętnym zaangażowaniem w pracę. Uznanie a nawet podziw Czytelnika może wzbudzić przeprowadzona przez Autorkę niezwykle dociekliwa i szczegółowa analiza bardzo licznych wyników badań odnoszących się do ukrytych mechanizmów psychologicznych oraz jawnych problemów pracoholika; jego cech predysponujących do powstania uzależnienia od pracy i czynników je podtrzymujących. Stworzony przez Autorkę oryginalny hipotetyczny poznawczy model pracoholizmu pokazuje nie tylko obiecujący kierunek przyszłych badań empirycznych, ale jednocześnie wskazuje na optymistyczną perspektywę poznawczo-behawioralnej terapii osób uzależnionych od pracy (?)

Radosław Kossakowski, doktorant w Instytucie Socjologii UMK w Toruniu. Jego zainteresowania akademickie koncentrują się na zagadnieniach związanych z kulturą konsumpcyjną oraz tzw. zachodnim buddyzmem. Dotychczas opublikował kilkadziesiąt prac akademickich i popularnonaukowych, m.in. w ?Studiach Socjologicznych?, ?Kulturze i Społeczeństwie?, ?Przeglądzie Religioznawczym?, ?Humanizacji Pracy?, ?Kulturze i Edukacji?, ?Odrze?, ?Przeglądzie Powszechnym? i w tomach zbiorowych. Podstawowe pytanie, jakie stawia sobie autor brzmi: czym jest zachodni (a zatem również polski) buddyzm? Czy jest to rodzaj ?denominacji? ? nowoczesnej formy dobrowolnego, indywidualistycznego i pluralistycznego stowarzyszenia religijnego? Czy buddyzm w jakichś aspektach można porównywać do tzw. ?ponowoczesności?? Ostatnio na polskim rynku wydawniczym ukazuje się bardzo wiele prac na temat buddyzmu, ale to ujęcie wydaje się być wyjątkowo oryginalne. Z recenzji dr hab. Marty Kudelskiej

Prezentowana praca jest szeroką i głęboką analizą przemian w moralności współczesnej młodzieży polskiej, opartą na wynikach badań socjologicznych, przeprowadzonych przez autora w regionie Kalisza i okolic wiejskich wśród uczniów szkół gimnazjalnych w latach 2001-2004. W pracy tej autor poddaje naukowej weryfikacji stereotypowe i powszechne przekonanie o szerokim odrzucaniu przez młode pokolenie katolików polskich etycznych norm chrześcijańskich z zakresu moralności seksualnej i małżeńsko-rodzinnej. Badania prezentowane w książce wskazują na wpływ kilku czynników na przekonania i postawy gimnazjalistów dotyczące moralności małżeńskiej, rodzinnej i seksualnej. Jednocześnie z badań tych wynika, że mimo sygnalizowanych negatywnych zmian w postawach młodzieży wobec katolickiej moralności małżeńskiej i rodzinnej, a zarazem jej pozytywnego stosunku do alternatywnych form życia rodzinnego, dominujący odsetek ludzi młodych własne szczęście obecne i przyszłe lokuje właśnie w szczęśliwym związku małżeńskim i w spójnej, harmonijnie funkcjonującej rodzinie; ci respondenci także wysoko oceniają rolę dziecka w małżeństwie i rodzinie, której nic nie potrafi tu zastąpić.

Ostatnia dekada XX wieku otworzyła przed psychologią nowe, fascynujące pole eksploracji badawczej. Jest nim zachowanie się człowieka w społeczeństwie informacyjnym. Rozwój Internetu w jego obecnej postaci w ciągu ostatnich lat podniósł jeszcze rangę tego zagadnienia. Obok bezspornych zalet istnieje także ciemna strona Internetu. Ma miejsce przestępczość internetowa. Łatwiejszy stał się dostęp do pornografii i nawiązywania przygodnych kontaktów seksualnych. Nie można zapominać o destrukcyjnym wpływie na psychikę internautów niektórych gier komputerowych. Stosunkowo nowym zjawiskiem społecznym stało się uzależnienie od komputera. W pracy tej uzależnienie od komputera, wyodrębnione spośród innych uzależnień, opisane zostało od strony diagnozy, rozpowszechnienia i terapii przez psychologa nie tylko teoretyka, ale i praktyka. Czytelnik otrzymuje monografię psychologiczną, zawierającą aktualną wiedzę wzbogaconą badaniami i doświadczeniem terapeutycznym autora.

Żywa opowieść, niezwykła bohaterka. I historia polski ostatnich 50 lat widziana z najbardziej zaskakujących perspektyw, także przez drzwi sypialni. Jadwigi Staniszkis nie da się zamknąć w żadnym schemacie, dlatego od dziejów jej życia nie sposób się oderwać. - Piotr Zaremba, publicysta, pisarz. "Pędziłam na rowerze na spotkanie z moją pierwszą miłością - mechanikiem okrętowym, w którym się zakochałam płynąc do Londynu. Wpadłam pod ciężarówkę. Po tym ciężkim wypadku miałam wielką bliznę na twarzy. Nie chciałam, żeby on to widział. I wpadłam na pomysł, że jak przed naszym spotkaniem umaluję się jaskrawoczerwoną szminką, to on będzie patrzył na moje usta i nie zwróci uwagi na tę szpetną bliznę.

Poddaj się swojemu ciału i odzyskaj radość! Aleksander Lowen, odkrywa na kartach tej książki, jak odzyskać naturalny, dziecięcy stan radości, poprzez ćwiczenia, które przywracają ciału witalność i wyzwalają energię ze stłumionych uczuć. Dzięki przeszło czterem dekadom własnej praktyki klinicznej, Lowen pokazuje nam, jak bolesne emocjonalne doświadczenia - wykorzystywanie seksualne, lęk przed śmiercią, złość czy złamane serce, którego doświadcza każdy człowiek w życiu - manifestują się w ciele. Uczy, w jaki sposób słuchać i odpowiadać na te unikalne sygnały w ciele, które są wewnętrznym krzykiem o wolność. Pełne wigoru życie, które jest efektem terapii, niesie ze sobą wiele korzyści, jak chociażby większą satysfakcję seksualną czy wyższy poziom uduchowienia. Radość to wspaniały, przynoszący nadzieję i dokonujący transformacji przewodnik napisany przez jednego z pionierów terapii skierowanej na związek ciała i umysłu. Doskonałe źródło i przewodnik. Wypełniony mądrością wielkiego nauczyciela! Dr Bernie Siegel, autor książki Love, Medicine & Miracles

Ten, kto posiada dziecko, jest bogaty. To zdanie napiszcie dużymi literami nad drzwiami pokoju dziecinnego, także na segregatorze, gdzie trzymacie wszystkie rachunki bankowe. Myślcie o tym stwierdzeniu nawet wtedy, gdy środki masowego przekazu będą was bombardować zdaniem: „Nie stać Was na posiadanie dzieci”. Śledząc losy ludzkości dowiecie się, że już od zarania dziejów pieniądz i dobra materialne nie były dla ludzi najważniejszą zdobyczą. Dobre samopoczucie, sens życia, bogate życie wewnętrzne możemy na pewno osiągnąć jak będziemy posiadać potomstwo. I nieważne jest to, czy rodzice są małżeństwem, czy żyją bez ślubu, czy też mieszkają osobno.

Celem książki jest przedstawienie roli edukacji uniwersyteckiej w kreowaniu elit społecznych. Wydaje się, że zamieszczone w niej rozważania można umiejscowić na pograniczu dwóch dyscyplin nauk o edukacji, jakimi są socjologia edukacji i pedagogika porównawcza. Autorka omawia więc z jednej strony społeczne funkcje uniwersytetu w kontekście zawartego w tytule publikacji problemu (z uwzględnieniem takich kategorii, jak: selekcja, stratyfikacja społeczna, kapitał społeczny etc.), a z drugiej – kluczowym komponentem analiz autorki są studia przypadków odnoszące się do sześciu – pretendujących do miana elitarnych – Uniwersytetów: Harvarda, w Oksfordzie, Tokio, Heidelbergu, Kapsztadzie i Buenos Aires. Jednocześnie autorka próbuję socjologiczno-porównawczymi wywodami umieścić na tle rekonstrukcji zarówno tradycyjnych akademickich ideałów, jak i współczesnych dyskusji na temat zmian społecznej roli uniwersytetu (np. komercjalizacji, ograniczenia wolności akademickiej, nowego pojęcia ideału człowieka wykształconego). Jaki jest współczesny uniwersytet? Jakie zadania w dobie zmieniającego się gwałtownie społeczeństwa stoją przed tą instytucją o wielowiekowej tradycji? W jaki sposób powinien funkcjonować, aby mógł z jednej strony pozostać niezależny, wierny tradycji i odwiecznym sposobom kształcenia, a z drugiej – być otwarty na zmiany, jakie niesie ze sobą współczesny świat? Co musi uczynić, aby zasłużyć na miano prestiżowej uczelni wyższej? W jaki sposób, jeśli w ogóle, uniwersytet przyczynia się do kształcenia elity społecznej? Czy edukacja uniwersytecka powinna być ukierunkowana na tworzenie elit czy ma służyć celom egalitarnym? Na jakich zasadach społeczeństwo rekrutuje elity społeczne? W niniejszej publikacji autorka próbowała odpowiedzieć na te pytania, odwołując się do „rzeczywistości edukacyjnej” wymienionych uniwersytetów. Materiały i źródła do publikacji były gromadzone przez autorkę między innymi podczas pobytów naukowych na University of London, Humboldt-Universitat zu Berlin oraz Universitat Heidelberg.

czyli jak do końca zachować sprawność umysłu i pełnię władz Mózg jest naszym najważniejszym narządem, siedzibą naszego „Ja”, naszej inteligencji i osobowości. Nic w naszym życiu nie jest tak ważne i niezbędne jak prawidłowo działający mózg. Od jego funkcjonowania zależy nasz sukces życiowy i zadowolenie z życia. Książka opisuje wyniki najnowszych badań nie tylko nad znanymi od dawna środkami wpływającymi na pracę mózgu, jak kofeina i cukier, ale także nad takimi, które stały się przedmiotem zainteresowania dopiero niedawno, np. fosfatydyloseryna i substancje zawarte w liściach miłorzębu (Gingko biloba). Autorka rozpatruje problem wpływu witamin na regulację samopoczucia i poprawę poznawczych funkcji mózgu. Nigdy nie jest za wcześnie ani za późno, aby przystąpić do poprawy fizjologii naszego mózgu, zwiększenia jego wydajności i kontynuowania optymalnych czynności intelektualnych i emocjonalnych. Ta książka mówi nam, jak i dlaczego musimy zacząć od zaraz! „Twierdzenie, że odpowiednie pożywienie i zawarte w nim substancje działające na układ nerwowy mogą polepszyć funkcje intelektualne, pomagać w koncentracji umysłowej, zmniejszać stres, regulować czynności sensomotoryczne, utrzymywać wysoki poziom motywacji, przyspieszać czas reakcji, a nawet – być może – zapobiec starzeniu się mózgu, nie jest już tylko przedmiotem rozważań teoretycznych. Neurofizjologia odżywiania znajduje się jeszcze w swym początkowym stadium rozwoju, ale już teraz może się poszczycić ciekawymi osiągnięciami”. – „Psychology Today”

„Nie sposób usunąć ich z ludzkiego świata. Monstra, potwory, dziwolągi... Zawsze gdzieś w końcu je dojrzymy – co więcej, będziemy ich szukać, gdyż ich natura intryguje nas i pociąga. Wystawiamy je na pokaz, tłumacząc, że to potrzebne, gdyż odstępstwo wskazuje regułę, bo nieforemność uczy, czym jest forma. Dzieje się tak, jakby monstra chciały udowodnić, że do czegoś są nam potrzebne, jakby chciały powiedzieć, że bez nich nie określimy naszej własnej natury i nie zrozumiemy świata, który chcemy uporządkować i rozjaśnić”. /Anna Wieczorkiewicz/