W niniejszej publikacji zasadniczym celem uczyniłam rekonstrukcję i krytykę dyskursów o młodzieży (w ramach pewnego historycznie określonego „pola dyskursywnego”) i ostatecznie identyfikację relacji wiedzy – władzy, w której znajduje oparcie i legitymizację praktyka sprawowania władzy nad współczesną młodzieżą. Ostatecznie książka ta pomyślana jest jako narracja na temat urządzania młodzieży w Polsce. Zwracam się w stronę stworzonej przez Foucaulta jednej z najbardziej inspirującej poznawczo we współczesnych naukach społecznych koncepcji urządzania. (…)
Strukturę i kierunek wywodu wyznaczyło przyjęcie założenia, że współczesne dyskursy o młodzieży stanowią konstytutywny element urządzania społeczeństwa. W związku z tym zasadnicza linia rozważań obejmuje analizę tego, jak określone reprezentacje młodzieży (profile epistemiczne, wiedza, racjonalności) czynią możliwymi, uprawomocniają istnienie pewnych typów praktyk społecznych (technik, interwencji, strategii, programów). Celem Autorki było bowiem ukazanie owego permanentnego i konstytutywnego powiązania episteme i techne w praktykach dyskursywnych i polityce młodzieżowej. Z tego powodu rozpoczyna od refleksji nad problematyką władzy w perspektywie pedagogiki analityczno-krytycznej, w której to odnajduje teoretyczne i metodologiczne ugruntowanie analiz prowadzonych w kolejnych częściach pracy.
Czy możemy sobie wyobrazić jakąś receptę na szczęście? Czy szczęście wiąże się z bogactwem, osobistym sukcesem, zdrowiem, nadzieją na przyszłość, a więc raczej z "mieć" czy "być"? Czy wręcz przeciwnie - szczęście to nieograniczona perspektywa doskonalenia bytu osobowego, przekraczająca warunki doczesnej egzystencji?
Ideę szczęścia, w przeglądzie historycznym od starożytności po współczesność, komentują znani francuscy humaniści: filozof, historyk kultury i znawczyni epoki Oświecenia.
Trzy wypowiedzi, zapisane nie tyle w formie wykładu, ile swobodnej rozmowy, stanowią doskonały impuls do naszej własnej refleksji na temat szczęścia w jego indywidualnym i społecznym wymiarze.
Inteligencja etyczna, bliska kuzynka inteligencji emocjonalnej, to umiejętność podejmowania takich decyzji, które są najlepsze z możliwych w każdej dziedzinie życia. Nie zawsze łatwo jest postąpić słusznie lub nawet zorientować się, co jest słuszne. Autor pokazuje, jak rozwijać inteligencję etyczną przez opanowanie pięciu zasad, aby móc dobrze kształtować swoje życie rodzinne i zawodowe. Te zasady są Ci znane. Są podstawą zarówno religii, jak i wspólnot świeckich. Życie według nich jest ogromnie trudne. Ale życie bez nich jest nieporównywalnie trudniejsze.
Bruce Weinstein, doktor nauk filozoficznych i bioetycznych na Georgetown University. Jest gościem wielu znanych programów w telewizji amerykańskiej na kanałach CNN, NBC, ABC (program Good Morning America), Fox News (O’Reilly Factor) oraz CNBC, Bloomberg Television, Headline News, CNN International, WNYC. Prowadzi program telewizyjny na temat zarządzania Ask the Ethics Guy! oraz portal internetowy tygodnika „Bloomberg Businessweek”. Jest także autorem wielu artykułów i książek dotyczących etyki.
Dzieci zadają pytania, a nam trudno na nie odpowiedzieć. Strata, tęsknota, śmierć i choroba to nieodłączne części codziennego życia, które budzą silne emocje.
Co powiedzieć dziecku?
Ta książka pomaga rodzicom i wychowawcom znaleźć odpowiednie słowa. Podaje konkretne wskazówki, jak rozmawiać z dzieckiem.
Dostarcza też rzetelnej wiedzy na tematy tabu, o których niechętnie się mówi. Wyposażeni w nią rodzice będą potrafili emanować spokojem i staną się prawdziwym wsparciem dla najmłodszych.
Książka zawiera cztery pogodne i optymistyczne opowiadania mówiące o stracie, tęsknocie, chorobie i lękach. Czy dzieci nie są za małe, żeby takie tematy z nimi poruszać? Kiedy nic się nie dzieje, rzeczywiści nie trzeba.
Jednak w codziennym życiu radości i smutki się przeplatają ze sobą.
Dzieci zasmuca kolorowy motyl leżący bez ruchu na parapecie okna, rozstanie z zabawkami z dzieciństwa, strata znanych miejsc i przyjaciół w wyniku przeprowadzki do nowego mieszkania. Boją się chorób i zarazków, bo słyszą wiele błędnych informacji na ich temat. Tęsknią za członkami rodziny, którzy opuścili dom z różnych powodów. Dzieci ciągle stają przed zadaniem uporania się z nieznanymi sobie, przykrymi uczuciami.
Co szczególnie ważne, książka charakteryzuje się nie tylko walorami deskryptywnymi, ale poprzez uwzględnienie płaszczyzny przeprowadzonych badań empirycznych, zwłaszcza z wykorzystaniem jakże cennych w tej materii metod jakościowych, pozwala na lepsze zrozumienie całokształtu mechanizmów oddziaływania subkultury hip - hopowej na rozwój osobowościowy warszawskiej młodzieży [...]. Dodatkowym atutem publikacji jest również uwzględnienie nie tylko negatywnych konsekwencji oddziaływania subkultury hip - hopowej na młodzież, który to aspekt jest relatywnie dobrze poznany, ale także dostrzeżenie znacznego potencjału prorozwojowego, który jest generowany na polu subkulturowym. Co więcej, wskazane zostają konkretne wymiary, w jakich możliwe jest wykorzystanie tego potencjału dla kształtowania tak ważnego dla funkcjonowania współczesnego społeczeństwa kapitału społecznego.
Prof. dr hab. Leon Szot (UPJPII w Krakowie)
Uważność jest to celowe zwracanie uwagi na to, co się dzieje wokół ciebie, ale i w twom wnętrzu: ciele, sercu i umyśle. Przynosi ona wiele korzyści. Badania dotyczące szczęścia wykazały, że „osoby cechujące się dużą uważnością są modelowymi przykładami doskonałego samopoczucia i zdrowia psychicznego”. Jeśli skorzystasz z ćwiczeń mindfulness, czyli uważności, sięgnij po tą książkę, wykonuj je przez rok, a odkryjesz, jak bardzo zmieniły twoje życie.
Praktyka uważności
Książka „Mindfulness: Jak wytrenować dzikiego słonia” oferuje wiele sposobów na to, żeby uważność stała się częścią naszej codzienności. Te sposoby nazywamy „ćwiczeniami uważności”. Każde składa się z kilku części. Pierwsza część to opis ćwiczenia i parę pomysłów, które mają nam przypomnieć o praktyce w ciągu dnia czy tygodnia. Następna część zatytułowana Odkrycia zawiera spostrzeżenia, refleksje i uwagi na temat napotkanych trudności, którymi podzieliły się osoby wykonujące to ćwiczenie, jak też pokrótce prezentuje wyniki badań naukowych związanych z danym zagadnieniem. W kolejnej części autor wnika w temat będący przedmiotem ćwiczeń i przedstawiam jego wpływ na nasze życie. Ostatnia część każdego rozdziału to kilka słów, które są podsumowaniem ćwiczenia lub zachęcają do jego kontynuacji.
Fragment książki
Techniki uważności zachęcają nas, by skierować uwagę na cały szereg banalnych, codziennych czynności. Są szczególnie pomocne dla osób, którym zależy, aby pielęgnować duchowość pośród chaosu i gonitwy współczesnego świata. Mistrz zen, Suzuki Roshi, powiedział: „Zen nie wiąże się z ekscytacją, lecz z koncentracją na codziennej rutynie”. Uważność sprowadza naszą świadomość z powrotem do ciała, do tej właśnie chwili, do tego miejsca tutaj, gdzie możemy doświadczyć odwiecznej obecności, którą nazywamy Boskością. Gdy jesteśmy uważni, doceniamy każdy moment tego konkretnego życia, które nam dano. Uważność pozwala nam wyrazić wdzięczność za dar, za który nigdy nie zdołamy odpłacić. Uważność może stać się nieprzerwaną pieśnią wdzięczności.
Mistycy chrześcijańscy mówią o „życiu w ciągłej modlitwie”. Co mają na myśli? Jakim cudem to możliwe w sytuacji, gdy pęd współczesnego życia porywa nas ze sobą, gdy musimy robić wszystko pospiesznie i byle jak, gdy nie mamy czasu porozmawiać z własną rodziną, a co dopiero z Bogiem?
Prawdziwa modlitwa to nie zanoszenie próśb i wołań do Pana Boga, lecz słuchanie. Głębokie słuchanie. Gdy słuchamy głęboko, sercem, odkrywamy, że „dźwięk” własnych myśli nam przeszkadza, a nawet nas drażni. Kiedy natomiast pozwolimy myślom odejść, możemy zanurzyć się w przestrzeni spokoju i otwartości, która w nas jest. Jeśli potrafimy tę pełną otwartości ciszę utrzymać w rdzeniu naszego jestestwa, jako nasz rdzeń, nie popadamy już w dezorientację, starając się rozróżnić niezliczoną liczbę zagłuszających się wzajemnie głosów wewnętrznych i wybrać ten właściwy. Nasza uwaga nie grzęźnie już w plątaninie przeżywanych przez nas emocji. Skierowana jest na zewnątrz. Szukamy Boskości we wszystkich przejawach, słysząc to, co boskie w każdym dźwięku, dotknięci tym, co boskie w każdym dotyku. Gdy napotykamy na swojej drodze daną sprawę, odpowiednio na nią reagujemy, a następnie znów spoczywamy w wewnętrznej ciszy. To życie przeżywane w wierze w Jeden Umysł, życie wypełnione nieprzerwaną modlitwą.
Mindfulness (uważność) nie jest modą, choć tak o niej głośno na świecie. Nie jest religią, choć daje nadzieję. Nie jest fi lozofi ą, choć pokazuje drogę świadomego i spokojnego życia. O mindfulness w ostatnich latach jest coraz głośniej. O uważności pisze i czyta cały świat, a miliony ją praktykują. „Times” poświęcił jej okładkę z tytułem „Rewolucja mindfulness”. Brytyjski National Institute of Health rekomenduje ją w leczeniu i walce ze stresem. Trenują ją światowi przywódcy w Davos i dzieci w szkołach. Uważność to ratunek dla pędzącego obok nas życia. Jeśli masz wrażenie, że życie pędzi zbyt szybko, gdzieś obok ciebie, a ty walczysz, żeby za wszelką cenę sprostać kolejnym obowiązkom i wymaganiom, nie pozwól, by zmartwienia i niepokój zawładnęły tobą! Uważność odkrywa nowe sposoby, które pokazują drogę świadomego i spokojnego życia.
Wśród wielu przyczyn ludzkiego cierpienia szczególne miejsce zajmują te, które są związane ze śladami bolesnych doświadczeń w relacji z bliskimi osobami oraz z powodu ważnych strat osobistych. Raniące doświadczanie złego traktowania i przemocy, zdrady i porzucenia lub śmierci kochanej osoby występują w życiu wielu ludzi. Ale bardzo często cierpienie towarzyszy nam nie tylko wtedy, gdy jesteśmy zranieni przez wydarzenia i relacje. Z upływem czasu „zranione miejsca” przekształcają się w blizny, które towarzyszą nam przez resztę naszego życia. Te psychiczne blizny wpływają na nasze myśli i uczucia, na nasz sposób życia oraz na nasze relacje z sobą i z innymi ludźmi. Cierpienie zakonserwowane wokół śladów raniących doświadczeń z przeszłości może zatruwać i zaburzać nasze życie przez wiele lat, nawet wtedy, gdy staramy się układać osobiste życie w konstruktywny sposób.
Można jednak podejmować próby łagodzenia tego bolesnego wpływu i uwalniania się od ciężaru śladów doświadczeń, które utrudniają życie. Z nadzieją na powodzenie tych starań. Książka Jerzego Mellibrudy, pokazuje takie możliwości i pomaga w lepszym zrozumieniu przyczyn cierpień związanych z obecnością tych śladów w naszej psychice i w naszym życiu.
Grupowa terapia schematów w leczeniu zaburzenia osobowości typu borderline to efekt zwieńczający 25letnią pracę Joan Farrell i Idy Shaw nad opracowaniem skutecznej i wszechstronnej metody psychoterapii dla grupy pacjentów, których sprawność jest poważnie ograniczona, a jakość życia drastycznie obniżona przez to, że nie mogą w pełni rozwinąć swoich możliwości. To pierwszy tego typu podręcznik dla specjalistów, powstały w oparciu o realizowane badania oraz uzyskane wyniki. Autorki nie tylko krok po kroku opisują stworzony przez siebie model grupowej terapii schematów przeznaczonej dla pacjentów z zaburzeniem osobowości typu borderline, ale również prezentują zestaw materiałów informacyjno-praktycznych dla pacjentów, które idealnie uzupełniają i wzbogacają prowadzony proces terapeutyczny. W książce znalazły się również rozdziały międzynarodowych ekspertów w dziedzinie terapii schematów: Jeff Young, Arnoud Arntz, Hannie van Genderen George Lockwood, Poul Perris, Neele Reiss, Heather Michiel van Fretwell i Vreeswijk. Joan Farrell i Ida Shaw wspólnie prowadzą Instytut terapii schematów (Schema Therapy Institute Midwest) w Indianapolis. Od 20 lat prowadzą także międzynarodowe szkolenia poświęcone terapii schematów i zaburzeniu osobowości typu borderline. Dotychczas przeszkoliły ponad 350 terapeutów i terapeutek z 12 krajów. Ich szkolenia i superwizja są bardzo wysoko oceniane, a niektórzy wręcz twierdzą, że entuzjazm i przekaz pochodzący od autorek inspirują terapeutów do zainteresowania się grupową terapią schematów i zajęcia się nią zawodowo.
Bądź asertywny! – apelujemy do kogoś oczekując, że nam ulegnie, podporządkuje się. Nic bardziej mylnego – człowiek asertywny nie spełnia cudzych oczekiwań, nie traktuje ich jako ważniejszych od własnych potrzeb. Szanuje drugiego człowieka, więc nie manipuluje nim ani nie traktuje go instrumentalnie. Asertywność jest propozycją komunikacji między ludźmi, która opiera się na prawdzie i partnerstwie, na wzajemnie poważnym i godnym traktowaniu.
• Chcesz bardziej siebie polubić?
• Chcesz mocniej bronić swojego zdania?
• Chcesz skuteczniej wyznaczać swoje granice?
• Chcesz lepiej zapanować nad czasem?
• Chcesz pozostać sobą i być szczęśliwy?
To tylko niektóre z pytań stawianych przez Marię i Piotra Fijewskich. Rzecz jasna żadne z tych pytań nie pozostaje bez odpowiedzi- prostych, jasnych, trafnych... Wspaniałe doświadczenie terapeutyczne i życiowe pozwala Autorom z życzliwością pochylać się nad kłopotami ich pacjentów, mądrze wskazywać drogi wyjścia z trudnych sytuacji, wspierać w trudnych zmianach i niełatwych decyzjach. Taka też jest ta książka: mądra, życzliwa, praktyczna i przydatna.
O Autorach:
MARIA KRÓL-FIJEWSKA- jest psychologiem klinicznym, psychoterapeutką, superwizorem psychoterapii i treningu grupowego. Stworzyła polską wersję treningu asertywności. Napisała wiele książek, m.in. Trening asertywności oraz Stanowczo, łagodnie, bez lęku.
PIOTR FIJEWSKI- jest psychologiem klinicznym, psychoterapeutą i trenerem psychologicznym, superwizorem psychoterapii i treningu grupowego. Napisał kilka poradników terapeutycznych, m.in. Jak rozwinąć skrzydła; Tajemnica pustki wewnętrznej. Stworzył formę terapii grupowej zwaną asertywnością symboliczną.
Maria i Piotr Fijewscy założyli – razem z Jolantą i Krzysztofem Jedlińskimi – Ośrodek Pomocy i Edukacji Psychologicznej Intra.
Fragmenty:
Szef rzuca na biurko raport, nad którym tyraliśmy od miesięcy, z komentarzem: „Do niczego”. Kolega dmucha nam dymem prosto w nos. I śmieje się z naszych poglądów politycznych. A koleżanka z dziwnym wyrazem twarzy stwierdza: „Co to za kiecka! Takie coś się teraz nosi?”.
W takich momentach czujemy się niepewnie, osaczeni, bezradni, miotają nami różne emocje. Dzięki asertywności zyskujemy narzędzia, które dają oparcie w takich sytuacjach. Potrafimy w zdecydowany sposób postawić granice, jasno wyrażać swoje poglądy i potrzeby, niezależnie od tego, czy inni się z nimi zgadzają. Wiemy, jak konstruktywnie reagować na uwagi krytyczne pod naszym adresem – zarówno te przynoszące przydatne informacje, jak i wyłącznie raniące. Umiemy obronić się przed agresywnym atakiem słownym oraz wyrażać negatywne uczucia – rozdrażnienie, złość, gniew – w taki sposób, aby nie urazić innych.
Anna chciała nauczyć się asertywnego zachowania wobec sąsiadki, której mąż upija się i awanturuje. Kobieta co jakiś czas przychodzi do Anny i pożycza kilkanaście złotych. Na ogół nie zwraca pieniędzy. Anna za każdym razem ulega sąsiadce, choć źle się z tym czuje, bo wie, że sąsiad przepija pieniądze. Czuje się wykorzystywana, jest wściekła na sąsiadkę i chciałaby jej odmówić pożyczki, ale stać ją wtedy jedynie na lekceważące i lekko pogardliwe uwagi.
Na treningu Anna odegrała scenkę spotkania z sąsiadką, wypracowując asertywną odmowę. Brzmiała ona tak: „Często przychodzi pani i pożycza ode mnie po 5-10 zł i z reguły nie oddaje. Zapewne jest pani w trudnej sytuacji finansowej, ale przypuszczam, że za te pieniądze kupowany jest alkohol dla pani męża. Dlatego postanowiłam nie pożyczać pani więcej pieniędzy. Taką podjęłam decyzję”.
Przy następnym spotkaniu z sąsiadką Anna asertywnie odmówiła jej pieniędzy i była z siebie bardzo zadowolona. Obawiała się jednak, czy się nie obraziła kobiety. Niepotrzebnie. Po kilku dniach sąsiadka przyszła z ciastem własnej roboty. Chciała się odwdzięczyć Annie za to, że po raz pierwszy potraktowała ją z szacunkiem, poważnie. Anna była szczera i otwarta, nie lekceważyła sąsiadki – pokazała jej prawdziwą siebie.
Prawdziwy człowiek. Osobista opowieść o dorastaniu i edukacji w autyzmie to zapis osobistych doświadczeń: wrażeń, emocji oraz postrzegania świata i komunikacji z otoczeniem osoby z autyzmem - przede wszystkim w czasie jej dorastania i edukacji. Pomaga w zrozumieniu odmiennego sposobu funkcjonowania dziecka autystycznego w rodzinie i społeczności szkolnej, postrzegania przez nie celu samego uczenia się oraz jego przebiegu. Ukazuje szereg niemożliwych do wyrażenia trudności, z którymi boryka się dziecko autystyczne i które najczęściej nie są dostrzegane ani rozumiane przez otoczenie.
Książka pomoże nauczycielom, pedagogom oraz rodzicom w dostrzeżeniu w dziecku ukrytego autyzmu, co pozwoli na dostosowanie procesu nauczania i wychowania do jego potrzeb oraz możliwości. Przyczyni się także do rozwoju umiejętności pracy z dziećmi chorymi. Jest bezcennym źródłem wiedzy i inspiracji. Uczy tolerancji, empatii, otwartości i zrozumienia inności.
Tematyka niniejszej książki koncentruje się wokół zagadnień związanych z działaniem w polu pracy socjalnej, a szczególnie z nowymi przestrzeniami działania podejmowanego przez pracownika socjalnego. Praca socjalna ujmowana jest zarówno jako teoretyczna refleksja jak i praktyka społeczna – przy czym oba te wymiary współistnieją ze sobą. Praktyk, by móc identyfikować, analizować i oceniać niepokojące kwestie społeczne, a następnie podejmować skuteczną interwencję (zmianę) powinien działać w oparciu o refleksję naukową. Współcześnie działania pomocowe są realizowane nie tylko w znanych dotychczas obszarach, ale pojawiają się również nowe przestrzenie, w których pracownik socjalny uczy się sobie radzić.
Prezentowana książka składa się z trzech części. Autorzy pierwszej z nich naświetlają problematykę pracy socjalnej w wymiarze aksjologicznym.
W drugiej części publikacji szczególną uwagę poświęcono zagadnieniom z obszaru praktyki społecznej. Autorzy zamieszczonych w niej tekstów dokonują prezentacji działań socjalnych skierowanych zarówno do dzieci, jak i dorosłych. Podejmują oni między innymi problematykę osób chorych, niepełnosprawnych, resocjalizowanych. Przeważa tu zainteresowanie pracą socjalną na rzecz rodzin, w tym rodzin w żałobie oraz ubogich. Teksty obrazują także wybrane przykłady pomocy instytucjonalnej, np. działalności Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca czy też Klubu Seniora.
Artykuły z obszaru pomocy potrzebującym w wymiarze prawnym i praktyce społecznej składają się na cześć trzecią prezentowanego tomu.
Publikacja skierowana jest do szerokiego grona odbiorców, zarówno teoretyków, jak i praktyków pracy socjalnej.
Zawarte w tej pozycji zasoby wiedzy, źródła i obszerna literatura prezentowanych problemów, jak tez wielość podejść metodologicznych, a także szeroka gama sposobów prezentacji uogólnień, jak też staranne zarysowanie dawnych i równolegle nowych przestrzeni pracy socjalnej w różnych lokalnych środowiskach, (...), uzasadnia (...), że książka będzie ważną pedagogiczna pozycją.
Stanowi ona pewnego rodzaju "panoramę" problemów, trudności, dylematów jakie staja przed pracownikami socjalnymi dziś, w obecnych warunkach społecznych i ustrojowych. ukazuje, że praca socjalna to nie tylko praktyka działania ale także konieczność stawiania sobie pytań teoretycznych i szukania na nie odpowiedzi we wszystkich konkretnych sytuacjach.
„Niepłodność w ujęciu bio-psycho-społecznym” autorstwa Marioli Bidzan, profesora Uniwersytetu Gdańskiego, specjalisty z zakresu psychologii klinicznej jest cenną zarówno z punktu widzenia teoretycznego, jak i praktycznego monografią z zakresu psychologii lekarskiej.
Autorka przyjmując bio-psycho-społeczny model prokreacji, zakładający, że na problem z utrudnioną prokreacją należy patrzeć w sposób wysoce zintegrowany, uwzględniając zarówno perspektywę biologiczną (tu odwołując się do czynników określających płodność, jak i wyznaczających strategie reprodukcyjne), psychologiczną (uwzględniając m.in. takie czynniki psychologiczne, jak osobowość, emocje, poczucie własnej wartości) jak i społeczno- kulturową (zwracając uwagę na społeczne znaczenie rodzicielstwa) zajmuje się medycznymi, psychologicznymi, społecznymi, a także prawnymi aspektami niepłodności, odwołując się zarówno do piśmiennictwa, jak i przytaczając wyniki badań własnych oraz swojego zespołu. Ciekawym pomysłem jest przedstawienie przypadków klinicznych, będących ilustracją zarówno tych częstych, jak i tych mniej typowych problemów, z jakimi na różnych etapach diagnozy i leczenia zmagają się niepłodne pary. Sposób ich prezentacji potwierdza nie tylko dużą wnikliwość psychologiczną Autorki, ale także sprawia, że Czytelnikowi łatwiej dostrzec, a nawet przeżyć emocje towarzyszące diagnozie i leczeniu niepłodności.
... Tym razem wyzwaniem dla mnie stało się rozszerzające się zjawisko prostytucji nieletnich. Docierając do rozmaitych środowisk, stosując wielorakie metody badawcze, próbowałem dokonać nie tylko ilościowego pomiaru zjawiska, ale ukazać jego jakościowy charakter. Poznając niemalże sto pięćdziesiąt jednostkowych przypadków, interesuję się między innymi tym, kim są młodzi prostytuujący się ludzie, z jakich pochodzą domów, co takiego się działo w tych domach, że zdecydowali się właśnie na taką aktywność. No i - czemu to robią, jakie są motywacje ich postępowania.
Starość, inaczej późna dorosłość, nie jest okresem życia, który powszechnie zwykło kojarzyć się z aktywnością i możliwościami rozwojowymi, ale jej współczesny wizerunek różni się znacząco od tego sprzed wielu lat. Aktywność w tym okresie, dostosowana do potrzeb i możliwości osoby starszej, stanowi jeden z ważnych predykatorów pomyślnego starzenia się. Współcześnie oblicze starości się zmienia, a kluczowe dla nauk społecznych i dla każdego człowieka stają się pytania:
• Jakie są możliwe obszary aktywizacji osób starszych?
• Jakie kategorie potencjałów prezentuje sobą środowisko senioralne?
• Jakie działania o charakterze wspierającym, edukacyjnym i opiekuńczym przynoszą zmiany demograficzne?
Konieczne jest holistyczne podejście do problemów ludzi starszych, dlatego do stworzenia niniejszej monografii zaproszeni zostali specjaliści wielu dyscyplin naukowych. Zakres prezentowanych w tym tomie wyników badań, analiz, refleksji osób zajmujących się zawodowo problematyką starości, a także edukatorów osób starszych może być ciekawym odniesieniem do budowania programu wsparcia osób starszych, w rezultacie – budowania programu opieki gerontologicznej.
Zaburzenie osobowości typu borderline często uznaje się za nieuleczalne zaburzenie psychiczne. Jednakże najświeższe badania w przekonujący sposób wykazują, że pacjenci świetnie reagują na terapię schematów, która ma wysokie wskaźniki wyzdrowienia. Udowadniają to również w swojej codziennej pracy i na kartach niniejszej publikacji jej autorzy Arnoud Arntz i Hannie van Genderen. Omawiają model pojęciowy zaburzenia, metody jego leczenia, a także szereg praktycznych technik terapeutycznych. Poruszają zagadnienia związane z planowaniem terapii, budowaniem relacji terapeutycznej, wyborem i zastosowaniem technik poznawczych i behawioralnych. Wspominają również o szczególnych strategiach terapeutycznych, przełamywaniu wzorców zachowań i wreszcie o zakończeniu procesu terapeutycznego. Wszystko bogato ilustrują przykładami i opisami przypadków, dzięki którym wiemy, jak stosować nowe metody w praktyce. W książce zawarty został również zestaw przydatnych materiałów dla pacjenta, takich jak spis doświadczeń z przeszłości czy pozytywny dziennik.
Zagadnienia podjęte w książce autorka lokuje w obszarze pedagogiki resocjalizacyjnej (więziennej) i dlatego podejmuje próbę odpowiedzi na pytanie o to, czy istnieją „punkty” w karierze instytucjonalnej recydywisty, które pozwalają (jemu, społeczeństwu, systemowi) zapobiegać powrotowi do przestępczości.
Przedmiotem analiz zawartych w książce jest odkrywanie sposobów, w jaki recydywiści interpretują własne doświadczenia i w jaki przenoszą te interpretacje na swoją aktywność życiową (głównie w obrębie rzeczywistości izolacji więziennej). Gromadzenie oraz podążanie za danymi empirycznymi (metodologia teorii ugruntowanej) spowodowało wyłonienie się obrazu doświadczeń i działań, które składają się na wieloletni proces stawania się recydywistą, tj. bycia beneficjentem specyficznej kariery instytucjonalnej prawno-społecznego systemu zapobiegania przestępczości. I to właśnie proces ten stanowi zasadniczy przedmiot analiz i rozważań prezentowanego opracowania.
Przyjęta przez autorkę perspektywa interakcyjna ułatwia spojrzenie na warunki, które rzutują na dynamikę „pięcia się” przestępcy po kolejnych szczeblach instytucjonalnego systemu zapobiegania przestępczości i dokonujący się w jego obrębie proces kształtowania społecznej tożsamości recydywisty. Zgodnie z ideą symbolicznego interakcjonizmu, zamierzeniem autorki nie jest jednakże wyjaśnienie procesu stawania się recydywistą, ile próba jego zrozumienia.
Współczesny kapitalizm bez granic trawi syndrom stagnacji. Globalne korporacje i oligopole stabilizują okresowo gospodarkę, lecz za cenę podporządkowania społeczeństw swym partykularnym, mikroekonomicznym interesom. Z mocą odpowiadającą ich władzy bronią status quo. Jest on odległy od optimum, które wyznaczają kryteria ogólnospołeczne i ekologiczne. Przezwyciężenie tych ograniczeń wymaga korekty rzekomo spontanicznego ładu przez państwa, reprezentujące racjonalność ogólnospołeczną i planetarną. Staje się to realne podczas przedłużającego się kryzysu. To wówczas utopie stają się programami reform.
Książka Agnieszki Ogonowskiej z całą pewnością jest pozycją ważną i potrzebną na polskim rynku wydawniczym. Ze względu na klarowny wywód, przystępny język, jasny charakter opisywanych w niej problemów jest to praca ze wszech miar warta rekomendacji. Publikacja jest adresowana do środowiska pedagogów, medioznawców i socjologów mediów, a także dla pracowników sektora oświaty, stanowić może również źródło refleksji i inspiracji edukacyjnych dla nauczycieli wszystkich stopni kształcenia.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
