Na przestrzeni wieków Japonia wykształciła szereg wzorców męskości, które odzwierciedlały bieżące realia społeczne, sytuację polityczną, panującą modę, a także etap rozwoju kultury. W połowie XX stulecia siłę kraju, który podniósł się z powojennej ruiny i sięgał po tytuł globalnego mocarstwa, stanowili salarymani: schludni pracownicy umysłowi, gotowi poświęcić czas wolny i rodzinę w imię firmy. Jednak w przeciągu pół wieku ów ideał był wielokrotnie kontestowany, co zaowocowało wykształceniem się innych, niekiedy skrajnych koncepcji męskości, opartych na takich wartościach, jak opiekuńczość, dbałość o urodę, a nawet aseksualność. Książka przedstawia najważniejsze koncepcje męskości w Japonii wykształcone w latach 1950–2021, przyczyny ich sformułowania, a także ich obecność w przestrzeni publicznej, w postaci reklam telewizyjnych i magazynów modowych.
W 2014 roku Reni Eddo-Lodge, brytyjska dziennikarka i blogerka, opublikowała na Facebooku post zatytułowany „Dlaczego nie rozmawiam już z białymi o kolorze skóry”. Napisała w nim, że ma już dość wyjaśniania białym ludziom, jak czują się osoby o innym kolorze skóry, ma dość ich reakcji – od znudzenia i niezrozumienia po agresję. Ci, którzy sądzą, że biały kolor skóry jest „naturalny”, nie są w stanie pojąć, na czym polega rasizm, zwłaszcza ten ukryty, strukturalny. Po opublikowaniu postu Reni Eddo-Lodge została zasypana odpowiedziami. Jedni jej dziękowali, że otworzyła im oczy, inni, że wypowiedziała to, co sami czują. Książka Reni Eddo-Lodge jest próbą opisania tego doświadczenia w szerszym kontekście – kolonialnej historii Wielkiej Brytanii, ale też różnych współczesnych form dyskryminacji rasowej. Autorka pisze o własnych doświadczeniach, przytacza prace badaczy, nie pomija żadnego z ważnych aspektów rasizmu; pokazuje jego korzenie, pisze o uprzywilejowaniu białych, rasizmie strukturalnym i o czarnym feminizmie.
Kontynuacja bestselleru Jestem szczęśliwym singlem. Z tej książki nauczysz się jak być w szczęśliwym związku i znajdziesz odpowiedzi na pytania:Jak kochać szczęśliwie?Czym są zdrowe granice i co zrobić kiedy partner je przekracza?Dlaczego ciągle zakochujesz się w niewłaściwych facetach?Jakie są Twoje podświadome wzorce miłości?Jak być asertywnym?Dlaczego powstają toksyczne relacje?Dlaczego w konfliktowej sytuacji on krzyczy, a ona płacze?Na czym polega rozmowa partnerska?Jak stworzyć szczęśliwy związek?Praktyczny poradnik z interaktywnymi ćwiczeniami
Jak w pełni wykorzystać potencjał swojego mózgu.Pięć kroków do usprawnienia systemu operacyjnego twojego mózgu.Nasz mózg to potężne narzędzie, dzięki któremu możemy zrobić wszystko i stać się tym, kim chcemy. Większość z nas nie potrafi jednak w pełni wykorzystać jego nieograniczonego potencjału.Ilchi Lee opracował prosty, lecz skuteczny program, który w wyjątkowy sposób łączy podejścia Wschodu i Zachodu do zdrowia i wszechstronnego rozwoju. Gdy nauczysz się czerpać z potęgi mózgu, zdołasz na nowo napisać własną historię i stworzyć przyszłość, jakiej pragniesz, dla siebie i innych ludzi. Ćwicząc i doskonaląc mózg, zyskasz moc przemiany na lepsze nie tylko swojego życia.
Własnym głosem, na własnych zasadach.
W czerwcu 2020 roku Pracownia Badań nad Historią i Tożsamościami LGBT+ w ISNS UW we współpracy z Fundacją im. Heinricha Bölla ogłosiła konkurs na pamiętniki. Nadesłano sto osiemdziesiąt prac napisanych przez osoby w różnym wieku, pochodzące z różnych środowisk, różnych klas społecznych i wszystkich regionów Polski, a także osoby mieszkające na emigracji.
„Cała siła, jaką czerpię na życie” to obszerny, prawie tysiącstronicowy wybór wyrazistych i poruszających tekstów. Stanowi on wyjątkowy zapis doświadczeń osób LGBTQ+ w Polsce – ich dorastania i samotności, pierwszych miłości, coming out-ów, odrzucenia – lub akceptacji – ze strony najbliższych, sytuacji w szkole i w pracy, opresji ze strony Kościoła i prawicowych polityków. Ogłoszenie konkursu zbiegło się z homofobiczną i transfobiczną nagonką towarzyszącą wyborom prezydenckim, wiele tekstów powstało w geście sprzeciwu wobec nienawistnej polityki i policyjnej przemocy 7 sierpnia. Stanowią one zapis lęku i niepewności, ale też wściekłości, buntu, wzajemnej solidarności, determinacji i odwagi. Te intymne, autobiograficzne opowieści odzwierciedlają rzeczywistość osób LGBTQ+, są jednak także lustrem, w którym odbija się Polska. Opowiadana z ironią, sarkazmem i łobuzerskim wywracaniem porządku, językiem, który często odmawia uznania zastanych pojęć i narzuconego porządku – Polska squeerowana.
Każdy z tych tekstów jest zupełnie inny, każdy opowiada niezwykłą – choć prawdziwą – historię. Blisko osiemdziesiąt gotowych scenariuszy na film. Świadectw, których nie da się już zignorować.
Książka opatrzona jest wstępem zespołu Pracowni Badań nad Historią i Tożsamościami LGBT+, w którym wyjaśniono zasady konkursu i edycji tekstów oraz zaproponowano kilka różnych ścieżek i sposobów poruszania się po tomie.
Autor książki zasadnie kwestionuje powszechne przekonanie, że „media są przestrzenią bez tabu”. Oczywiście stopień „tabuizacji” zależy od ich rodzaju, gatunku czy kanału, ale ograniczenia wynikające z przyczyn kulturowych, politycznych,ekonomicznych czy prawnych są w środkach przekazu w większym lub mniejszym zakresie obecne. Dotyczy to również (a może zwłaszcza) prasy informacyjno-publicystycznej, która stała się (z niewielkimi odstępstwami) przedmiotem nowatorskich.badań Autora. Podkreślam tu nowatorstwo przedsięwzięcia, ponieważ „tabu” w mediach było dotąd nie tylko nie analizowane, ale nawet nie dostrzegane ze względu na absolutną rzekomo wolność wypowiedzi, jeśli nie naruszają one norm prawa karnego lub kodeksu cywilnego. A tymczasem w publikacjach o polityce, gospodarce i kulturze nie brak tematów z różnych (nie tylko jurydycznych, ale też obyczajowych) powodów wyłączonych i pomijanych – w tym tematów tabu.prof. dr hab. Jerzy Jastrzębski Autor publikacji podjął się ambitnego zadania opracowania interdyscyplinarnych źródłowych podstaw oraz teoretyczno-naukowych ram do badania obecności i funkcjonalności tabu medialnego. Dopiero w takim kontekście badawczym możnaodpowiedzialnie dokonywać zarówno prób identyfikowania tabu w mediach, ich kategoryzacji i empirycznego pokazywania ich egzemplifikacji. Takie autorskie podeście do problematyki tabu w mediach wymagało solidnego przygotowania i interdyscyplinarnej wiedzy na ten temat, przemyślanej metodologii kwerendalnej, przygotowawczej i badawczej podjętego problemu, a także analityczno-syntetycznych analiz porządkujących pojęcie tabu, jego medialne kategorie i praktyczną funkcjonalność w mediach i poprzez media.ks. prof. dr hab. Michał Drożdż<
To jedna z najbardziej wpływowych i inspirujących książek dotyczących historii mówionej. Co stanowi istotę metody historii mówionej jako źródła wiedzy? Jakie są jej relacje z innymi dyscyplinami? Jak przygotować się do rozmów i w jaki sposób prezentować ich efekty? Głos przeszłości odpowiada na te i wiele innych pytań. Zawiera też przegląd inspirujących projektów wykorzystujących nagrania historii mówionej realizowanych w różnych zakątkach świata.To obowiązkowa lektura dla wszystkich, którzy już zajmują się historią mówioną. Dla pozostałych może stanowić świetną zachętę do rozpoczęcia tej przygody.Głos przeszłości łączy ducha idealizmu czasów nadziei z dzisiejszymi problemami społecznymi i słownictwem. Książka stanowi pomoc dla specjalistów od historii mówionej, narracji biograficznej oraz realizatorów projektów lokalnych z całego świata. Oryginał ukazał się w czterech wydaniach - ostatnie, które stało się podstawą polskiego tłumaczenia, chwyta rozwój w badaniach z zakresu historii mówionej, czego świadectwem są setki książek, artykułów, a także dzieł cyfrowych, co stanowi o znaczeniu internetu jako nowego środka komunikacji. Historia stała się bardziej demokratyczna, dostępna i zrozumiała.""Historia mówiona i narracje biograficzne polegają na wysłuchiwaniu i rejestrowaniu ludzkich wspomnień i doświadczeń życiowych. Wykorzystuje się je w wielu formach pracy historycznej, społecznej czy politycznej, podejmowanych przez animatorów społeczności lokalnej (community workers), badaczy, historyków, antropologów, socjologów, etnologów, psychologów i innych. Historię mówioną i narracje biograficzne można prezentować w postaci filmów, audycji radiowych i telewizyjnych, ścieżek edukacyjnych, książek, stron internetowych, wystaw w muzeach i innych miejscach; można je też archiwizować i udostępniać wszystkim zainteresowanym.(...) Nastąpił też rozwój różnych dziedzin badań naukowych, takich jak badania nad pamięcią i analiza narracyjna, które mogą dostarczyć nowych metod prowadzenia wywiadów i ich interpretacji, chociaż do tej pory miały tylko ograniczony wpływ na praktykę. Mamy wreszcie nowe formy działań wykorzystujących ustne wspomnienia, ale w inny sposób i w innym celu: pracę nad wspomnieniami pomagającą osobom starszym, dramę opartą na wspomnieniach oraz - to najbardziej uderzająca forma - komisje prawdy, których celem jest ułatwienie politycznego i osobistego pojednania poprzez umożliwienie ludziom przedstawienia ich trudnych wspomnień"".
TOWARZYSZĘ SOBIE Z ŻYCZLIWOŚCIĄ – ĆWICZENIA Resonant Healing
Jak zmienić wewnętrznego krytyka w przyjaciela
Obdarzanie siebie czułością, życzliwością, współczuciem i miłością wydaje ci się niemożliwym zadaniem? Narracja w twojej głowie podsuwa ci samooskarżenia, krytykę i wstyd? Na myśl o samotności wpadasz w panikę, bo bez aprobaty ze strony innych ludzi nie widzisz w sobie wartości? Trudne doświadczenia z przeszłości kładą się cieniem na twoim życiu, uniemożliwiając ci wykonanie kolejnego kroku? Oto książka dla ciebie.
Ćwiczenia Towarzyszę sobie z życzliwością to solidna porcja przystępnie podanej wiedzy o działaniu mózgu oraz ćwiczeń i prowadzonych medytacji (dostępnych również w formie nagrań), których celem jest wpłynięcie na pracę mózgu w taki sposób, by twoja głowa stała się dla ciebie przyjaznym miejscem do życia.
Sarah Peyton, twórczyni metody Resonant Healing, sięga do najnowszych osiągnięć neuronauk, psychologii traumy i mocy empatii, teorii poliwagalnej i uważności, kreując program samouzdrowienia, który dosłownie zmienia ludzki mózg, przywracając mu harmonię, zdolność samoukojenia i otaczania się czułością.
Gdy człowiek doświadcza traumy lub musi znaleźć sposób na ochronienie się przed krzywdą, zawiera ze sobą nieświadomy kontrakt, na przykład: „Już nigdy nie pozwolę traktować się w ten sposób” albo „Nigdy sobie tego nie wybaczę”. Nawet jeśli na pewnym etapie życia taka umowa była trafną strategią przetrwania, po latach może stanowić blokadę, skutkując autosabotażem, zachowaniami krzywdzącymi dla siebie i innych, nieufnością, prokrastynacją czy nierozumieniem własnych reakcji. Czy można się z tego uwolnić?
Sarah Peyton w drugiej ze swoich książek przedstawia praktyczne ćwiczenia, zadania i prowadzone medytacje, liczne przykłady kontraktów i pracy z nimi, a także sporą porcję wiedzy o działaniu mózgu i o tym, jak nasze układy nerwowe i ciała reagują na mózgi, układy nerwowe i ciała innych ludzi, by wesprzeć cię w lokalizowaniu twoich nieświadomych kontraktów, zrozumieniu ich i zerwaniu, jeśli już ci nie służą. Uwolniwszy się z nich, możesz wejść na ścieżkę prowadzącą do uzdrowienia twojej relacji ze sobą i dobrostanu.
nagrania medytacji w formacie MP3 do pobrania – link znajdziesz w książce
Sarah Peyton to amerykańska trenerka rezonującego języka (metoda Resonant Healing) i Porozumienia bez Przemocy, pasjonatka neuronauk zakochana w nieskończonym potencjale ludzkiego mózgu. Od kilkunastu lat przekazuje swoją wiedzę, prowadząc warsztaty i indywidualne konsultacje, pomagając ludziom radzić sobie z PTSD, depresją i lękiem oraz zmieniać skłonność do gwałtownego wpadania w reakcję walki, ucieczki lub znieruchomienia w samowspółczucie i umiejętność otaczania się troską. Kluczem jest wiedza o tym, jak działa mózg i jak reaguje na rezonowanie.
Monografia Jolanty Panasiuk ma walory, które dotyczą nie tylko bogatego materiału badawczego, ale też nowoczesnego podejścia do zagadnień opisu zaburzeń mowy u osób po uszkodzeniach lewej półkuli mózgu. Autorka wyszła poza ramy lingwistycznej analizy zaburzeń afatycznych z konstatacją miejsca uszkodzenia w ośrodkowym układzie nerwowym, które to podejście dominowało w prowadzonych badaniach klinicznych. Przedmiotem rozważań nie jest jedynie afazja, lecz człowiek z poważnym defektem mowy. Autorka należy do pierwszych badaczy w kraju, którzy podjęli kierunek badań zainicjowany przez Olivera Sacksa w 1979 r. w odniesieniu do pacjentów psychiatrycznych w Anglii i Aleksandra R. Łurię w Rosji z początkiem lat 70. ubiegłego wieku w odniesieniu do chorych neurologicznie.Monografia Jolanty Panasiuk ma walory, które dotyczą nie tylko bogatego materiału badawczego, ale też nowoczesnego podejścia do zagadnień opisu zaburzeń mowy u osób po uszkodzeniach lewej półkuli mózgu. Autorka wyszła poza ramy lingwistycznej analizy zaburzeń afatycznych z konstatacją miejsca uszkodzenia w ośrodkowym układzie nerwowym, które to podejście dominowało w prowadzonych badaniach klinicznych. Przedmiotem rozważań nie jest jedynie afazja, lecz człowiek z poważnym defektem mowy. Autorka należy do pierwszych badaczy w kraju, którzy podjęli kierunek badań zainicjowany przez Olivera Sacksa w 1979 r. w odniesieniu do pacjentów psychiatrycznych w Anglii i Aleksandra R. Łurię w Rosji z początkiem lat 70. ubiegłego wieku w odniesieniu do chorych neurologicznie.Jolanta Panasiuk w badaniach odeszła od statycznego pojmowania afazji i zanalizowała to zjawisko dynamicznie w ujęciu rozwojowym. To pozwoliło Jej spojrzeć na osobę z uszkodzeniem mózgu, która podejmuje próby radzenia sobie w codziennych sytuacjach życiowych, przezwyciężania trudności w komunikowaniu się z otoczeniem. Opisała również problemy osób chorych w spostrzeganiu i ocenie ich sytuacji, wskazała na braki w rozumieniu emocji, motywacji i kontroli własnych zachowań. Dzięki takiemu podejściu konstatowała różnice w zachowaniach wielu chorych, niezależnie od natężenia zaburzeń mowy. [...] Autorka jest także świadoma, że stan funkcjonalny badanych osób nie jest trwały, może być modyfikowany przez różne czynniki dodatkowe: organiczne, psychologiczne, sytuacyjne. Dlatego chorych badała w przedziale kilku tygodni, kilku miesięcy, a nawet kilku lat. Takie podejście ma uzasadnienie w postępach neurofizjologów, psychofarmakologów, neurologów, którzy dokumentują znaczenie plastyczności ośrodkowego układu nerwowego oraz mechanizmów adaptacyjnych, decydujących o kompensacji zaburzeń, co jest wyznacznikiem skuteczności oddziaływań rehabilitacyjnych logopedów, neuropsychologów i neuropsychiatrów.Z recenzji prof. dra hab. Marcelego Klimowskiego
Książka Bez rywalizacji wzbudzała kontrowersje od chwili publikacji przez swoją bezpardonową krytykę kultury rywalizowania. Opierając się na setkach badań, Alfie Kohn przekonująco dowodzi w niej, że nasze dążenie do tego, by pokonać innych - w pracy, w szkole, w życiu społecznym czy podczas zabawy - ostatecznie prowadzi do tego, że wszyscy przegrywamy.
Wbrew mitom, na których jesteśmy wychowywani, rywalizacja nie jest nieodłączną częścią natury ludzkiej. Co więcej, wcale nie stanowi mechanizmu gwarantującego największą efektywność i kreatywność. Zamiast kształtować charakter, niszczy nasze poczucie własnej wartości oraz podkopuje relacje międzyludzkie. Alfie Kohn ubolewa, że agresywną rywalizację mylimy z dążeniem do doskonałości w różnych dziedzinach naszego życia.
Kohn odziera mit rywalizacji z fałszywych przekonań, przede wszystkim z tego, iż jest ona najlepszą siłą napędową dla gospodarki, edukacji, polityki czy rozrywki. Szczególnym obiektem jego troski jest szkoła i negatywne skutki rywalizacji dla uczniów. Przede wszystkim zaś to przenikliwe studium inspiruje i zachęca do podejmowania refleksji nad wartością współpracy we wszystkich sprawach dotyczących człowieka.
,,Ta książka naprawdę robi wrażenie. Prowokująca, głęboka, dociera do sedna wielu problemów naszego życia społecznego"" - Noam Chomsky.
Książka została uhonorowana nagrodą American Psychological Association.
Trudno zmierzyć się z myślą, że statystycznie dwoje lub troje dzieci w każdej klasie doświadczyło jakiejś formy wykorzystania seksualnego. Społeczna świadomość, jak ogromnym ciężarem bywa trauma związana z wykorzystaniem, jest wciąż zbyt mała, by móc stworzyć skuteczny system ochrony dzieci i młodzieży. Mając na uwadze wagę tego tematu, autorki podejmują trudne wyzwanie uwrażliwienia rodziców, pedagogów i duszpasterzy na to zjawisko. Wyjaśniają, czym jest wykorzystanie seksualne, podpowiadają, jak adekwatnie reagować na sygnały płynące od dziecka, i wskazują skuteczne sposoby prewencji.Małgorzata Terlikowska i Ewa Kusz obalają mity. Pokazują mechanizmy działania sprawców, mówią o skutkach wykorzystania dzieci, ale przede wszystkim wskazują, jak można je ochronić. Prostym i zrozumiałym językiem. Po tę książkę powinni sięgnąć wszyscy, którym na dzieciach zależy: rodzice, dziadkowie, wychowawcy, nauczyciele, księża i dziennikarze też. Ona po prostu otwiera oczy.Tomasz Krzyżak, RzeczpospolitaTo elementarz, który każdy rodzic i opiekun powinien przeczytać, przede wszystkim dla swoich dzieci i podopiecznych. Ale jest i inny powód to lektura obowiązkowa, by móc zbudować świadome społeczeństwo, które przestanie za krzywdy winić ofiary i które odrobi lekcję ze swojej własnej ignorancji.Paulina Guzik, dziennikarka, wykładowcaEwa Kusz psycholog, psychoterapeutka, biegła sądowa; wicedyrektor Centrum Ochrony Dziecka przy Akademii Ignatianum w Krakowie; autorka programów prewencyjnych oraz artykułów z zakresu profilaktyki wykorzystywania seksualnego dzieci i młodzieży.Małgorzata Terlikowska z wykształcenia etyk, z zawodu publicystka, dziennikarka i redaktorka. Mama pięciorga dzieci.
Nauka i zachowanie człowieka to jedna z najważniejszych książek B.F. Skinnera. W niezwykle sugestywny, erudycyjny sposób, a przede wszystkim opierając się na wynikach badań, Skinner przekonuje, że naukowe podejście do opisywania, wyjaśniania, przewidywania, a wreszcie kontroli zachowania jest możliwe. Wychodząc od argumentów przemawiających za naukowym ujęciem ludzkiego zachowania, autor szczegółowo omawia czynniki, które na to zachowanie wpływają. Następnie pokazuje, w jaki sposób, z naukowej perspektywy, można analizować tak specyficznie ludzkie zdolności, jak samokontrola, myślenie czy ja. W dalszej części książki Skinner podejmuje się analizy zachowań społecznych, a następnie tak złożonych zagadnień, jak rząd, prawo, religia, psychoterapia, kontrola ekonomiczna i edukacja. Książkę kończy analiza możliwości kontroli ludzkiego zachowania, szczególnie z perspektywy kulturowej.Nauka i zachowanie człowieka jest publikacją istotną nie tylko z historycznego punktu widzenia. Skinner dowodzi w niej, że nauka może i powinna być podstawą działań praktycznych; że zachowanie można kształtować i modyfikować, korzystając z metod, które wywodzą się z badań eksperymentalnych i w badaniach eksperymentalnych dowiedziano ich skuteczności. Dlatego Nauka i zachowanie człowieka jest równie aktualna dziś, jak była w chwili swego pierwszego, amerykańskiego wydania z 1953 r. i z tego powodu jest też stale wznawiana.Może być tak, że to nie z nauką jest coś nie w porządku, lecz jedynie z jej zastosowaniem. Metody naukowe zawsze były stosowane z ogromną skutecznością tam, gdzie ich próbowano. Użyjmy ich zatem do spraw związanych z aktywnością człowieka. Nie musimy zajmować się tymi dziedzinami, w których nauka już się rozwinęła. Koniecznie musimy jednak zrozumieć naturę człowieka na podobnie wysokim poziomie zaawansowania. Może to być nasza jedyna nadzieja.Z tekstu
W nowym wydaniu znajdziesz ciekawe ćwiczenia, scenariusze lekcji irozbudowane wskazówki dla rodziców, wychowawców i nauczycieli. Oto książka obezpieczeństwie dziecka. Jej zadaniem jest ostrzegać dzieci przed zagrożeniami w taki sposób, by nie straszyć ich otaczającym światem. Dziecko jest bezpieczne, gdy potrafi rozpoznać niedopuszczalne zachowanie i nawet zachęcane do milczenia - umie zareagować: natychmiast POWIEDZIEĆ O NIM KOMUŚ, komu ufa, by otrzymać potrzebną ochronę. Dzięki lekturze tej książki mali czytelnicy nauczą się na konkretnych przykładach- czym jest szacunek do świata, ludzi, dzieci i własnego ciała. Dowiedzą się, jak wolno postępować, a jak nie należy. W trakcie wspólnego czytania dzieci w magiczny sposób się otwierają i zaczynają mówić na tematy, których dotąd nie poruszały. Może się okazać, że ich błędne poglądy wymagają sprostowania lub że w ich otoczeniu są kłopoty, którym można jeszcze zapobiec. Zabawy/scenariusze lekcji zawarte przed każdą z 4 części książki i na jej końcu pomagają dziecku odkrywać własną wartość, uważność na ludzi i dobro w otaczającym je świecie. Ugruntowują pozytywny stosunek do siebie, innych ludzi, świata i przyszłości, a to podstawa rozwoju szczęśliwego dziecka.
Autorka podjęła próbę analizy przyczyn zbrodni przeciwko życiu ludzkiemu oraz działań przyczyniających się do ograniczenia tego zjawiska. Przedstawionym w niniejszym opracowaniu analizom przyświecał cel umożliwienia dokonywania dalszych analiz porównawczych tego zjawiska na terenie Polski. Przedstawiono sylwetkę psychospołeczną zabójcy działającego pojedynczo, jak i z udziałem innych osób. Ponadto, podjęto próbę analizy więzi zachodzących między poszczególnymi sprawcami dokonującymi zabójstw wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami. Następnie dokonano charakterystyki zabójców, uwzględniając społeczne i sytuacyjne uwarunkowania ich działania. Starano się również wyjaśnić przyczyny powstawania najcięższych zbrodni skierowanych przeciwko człowiekowi zarówno z perspektywy sprawcy, jak i ofiary z uwzględnieniem ich funkcjonowania środowiskowego i psychospołecznego. Obok opisu warunków socjalizacji w rodzinach pochodzenia sprawców, dokonano identyfikacji ich stanu cywilnego oraz struktury rodziny prokreacyjnej pod kątem zmiennych zwiększających prawdopodobieństwo dokonania zbrodni przeciwko życiu człowieka. Tradycyjną analizę otoczenia rodzinnego rozszerzono o szczegółową ocenę oddziaływania wzorców wyniesionych z ognisk domowych na dorosłe życie sprawców oraz założonych przez nich rodzin. Dokonano również charakterystyki ich sytuacji socjalno-bytowej. W trakcie poszukiwania odpowiedzi na pytanie, dlaczego ludzie dopuszczają się zabójstw, nie bez znaczenia okazały się kwestie odnoszące się do zaburzeń osobowości, niedostosowania społecznego oraz relacji panujących w rodzinach pochodzenia i prokreacyjnych sprawców zabójstw. Niezwykle ważnym zadaniem okazało się omówienie tła motywacyjnego zabójstw z uwzględnieniem relacji panujących między sprawcą a ofiarą oraz bezpośredniej sytuacji, w jakiej znalazł się zabójca. W tym aspekcie zwrócono szczególną uwagę na cechy osobowości i poziom inteligencji zabójcy, przebieg jego socjalizacji oraz rodzaj bodźców uruchamiających zachowanie agresywne. Dokonano również próby oceny zachowań sprawców zarówno w trakcie, jak i po dokonaniu zabójstwa oraz ich wpływu na wysokość wymierzanych im kar pozbawienia wolności. Wnikliwa analiza czynników warunkujących dokonanie tak agresywnego czynu, jakim jest zabójstwo, powinna posłużyć wskazaniu kierunku skutecznych rozwiązań prewencyjnych. Książka jest skierowana do wszystkich tych, którzy dążą do prawdy i dla których prawo do życia i jego ochrona nie są obojętne.
Tego typu przeglądowe i porządkujące pozycje są niezwykle ważne i potrzebne zarówno dla badaczy jak i szerszego grona czytelników. Funkcjonują one jako swoiste drogowskazy czy punkty orientacyjne w gąszczu szczegółowych studiów i analiz. Wyróżniającą zaletą tej konkretnej monografii jest sposób pokazania dynamiki i powiązań dwóch kluczowych kategorii, czyli przywództwa i zarządzania w kontekście kryzysu, a więc stanu, który coraz częściej będzie towarzyszył naszemu życiu indywidualnemu i zbiorowemu, czy tego chcemy, czy nie. prof. UJ dr hab. Andrzej Bukowski, Uniwersytet Jagielloński Istotnym przedsięwzięciem zrealizowanym w ramach monografii jest wykorzystanie ustaleń naukowych dotyczących przywództwa, w nowej niejako odsłonie, pod którą kryją się sytuacje nadzwyczajne i momenty kryzysowe. [...] Monografia stanowi bardzo cenny wkład do badań nad przywództwem w administracji publicznej, szczególnie w perspektywie zarządzania kryzysowego. dr hab. Sebastian Kozłowski, Uniwersytet Warszawski
Od wielu lat, z bliska i z daleka, z perspektywy Washington and Lee University, Krzysztof Jasiewicz obserwuje, bada i analizuje polską rzeczywistość społeczną i polityczną. W książce Na ulicy i przy urnie sięga do Marca ’68, opisuje stan świadomości społecznej w mrocznych latach osiemdziesiątych i w trudnym okresie transformacji, wykazuje, że od wyborów 1995 roku kształt polskiego życia politycznego decyduje się „przy urnach”. Przygląda się głębokiemu podziałowi kulturowo-społeczno-politycznemu po 2010 roku, ale kieruje też uwagę na możliwość nowych podziałów: pokoleniowych – raczej nie, płciowych – być może.
Zebranie w jednym tomie tekstów z różnych lat, pisanych po polsku i po angielsku, stwarza wartość dodaną, zapewnia zróżnicowane podejście do badanej rzeczywistości. Książka obejmuje historię, teraźniejszość, a nawet wychyla się ku przyszłości, uwzględnia literaturę polską i polski punkt widzenia, ale także szerszą, porównawczą perspektywę – wszystko to daje opowieść, którą czyta się z wielkim zainteresowaniem. I z pożytkiem dla zrozumienia niełatwej przeszłości, trudnego dnia dzisiejszego i niepewnego jutra.
prof. Mirosława Grabowska, Uniwersytet Warszawski, Centrum Badania Opinii Społecznej
Znałem większość tych prac. Każdy, kto studiuje polską politykę, musi je znać. Teraz studia jednego z najwybitniejszych polskich socjologów polityki mamy w jednym przejrzyście zredagowanym tomie. W realizowanym z żelazną konsekwencją programie badawczym Jasiewicza zniuansowanie teoretyczne i nienaganny warsztat metodologiczny łączą się z bogactwem danych empirycznych. A to daje wynik o wadze aksjomatu: zachowania polityczne Polaków są motywowane bardziej czynnikami kulturowymi, głównie religijnymi, niż ekonomicznymi. Ani badacze, ani praktycy nie mogą sobie pozwolić, by ten wynik ignorować.
prof. Jan Kubik, Rutgers University, University College London
Krzysztof Jasiewicz, socjolog i politolog, obecnie zatrudniony jako William P. Ames, Jr. ’41 Professor in Sociology and Anthropology na Washington and Lee University w Lexington w amerykańskim stanie Wirginia. Od 2014 roku redaktor naczelny kwartalnika „East European Politics & Societies and Cultures”. Absolwent Uniwersytetu Warszawskiego (1972, socjologia), doktorat otrzymał w Instytucie Filozofii i Socjologii Polskiej Akademii Nauk (1976). W latach osiemdziesiątych współautor badań z serii „Polacy”. W roku 1990 założyciel i pierwszy kierownik Pracowni Badań Wyborczych w Instytucie Studiów Politycznych PAN. Stypendysta Oxfordu, Harvardu i National Endowment for Democracy w Waszyngtonie.
Od 1991 roku mieszka na stałe w Stanach Zjednoczonych. Jego artykuły ukazały się między innymi w „Journal of Democracy”, „European Journal of Political Research”, „Communist and Post-Communist Studies”, „Problems of Post-Communism” oraz w licznych wydawnictwach zbiorowych.
Dzieci, które doświadczyły przemocy fizycznej lub psychicznej, doznały bolesnego odrzucenia czy wielokrotnie zmieniały środowisko opiekuńcze, często wymagają specjalistycznego wsparcia. Wczesna trauma może mieć druzgocący wpływ na rozwój przywiązania, przyczyniając się do powstania jego pozabezpieczanego, zdezorganizowanego stylu. Nie da się odwrócić trudnych zdarzeń, ale można sprawić, by pozostawione przez nie blizny były mniej bolesne i miały mniejszy wpływ na dorosłe życie. W tym praktycznym poradniku autor wyjaśnia, jak sprawować opiekę nad dziećmi i młodzieżą ze zdezorganizowanym stylem przywiązania, zmagającymi się w związku z tym z trudnościami społecznymi, emocjonalnymi i behawioralnymi. Przedstawiony model pracy łączy założenia teorii przywiązania, wiedzę o traumie i podejście mentalizowania z najnowszymi wynikami badań z dziedziny neuronauki. Koncentrując się na znaczeniu więzi interpersonalnych, książka wyposaża czytelnika w umiejętności pozwalające sprawować skuteczną, trwałą i – co najważniejsze – empatyczną opiekę nad najbardziej podatnymi na zranienie, skrzywdzonymi dziećmi. Rozwija praktyczne kompetencje niezbędne do stworzenia opiekuńczego, bezpiecznego środowiska wspierającego zarówno dzieci, jak i ich opiekunów. Książka stanowi cenne źródło praktycznych informacji dla osób sprawujących opiekę nad dziećmi, które doświadczyły traumy, przemocy czy zaniedbania – w tym dla opiekunów zastępczych, rodziców adopcyjnych, pracowników ośrodków opiekuńczo-wychowawczych, pedagogów, psychologów i terapeutów. Książka Chrisa Tylora stanowi odpowiedź na częste pytania wychowawców, rodziców SOS i rodziców zastępczych o to, jak skutecznie pracować z dzieckiem ze zdezorganizowanym stylem przywiązania, które doświadczyło wielu traumatycznych zdarzeń. Autor proponuje oparty na licznych badaniach naukowych i wieloletnim doświadczeniu praktyczny model pracy z takim dzieckiem, niewymagający od opiekuna psychoterapeutycznego przygotowania. To książka o sile oddziaływania kompetentnych opiekunów i nadziei. Beata Kulig Stowarzyszenie SOS Wioski Dziecięce w Polsce Zdrowienie dziecka ze zdezorganizowanym stylem przywiązania może nastąpić tylko w relacji z opiekunem. Model Chrisa Taylora porządkuje przekonania opiekuna dotyczące dziecka, uczy rozumieć komunikaty płynące z trudnych zachowań i kierunkuje codzienne wysiłki rodzica, by miały wymiar terapeutyczny. Autor przekłada trudne teorie i wyniki badań dotyczących traumy i przywiązania na praktyczne narzędzia dla rodziców. Uważna lektura tej książki pozwoli opiekunom znaleźć odpowiedzi na wiele pytań, jakie sobie zadają, często we łzach bezradności i samotności. Izabella Ratyńska, psycholog Fundacja Rodzin Adopcyjnych www.adopcja.org.pl Dzieci ze zdezorganizowanym stylem przywiązania wymagają szczególnego podejścia. To proponowane w tej wartościowej książce oparte jest nie tylko na koncepcjach teoretycznych, ale przede wszystkim na dowodach naukowych i bogatym doświadczeniu autora. Chris Taylor to praktyk mający wieloletnie doświadczenie w pracy z dziećmi, które doświadczyły traumy, i ze specjalistami, którzy im pomagają. Joanna Luberadzka-Gruca Koalicja na Rzecz Rodzinnej Opieki Zastępczej
Program z ćwiczeniami dla nastolatków Pewnego dnia budzisz się, spoglądaszw lustro i wiesz, że coś się zmieniło. Wyglądasz inaczej, czujesz się inaczej.Zdajesz się szybko denerwować, niekiedy płaczesz bez wyraźnego powodu, a wnastępnej chwili cieszysz się jak dziecko. Ogarniają cię dziwne, ponure myśli, z którymi trudno dojść do ładu. Czujesz się beznadziejnie, a wewnętrzny krytykrośnie w siłę i karmi się twoimi obawami. Masz wrażenie, że jesteś naemocjonalnej karuzeli, i chcesz wysiąść! Witamy w świecie dorastania. To trudny, burzliwy i często bolesny okres w życiu. Czas zmian – w każdej sferze twojego życia. Nie dokładaj sobie zmartwień. Nie traktuj siebie zbyt surowo. Podejdź do siebie z życzliwością i współczuciem, jak do swojego najlepszego przyjaciela. Badania naukowe pokazują, że nastolatki, które okazują sobie samym więcej współczucia, doświadczają mniej lęku, stresu i przygnębienia oraz są bardziej zadowolone ze swojego życia. Na podstawie badań wiemy też, że samowspółczucie jest umiejętnością, której można się nauczyć. Być może to określenie brzmi dla ciebie obco lub dziwnie, ale w gruncie rzeczy chodzi o to, by sprostać wyzwaniom okresu dorastania z odwagą, siłą i życzliwością. By lepiej radzić sobie z problemami, stresorami, obawami. Czy to brzmi optymistycznie? W czym może ci pomóc ta książka • Poznasz ćwiczenia i medytacje z zakresu samowspółczucia, które pozwolą ci zapanować nad emocjonalną karuzelą. • Nauczysz się korzystać z tych narzędzi na co dzień, czyniąc z tego naturalną, codzienną praktykę, jak mycie zębów. • Poradzisz sobie z bolesnymi uczuciami i trudnymi sprawami w swoim życiu. • Zaczniesz traktować siebie z większą życzliwością, mniej surowo i mniej krytycznie. • Poprawisz samoocenę i przezwyciężysz niepewność. • Polubisz i zaakceptujesz siebie
Zapraszamy Czytelników do książki, z której można czerpać siłę... i wiedzę. Przydatna nie tylko dla osób, zaczynających swoją pracę z osobami niepełnosprawnymi, z ich rodzicami, opiekunami, ale również dla tych, którzy już długo mają przyjemność, by mieć kontakt z osobami z niepełnosprawnością.
Pozycja, która trafia do Państwa rąk, powstawała kilka lat. Każda rozmowa, każda opowieść Rodziców była dla Autorki przeżyciem. Każda stanowiła pewnego rodzaju wyzwanie.
Opowieści wielkich ludzi – Rodziców dzieci niepełnosprawnych – pokazujące ich świat. Świat choroby dziecka widziany ich oczami, z ich perspektywy, jest często innym światem, niż nam się wydaje. To nie zawsze tylko smutek, żal, strach (choć one są bardzo często obecne). To też czasami śmiech, anegdoty, żart... Rodzice pokazują niepełną sprawność dzieci od „kuchni”. Dzielą się swoimi emocjami, obawami, radościami. Warto, wręcz trzeba, poznać świat Rodziców i ich dzieci.
Autorka:
Pomysł na tę książkę powstał w trakcie rozmowy z mamą niepełnosprawnej dziewczynki. Jej historia jest również zawarta w tym zbiorze. Rozmawiałyśmy z mamą o tym, jak wyobrażała sobie macierzyństwo, z czym była zmuszona się zmierzyć, z jakimi emocjami, z jakimi trudnościami, jakie bariery musiała przełamać, jakie drzwi wyważyć. I wtedy właśnie podczas rozmowy powiedziałam do tej mamy: „Kiedyś poproszę Panią o spisanie swoich przeżyć. Zrobimy z tego książkę”. Mama dziewczynki uśmiechnęła się i odrzekła: „Dobra”. Dodała lekko zaczepnie: „Zobaczymy!”. Tak to się zaczęło. [...]
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
