Przejście na emeryturę – dla wielu to moment wyczekiwany z niecierpliwością, wyśniony. Wydaje się, że zmęczeni latami pracy o niczym innym nie powinniśmy marzyć. Kończy się rygor i monotonia obowiązków zawodowych. Zaczyna się okres zasłużonego odpoczynku. Oczyma wyobraźni widzimy już samych siebie, jak spędzamy czas z rodziną, z wnukami. Nieśmiało zastanawiamy się nawet, czy nie jest do doskonały moment na zrealizowanie wiecznie odkładanych marzeń. Skoro potrafimy dostrzec tyle pozytywnych stron przejścia na emeryturę, to skąd w nas te pokłady niepewności, które też odczuwamy? Dlaczego pojawiają się niezliczone obawy? Z jakiego powodu jasny obraz spokojnej emerytury potrafi zaciemnić straszna wizja chorób, samotności, braku pieniędzy, nadmiaru wolnego czasu, z którym nie wiadomo, co zrobić? Książka jest poradnikiem przeznaczonym dla osób, które właśnie rozpoczynają planowanie zakończenia swojego życia zawodowego. Może pomóc także tym, którzy są na emeryturze od niedawna i jeszcze nie udało mi się w pełni odnaleźć w nowej sytuacji.

Czy możemy ufać wybranym przez nas władzom, czy też życie publiczne jest już tak skorumpowane, że nie możemy dłużej polegać na rządzie i liczyć, że będzie chronił nasze interesy i nasze wolności obywatelskie? Czy obecny nastrój publicznego braku zaufania jest uzasadniony, czy też powinniśmy – w epoce globalizmu – ponownie przyjrzeć się pojęciu zaufania i zrewidować nasze przekonania? Russell Hardin w swej szeroko zakrojonej książce stara się podważyć mity narosłe wokół koncepcji zaufania we współczesnym społeczeństwie i polityce. Wykorzystując obszerną literaturę na temat zaufania, analizuje powszechne obawy w związku ze spadającym poziomem zaufania, zarówno wobec współobywateli, jak i wobec rządu. Bada różnorodne przejawy zaufania i braku zaufania w życiu publicznym – od terroryzmu do internetu, od społecznego kapitału do demokracji przedstawicielskiej. Pokazuje przy tym, że spadek zaufania, jakiego doświadczają współcześni politycy, nie jest bynajmniej zjawiskiem nowym – o braku zaufania do polityków pisali już w swoich pracach wiodący myśliciele liberalni, tacy jak David Hume i James Madison. Ich poglądy – zdaniem Hardina – nie straciły nic na aktualności i są dzisiaj tak samo trafne, jak były w XVIII i XIX wieku. Dlatego, zdaniem autora, nie powinniśmy przywiązywać zbyt dużej wagi do widocznego brakiu zaufania do polityków w bieżącym stuleciu. Hardin zauważa nie bez racji, iż świat, w którym żyjemy, jest o wiele bardziej różnorodny i złożony niż ten, w którym żyli nasi przodkowie, co w logiczny sposób skutkuje zarówno większym zaufaniem, jak też brakiem zaufania między jednostkami. Książka Hardina, niekwestionowanego autorytetu w badaniach nad zaufaniem, będzie wartościowym źródłem wiedzy oraz inspiracji dla studentów nauk politycznych, socjologii i filozofii. Russel Hardin jest profesorem politologii na New York University (USA). Patronat: Kultura Popularna, Onet.pl, dlaStudenta.pl

Dlaczego ludzie kłamią i jak można wykrywać kłamstwa? Istnieje bogata literatura psychologiczna poświęcona tym fundamentalnym pytaniom, a niniejsza publikacja szczegółowo omawia istotną wiedzę oraz przedstawia wskazówki mające pomóc w jak najlepszym wykrywaniu oszukiwania. Aldert Vrij opisał analizy różnic indywidualnych (związanych z płcią, wiekiem i osobowością) w zachowaniu kłamców. Zaprezentował także interesujące badania dotyczące sposobów, w jakie oszukiwanie odzwierciedla się zarówno w rzeczywistym obiektywnym zachowaniu niewerbalnym, jak i w postrzeganych wskazówkach niewerbalnych, które mogą pomóc obserwatorowi wykrywającemu oszustwo lub wprowadzić go w błąd. Książka zawiera nie tylko bogate omówienie fizjologicznych aspektów oszukiwania i poligrafu jako metody wykrywania kłamstw, ale także dokładne omówienie obecnego stanu wiedzy w zakresie analizy treści i oceny wiarygodności wypowiedzi werbalnych i spisanych zeznań. Kończą ją rozważania na temat tego, jak pracodawcy mogą poprawić swoją umiejętność wykrywania oszukiwania poprzez koncentrację na kluczowych aspektach zachowania kłamcy oraz przez świadomość i kontrolę ich własnego zachowania. Wykrywanie kłamstw i oszukiwania: * zawiera analizę wszystkich trzech aspektów oszukiwania – wskazówek niewerbalnych, omówionych i spisanych zeznań oraz reakcji fizjologicznych * koncentruje się na zachowaniu i postrzeganiu obserwatora, które mogą przeszkodzić w procesie wykrywania oszukiwania * jest oparta na mistrzowskim omówieniu badań i argumentów przez autora, jak również na jego praktycznym doświadczeniu i związkach z służbami policyjnymi kilku krajów Książka przeznaczona jest dla studentów, naukowców i zawodowców w dziedzinie psychologii i kryminologii, policjantów oraz prawników. Bez wątpienia książka ta stanowi jedno z najważniejszych w ostatnich latach osiągnięć w zakresie teorii i praktyki wykrywania kłamstw. Po raz pierwszy badania dotyczące werbalnych, niewerbalnych i fizjologicznych korelatów mówienia prawdy i oszukiwania zostały obszernie omówione w jednym tekście. Franz Willem Winkel, Free University of Amsterdam, Prezes EAPL (Europejskiego Stowarzyszenia Psychologii i Prawa)

Autorzy rozpoczynają swoje analizy od problematyki psychologicznej dotyczącej jednostki w organizacji. Podejmują ważne zagadnienia związane z osobowością człowieka, sferą jego emocji i motywacji. Ciekawie prezentują zagadnienia związane z procesem podejmowania decyzji. Następnie – głównie w oparciu o wiedzę socjologiczną i dorobek psychologii społecznej – rozważają determinanty zachowań w grupie w kontekście tak istotnych problemów, jak mechanizmy dynamiki grupowej, konflikt, komunikacja interpersonalna oraz reakcje na zmiany. Opracowanie zamyka przejście na poziom całej organizacji: struktur, celów, sposobu sprawowania władzy, kultury organizacyjnej, kontekstu etycznego zachowań organizacyjnych.

Psychologia kryminalistyczna to nowa dziedzina psychologii stosowanej, dysponująca własnym obszarem badań i charakteryzująca się ścisłymi powiązaniami z tradycyjnymi działaniami psychologii. Zakres psychologii kryminalistycznej obejmuje psychologiczne aspekty kryminalistyki. W wydaniu 3. opracowania uwzględniono nowe zagadnienia, takie jak: przestępczość z perspektywy psychologii ewolucyjnej; destruktywne emocje w etiologii zachowań przestępczych, transfer pieniędzy pochodzących z działalności przestępnej w Europie, psychologia młodocianych sprawców przemocy, profile sprawców przestępstw pedofilskich w relacjach między sprawcą a ofiarą, podatność na wiktymizację w świetle psychologii kryzysów emocjonalnych i rozwojowych, stres policyjny – model strukturalny, psychologiczne i prawne aspekty działania tajnych agentów policji, zapobieganie przestępczości z perspektywy psychologii środowiskowej czy też badanie postaw policjantów wobec zgwałceń. Obecne wydanie zostało również rozszerzone o najnowszą literaturę przedmiotu.

W Muzykofilii Oliver Sacks bada potęgę muzyki, analizując doświadczenia pacjentów, muzyków i zwykłych ludzi, a znajdą się między nimi: chirurg, który po porażeniu piorunem dostaje obsesji na punkcie muzyki Chopina, osoby z amuzją, dla których symfonia brzmi jak brzęk rondli i pokrywek, oraz człowiek, którego pamięć nie obejmuje więcej niż siedem sekund – chyba że chodzi o muzykę. Doktor Sacks opisuje, jak muzyka potrafi ożywić zastygłych w bezruchu parkinsonistów, pozwala przemówić niemym ludziom po zawale, a także uspokaja i organizuje życie cierpiących na chorobę Alzheimera czy schizofreników. Muzyka potrafi inspirować, porywać na szczyty emocji i rzucać w ich głębie, bywa też czasami najlepszym lekarstwem. W Muzykofilii Oliver Sacks tłumaczy dlaczego. Tony Cicoria miał 42 lata, kiedy uderzył w niego piorun i stanęło mu serce. Odratowany ze śmierci klinicznej wrócił do swojej pracy chirurga ortopedy. Minęło półtora miesiąca i poczuł, że musi teraz, natychmiast usłyszeć dźwięk pianina. Zachwycił się Chopinem, zakupił pianino, wziął lekcje gry. Dotychczas fan muzyki rockowej - po wypadku uznał, że nie ma nic istotniejszego na świecie niż muzyka klasyczna. Zaczął komponować. Słyszał muzykę dobiegającą go z samego środka siebie, musiał ją tylko zapisać. Uważa, że przeżył, by doznać muzyki. To była reinkarnacja, po której stał się inną osobą, muzycznie, emocjonalnie, duchowo. Zatrzymanie serca i ustanie funkcji organizmu - stwierdza Oliver Sacks - musiało doprowadzić do reorganizacji struktur mózgowych i wyzwolić nadaktywność płatów czołowych odpowiedzialnych za powiązanie naszych emocji z muzyką. Gdy Oliver Sacks, wybitny neurolog i wybitny pisarz zarazem, miał w Nowym Jorku jesienią ubiegłego roku kilka spotkań autorskich wokół swojej najnowszej książki "Musicophilia. The Tales of Music and the Brain" (Alfred Knopf, New York 2007), pół godziny przed rozpoczęciem wszystkie siedzące miejsca były zajęte i kilkaset osób stało, żeby go posłuchać. - Każdy człowiek od dziecka - opowiadał w księgarni Barnes & Noble na Manhattanie - ma naturalną, spontaniczną potrzebę reagowania na muzykę. Świadczy o tym najpełniej nieprzebrana liczba osób rozsianych po całym świecie, które fałszują, a mają potrzebę śpiewania. Jak wieloletni kantor w synagodze na City Island, do której zwykłem chodzić, choć nie jestem osobą religijną. Nasz mózg pozwala na postrzeganie muzyki, jej tonów i interwałów, jej brzmienia, harmonii i rytmu, na integrowanie tych wszystkich elementów i jeszcze łączenie z nimi silnych emocji. Gatunek ludzki jest w tym unikalny. Ten zachwycający mechanizm może jednak łatwo ulec mniejszym lub większym uszkodzeniom. "Musicophilia" to opowieść o ludziach, których neurologiczna kondycja w sposób specjalny uczula na muzykę. Staje się ich nadzieją, jak w przypadku pacjentów dotkniętych demencją, którzy poprzez muzykę są w stanie choćby na chwilę nawiązać jakiś kontakt z zewnętrznym światem. Staje się ich przekleństwem, jak to się zdarza chorym, którzy na jakiś określony rodzaj muzyki reagują atakami epilepsji.

Ciemność, rozstanie, rozwód rodziców, choroby i śmierć bliskich, przygnębiające informacje o katastrofach i aktach przemocy, klęskach żywiołowych - wszystko to budzi lęk, który rzuca cień na psychikę dziecka. Kiedy lęk jest elementem naturalnego rozwoju dziecięcej osobowości, a kiedy należy go łagodzić? Jak może wyglądać pomoc rodziców i wychowawców? Na te pytania odpowiada doświadczona autorka-psycholog i psychoterapeutka, a jednocześnie matka trojga dzieci. Książka przeznaczona jest przede wszystkim dla rodziców dbających o prawidłowy rozwój swoich dzieci, a także dla pedagogów szkolnych i przedszkolnych oraz wszystkich osób stykających się w pracy zawodowej z dziećmi.

Do książki dołączona jest płyta CD, na której zawarto teksty do pracy w grupach oraz materiały, które pomogą animatorom przygotować spotkania. Niniejsza książka z pewnością ucieszy tych, którzy pomagają ludziom młodym podążać drogą systematycznej formacji duchowej. Zawiera konspekty spotkań z narzeczonymi — spotkań prowadzonych przy parafiach, w domach formacji duchowej czy w czasie rekolekcji. Konspekty napisane są językiem odpowiadającym ludziom młodym, którzy marzą o budowaniu z ukochaną osobą związku uświęconego sakramentem małżeństwa. Powstały dzięki współpracy wielu osób: małżonków działających w duszpasterstwie rodzin czy w duszpasterstwie młodzieży, pedagogów, psychologów, lekarzy, zakonnic, księży oraz małżonków i ekspertów zaangażowanych w projekt AMOS.

Poradnik dla rodziców i nauczycieli Oto realistyczna, a zarazem optymistyczna książka, która stanowi idealne źródło informacji i porad dla rodziców i specjalistów, którzy próbują nadążyć za dziećmi żyjącymi bez hamulców. Autor opisuje pełne spektrum objawów związanych z ADHD, współwystępujące zaburzenia oraz najczęstsze problemy, z którymi muszą sobie radzić rodzice. Dalsza część książki skupia się na rozwiązaniach, które zostały oparte na czterech podstawowych zasadach. Zasada nr 1 brzmi „Bądź pozytywny”: kary mogą zmienić zachowanie dziecka, ale tylko pozytywne podejście jest w stanie wpłynąć na jego nastawienie. Zasada nr 2 to „Bądź spokojny”: trudno jest myśleć logicznie, kiedy czujesz się przytłoczony. Zasada nr 3 brzmi „Bądź zorganizowany”: odnosi się ona głównie do szkolnej edukacji dziecka. Zasada nr 4 to zalecenie, aby ani na chwilę nie zaprzestać wcielania w życie pierwszych trzech reguł. Następnie dr Kutscher omawia zastosowanie środków farmakologicznych w terapii ADHD. Ostatni rozdział to podsumowanie wszystkich najważniejszych informacji; można go czytać jako odrębną całość. Do książki dołączono także użyteczne testy psychologiczne.

(...) Dzisiejsza nauka cechuje się co prawda zaskakującymi fuzjami rozmaitych dziedzin (mamy wśród stypendystów informatyków-medyków czy psychologów-ekonomistów), ale generalnie publicystyka naukowa jest wąsko wyspecjalizowana, hermetyczna, psycholog adresuje swoje pisarstwo do psychologa, logik wyraża się ? by tak rzec ? w logice logików. Z tego punktu widzenia niniejsze wydawnictwo jest lekturą niepowszednią i inspirującą. Weźmy tylko rozmaitość definicji hasła świadomość. Dla teologa to nie tylko kwestia opisu, ale też pewien postulat wobec jednostki ludzkiej. W kolejnych tekstach spotykamy się ze świadomością (i nieświadomością) rozumianą bodaj najbardziej zbieżnie z potocznym pojmowaniem tego słowa ? jako właściwością umysłu człowieka, przedmiotem badań psychologii psychiatrii. Wspólna świadomość społeczności ludzkich (czy też jej deformacje) to, oczywiście, przedmiot dociekań socjologicznych. Jest i świadomość sztuczna, czyli rozważania nad nieustającym wysiłkiem naukowców, by komputer zaczął myśleć. Jest i świadomość historyczna, zapisana w pamięci dzieci, świadomość prawna czy świadomość ekologiczna pojawiają się, gdy nauka wykracza poza obserwację i nazywanie zjawisk, robi krok dalej, poddaje refleksji nie tylko stan, ale i jakość współczesnego świata. I formułuje wskazania. (...) Jerzy Baczyński, Ewa Wilk ?Polityka? (...) [Książka] uzmysławia, by nie powiedzieć uświadamia, jak wiele może być różnych podejść w badaniu zjawiska świadomości. Jest ona przedmiotem badań filozofii i socjologii przez prawo i architekturę po psychologię i neurofizjologię. Podejście interpretacyjne idzie w parze z analitycznym. Przybliżenie myśli autorytetów i zdanie sprawy ze stanu badań uzupełnione jest tekstami bazującymi na oryginalnym materiale empirycznym. To właśnie świadomość stanowi oś jednoczącą rożne perspektywy badawcze i paradygmaty myślenia. (...) Paradoksalnie, każde przybliżenie tematu zarazem go rozprasza. Jednak dzięki tej lekturze zyskujemy dodatkową wiedzę i w sumie wykonujemy znaczący ruch w górę po poznawczej spirali. prof. zw. dr hab. Michał Buchowski Uniwersytet Poznański MECENAT WYDANIA: Fundacja Tygodnika POLITYKA Fundacja ORLEN "Dar Serca" Szkoła Wyższa Psychologii Społecznej PATRONAT MEDIALNY: Tygodnik POLITYKA Radio TOK FM Magazyn psychologiczny CHARAKTERY Serwis PAP NAUKA W POLSCE

Epoka kapitalizmu, w której żyjemy, stawia przed nami coraz to nowe wymagania społeczne i emocjonalne. Jednym z nich jest zdefiniowana i pasjonująco opisana przez Hochschild praca emocjonalna, wykonywana – a z całą pewnością wymagana – na różnych stanowiskach związanych z usługami. Mimo, iż obiektem badań tej amerykańskiej socjolożki było środowisko stewardes i windykatorów, tak naprawdę mówi ona o wszystkich, którzy w swojej pracy muszą w instrumentalny sposób wykorzystywać bądź tłumić własne emocje. Czy emocje, którymi zarządzamy w sferze publicznej, przekładają się na naszą sferę prywatną? Jakie są różnice w zarządzaniu emocjami między kobietami a mężczyznami? To pytania, która stawia Hochschild, kreśląc nowe zobowiązania związane z pracą w tzw. trzecim sektorze. Książka jest jedną z najbardziej znanych prac Hochschild, pierwszą przetłumaczoną na język polski, nagrodzoną Charles Cooley Award w 1983 roku przez Amerykańskie Towarzystwo Socjologiczne.

Celem badawczym nieniejszego opracowania jest próba zidentyfikowania preferowanego radzenia sobie ze stresem (dyspozycyjnego i sytuacyjnego) u studentów pierwszego roku w kontekście wybranych uwarunkowań, na które składają się: cechy osobowości, inteligencja emocjonalna, wsparcie społeczne i percypowane postawy rodzicielskie. Główny problem badawczy sformułowano następująco: Czy istnieje, a jeśli tak, to jaki charakter ma związek między stylami i strategiami radzenia ustalonymi za pomocą Kwestionariusza COPE (The coping Orientations to Problems Experienced) C. S. Carvera, M. F. Scheiera, J. K. Weintrauba ( w polskiej adaptacji S. Piątek i K. Wrześniewskiego), preferowanymi przez studentów pierwszego roku a wybranymi czynnikami indywidualnymi (osobowością i inteligencją emocjonalną) oraz społecznymi (wsparciem społecznym i postrzeganymi postawami wychowawczymi rodziców)?

Ta niezwykła, bogato udokumentowana książka jest efektem współpracy badaczy europejskich i amerykańskich. O jej wartości przesądza zarówno wnikliwość autorów, jak i szeroka panorama poruszonych zagadnień.

Adam Czabański ? adiunkt w Katedrze Nauk Społecznych Uniwersytetu Medycznego im. Karola Marcinkowskiego w Poznaniu, kierownik Pracowni Socjologii Zdrowia i Patologii Społecznych, adiunkt w Katedrze Socjologii Wyższej Szkoły Komunikacji i Zarządzania w Poznaniu; członek Polskiego Towarzystwa Socjologicznego, Polskiego Towarzystwa Suicydologicznego, Polskiego Towarzystwa Higieny Psychicznej, Towarzystwa Naukowego Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego. Jest autorem ponad 100 publikacji naukowych. Jego zainteresowania badawcze obejmują: zachowania dewiacyjne zwłaszcza samobójstwa młodzieży, podczas wojny, związane z kataklizmami przyrodniczymi i inne; pomoc społeczną; socjologię zdrowia oraz szeroko pojętą problematykę demograficzną. Całość opracowania składa się z pięciu rozdziałów, logicznie z sobą powiązanych, ukazujących z rozmaitych perspektyw teoretycznych i empirycznych problem samobójstw altruistycznych. Czytelnik otrzymuje do lektury swoistą summę socjologiczną dotyczącą samobójstw, stawiającą jej autora wśród wybitnych polskich uczonych zajmujących się problematyką suicydologiczną. Praca ta nie ma odpowiedników w polskiej literaturze socjologicznej, a do pewnego stopnia i w europejskiej.

Z wieczornych wiadomości i obiegowych sądów wynika, że jest źle i będzie jeszcze gorzej. Jednak pomimo tych ponurych prognoz naukowcy dostrzegają na horyzoncie wiele pozytywnych zdarzeń. John Brockman, wydawca ?Edge? (www.edge.org) ? wpływowego salonu internetowego ? poprosił ponad stu pięćdziesięciu wybitnych naukowców i myślicieli o odpowiedź na pytanie, które wydaje się niezwykle ważne w naszych pesymistycznych czasach: ?Co napawa cię optymizmem?? Książka Co napawa cię optymizmem? porusza szeroki zakres tematów ? od teorii strun po edukację, od wzrostu liczby ludności na świecie po medycynę, a nawet od globalnego ocieplenia po koniec świata. To imponujący zapis rozważań światowej klasy myślicieli (między innymi laureatów Nagrody Nobla, autorów bestsellerów i profesorów renomowanych uniwersytetów), którzy przedstawiają swe starannie przemyślane optymistyczne wizje przyszłości. Ich skłaniające do refleksji, kontrowersyjne idee z pewnością będą budzić wątpliwości, ale mogą także zmienić nasze spojrzenie na przyszłość ludzkości.

Gdyby przyszło nam opisać w skrócie dzisiejszy stan rzeczy, należałoby określić go mianem stanu po orgii. Orgia stanowi eksplozywny moment nowoczesności, moment wyzwolenia dokonującego się we wszelkich możliwych sferach. Wyzwolenia politycznego, seksualnego, wyzwolenia sił wytwórczych, wyzwolenia mocy destrukcyjnych, wyzwolenia kobiet, dzieci, nieświadomych popędów czy sztuki. (?) Była to epoka orgii totalnej, orgii realności, racjonalności, seksualności, krytyki i kontrkrytyki, wzrostu i jego kryzysów. Tym sposobem przemierzyliśmy wszelkie możliwe drogi produkcji i wirtualnej nadprodukcji przedmiotów, znaków, przekazów, ideologii i przyjemności. Dzisiaj wszystko już wyzwolono, kości zostały rzucone, wszystko się dokonało, jako zbiorowość zaś stanęliśmy ostatecznie przed jednym z najbardziej zasadniczych pytań: CO CZYNIĆ PO ORGII?

Książkowa wersja telewizyjnego talk show, w którym prosta zakonnica udziela odpowiedzi na najbardziej skomplikowane pytania: o życie i śmierć, o miłość i nienawiść, o zbawienie i potępienie, niebo i piekło. Receptury duchowe autorki najsłynniejszego katolickiego programu telewizyjnego, oglądanego przez 105 milionów widzów w 126 krajach świata.

Rusz się stąd gdzie jesteś i idź tam, gdzie chcesz być! Przygotuj się na zmianę uwieńczoną sukcesem z Jackiem Canfieldem, autorem bestsellerowych książek, wielokrotnym triumfatorem rankingu „New York Times’a”. Jack Canfield, współtwórca niezwykłej serii Balsam dla duszy, przedstawia zasady, które zgłębiał i zgodnie z którymi żył przez ponad 30 lat, zebrane i uprzystępnione w tej oto książce. Studiując owe „Zasady...” dowiesz się, jak zwiększyć swoją pewność siebie, radzić sobie z codziennymi wyzwaniami, żyć nie tylko aby żyć, ale czynić to z pasją i entuzjazmem, a także, jak realizować swoje ambitne plany. Będąc czymś znacznie więcej niż zaledwie zbiorem dobrych pomysłów, książka prezentuje 64 ponadczasowe reguły, którymi na przestrzeni wieków kierowali się mężczyźni i kobiety sukcesu. Są wśród nich guru zarządzania – wielcy, nieraz dziś już legendarni menedżerowie znanych i cenionych firm, światowej sławy sportowcy, wybitni politycy, ale również ludzie wydawałoby się całkiem przeciętni, jednak potężni duchem. Te reguły, praktykowane każdego dnia, dokonają w twoim życiu takich przekształceń, o których Ci się nie śniło! „Zasady Canfielda są proste, ale wyniki, jakie dzięki nim osiągniesz, będą niezwykłe!” Anthony Robbins, autor Obudź w sobie olbrzyma „Zasady...” to książka, która pomoże Ci stać się mistrzem życia. Osobiście dużo nauczyłem się od Jacka Canfielda i ufam, że i ty wiele się od niego nauczysz. dr John Gray, autor książki „Mężczyźni są z Marsa a kobiety z Wenus” JACK CANFIELD, amerykański trener sukcesu, współtwórca serii książek Balsam dla duszy. Jest uznanym na świecie mówcą i częstym gościem popularnych programów radiowych i telewizyjnych. Mieszka w Santa Barbara w Kalifornii.

Publikacja zawiera zbiór esejów o literaturze, sztuce, filozofii, w których myśl ojca psychoanalizy i jego francuskiego kontynuatora stanowi główną inspirację. Psychoanaliza powraca dziś jako jeden z najciekawszych języków przydatnych w interpretacji rozmaitych zjawisk kultury, choć wciąż chyba niedostatecznie reprezentowana jest na wydziałach filologicznych, filozoficznych czy katedrach historii sztuki. Stąd też pomysł na książkę, która – sto lat po ukazaniu się słynnego Freudowskiego eseju Pisarz i fantazjowanie – zbiera szkice czerpiące z dziedzictwa Freuda i Lacana bez uprzedzeń, za to dzięki świeżemu spojrzeniu odkrywa w nierzadko klasycznych już tekstach literackich (Joyce, Witkacy, Leśmian, Schulz, Miłosz), dziełach sztuki (Duchamp, Hopper) nowe znaczenia. Autorzy zawartych w tomie szkiców wchodzą w dialog z dziełem samego Freuda – opisem przypadku prezydenta Schrebera, interpretacją Gradivy Jensena – i Lacana, by skonfrontować je z koncepcjami innych znaczących myślicieli XX wieku (Hannah Arendt, Michela Foucault, Jacques’a Derridy, Gillesa Deleuze’a, Harolda Blooma, Julii Kristevej), feministyczną krytyką literacką i teorią queer. Nie unikają także jednego z najtrudniejszych tematów współczesności – pytania o kulturę po Zagładzie, o egzystowanie wspólnoty naznaczonej traumą.

Zastosuj siłę kreatywnego myślenia, by stać się bardziej atrakcyjnym, zmieniając obraz swojego umysłu! Wydajemy fortunę na ubrania, kosmetyki, diety i treningi, a nawet na operacje, by nasze ciała były atrakcyjniejsze. Jednak właściwie nie zastanawiamy się nad tą jedną rzeczą, która zwiększa atrakcyjność każdego z nas. Nic ona nie kosztuje, zabiera naprawdę mało czasu, a bez tego nawet najbardziej piękna fizycznie osoba będzie nieatrakcyjna: tą rzeczą jest piękny umysł. Niezależnie od tego, jak świetnie wyglądasz, jeśli masz nudny umysł, nie ma nadziei na to, że zaimponujesz ludziom w jakiejkolwiek sytuacji. Nie wymaga on wysokiego IQ, szerokiej wiedzy czy wspaniałej osobowości. Wszystko, czego trzeba, to kreatywność, wyobraźnia i empatia - a tych technik każdy może się nauczyć. W swej bestsellerowej książce Edward de Bono, słynący na świecie z tego, że potrafi zmieniać to, jak ludzie myślą, w sposób jasny, językiem praktyka uświadamia, jak zaimponować innym, stosując proste techniki konwersacji. Chcesz byś kimś, komu nie można się oprzeć? W takim razie posłuchaj rady de Bono - nie uwierzysz, jak bardzo może zmienić ona twoje życie. Pod jednym warunkiem - musisz spróbować! Na przyjęciu koktajlowym jest piękna kobieta. Ma nieskazitelną cerę, eleganckie ubranie i idealną figurę. Co dziwne, wydaje się być raczej samotna. Ludzie podchodzą do niej, ale szybko odchodzą.       Jest też ten niski, łysiejący i nierzucający się w oczy mężczyzna. Zawsze otaczają go ludzie prowadzący z nim ożywioną rozmowę.       O co chodzi?       Możesz dużo zrobić, aby twoje ciało było piękniejsze. Są ćwiczenia na siłowni, operacje plastyczne, liposukcje i wkładki.       Za pomocą kosmetyków, a nawet operacji plastycznych, możesz osiągnąć wiele, by twoja twarz była piękniejsza. Mężczyzna może zrobić sobie przeszczep włosów.       A co z twoim umysłem? Czy podejmujesz jakikolwiek wysiłek, aby mieć piękny umysł? Ogromna uroda fizyczna w połączeniu z nudnym umysłem jest nieciekawa. Możesz zwrócić na siebie uwagę, ale długo jej nie utrzymasz.       Na tym przyjęciu koktajlowym ta piękna kobieta miała nudny, nieciekawy umysł, a ten przeciętny mężczyzna -piękny. Dlatego to właśnie on cieszył się większym zainteresowaniem niż ta kobieta.       Co możesz zrobić, aby twój umysł był piękniejszy?       Rodzisz się z konkretnym kształtem twarzy i ciała. Jest określona ilość rzeczy, które możesz zrobić, by wyglądały lepiej. Natomiast bardzo dużo da się uczynić, aby twój umysł był zdecydowanie atrakcyjniejszy. I właśnie o tym jest ta książka. Mówi ona, co zrobić, by mieć piękniejszy umysł.       Jeśli masz wrodzone piękno fizyczne, tragedią byłoby je zmarnować nudnym umysłem. To tak, jakby kupić drogi samochód, a potem nie nalewać paliwa do baku.       Jeżeli nie masz wyjątkowej urody, jedną z rzeczy, którą możesz zrobić, aby być atrakcyjnym, to rozwinąć piękny umysł.       W miarę jak się starzejesz fizyczne, piękno ciała ma tendencję do zanikania. Natomiast piękno umysłu jest niezależne od wieku, a nawet może się powiększać wraz z wiedzą i doświadczeniem.       Wielu ludzi poświęca ogromną ilość czasu, wysiłku i pieniędzy, by stać się fizycznie piękniejszymi. Warto poświęcić trochę czasu i włożyć odrobinę wysiłku w to, aby umysł stał się piękniejszy.       Co to jest piękno? To coś, co może być podziwiane przez innych. Piękny umysł opisywany w tej książce to umysł, który inni mogą docenić. To nie umysł osoby siedzącej w kącie i rozwiązującej trudne zagadki. To umysł, który może być podziwiany przez innych - zazwyczaj w trakcie konwersacji.       Piękno twojego umysłu widać podczas prowadzonej przez ciebie rozmowy. To o tym jest książka Mieć piękny umysł. Fragment książki       1. Jak się zgadzać       Aby mieć piękny umysł, musisz szczerze szukać elementów porozumienia z osobą, z którą rozmawiasz. Dziwne, ale to właśnie jest najtrudniejsze.       Jest to tak trudne, ponieważ zgadzanie się musi być szczere, a nie tylko pochlebcze udawane. Jest to trudne, ponieważ motywacja, by w ten sposób postępować, jest sprzeczna z większością naturalnych ludzkich skłonności.       Możemy spojrzeć na dwa skrajne przypadki zgadzania i niezgadzania się z kimś:       Masz całkowitą rację...       Zgadzam się ze wszystkim, co mówisz...       Całkowicie się z tobą zgadzam...       Całkowita racja...       Zgadzam się w stu procentach...       Jeżeli zgadzasz się ze wszystkim za bardzo, nie ma dyskusji, rozmowy czy wymiany poglądów. Ta druga osoba może równie dobrze dawać wykład. Wprawdzie może to brzmieć bardzo miło, ale twój wkład właściwie jest mało znaczący.       Jest też druga skrajność:       Tak, ale...       Zupełnie się z tobą nie zgadzam... Mylisz się w tym wypadku... To nie jest tak...       Taka osoba ostentacyjnie nie zgadza się ze wszystkim, co mówią inni. Takiemu bardzo lubiącemu się kłócić człowiekowi przyjemność sprawia okazywanie wyższości poprzez nie-zgadzanie się. Zbyt często naukowcy lub osoby wybitnie wykształcone zachowują się w ten sposób, a to dlatego, że były do tego zachęcane. Taki rodzaj umysłu jest naprawdę denerwujący i niezbyt piękny.       Trzeba znaleźć się pomiędzy tymi dwoma skrajnościami. Nie musisz zgadzać się ze wszystkim. Nie powinieneś jednak ze wszystkim się zgadzać.       POTRZEBA, BY MIEĆ RACJĘ       Jest ona w dużej mierze połączona z ego. Dyskusja to walka pomiędzy ego różnych osób. Kiedy się zgadzasz, to tak, jakbyś ulegał punktowi widzenia drugiej osoby - czyli przegrywasz. Gdy się nie zgadzasz, wyrażasz swoje ego i sygnalizujesz, że to ty możesz być ważniejszy. To wszystko jest potęgowane poprzez nacisk kładziony na argumenty i dyskusje w szkole, ale i w społeczeństwie, czy to w rządzie, w sądzie czy w mediach. W rządzie często partia, która jest w opozycji, będzie starała się nie zgodzić z partią rządzącą niezależnie od okoliczności. Większość ludzi zaczyna widzieć w tym coś nierozsądnego.       Jeśli będziesz się upierał, by zawsze wygrywać dyskusje, pozostaniesz z tym, z czym zaczynałeś, poza pokazaniem swoich zdolności argumentowania. Kiedy przegrywasz dyskusję, możesz spokojnie zyskać nowy punkt widzenia. Mieć zawsze rację to nie jest najważniejsza rzecz na świecie. I w dodatku niezbyt piękna.       Dyskusja powinna być raczej szczerą próbą zgłębiania tematu niż walką pomiędzy rywalizującymi ego różnych osób. Mieć piękny umysłSpis treści WSTĘP: CO TO JEST PIĘKNY UMYSŁ? 11 1. JAK SIĘ ZGADZAĆ 15 Potrzeba, by mieć rację 16 Logiczna bańka 17 Specjalne okoliczności 18 Konkretne wartości 19 Konkretne doświadczenia 20 Daleko idące uogólnienia 20 Podsumowanie 23 2. JAK SIĘ NIE ZGADZAĆ 24 Bycie uprzejmym 25 Błędy w logice 26 Interpretacja 27 Selektywne postrzeganie 28 Emocje 29 Różne doświadczenia 30 Daleko idące uogólnienia 31 Szacowanie 32 Możliwe i pewne Różnić się albo nie zgadzać 34 Podsumowanie 35 3. JAK WYRAŻAĆ RÓŻNICE POGLĄDÓW 36 Dwa rodzaje różnic w poglądach 36 Źródła różnic 37 Wyraź różnice 42 Określ powody tych różnic 43 Zaakceptuj różnice 43 Podsumowanie 46 4. JAK BYĆ INTERESUJĄCYM 47 Informacje 48 Co by było, gdyby? 49 Możliwości i alternatywy 51 Domysły 52 Związki 53 Kreatywność i nowe pomysły 54 Bardzo przydatny nawyk 56 Ćwiczenia 57 Podsumowanie 58 5. JAK REAGOWAĆ 60 Wyjaśnienia 61 Poparcie 62 Przykłady i opowieści 64 Opierać się na czymś 66 Rozszerzać 67 Pójść dalej 68 Zmodyfikować 69 Podsumowanie 70 6. JAK SŁUCHAĆ 72 Zniecierpliwienie 72 Zyskiwanie wartości 73 Zwróć uwagę na 75 Powtarzanie 76 Pytania 77 Więcej szczegółów 78 Dwa nastawienia 79 Podsumowanie 81 7. PYTANIA 82 Pytania typu strzelam i pytania typu łowię 83 Źródło i wiarygodność 86 Więcej szczegółów 86 Wyjaśnienia 87 Alternatywy i możliwości 87 Modyfikacja 88 Pytania wielokrotnego wyboru 89 Wartości 90 Podstawy twojego myślenia 90 Podsumowanie 92 8. MYŚLENIE RÓWNOLEGŁE - SZEŚĆ KAPELUSZY Wspólne badanie 95 Sześć kapeluszy myślowych 95 Biały kapelusz 96 Czerwony kapelusz 97 Czarny kapelusz 99 Żółty kapelusz 100 Zielony kapelusz 102 Niebieski kapelusz 104 Zastosowanie kapeluszy 106 Korzyści 108 Podsumowanie 109 9. KONCEPCJA 111 Po co zawracać sobie głowę koncepcjami 112 Dostrzec koncepcj ę 113 Niejasność 115 Stopnie koncepcj i 117 Rodzaje koncepcji 118 Ćwiczenie 120 Całość 124 Porównywać ze sobą i przeciwstawiać sobie 122 Podsumowanie 124 10. MOŻLIWOŚCI 126 Lepiej 127 Postrzeganie 131 Inne zestawy wartości 133 Tworzenie różnych możliwości 135 Możliwe 137 Podsumowanie 139 11. EMOCJE l UCZUCIA 141 Selektywne postrzeganie 142 Wybór 143 Przymiotniki 145 Pierwsza reakcja 147 Zajmowanie stanowiska 149 Podsumowanie 151 12. WARTOŚCI 152 Okoliczności 153 Inne strony 156 Wartości osobiste 157 Wartości organizacji 158 Wartości j akości 15 8 Wartości innowacyjne 159 Wartości (wpływu) ekologii 160 Wartości percepcyjne 160 Wartości negatywne 161 Podsumowanie 163 13. DYGRESJE l SCHODZENIE Z UTARTYCH SZLAKÓW 164 Cel 165 Nudny 166 Konwencjonalny 167 Humor 170 Przyjemność 171 Podsumowanie 172 14. INFORMACJE l WIEDZA 174 Jak dużo? 174 Zasada zuluska 177 Strategia luster 177 Wkład wiedzy 179 Radzić sobie 180 Podsumowanie 182 15. OPINIA 184 Po co mieć opinię? 184 Prowokowanie opinii 186 Ćwiczenie 186 Punkt widzenia 187 Zmiana opinii 189 Nowe informacje 190 Mniej pełne 191 Zmiana wartości 192 Porównanie i różnica 192 Podsumowanie 194 16. PRZERYWANIE 195 Mój a kolej 196 Przerywanie przez ego 198 Przerywanie w celu spotęgowania 198 Przerywanie w celu podważenia 199 Natychmiast czy później 200 Wątpliwości 202 Podsumowanie 204 17. POSTAWA 205 Postawa walki 209 Walka na siły ego 210 Postawa ucznia 210 Postawa badacza 211 Postawa konstruktywna 211 Postawa zabawy 212 Postawa „Co za różnica?" 212 Podsumowanie 214 18. ROZPOCZYNANIE l TEMATY 215 Aktualne tematy 216 Istniej ące tematy 216 Co robisz? 217 Nieudane początki 218 Nowe wątki 219 Kierowanie 220 Gniew i emocje 222 Znudzony 222 Podsumowanie 223 WNIOSKI 225 Przyjemność 226 Umiejętności 227 KLUB KONWERSACYJNY 228 Liczby 229 Regularność 229 Organizator 230 Format 230 Porządek i tematy 231 Osiągnięcia 231 Wizyty w innych grupach 232 Zakres działalności 232 O Autorze 234