Przez lata Susan Doherty pracowała jako wolontariuszka w szpitalu psychiatrycznym w Montrealu. Pewnego dnia bliska przyjaciółka ze szkoły zaproponowała, by spisała historię choroby jej siostry, Caroline Evans. Caroline była za młodu pogodną, troskliwą osobą, jednak wkrótce jej życie zmieniło się nie do poznania. Zaczęła doświadczać brutalnych halucynacji, urojeń oraz paranoi. Od tego momentu wpadła w niekończącą się pętlę pobytów w szpitalach psychiatrycznych i domach opieki, raz po raz zderzając się z systemem, który nie potrafił zapewnić jej pomocy.Ogród duchów to opowieść o życiu Caroline, zrekonstruowana przez Doherty z długich rozmów z nią samą i jej bliskimi. Autorka zagląda w przeszłość swojej bohaterki, próbuje zrozumieć jej doświadczenia i pokazuje życie, którego nie sposób sprowadzić do diagnozy. Książkę uzupełniają historie innych pacjentów, których Doherty spotkała w trakcie wolontariatu. Nie jest lekarką ani specjalistką od schizofrenii. Jest pisarką, która przez lata zbliżała się do poznanych w szpitalu chorych i z czasem przestała widzieć w nich pacjentów - stali się jej znajomymi, a nawet przyjaciółmi.Ogród duchów to przejmująca historia ludzi żyjących z chorobą, samotnych i stygmatyzowanych, ale przede wszystkim osobista opowieść autorki o przyjaźni, bliskości i potrzebie bycia dostrzeżonym.Nie miałam zamiaru pisać książki o osobach żyjących ze schizofrenią. Jednak w październiku 2009 roku otworzyły się przede mną pewne drzwi i niespodziewanie stanęłam twarzą w twarz z grupą bardzo opacznie rozumianych ludzi. [] Moja umiejętność - jeśli można tak to nazwać - nawiązywania kontaktu z osobami zepchniętymi na margines społeczeństwa sprawiła, że zapragnęłam zebrać i przekazać ich historie.Autorka"Uwaga: lektura "Ogrodu duchów" może cię zmienić. [...] Ta książka z pewnością podważy twoje dotychczasowe błędne przekonania na temat schizofrenii." "Montreal Review of Books""Ta pełna współczucia, wnikliwa i wciągająca książka opisuje życie ludzi, którzy nie pozwolili, by całkowicie złamało ich przypadkowe okrucieństwo tego, co kiedyś nazywano szaleństwem. Ponieważ co najmniej jedna na cztery osoby doświadcza chorób psychicznych, osobiście lub w rodzinie, polecam tę przystępną i wartościową pozycję każdemu." Dr James Farquhar, Instytut Douglasa"Jako neurobiolog, który rozumie mózg i jego zaburzenia, wiem, że wciąż podzielam nieświadome negatywne uprzedzenia wobec pacjentów ze schizofrenią. W zaskakujących szczegółach tych opowieści o utraconym życiu Susan Doherty odsłania nieprzemijające człowieczeństwo, które kryje się w duszach wszystkich osób cierpiących na tę straszną chorobę. Autorka dała głos ludziom, których od dawna nikt nie słuchał." Dr G. Rees Cosgrove, Harvard Medical School"Umiejętność nawiązania kontaktu z ludźmi cierpiącymi na poważne zaburzenia psychiczne [...] to niezwykły dar. Susan Doherty bez wątpienia go posiada. Jej opowieść o relacjach z osobami dotkniętymi ciężkimi chorobami psychicznymi pozwoli ci się do nich zbliżyć - [...] lektura tej książki może nawet uczynić cię lepszym człowiekiem." Dr Pierre Etienne, Uniwersytet McGilla
Anna Funder, przytłoczona obowiązkami rodzinnymi, próbuje szukać schronienia w tekstach George’a Orwella, którego podziwia od lat. Gdy sięga po jego biografię, wpada w osłupienie: w cieniu wielkiego pisarza kryje się kobieta, którą biografowie – a często i sam Orwell – sprowadzili do kilku przypisów. Jak to możliwe, że tę niesamowitą postać tak skutecznie wykreślono z historii? Nazywała się Eileen O’Shaughnessy, planowała karierę naukową na Oksfordzie. Była bystra i dowcipna, uwielbiana przez rodzinę i przyjaciół. Gdy spotkała Erica Blaira, znanego światu jako George Orwell, nie do końca z własnej woli poświęciła wszystko, by stać się gospodynią domową, bezimienną redaktorką jego książek. Żoną swojego męża. Korzystając z listów Eileen do jej najlepszej przyjaciółki, Funder rekonstruuje życie małżeńskie Orwellów – od pierwszego spotkania przez czasy hiszpańskiej wojny domowej po II wojnę światową spędzoną w bombardowanym Londynie. Z precyzją i literacką lekkością splata fakty z wyobraźnią, dokumenty z własnym osądem, dzięki czemu z jej książki wyłania fascynująco złożona, w pełni samodzielna postać. Niewidzialna pani Orwell to nie tylko „brakująca połowa” biografii Orwella, to również próba przyjrzenia się mechanizmom patriarchatu, bo – jak pisze sama Funder – „rzeczywistość widziana w lusterku wstecznym jest bliżej niż się wydaje”. This project has been assisted by the Australian Government through Creative Australia, its principal arts investment andadvisory body. „W skrócie mówiąc, to arcydzieło. Anna Funder nie tylko na nowo definiuje sztukę pisania biografii, ale wręcz przywraca swoją bohaterkę do życia w pełnym wymiarze. A wszystko to w opowieści, która wciąga czytelnika i rozgrywa się na tle przełomowych momentów historii i kultury XX wieku.” Geraldine Brooks „Funder jako pisarka nie boi się przekraczać granic i podejmować ryzyka. Już w poprzednich książkach z imponującym skutkiem łączyła wspomnienia, fakty i pracę wyobraźni. W najlepszych fragmentach swojej najnowszej książki pokazuje zaś, że radykalne współczucie – a to nie to samo co przebaczenie – za każdym razem przybliża nas do zrozumienia, i w małżeństwie, i w biografii.” „The Wall Street Journal” „Z precyzją historyczki Funder składa skąpe szczegóły w całość i z nich odtwarza cudze życie. A dzięki wyobraźni godnej powieściopisarki snuje domysły na temat tego, jak takie życie mogło wyglądać (przy czym za każdym razem wyraźnie sygnalizuje wyobrażone elementy). W jej książce Eileen po raz pierwszy przemawia, i to własnym głosem. „Niewidzialna pani Orwell” to wielkie osiągnięcie, owoc zarówno rzetelnych badań, jak i czystego uczucia.” „Los Angeles Times” „Błyskotliwe i twórcze połączenie biografii, feministycznej polemiki i krytyki literackiej, które wywraca do góry nogami nasz sposób czytania. Brawurowy wkład w ten rodzaj książek, które wydobywają z zapomnienia kobiety (a niekiedy i mężczyzn) stojące za słynnymi pisarzami i artystami.” „The Guardian” „Funder wirtuozersko rozgrywa temat, dorzucając osobiste wspomnienia, kilka fabularnych rekonstrukcji i znakomitą świadomość celu. [Autorka] wyciska źródła do ostatniej kropli, by Eileen stała się prawdziwa. Funder podkreśla, że nie zamierza „wymazać” Orwella, pisarza, który ją inspiruje. Chce raczej ocalić Eileen i inne kobiety przed wymazaniem, które stało się ich udziałem.” „The New York Times” „Funder wnikliwie wczytuje się w sześć listów, które napisała pierwsza żona Orwella, Eileen O’Shaughnessy, i stara się uwolnić ją z cienia męża – zadanie to wymaga także nowego spojrzenia na samego pisarza. Książka ma radykalną wymowę, a wyróżnia ją przenikliwość, jaką daje wyobraźnia pisarki. Elegancka, melancholijna proza chwilami kipi oburzeniem na los tej „niewidzialnej pracownicy” i „niewidzialnej wojowniczki”. To niezwykłe dokonanie.” „Financial Times” „Elektryzująca hybryda gatunków, która pozwala po części wydobyć wizerunek Eileen z jej własnych słów i relacji tych, którzy ją znali, a także wyobrazić ją sobie na nowo dzięki partiom fabularnym wypełniającym archiwalne luki. „Niewidzialna pani Orwell” to niezwykle ważny portret kobiety, której niewidzialna praca miała zasadniczy wkład w powstanie książek uznawanych za kamienie milowe literatury XX wieku, przy czym rozmiaru tego wkładu nie sposób zmierzyć, bo przesłania go rola żony.” „Observer” „Fascynująca, gniewna i pomysłowa biografia Eileen pióra Anny Funder pozwala nam teraz jeszcze głębiej zanurzyć się w świat Orwella. A Funder to pisarka na miarę tego zadania. W „Niewidzialnej pani Orwell” splata fikcję, biografię i autobiografię, by na kartach książki Eileen stanęła przed czytelnikiem jak żywa.” „The Times”
Z ilustracjami Joanny GrochockiejPomysł był prosty: zapytać ludzi związanych zawodowo z dizajnem i projektowaniem wnętrz o wygląd polskich domów, o to, jak mieszkaliśmy kiedyś, jak mieszkamy dziś, jak zmieniają się nasze gusta i o czym marzymy. Byłam też ciekawa, czy zainteresowania i pasje moich rozmówców wynikają z atmosfery ich rodzinnych domów oraz do jakiego stopnia ich własne domy są uzewnętrznieniem ich charakterów, potrzeb i poglądów. Chciałam się dowiedzieć, jak mieszkają ludzie, których projekty - meble, szkło, porcelana, tkaniny - trafiają do wielu polskich mieszkań. Od strony materialnej domu przeszliśmy więc do historii z dzieciństwa, rodzinnych opowieści, bo dom to przecież znacznie więcej niż cztery ściany umeblowane w takim czy innym stylu, to wspomnienia, emocje, ambicje i pragnienia. Refleksje nad domem zataczały więc coraz szersze kręgi - obejmowały kwestie obyczaju, języka, kultury, mody, urody życia, poszukiwania wzorców i mentalności Polaków. Z tych bardzo osobistych opowieści wyłaniają się historia polskiego dizajnu i historia projektowania mieszkań, uzupełnione rozmowami z historykiem sztuki i socjologiem. Termin 'dom polski' okazał się bardzo pojemny, rozciągnął się na kraj, miasto, krajobraz, błękit nieba i zapach śliwek.AutorkaRozmówcy: Tomasz Augustyniak, Beata Bochińska, Marek Cecuła, Basia Dereń-Marzec, Danuta Duszniak, Maja Ganszyniec, Zbigniew Horbowy, Marek Krajewski, Teresa Kruszewska, Boris Kudlika, Hanna Rechowicz, współtwórczynie programu "Standard": Krystyna Arska-Perepłyś, Viola Damięcka, Agnieszka Putowska-Tomaszewska; Piotr Voelkel, Oskar Zięta
Początek XXI wieku zastał Polskę wybrukowaną kostką Bauma, pełną budek z jedzeniem, żółtych kiosków, pstrokatych hipermarketów i modemów blokujących linie telefoniczne. Państwu, które w 2004 roku wstępowało do Unii Europejskiej, zwiastowano wielką przemianę. Ta dokonywała się często niepostrzeżenie, ale w ciągu kilkunastu lat Polska przybrała nowoczesne szaty, stając się krajem płomieniowanego granitu, stalowoszarych osiedli, nowoczesnych stadionów, zrewitalizowanych rynków i szerokopasmowej sieci. Jacek Paśnik wraca do świata, w którym dokonywała się ta metamorfoza: spaceruje po placach budowy, przygląda się zapomnianym obiektom kultu, zagląda na nieodwiedzane portale i rozmawia z osobami dokumentującymi polską modernizację. Pisze o znikających dworcach zastępowanych przez centra handlowe, lokalnych biznesach wypieranych przez sieciówki, nowoczesnych pływalniach i sięgających coraz dalej autostradach, wzdłuż których stanęły identyczne stacje benzynowe. To opowieść o tym, jak zmieniająca się przestrzeń kształtowała codzienność pierwszych kilkunastu lat po roku 2000 – kiedy tworzyły się pierwsze społeczności internetowe, tłumnie wyjeżdżano na emigrację, a opuszczone fabryki stawały się miejscami dla hipsterów. Wielki remont jest książką o epoce, w której powstawała Polska, jaką znamy dzisiaj, oraz wspomnieniem świata, który – mimo że nieodległy – stał się już historią. Pisząc tę książkę, przyglądałem się różnym obliczom polskiego postępu, który przed laty obserwowałem oczami dziecka i nastolatka: supermarketowi, który wyrósł na moim osiedlu, autostradom obiecywanym w politycznych spotach czy stadionom, które pozostawiło po sobie Euro 2012. Opowiadając o symbolach nowoczesności, w pewnym momencie nie mogłem nie zderzyć się z opowieścią o utracie – bo to ona przede wszystkim kryje się za stopniowym przenikaniem starego z nowym. Przy okazji odkryłem też Polskę z perspektywy pierwszych kilkunastu lat XXI wieku, czyli nieistniejącą już krainę, z której wiele osób – w tym i ja – wyruszyło kiedyś w poszukiwaniu swojej współczesnej tożsamości. Autor
W Suwałkach nie jest łatwo umościć się wygodnie w życiu. Czasem przeszkadza nuda, czasem bieda, a czasem kryzys wieku średniego. A jednak „w Suwałkach nie ma rzeczy niemożliwych”: podczas rajdu motorowego można poznać chłopaka, który słucha śpiewu humbaków. Albo odkryć, że najzwyczajniejszy na świecie ojciec postanowił zostać Jezusem w parafialnej drodze krzyżowej. Albo na prośbę dziewczyny boksować się z własnym cieniem. Mateusz Sidorek przygląda się opisywanemu światu wnikliwie i z ciekawością. Czasem niepostrzeżenie zabiera nas w magiczne rewiry, by równie szybko powrócić na ziemię. I choć zdaje się, że jego bohaterowie mają całkiem zwyczajne rozterki, to zatopienie opowieści w suwalskiej rzeczywistości, jej krajobrazie i języku sprawia, że ich życie gdzie indziej nie miałoby prawa wyglądać tak samo. Zbiór opowiadań Osiedle Północ to nie tylko niezwykle dojrzały debiut prozatorski, ale przede wszystkim zaskakująca ballada o miejscu leżącym na pograniczu światów – tych rzeczywistych i tych wyobrażonych.
Wielki kryzys lat 30. w PolsceKrach na nowojorskiej giełdzie w 1929 roku był początkiem jednego z najgwałtowniejszych kryzysów finansowych w historii. Tąpnięcie na rynkach wywołało falę bankructw, która z kolei przyczyniła się do wzrostu bezrobocia i biedy.W Polsce wczesnych lat trzydziestych codziennością dla milionów stały się walka o pracę, głodowe pensje i groźby eksmisji. Jednak w zbiorowej pamięci międzywojnie zapisało się jako wyidealizowana epoka neonów - nie nędzy i nierówności.Alicja Urbanik-Kopeć sięga do pamiętników bezrobotnych, prasy i danych statystycznych, by pokazać konsekwencje "czarnego czwartku". Opowiada zarówno o bankructwach przemysłowców, jak i życiu robotników. O losie bezdomnych, braku mieszkań i przeludnieniu. O głodzie, kolejkach po zapomogi, wzroście przestępczości. O pomocy osobom w najtrudniejszej sytuacji: akcjach szczepień czy dożywianiu dzieci. Wreszcie - o próbach ochrony wykorzystywanych pracowników: rozwoju ZUS-u i inspekcji pracy.Z jej książki wyłania się obraz społecznych skutków wielkiego kryzysu w kraju, który ledwie od dekady mógł się cieszyć niepodległością. To próba przywrócenia głosu ludziom, których losy były dotąd spychane na margines historii.
Czy da się opowiedzieć o Polsce ostatniego stulecia za pomocą losów jednego budynku? Tak, jeśli ta opowieść dotyczy takich domów, jak warszawska kamienica przy Litewskiej 10.Ukończona na krótko przed II wojną światową, stanie się kolejno: luksusowym "domem dochodowym", mieszkaniem dla pracowników Kripo i SS z pobliskiej Alei Szucha, siedzibą Ministerstwa Ziem Odzyskanych, a następnie domem Komitetu Centralnego, w którym partia osiedli dawnych działaczy Komunistycznej Partii Polski, pracowników redakcji i resortów. Za sprawą ich dzieci, "dom słowa i władzy" stanie się też domem solidarnościowej opozycji, w którym ulotki przechowuje się w podwórkowym śmietniku. Po 1989 roku pod tym samym dachem sąsiadować będą ze sobą prywatni właściciele i lokatorzy mieszkań komunalnych, a siedzibę rosyjskiej agencji TASS od Polskiej Sekcji BBC będzie dzielić zaledwie piętro.Beata Chomątowska stara się uchwycić specyfikę miejsca, które skupia w sobie niczym w soczewce wielką i małą historię. Bo Dom warszawski to przede wszystkim opowieść o jego mieszkańcach i tej szczególnej sąsiedzkiej więzi, która łączy ludzi dzielących latami wspólną przestrzeń. Nie bez powodu patronuje jej Georges Perec i jego Życie instrukcja obsługi.Za reporterskim tematem można objechać świat. Ale bywa, że temat czeka tuż za ścianą. Pierwszym tropem była wzmianka o "wdowie po Świerczewskim", sąsiadce z półpiętra. Potem wizyta u kolejnej wdowy, gdzie wisiał portret innego mężczyzny w mundurze. Nazwisko generała Moczara na liście lokatorów obok rodzin działaczy i działaczek Komunistycznej Partii Polski, którym Marzec 1968 roku zakończył kariery lub zmusił do emigracji - Mrożek by tego nie wymyślił. A przecież snuł się tu i cień Gomułki, urzędującego w Ministerstwie Ziem Odzyskanych, mieszczącym się kiedyś właśnie w tym budynku. W oficynie mogłam wciąż spotkać rodziny byłych pracowników resortu, a także właścicieli przedwojennego "domu dochodowego", jakim była ta kamienica, nim zajęli ją lokatorzy z Kripo i SS. Zaczęłam szperać w archiwach, nastawiłam uszu.Autorka
Rok 2016, Niebionka. Kolejne małe miasto nieuwzględnione w żadnym przewodniku. A w Niebionce blok - z wielkiej płyty, otoczony pasem betonu, jakby go ktoś oprawił w ramkę. W okolicy monopolowy, a za ladą Struna. Małolat, dobra morda, osiedlowy koleżka. Chciałby być raperem, marzy o nagraniu płyty, a tymczasem po pracy przesiaduje z ekipą na starym stadionie i popijając piwko, snuje wizje lepszej przyszłości. Pewnego wieczoru po lokalnym festynie znika jeden z jego przyjaciół, Konstanty, syn bogatego przedsiębiorcy. Niemrawe ruchy policji i mieszkańców sprawiają, że Struna postanawia rozpocząć własne śledztwo. Jednak próbując rozwiązać zagadkę, czuje narastający niepokój. Boi się, że "odłączy się od mózgu, straci kontakt z bazą i zaleje go czarna maź". Myśli, które zwykle składają mu się w rymy, zaczynają się kotłować, kłębić, lepić. Rozlewająca się po niebie czarna dziura podpowiada mu, że od przeznaczenia nie da się uciec.Brawurowy debiut Miłosza Piotrowskiego to zabawa konwencją blokowej opowieści, ale też zejście do piekła umeblowanego przez milenialny przełom. Niebionka na pętli nie jest zwykłym portretem prowincji. To historia dorastania, przyjaźni i odwagi prowadzącej do zguby. A więc "dawaj, Struna, zjedz tego łaka, pokaż wszystkim, kto to madafaka".
Po zakończeniu II wojny światowej wielu wysoko postawionych funkcjonariuszy SS uniknęło kary. Opuścili Europę zaskakująco łatwo - to od lat skłaniało do mnożenia teorii spiskowych. Poważni historycy dotąd jednak nie zajmowali się tym tematem.
Książka Geralda Steinachera uzupełnia tę lukę. Autor wnikliwie bada okoliczności, w jakich dochodziło do ucieczek, i trasy, którymi zbiegowie podążali. Odpowiada również na pytanie, kto udzielał pomocy zbrodniarzom wojennym. Dowodzi ostatecznie, że Międzynarodowy Czerwony Krzyż organizował dokumenty i ułatwiał zmianę tożsamości. Opisuje także rolę Watykanu i wewnątrzkościelny konflikt pomiędzy moralnością a Realpolitik. Nie pomija również roli aliantów, zwłaszcza amerykańskich służb wywiadowczych, które na początku zimnej wojny werbowały byłych agentów SS.
Fakty opisane przez Steinachera są nie mniej zajmujące niż wytwory wyobraźni Fredericka Forsytha.
Nigdy nie było żadnego prawdziwie globalnego "porządku światowego" - twierdził Henry Kissinger.Jeden z czołowych polityków XX wieku, dyplomata i doradca prezydentów przez lata analizował wyzwania, przed którymi stanął świat u progu nowego tysiąclecia. Zajmowały go głównie odmienne perspektywy historyczne, trwające konflikty, błyskawicznie rozwijana i coraz szerzej dostępna technologia, a przede wszystkim narastające ekstremizmy. Dlatego - utrzymywał - wspólnego porządku nie było i być nie mogło. Każdy region, cywilizacja czy imperium tworzyły i wcielały w życie własne koncepcje, gdzie indziej umiejscawiały centrum świata i swoich barbarzyńców. Czym innym jest bowiem ład dla Chińczyków, a czym innym dla Europejczyków. Na innych fundamentach oparty jest ustrój Stanów Zjednoczonych, a na innych państw, w których główną ideologią jest islam.Kissinger z właściwą sobie przenikliwością opisał sytuację polityczną na przełomie stuleci, przyglądając się jej przez pryzmat historii oraz wydarzeń, w których uczestniczył i które współtworzył.To jedna z tych książek, których wartość jest nie do przecenienia. Choć od czasu pierwszego wydania upłynęła ponad dekada, spojrzenie jednego z najwybitniejszych analityków politycznych swoich czasów pozwala głębiej zrozumieć siły odpowiadające za geopolityczny chaos, którego jesteśmy świadkami.""Porządek światowy" to Kissinger w całej swojej klasie, łączący ostrość postrzegania świata z szerokim spojrzeniem na współczesność." Hillary Clinton, "The Washington Post""Trudno o bardziej współczesną książkę. Kissinger przedstawia problemy dzisiejszego świata i rolę Stanów Zjednoczonych w coraz bardziej rozdartej rzeczywistości." Michiko Kakutani, "The New York Times"
Opowieść o wczasach w PRL-u zaczyna się od nieufności. Tuż po wojnie urlop nie jest oczywistością, lecz propozycją, z którą "masy pracujące" trzeba dopiero zaznajomić. Państwo organizuje wypoczynek odgórnie - w sanatoriach, ośrodkach zakładowych, na koloniach - i tworzy system, który ma objąć miliony. W tej historii powracają konkretne miejsca: od uzdrowisk i górskich kurortów po nadmorskie ośrodki i leśne enklawy. Krynica, Ustka, Kudowa, Szczawnica i wiele, wiele innych - każde z nich staje się sceną podobnych doświadczeń.Autor pokazuje dwie warstwy tego świata. Z jednej strony są inwestycje, plany i administracyjne kulisy budowania ośrodków i zarządzania nimi - wysiłek państwa mierzącego się z niedoborem i skalą przedsięwzięcia. Z drugiej - codzienność wczasowiczów: stołówki, wycieczki, obowiązkowe rozrywki prowadzone przez kaowców, dziecięce kolonie. Z listów i skarg wyłania się obraz daleki od propagandowego ideału, pełen drobnych napięć i rozczarowań. We wspomnieniach jednak przetrwa opowieść o dobrej zabawie, wspólnotowości i idyllicznych wakacjach.To reportaż o systemie, który miał uszczęśliwiać masy, i o ludziach, którzy próbowali w nim znaleźć dla siebie miejsce. O pamięci zapisanej na fotografiach i pocztówkach, i o rzeczywistości, która była bardziej złożona niż nostalgiczne wspomnienie.
Panorama burzliwej historii Śląska opowiedziana przez silne kobietyErika to twardo stąpająca po ziemi katoliczka spod Opola ze smykałką do stolarstwa. Agnes jest dziewczyną z miasta, ambitną córką pastora, która daje się uwieść sztuce. Dzieli je wiele, ale ważniejsze okazuje się to, co je łączy - śląska dusza. To zakorzenienie w śląskości dodaje im sił, gdy przez ich życie przetacza się wojenna zawierucha.Czerwona spódnica, która staje się sztandarem. Czyniąca cuda figurka Matki Boskiej Sudeckiej ukryta w sarkofagu zwanym żelazną dziewicą. Album Hansa Bellmera z niepokojącymi fotografiami okaleczonych manekinów. Trumna, w której ukrywa się śląski powstaniec. Sanatorium dziecięce zamienione w ośrodek Lebensbornu. Krzak "bonbonowiec" częstujący cukierkami małą Johannę.Powieść Agnieszki Głębickiej prowadzi nas przez dzieje śląskich rodzin, nierzadko rozdartych między tym, co polskie, a tym, co niemieckie. Śląszczyki tętnią powieściowym życiem. Są wielowarstwową powieścią o ludziach i miejscach, które jak w soczewce skupiają wielką i małą historię. A przede wszystkim o kobietach, które potrafią zawalczyć o swoje.
Umbria, "zielone serce Włoch", choć często omijana przez turystów i nieobecna w bedekerach, dla Bartka Kieżuna stała się drugim domem.Ten ceniony autor książek kulinarnych zabiera nas podróż nie tylko do włoskich trattorii i kawiarni - razem z nim odwiedzamy kościoły, podziwiamy freski i spacerujemy po urokliwych placykach. Zbieramy zioła, próbujemy lokalnych win i przechodzimy przez kolejne bramy w pierścieniach murów wokół Perugii. Kieżun ma oko do szczegółów i serce do osób, które stanęły na jego włoskiej drodze: przypadkowe spotkania i nieoczekiwane zdarzenia stają się punktem wyjścia do zgłębiania lokalnej historii, sztuki i zwyczajów.Via Flaminia to pasjonujący portret Umbrii, ale przede wszystkim osobista opowieść o zapuszczaniu korzeni w nowym miejscu.
Choć żyjemy w epoce "bycia sobą", autentyczność zniknęła nam z pola widzenia. Tymczasem to właśnie ona może być odtrutką na etykietki, które przyklejamy sobie zanurzeni w kulturze terapii.
Z jednej strony pragniemy znaleźć się w szufladce diagnozy, z drugiej - rozpaczliwie chcemy zachować odrębność, jednostkowość i wyjątkowość.
A może warto przyjąć, że każdy z nas jest w jakiś sposób nie taki i nie da się go wyjaśnić ani wypowiedzieć do końca - i właśnie z tego powodu nikt z nas nie jest szczególnie wyjątkowy? Może dziwność jest czymś, co ze sobą dzielimy, a zgoda na nią sprawiłaby, że świat stałby się luźniejszym i radośniejszym miejscem?
Aldona Kopkiewicz odpowiada na te pytania, opisując własne doświadczenie - czterdziestolatki, poetki, Polki, córki, wnuczki, partnerki. W autobiograficznym eseju zachęca nas, byśmy sami odpowiedzieli na pytanie, gdzie kończy się "ona" - maska, konstrukt społeczny, awatar realnej osoby, a zaczyna prawdziwe "ja".
Jak to jest być złą matką? Dokąd może zaprowadzić kobietę rozpacz i nuda? A co jeśli własne dzieci zaczynają przypominać spełnienie przepowiedni?
Do domu na skraju zagórzańskiej wsi wprowadzają się Wioletta i Jerzy - młode małżeństwo z miasta. On, herpetolog, bada lokalne gatunki płazów. Ona, niespełniona artystka, której studia przerwała ciąża, chłonie zapachy ziół i wmawia sobie, że słyszy i widzi więcej niż inni. Z czasem staje się chłodna wobec męża, jakby ich wspólne życie było błędem. Narodziny trzech córek nie przynoszą ukojenia. Wioletta bywa wobec nich okrutna - wycofana, obojętna, surowa. Nie pomagają ani ludowe rytuały, ani miłość męża.
Czy to szaleństwo, czy przemiana w leśnego demona - mamunę odbierającą dzieci? Gdy dochodzi do tajemniczego zaginięcia, na rodzinę pada cień oskarżenia, a granica między zabobonem a rzeczywistością zaczyna się zacierać.
Mamuna to mroczna kronika rozpadu rodziny - niepokojąca opowieść o macierzyństwie, zaniedbaniu i sile mitu, który wciąż potrafi pochłaniać żywych.
Nie pamiętam, kiedy po raz pierwszy wyruszyłem, aby uprawiać kłusownictwo na terytorium teologii. A może zawsze tam byłem, jak każdy, kto karmił się od dzieciństwa opowieściami biblijnymi, pieśniami, modlitwami, obrazami, a wszystkie one dotyczyły "istot, które są zawsze. Są, bo są. Wyobrazić sobie po prostu nie mogłem ani [takiej istoty] początku, ani też jej końca. [] Należała do nas, a my do niej, ani my od niej, ani ona od nas nie mogła się odłączyć" (wierzcie czy nie, ale to Maria Konopnicka w Naszej szkapie). Wobec przestrzeni, która nieuchronnie otwierała się tu przed umysłem, wyobraźnia stawała się niezbędna. A tę najlepiej pobudzała literatura. Podziwiana, a później studiowana i badana, okazywała się robić to samo, co umysł nastolatka rozczarowanego abstrakcją dogmatów i monotonią liturgii - konkurować z teologią. To był przez wieki inspirujący spór, który przynosił owoce obu stronom. Ale na naszych oczach przechodzi właśnie do archiwum. Obawiam się, że bez heretyckiej mocy literatury, która przez wieki ożywiała przesłanie ewangeliczne, przyjdzie czas amnezji czy też "erozji wyobraźni religijnej" - jak to nazywał Czesław Miłosz.Zebrane w tej książce eseje to efekt wieloletniej, osobistej spłaty długu, jaki moja wyobraźnia zaciągnęła w spekulującej teologicznie literaturze. Ale jest to również nostalgiczny protest przeciw wymieraniu języków Księgi, które przez wieki współtworzyły wielkie literackie dzieła.AutorW tomie zebrano rozproszone teksty znakomitego literaturoznawcy - znane czytelnikom z jego wcześniejszych książek oraz łamów "Tygodnika Powszechnego". Odczytane razem, układają się w hymn opiewający odwagę wyobraźni i wolność literatury, które są siłą napędową rozważań o ludzkim losie, moralności i miejscu, jakie zajmujemy wobec spraw codziennych i ostatecznych.
Kiedy 10 maja 1996 roku trzy ekipy jednocześnie dokonywały ataku szczytowego, nad Mount Everestem zerwała się burza. Zaczęła się mordercza walka o przetrwanie. Jon Krakauer przeżył.Książka Wszystko za Everest trafiła na listy bestsellerów, ale wywołała też wiele kontrowersji. Stała się także źródłem inspiracji dla filmowców. Sama tragedia zaś - mimo że wydarzyła się prawie dwadzieścia lat temu - wciąż budzi emocje. Problemy opisane przez Krakauera przybrały jeszcze na sile: w komercyjnych wyprawach na Everest bierze udział coraz więcej osób, nie bacząc na zagrożenia i skutki ludzkiej ekspansji w najwyższych górach świata.
Rzecz, która nie przestaje zachwycać, to skromne piękno zadrukowanej strony. Książka wydaje się najbardziej ubogą ze sztuk. Fotografia, film, malarstwo, muzyka dysponują nieskończenie bardziej sugestywnymi środkami przedstawiania świata. A literatura? Czarne znaczki na papierze. Ale kiedy wpuścić je w nasze umysły, potrafią tam dokonać cudów. Pracują w naszych głowach najskuteczniej i najciekawiej ze wszystkich znaków, jakimi opisujemy świat - przekonuje w nowym tomie esejów Ryszard Koziołek. Odkrywa w nim przed czytelnikami transformującą moc literatury, która pozwala nam budować i wzbogacać nie tylko nasz własny świat, ale też kształtować mądre, dojrzałe społeczeństwo. Ta polityczna moc literatury - budowanie wspólnoty, otwieranie przestrzeni dyskusji, łączenie doświadczeń - jest dla niego równie ważna, jak jej działanie na wyobraźnię. Na nowo więc opowiada nam o tym, na czym polega kunszt powieściowy Tokarczuk i Pilcha, dlaczego Harry Potter pozwala nam wrócić do dzieciństwa i napełnić świat zasadami moralnymi, a wreszcie jak za pomocą literatury rozmawiać o tym, co politycznie niepoprawne.
By wyjaśnić działanie mechanizmów rządzących współczesną Rosją, Alice Lugen przytacza historie tak absurdalne, że kojarzą się ze Związkiem Radzieckim opisywanym przez Bułhakowa. Prezydenta Putina tak frapuje los żurawi białych, że udaje się do ich rezerwatu, by jako "żuraw alfa" uczyć młode osobniki latać. Komitet Narodowy +60, powołany z okazji jego sześćdziesiątych urodzin, zwraca się do patriarchy Cyryla z prośbą o przyśpieszoną kanonizację Władimira Władimirowicza. Na głębokiej prowincji chłopak wspina się na drzewo, by skorzystać z internetu - inaczej nie może uczestniczyć w zdalnych wykładach. Według oficjalnych informacji zasięg jest. Tyle że osiem metrów nad ziemią.Imperium gniewu nie jest jednak książką zabawną. Dzisiejsza Rosja to kraj przemocy, nadzoru i bezprawia. Obywatelom radzi się, by próby korupcji zgłaszali na specjalną infolinię Ministerstwa Spraw Wewnętrznych. Zarazem wszyscy wiedzą, że łapówkarski rekord kraju padł w Komitecie Śledczym Federacji Rosyjskiej, prowadzącym dochodzenia w sprawach karnych. Dzieciom w przedszkolach daje się do zabawy makietę zrujnowanego ukraińskiego miasta. Z opozycją i niezależnymi mediami walczy się, tworząc wciąż zaostrzane przepisy o "zagranicznych agentach", które niepokojąco przypominają stalinowskie dekrety o "wrogach ludu".Procesy, które sprawiły, że Federacja Rosyjska przekształciła się w patologiczny system, mają korzenie zarówno w czasach radzieckich, jak i carskich. Alice Lugen pokazuje, że powrót do starych metod represji doprowadził do powstania zupełnie nowego tworu - Rosji, którą trudno nawet porównać do znanych nam totalitaryzmów.
Zamach majowy 1926 roku zastał prezydenta Wojciechowskiego w Spale, dokąd wyjechał odpocząć. Wracał stamtąd do Warszawy pospiesznie, zostawiwszy rodzinę, by spotkać się z Józefem Piłsudskim na Moście Poniatowskiego punkt o siedemnastej. Rozmowę skończyli trzy minuty później. "Dla mnie droga legalna zamknięta" - miał powiedzieć mu Piłsudski. Po słynnej wymianie zdań nie było już odwrotu.
Profesor Andrzej Chwalba w ostatniej części trylogii o II RP wnikliwie opisuje duszną atmosferę miesięcy poprzedzających akcję Piłsudskiego oraz sam przebieg najkrwawszego zamachu stanu w Europie od zakończenia I wojny światowej. Tworzy przy tym oryginalną opowieść o budowniczych międzywojennej Polski i ich relacjach z marszałkiem. Pokazuje też, że w polityce najważniejsze bywają dawne urazy i niepowodzenia, osobiste ambicje i kiełkujące nadzieje. Przede wszystkim jednak odpowiada na pytanie, czy do zamachu majowego naprawdę musiało dojść.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
