Ten dział kierowany jest do pasjonatów podróżnictwa, którzy poszukują nowych, nieznanych miejsc. Dla tych co uwielbiają podróże i związane z nimi doznania i przygody polecamy szeroki wybór reportaży podróżniczych, literaturę podróżniczą, pamiętniki, opowiadania, albumy, mapy, magazyny podróżnicze. Główne atrakcje i szalki turystyczne, egzotyczne miejsca, opisy najpiękniejszych miejsc w Polce i na świecie, piękne fotografie przedstawiające potężne budowle, miejsca pamięci, kunsztowne dzieła sztuki i piękno natury. Przewodnik po polskich i światowej klasy muzeach i prezentowane w nich dzieła sztuki.
Przez całe stulecia biblijna opowieść o potopie była traktowana jak legenda. Czy na naszej planecie wydarzyła się globalna powódź, która zniszczyła lądowe życie na ziemi ? Wielkie muszle znajdowane na wierzchołkach kilkutysięczników zdawały się potwierdzać tę tezę.Relacje z potopu przekazywane były z pokolenia na pokolenie w Ameryce Południowej wśród Majów i Azteków, możemy znaleźć je na glinianych tabliczkach sumeryjskich, w mitach greckich, w opowieściach Aborygenów i hieroglifach Chińczyków.Ale samej arki ciągle nie potrafiono namierzyć.Aż nagle na początku XXI wieku grupa śmiałków z Hongkongu zainteresowała się anomalią magnetyczną skrytą pod lodowcem góry Ararat na wysokości ponad 4000 m n.pm. Inicjatorzy wyprawy nie byli nawet chrześcijanami, znającymi Biblię, a właścicielami parku rozrywki, którzy w potencjalnym znalezisku wietrzyli możliwość wykorzystania sensacji i sporego zarobku.Kolejne wyprawy z Hongkongu z pomocą tureckich przewodników trafiały w niedostępne dotąd rejony świętej góry Ararat. I oto okazało się, że pod wielką zmarzliną, ukrywa się gigantyczna konstrukcja wykonana z drewna. Badacze dostali się do jej wnętrza, które przypominało monstrualnych rozmiarów łódź z wieloma poziomami i pomieszczeniami. Wydobyto z niej ponad sto artefaktów; naczyń glinianych i wystruganych z drewna, które po przebadaniu znalazły swoje miejsce w muzeum zbudowanym u podnóża góry, po tureckiej stronie.Dlaczego media milczą o tym odkryciu? Na jakie lata datowane są znalezione przedmioty?Dlaczego rząd turecki poważnie potraktował znalezisko i zaoferował współorganizowanie kolejnych wypraw, których wyruszenie zastopowała pandemia?O tym wszystkim opowiada książka ks. Romana Piwowarczyka, przyjaciela odkrywców z Hongkongu - człowieka, który wspinał się na Ararat i dotykał przedmiotów znalezionych w zakamarkach tajemniczej konstrukcji.
Przewodnik po Górach Izerskich.Przewodnik zawiera opis najważniejszych miejsc pasma górskiego.Wewnątrz mapa tras single track, plany miejscowości oraz mapa Gór Izerskich w formie atlasu.
Opisując meandry skomplikowanej historii miasta, Warszawa wielu kultur staje się pionierskim przewodnikiem po stolicy jeszcze nieodkrytej. Warszawa przestaje bowiem być centrum państwa jednej etniczności, jednego wyznania i jednego zestawu przekonań – Pilichowie pokazują, że miasto, jakie znamy, przez wieki kształtowała różnorodność i bogactwo spotykających się kultur: synagogi sąsiadujące z kościołami, skwer upamiętniający „dobrego Maharadżę” z cmentarzem „olędrów”, prawosławne ikony funkcjonujące obok figur hinduskich bogów i królewskich salonów urządzonych w stylu orientalnym. Czytelna struktura książki pozwala spacerować po Warszawie śladem tych fascynujących spotkań i zgłębić nieoczywistą historię miasta, dla którego wielokulturowość zawsze była kluczowym elementem tożsamości.
Suwalszczyznę trzeba choć raz w życiu zobaczyć. Ta łagodnie pofałdowana kraina, pełna jezior, rzek i lasów jest wspaniałym miejscem na doładowanie akumulatorów w czasie urlopu. To wymarzone tereny na wędrówki piesze, rowerowe czy konne, a także spływy kajakowe. Świetnie spędza się tu również rodzinne wakacje z dziećmi. Mapa tego urokliwego regionu obejmuje cały obszar Suwalszczyzny: od Olecka na zachodzie do granicy państwowej na wschodzie. Wśród wielu aktualnych danych znajdziemy szlaki kajakowe Rospudy i Czarnej Hańczy, trasy piesze, rowerowe, zabytki i inne atrakcje oraz infrastrukturę turystyczną.
Prezentowana książka niewątpliwie wypełnia lukę istniejącą na rynku wydawniczym. Autorzy jasno i prosto, ale kompleksowo omawiają najważniejsze i te mniej znane religie świata. Czytelnik ma szansę poznać zagadnienia związane z podróżowaniem do miejsc uznanych za ważne z punktu widzenia religii, które są przedmiotem publikacji. Atutem książki jest obfita dokumentacja fotograficzna.Książka stanowi cenną pozycję dla osób zajmujących się naukowo religioznawstwem oraz turystyką religijną, studentów i doktorantów kulturoznawstwa, turystyki i rekreacji oraz innych kierunków studiów, a także każdego czytelnika pragnącego poszerzyć wiedzę o społeczeństwie, kulturze i religiach.
Kieszonkowy przewodnik, opisujący główne zabytki Warszawy, niektóre ulice i dzielnice oraz ich historię, podzielony jest na siedem rozdziałów: Stare Miasto, Zamek Królewski, Trakt Królewski, Śródmieście, Praga, Wokół Śródmieścia oraz Wilanów i Ursynów. Bogato ilustrowany, zawiera 135 kolorowych zdjęć oraz schematy i plany. Idealny dla turystów, którzy chcą zdobyć wiedzę na temat najważniejszych zabytków, symboli oraz atrakcji z obszaru całej Warszawy. Do przewodnika dołączona jest dwustronna mapa, zawierająca plan centrum w skali 1:10 000 oraz mapę Warszawy w skali 1:24 000.
Dolce vita!
Nie jest to klasyczny przewodnik. Raczej nieśpieszny spacer po Florencji, w czasie którego odwiedzamy przede wszystkim miejsca mniej popularne wśród turystów. Autorka dzieli się zbieranymi przez lata opowieściami, legendami i ciekawostkami (w tym dotyczącymi lokalnej kuchni). Gdzie jest najpiękniejsza panorama? Jak przygotować ribollitę? Na którym moście ukryto skarb? Kto (dosłownie) stracił głowę? Jakie zwierzę żyło w ogrodzie Boboli? Kim była najpiękniejsza kobieta renesansu?
Miasto, jakiego nie znacie!
Początkowo byłam wobec Florencji niechętna.
Z toskańską stolicą jest trochę jak ze zjawiskowo piękną kobietą. Człowiek w duchu ją podziwia, ale jednocześnie myśli sobie, jak bardzo musi być zarozumiała, nieprzystępna, jak bardzo patrzy na wszystkich z góry.
Pokochałam to miasto w pewien paskudny, marcowy dzień. Wydało mi się wtedy naturalne. To właśnie tamtego dnia po raz pierwszy usłyszałam opowieści o mentalności florentyńczyków, o roventino, o stuku końskich kopyt o bruk, o chłoptasiach rzucających niewybredne żarty.
Nagle ta pyszna i dumna Florencja wydała mi się kimś bardzo bliskim.
Katarzyna Nowacka – blogerka, fotografka, miłośniczka Włoch, slow life i trekkingu. Od 2007 roku związana z Toskanią. W 2013 roku zdecydowała się zostawić Warszawę i zamieszkać w maleńkim miasteczku w prowincji Florencja. O swoim włoskim życiu opowiada na blogu Dom z Kamienia. W wolnym czasie wędruje po Florencji i Apeninach w poszukiwaniu miejsc oraz historii nieznanych.
Uznawane czasem za przemysłowe i nieciekawe, Katowice kryją wiele tajemnic i pomników przeszłości. W pierwszym spacerowniku po tym mieście zaprowadzimy Was do serca miasta, czyli do Śródmieścia, gdzie stoi słynny katowicki ""spodek"", znajduje się Rynek oraz XIX i XX-wieczne kamienice kontrastujące z nowymi wieżowcami. Pomiędzy tymi budynkami można odnaleźć pozostałości wielokulturowości Katowic.
Kolejne wydanie ilustrowanego przewodnika po Wambierzycach. W publikacji opisany została miejscowość oraz cały zespół pielgrzymkowy, wraz ze szczegółowym opisem bazyliki i kalwarii. Dodatkowo w przewodniku opisano najważniejsze zabytki w okolicy.
ALPY ZACHODNIE – PRZEWODNIK WSPINACZKOWY
Przedstawiony w przewodniku wybór skalnych i lodowych dróg zaczyna się na południu od szczytu Monviso, obejmuje najważniejsze wierzchołki w Alpach Delfinatu i Alpach Graickich oraz bardzo dokładnie prezentuje masyw Mont Blanc. Wybór tras jest szeroki, od klasyków, jak trawers Mont Blanc czy Meije, przez mało znane drogi masywu Vanoise po nowoczesne drogi sportowe na Igłach Chamonix czy Aiguilles Dorées. Znajdziemy tu również opisy nietypowych wariantów dróg, które dostarczą wrażeń, a są mało znane szerszej publiczności.
Aktualne i precyzyjne opisy tras udzielają niezbędnych informacji, przydatnych przy planowaniu i skutecznym przeprowadzeniu wspinaczki. Idealnym uzupełnieniem są schematy dróg, zdjęcia z naniesionym ich przebiegiem i szczegółowe mapy. Zwłaszcza niesamowite, wielkoformatowe fotografie motywują do spakowania plecaka i wspinaczki wysoko ponad dolinami.
BIO autorów
Hartmut Eberlein wspina się już od 45 lat we francuskich i włoskich Alpach, zwłaszcza w rejonie Mont Blanc. W tym czasie przeszedł wiele poważnych dróg i stał na niemal wszystkich istotnych wierzchołkach między Morzem Śródziemnym a Jeziorem Genewskim. Od lat 80. XX wieku pisze również przewodniki o tym regionie. Z powodu ograniczonej wiekiem aktywności wspinaczkowej szerzej zainteresował się historią alpinizmu.
Ralf Gantzhorn, urodzony w 1964 roku, dyplomowany geolog. Wspinał się od 1983 roku, a fotografował od 1985 roku. Jako mieszkaniec północnych Niemiec nieustannie rozdarty między zbyt odległymi górami a świeżym nadmorskim powietrzem. Kompromisem były podróże do Skandynawii, Szkocji i Patagonii. W tej ostatniej spędził 2 lata. Zginął w czerwcu 2020 roku w Alpach Szwajcarskich.
CZTEROTYSIĘCZNIKI – NA DACHU ALP U źródła każdego pragnienia zdobycia góry leży określona wrażliwość estetyczna. Reagujemy na siłę, z jaką te majestatyczne budowle natury przyciągają nas do – potencjalnie niegościnnego, ale i nietkniętego ręką ludzką – środowiska, tworząc harmonię sportu i ruchu. Każdy wspinacz ma swoje ulubione góry. Niektórzy te swoje „naj” wybierają w sposób prosty – ze względu na kształt, kolor czy budowę geologiczną. Gusta innych zadowoli dopiero ciekawa lokalizacja szczytu czy historia eksploracji jego ścian. Nawet bezwzględna wysokość góry może być istotnym czynnikiem w wyborze wspinaczkowego celu: wszak to nie tylko prosta informacja geograficzna, ale też wiele mówi o jej wielkości w porównaniu do sąsiednich szczytów, o jej charakterystyce, a co za tym idzie także o tym, ile wysiłku będzie trzeba włożyć w zdobycie wierzchołka. Gdy pod uwagę bierze się cały masyw lub pasmo górskie, najwyższy szczyt będzie prawdopodobnie miał te walory, które w mgnieniu oka przyciągają uwagę wspinaczy: największa ściana, najwyższa grań, najdłuższy lodowiec. Pełna skrajności natura środowiska wysokogórskiego – urocza w słoneczny dzień i straszliwa w czasie burzy – powoduje swoisty rodzaj fascynacji, któremu gdy raz się ulegnie, trudno od niego uciec. Takie środowisko wysokogórskie w Alpach zazwyczaj można znaleźć powyżej 3 tysięcy metrów. Istnieje pewna ilość szczytów, które sięgają 4000 metrów, spośród tylko garstka przebija się przez barierę 4500 metrów, a jedynie Mont Blanc zbliża się do 5000 metrów. Pomimo iż ich wysokość to zaledwie połowa tej, na jaką wznoszą się wierzchołki w Himalajach, tutejsze czterotysięczniki nazywane są „Alpejskimi Gigantami”. Są pełne majestatu i sławy, jaką zapewnia im bogata historia ich zdobywania.
Gdzie kryją się kujawskie piramidy?Kto nosił pseudonim Baltazar z Kujaw?Co łączy Nawojkę i Polę Negri?Gdzie znajduje się włocławska Ameryka?Włocławek, czyli nowe spojrzenie na miasto fajansowe i jego najbliższą okolicę.Podczas podróży z Pascalem zobaczysz, czym jest historia ze szkliwem dzisiejszości.Włocławek w ciągu wieków zmienił charakter, z miasta biskupiego na robotnicze, jest jednak w jego obliczu element stały Wisła i wszystko, co z nią związane. Te konotacje płynące z czasem i nurtem zamknąć można w fajansowej filiżance kulturowym symbolu miasta. I dosmakować pomidorowym koncentratem.To miasto dla osób, które potrafią dostrzec genius loci i odkrywać piękno także w tym, co pokornie zwyczajne, smakować esencję zawartą w kontrastach oraz w nowym duchu starych miejsc, jak we Wzorcowni. Nazwa ta jest wieloznaczna jak Włocławek nawiązuje do przeszłości, ale oznacza też wyznaczanie trendów: historia ze szkliwem dzisiejszości.Katarzyna Kluczwajd historyczka sztuki, muzealniczka, regionalistka, związana z WBP Książnicą Kopernikańską w Toruniu. Badaczka dawnej kultury i sztuki Torunia i regionu, animatorka życia naukowego i popularyzatorka wiedzy, entuzjastka uwrażliwiania na wartości dziedzictwa (także w wymiarze społecznym, członkini Toruńskiego Oddziału Stowarzyszenia Historyków Sztuki). Autorka licznych publikacji, bloga Toruniarnia, redaktorka naukowa tomów posesyjnych.
Gdzie znajduje się jedna z najwęższych ulic w Polsce?Czemu Kujawiacy chodzą z kozą?Co łączy Mysią Wieżę z morzem Polaków?Jakie miasto zwane jest Kujawską Jerozolimą?Inowrocław, czyli nowe spojrzenie na kujawski kurort i jego najbliższą okolicę.Podczas podróży z Pascalem poczujesz, jak historia o solnych korzeniach działa na zmysły.Inowrocław, górniczy i uzdrowiskowy, rolniczy i przemysłowy, historycznie jest słony ma historię o solnych korzeniach. A w jej tle znaleźć można kryształowy pył z Huty Szkła Irena, szelest maszyn poligraficznych, także echo huku katastrofalnych zapadlisk pokopalnianych.To bogactwo ziemi określiło charakter Inowrocławia, który warto poznawać wszystkimi zmysłami. Park Solankowy z pomnikami przyrody i pomnikami ważnych person, Królówka i historyczne centrum pozwalają smakować klimat i doświadczać genius loci miasta na soli, które dziś jest tętniącym życiem ośrodkiem o różnobarwnych obliczach.Katarzyna Kluczwajd historyczka sztuki, muzealniczka, regionalistka, związana z WBP Książnicą Kopernikańską w Toruniu. Badaczka dawnej kultury i sztuki Torunia i regionu, animatorka życia naukowego i popularyzatorka wiedzy, entuzjastka uwrażliwiania na wartości dziedzictwa (także w wymiarze społecznym, członkini Toruńskiego Oddziału Stowarzyszenia Historyków Sztuki). Autorka licznych publikacji, bloga Toruniarnia, redaktorka naukowa tomów posesyjnych.
Czym wyróżniają się grudziądzkie tramwaje?Od czego pochodzi nazwa butów pepegi?Skąd się wzięła piramida w Grudziądzu?Jakie miasto miało zostać polskim Oxfordem?Grudziądz, czyli nowe spojrzenie na miasto garnizonowe i jego najbliższą okolicę.Podczas podróży z Pascalem zobaczysz, że wystrzałowa historia ma różne oblicza.Grudziądz, z historią zmagazynowaną w spichlerzach nad Wisłą i umocnioną fortyfikacjami, zachwyca malowniczymi zaułkami, pachnie rzeką, tętni stukotem kopyt koni kawalerzystów, brzmi zgrzytem tramwajów, smakuje lokalnym majonezem i musztardą. Perspektywę dzisiejszości najlepiej ukazuje z wieży Klimek, odbudowanej na krzyżackiej Górze Zamkowej.Pełne ciekawych miejsc miasto ma swoje fenomeny, często wynikające z dziejowych zaszłości i następstw. Niespieszne odkrywanie jego genius loci prowadzi nieodmiennie do fascynacji Grudziądzem, charakterystycznym Pałacem Opatek i słynną Cytadelą, domem towarowym Korzeniewskich i dworcem kolejowym.Katarzyna Kluczwajd historyczka sztuki, muzealniczka, regionalistka, związana z WBP Książnicą Kopernikańską w Toruniu. Badaczka dawnej kultury i sztuki Torunia i regionu, animatorka życia naukowego i popularyzatorka wiedzy, entuzjastka uwrażliwiania na wartości dziedzictwa (także w wymiarze społecznym, członkini Toruńskiego Oddziału Stowarzyszenia Historyków Sztuki). Autorka licznych publikacji, bloga Toruniarnia, redaktorka naukowa tomów posesyjnych.
Czy bydgoska Łuczniczka ma potomków?Gdzie straszy Diabeł Wenecki?Skąd się wzięło Magiczne Krzesło na Wyspie Młyńskiej?Dlaczego miasto nazywano małym Berlinem?Bydgoszcz, czyli nowe spojrzenie na polską Wenecję i jej najbliższą okolicę.Podczas podróży z Pascalem odkryjesz, jak nie dać wpuścić się w kanał (Bydgoski!).Bydgoszcz związana jest z wodą Brdą, Kanałem Bydgoskim, Wisłą. Nawet jej salon, Wyspa Młyńska, to uosobienie wodnego żywiołu. Tafla wody odbija zabytkowe i nowe budowle oraz życie toczące się wartko w przestrzeni wspólnej. O genius loci miasta decydują miejsca i ludzie, których losy zlewają się we wspólnym tyglu dziejów.To miasto dla osób otwartych na różnorodność: architektoniczną obfitość historyzmu i secesji, muzyczną nutę Wiolinowa i kulturę, którą teraz... mielą Młyny Rothera, na wybuchową moc Exploseum, idealne założenie Sielanki i socrealistyczne osiedla. Korci, aby trasę przez dzieje miasta przejechać na rowerze bydgoskiej produkcji.Katarzyna Kluczwajd historyczka sztuki, muzealniczka, regionalistka, związana z WBP Książnicą Kopernikańską w Toruniu. Badaczka dawnej kultury i sztuki Torunia i regionu, animatorka życia naukowego i popularyzatorka wiedzy, entuzjastka uwrażliwiania na wartości dziedzictwa (także w wymiarze społecznym, członkini Toruńskiego Oddziału Stowarzyszenia Historyków Sztuki). Autorka licznych publikacji, bloga Toruniarnia, redaktorka naukowa tomów posesyjnych.
Przewodnik poprowadzi Cię do miejsc, których "się nie zwiedza" i "się nie opisuje". Zrujnowane pałace, zamki i dwory, budynki fabryczne, opuszczone kościoły, cmentarze ewangelickie, fortyfikacje, bunkry hitlerowskie, dziwne pomniki, zabytki techniki.
Jest to już kolejny tom serii "Zapomniane miejsca". Dotychczas wydaliśmy także:
1. Mazowsze
2. Łódzkie
3. Dolny Śląsk. Sudety Zachodnie
4. Dolny Śląsk. Sudety Wschodnie
5. Dolny Śląsk. Nizina Śląska, cz. 1
6. Dolny Śląsk. Nizina Śląska, cz. 2
9. Kujawsko-pomorskie
10. Świętokrzyskie
11. Małopolskie. Kraków i okolice
12. Małopolskie. Północ i zachód
13. Małopolskie. Południe i wschód
14. Lubuskie. Część południowa
15. Lubuskie. Część środkowa
17. Warmińsko-mazurskie. Część zachodnia
21. Pomorskie. Część północna
22. Pomorskie. Część południowa
Wola - dzielnica kontrastów, szklanych domów i rozpadających się kamienic. Podobno najniebezpieczniejsza w Warszawie. Dzięki bliskości centrum jest nie tylko łatwo dostępna, ale również pełna historii i ciekawostek. W tym tomie zajmujemy się Wolą wielkomiejską, ta najbliżej Śródmieścia, tą najbardziej doświadczoną przez los. A zatem, przejdziemy się przez tereny getta, wzdłuż jego zachodniej granicy, wyłuskując z powojennej zabudowy to, co dało radę przetrwać dwa powstania, odbudowę miasta i zakusy deweloperów. Zagłębiamy się również w Dziki Zachód, czyli Mirów - dziki zachód bez kowbojów i Indian, ale z resztkami starej zabudowy, niszczejącymi pośród bloków i biurowców. Opowiemy tu sobie również o wielu zdarzeniach i ludziach powstania warszawskiego, spróbujemy zrozumieć przedwojenną specyfikację tego miejsca. Zajrzymy także na Powązki - ale nie na cmentarz, tylko to, co jest poza jego murami: stare fabryki, muzułmański cmentarz z XIX wieku, osiedle budowniczych metra i wiele innych, mało uczęszczanych punktów na miejskim planie. Na koniec przespacerujemy się po warszawskim Manhattanie, czyli po Czystem, a przynajmniej po jego połowie. Tu, pośród nowoczesnych biurowców przycupnęły resztki socjalistycznych gigantów przemysłowych, tramwajarskie imperium, czy też idealistyczne osiedle Wawelbergów. Wola to dzielnica, która zmienia się w zastraszającym tempie i wkrótce może się okazać, że nie ma tu już czego szukać, dlatego chodźmy na wycieczkę.
90 opuszczonych miejsc województwa warmińsko-mazurskiego:część środkowaObejmuje powiaty: kętrzyński (mnóstwo zapomnianych miejsca!), giżycki i mrągowski.Przewodnik poprowadzi Cię do miejsc, których się nie zwiedza i się nie opisuje. Zrujnowane pałace, zamki i dwory, budynki fabryczne, opuszczone kościoły, cmentarze ewangelickie, fortyfikacje, bunkry hitlerowskie, dziwne pomniki, zabytki techniki.Ze wstępu:Ziemie, na których przez wieki ścierały się obce sobie ludy, a ci, co pozostawali na dłużej, doświadczali licznych najazdów, obfitują w wiele różnorodnych pozostałości i zagadkowych historii. Wiadomo, że zdobywcy zacierali ślady po poprzednikach, a im dłużej władali, tym skuteczniej mogli to robić. Pisali własną wersję historii i wystawiali wiele świadectw swojej obecności. Dzięki temu, gdy tereny przejmowali nowi najeźdźcy, były większe szanse, że gdzieś w zapomnieniu uchowa się więcej pamiątek po nich.Niszczenie pamiątek po poprzednikach odbywało się na dwa sposoby. Oddolnie, gdy ludzie mieli uraz do narodowości wcześniej mieszkającej na tych terenach lub zwyczajnie rozbierali coś, aby wybudować to, co akurat było im potrzebne. Drugie niszczenie wiązało się z ideologią narzucaną przez władzę, która ustawami i nakazami oficjalnie niszczyła pamiątki i przy okazji wpajała ludziom ideologię nienawiści.Z tych względów tereny Prus wschodnich, których częścią są Warmia i Mazury, posiadają tak wiele pozostałości materialnych i ciekawych historii owianych mgiełką tajemnicy. A jak wiadomo, to, co najbardziej przyciąga ludzi, to zagadki i skarby. Tak naprawdę każde miejsce ma swoją niezwykłą historię, tylko brak jest świadków i zapisów mogących uchylić rąbka ich tajemnic.
Opel załadowany po brzegi. W bagażniku czekają już torby z ubraniami na dwutygodniową podróż poślubną, aparaty fotograficzne i kawa w termosie z napisem „Thirsty”. Po kawalerskiej wyprawie przez „Polskę przydrożną” Piotr Marecki rusza w podróż z żoną Olą, by wspólnie świętować zawarcie małżeństwa. Pierwszy przystanek – Beskid Niski. Ekowesele, progresywne disco polo, całonocne maratony na atari i wiersze czytane dla przyrody. Kolejny – Huculszczyzna, drewniana chata w górach i ukraińskie bezdroża. Marecki z żoną rejestrują mijany krajobraz i zwracają uwagę na lokalną architekturę. Tarnopol, Strusów, Monasterzyska, Tyśmienica, Kołomyja, Szepit, Czerniowce, Zaleszczyki, Stryj. Podróż jest długa, drogi dziurawe. Ale ważne, że jadą razem. Piją huculski samogon, zagryzają go bryndzą i śpiewają pieśni o zbójniku Doboszu. Obserwują, jak wschodnia prowincja opiera się zachodniemu turbokapitalizmowi. A Hucuł Misza na to: „Wszystko jasne. Romantika”.
Przewodnik Poznań. Ucieczki z miasta to zbiór kilkudziesięciu propozycji wycieczek po Wielkopolsce - na pół dnia, na cały dzień i na weekend. Skorzystaj z pomysłów na wypady za miasto w ciekawe, często niebanalne i rzadko odwiedzane miejsca, do których można dotrzeć w zaledwie kilkadziesiąt minut.
Ile masz czasu?
W przewodniku znajdziesz podpowiedzi wycieczek kilkugodzinnych, jednodniowych i weekendowych. Wybierz taką, która akurat Ci odpowiada!
Co chcesz robić?
Możesz wybierać spośród wielu różnorodnych pomysłów na spędzenie czasu za miastem. Są tu propozycje zarówno dla miłośników zabytków i muzeów, jak i dla spragnionych odpoczynku na łonie natury, dla rodzin z dziećmi i dla amatorów pieszych wędrówek, jazdy na rowerze czy pływania kajakiem.
Ruszaj!
Niczego więcej nie potrzebujesz, by ruszyć w drogę. W przewodniku odnajdziesz opisy tras wycieczek i zakątków, które warto zobaczyć, a także informacje o dojazdach i powrotach, godzinach otwarcia obiektów, miejscach noclegowych i lokalach gastronomicznych.
O autorze
Krzysztof Dopierała – z wykształcenia logistyk, który porzucił fach, by bezskutecznie walczyć z głosami w głowie, które namawiają do kolejnych podróży – głównie w kierunku Azji. Cofnięty czas wykorzystałby na edukację turystyczno-dziennikarską. Intensywnie szuka metod zespolenia pasji z życiem zawodowym, w czym współpraca z Bezdrożami ma istotny udział. Pracując dla wydawnictwa przez wiele miesięcy przemierzał Europę Południowo-Wschodnią i Azję. Jego teksty wzbogaciły m.in. przewodniki po Turcji, Bałkanach i Szlaku Transsyberyjskim. Swoje wojaże po świecie opisuje na blogu podróżniczym www.1000krokow.eu
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
