Jak zadbać o prawidłowy rozwój emocjonalny dziecka? Oczywiście nie ma idealnych ojców ani idealnych matek – wszyscy popełniamy błędy. Większość rodziców robi wszystko, by okazać swoim dzieciom miłość, troskę i zrozumienie. Jeśli chcesz: poznać podstawowe potrzeby emocjonalne swojego dziecka; nauczyć się, jak zaspokajać te potrzeby w zrównoważony sposób; zbudować bliską więź z dzieckiem; konstruktywnie radzić sobie z codziennymi trudnościami ten dział jest własnie dla Ciebie. Mnóstwo praktycznych poradników i porad dla rodziców i specjalistów. Znani psycholodzy przekonują, że kluczowe dla prawidłowego, zdrowego rozwoju dziecka jest zaspokojenie podstawowych potrzeb emocjonalnych, do których należą: bezpieczne przywiązanie i akceptacja, zdrowa autonomia i kompetencja oraz wartości duchowe. Prezentujemy rozważania teoretyczne i praktyczne nad współczesnymi problemami rozwoju twórczego dziecka.
Urodziny, ogrodowe party, kinderbale i podwieczorki...
Miłych okazji nie zabraknie... I teraz nie zabraknie też pomysłu na wesołą zabawę !
Wystarczy tylko otworzyć ten zbiorek i wybrać jedna ze 101 propozycji !
Zabawy:
w domu i na świeżym powietrzu
z rekwizytami
w grupach i w parach
Jak pomóc rodzinie
„Organizacja pomocy rodzinom dzieci autystycznych, prezentowana przez Autorów, imponuje swoim zasięgiem, różnorodnością form wsparcia, elastycznością w rozwiązywaniu problemów dzieci autystycznych i ich rodzin oraz ogromnym zaangażowaniem wielu środowisk.
Mam nadzieję, że cenny materiał zawarty w tej monografii zostanie wykorzystany przez środowiska polskie i pomoże w budowaniu godnego życia dzieci autystycznych i ich rodzin”.
Prof. Hanna Jaklewicz, autorka książki "Autyzm wczesnodziecięcy"
Aktualny stan wiedzy na temat autyzmu jest wciąż niezadowalający. Widoczny jest jednak stały przyrost wiedzy w tej dziedzinie. Celem książki jest całościowa prezentacja i usystematyzowanie aktualnych informacji dotyczących uwarunkowań rozwoju małego dziecka z autyzmem, możliwości wczesnego wykrywania tego zaburzenia oraz efektów wcześnie prowadzonej terapii. Większość przytoczonych w niej danych odnosi się do dzieci w wieku od 0 do 3 lat oraz dzieci w wieku przedszkolnym. Autorka podjęła kilka kontrowersyjnych problemów, jak np. przystawalność obowiązujących aktualnie kryteriów diagnostycznych autyzmu do sposobu manifestowania się symptomów u najmłodszych dzieci. Publikacja ta skierowana jest do osób zainteresowanych problematyką zaburzeń rozwoju, przygotowujących się do pracy z małymi dziećmi z autyzmem.
Jak radzić, by pomóc?
Jak zaangażować się w pomoc?
Jak osiągnąć oczekiwany skutek?
,,JAK POMAGAĆ DOBRĄ RADĄ" to przewodnik dla:
- zajmujących się poradnictwem we wszelkiego rodzaju grupach, stowarzyszeniach, organizacjach i instytucjach
- przygotowujących się do pracy z ludźmi lub zespołami osób potrzebujących pomocy
a szczególnie dla:
- doradców w różnego rodzaju ośrodkach
- wychowawców
- nauczycieli
- rodziców
- lekarzy
- prawników
- terapeutów
- duszpasterzy
- kierowników duchowych
Autorzy: Eugene KENNEDYy, profesor psychologii w Loyola University of Chicago i Sara C. CHARLES, profesor psychiatrii klinicznej w University of Illinois Medical School, oparli poradnik na solidnych standardach z dziedziny psychologii i psychiatrii używając jednak jasnego i prostego języka pomimo podejmowania bardzo złożonych problemów, między innymi:
- depresji i stresu
- lęków i strachu
- zaburzeń osobowości
- uzależnień od alkoholu, narkotyków
- problemów małżeńskich, rodzinnych, seksualnych
- samobójstwa, śmierci, cierpienia...
E. KENNEDY i S. C. CHARLES przekonują wszystkich wrażliwych na cierpienie drugiego człowieka, że ich, nawet "nieprofesjonalne" doradztwo może stać się niezwykle pożyteczne, cenne i skuteczne.
Stan prawny na: 1.08.2010 r.
Monografia zawiera analizę społecznie kontrowersyjnego zagadnienia, jakim jest karcenie dzieci. Omówiono je w odniesieniu do płaszczyzny historycznej oraz komparatystycznej, jak też poprzez zaprezentowanie poglądów doktryny i dorobku judykatury. Publikacja uwzględnia aktualny stan prawny wyznaczony przez wprowadzenie w Polsce w 2010 r. prawnego zakazu stosowania kar cielesnych wobec dzieci.
Jest to książka nie tylko dla prawników, ale także dla tych wszystkich, których z różnych względów interesuje perspektywa prawna karcenia dzieci, a więc przede wszystkim rodziców, opiekunów oraz osób profesjonalnie zaangażowanych w działania na ich rzecz.
Książka jest efektem badań i refleksji pedagogów z Katedry animacji kultury i pracy socjalno-wychowawczej Wydziału Pedagogicznego Uniwersytetu Warszawskiego. Zbiór studiów poświęcony jest refleksji nad społecznymi konsekwencjami życia w warunkach ciągłej zmiany. Autorzy próbują odpowiedzieć na pytanie, czy przewrót polityczno-społeczny w Polsce i otwarcie na dynamikę globalizacji spowodowały istotne zmiany w postawach młodych ludzi i czy istnieje potrzeba zredefiniowania zadań wychowania. Zmienność i chwilowość przestają szokować, stają się codziennością. Trauma zmiany jednak w określony sposób działa, młodzi żyją teraźniejszością, są zanurzeni w swojej własnej codzienności, wyizolowani z szerszych kontekstów nie szukają sposobów kreowania rzeczywistości, bardziej ceniąc wygodę odbiorcy niż wysiłek twórcy kultury. Uczestnictwo w kulturze analizowane jest zarówno w wymiarze partycypacji, jak i wykluczenia społecznego. W książce podjęta jest także próba rzeczowej diagnozy i oceny zmian spowodowanych dominacją mediów elektronicznych w kulturze globalnej, komunikacji, a przede wszystkim ich socjalizacyjnej, w tym edukacyjnej funkcji.
Rozwój dziecka w przedszkolu to książka, która przybliża rolę, jaką w rozwoju dziecka odgrywa wybrany system edukacyjny. Autorka porównuje trzy różniące się ideologią i prezentujące odmienne modele wychowania systemy: montessoriański, waldorfski i standardowy.
Z uwagi na brak badań porównawczych istotnym celem pracy stało się urealnienie często skrajnie pozytywnych lub negatywnych opinii wobec alternatywnych podejść do rozwoju i edukacji dziecka. Wyniki badań mogą być przydatne dla zwolenników alternatywnych pedagogik i pomóc im w umacnianiu własnych pozycji.
"Autorka pokazuje procesy rozwojowe pobudzane przez oddziaływania edukacyjne przewidziane w poszczególnych systemach pracy z dzieckiem. Okazuje się, że kompetencje rozwijane w poszczególnych systemach edukacyjnych wpływają na występowanie zmian także w zakresie innych umiejętności [...]. Warto podkreślić, że praca Iwony Sikorskiej stanowi potwierdzenie ogólnej idei propagowanej przez psychologię ekologiczną, dotyczącej interakcji właściwości rozwijającej się jednostki z mikrośrodowiskiem, w jakim się znajduje".
Z recenzji prof. dr hab. Marii Kielar-Turskiej
Ronald D. Davis, podobnie jak inni dyslektycy, został obdarzony niezwykłymi zdolnościami twórczymi i wyobraźnią. Dorastał, nie mogąc zrozumieć, dlaczego jednak nie potrafi normalnie funkcjonować w szkole, a nauczyciele uważali go za „opóźnionego”. Przeżywając liczne porażki i niepowodzenia, został w końcu inżynierem, biznesmenem i rzeźbiarzem. Mając trzydzieści osiem lat, dokonał zaskakującego odkrycia, które pozwoliło mu po raz pierwszy przeczytać całą książkę w ciągu kilku godzin. Odkrycie to zainspirowało Davisa do stworzenia rewelacyjnych metod, które prosto i jasno przedstawił w niniejszej książce, tak że każdy – nauczyciel, rodzic, terapeuta czy dyslektyk – może je zastosować, z powodzeniem przezwyciężając trudności, jakie sprawia dysleksja.
„Co łączy Cher, Leonarda da Vinci, Whoopi Goldberg i Walta Disneya? Dysleksja. Można by pomyśleć, że jednak osiągnęli sukces, pomimo swojego defektu. Ronald D. Davis twierdzi, że osiągnęli sukces właśnie dzięki dysleksji. Metody Davisa przynoszą poprawę u 97 procent osób uczestniczących w zajęciach korygowania dysleksji”.
Kto jest bardziej inteligentny, Azjaci czy mieszkańcy Zachodu? Czy rzeczywiście Ludzie Księgi uzyskują lepsze rezultaty w nauce? Czy grupowe różnice w wynikach testów można uzasadniać czynnikami genetycznymi? Co mogą zrobić rodzice, by podnieść poziom inteligencji swoich dzieci? Co sprawia, że niektóre narodowości wyróżniają się w inżynierii, a inne w nauce? Czy szkoły mogą zlikwidować różnice w osiągnięciach edukacyjnych pomiędzy przedstawicielami różnych klas społecznych i ras?
Od pesymistycznych tez książki „The Bell Curve” po bardziej współczesne kontrowersje wokół poglądów genetyka Jamesa Watsona na temat rasy i inteligencji, konsekwentnie nie brano pod uwagę jednego czynnika – kultury. Podobnie jak kiedyś Stephen Jay Gould w książce „The Mismeasure of Man”, wybitny psycholog społeczny Richard E. Nisbett mierzy się z poglądem, iż o inteligencji przesądza biologia, twierdząc, że to głównie kultura odpowiada za kształtowanie naszego potencjału. Intelekt nie zależy jego zdaniem przede wszystkim od genów, lecz determinuje go zwłaszcza oddziaływanie społeczne.
Niezliczone dane wyjaśniające, dlaczego dzięki szkołom rozwijamy się intelektualnie, jak przynależność do danej klasy społecznej wpływa na iloraz inteligencji oraz jak czynniki kulturowe decydują o tym, że różne grupy mają odmienne predyspozycje, sprawiają, że książka „Inteligencja. Sposoby oddziaływania na IQ” z pewnością zajmie należne jej miejsce wśród literatury przedmiotu. Nisbett zdecydowanie podkreśla potrzebę gruntownej zmiany naszego podejścia do edukacji, twierdząc, że to czynniki podatne na zmiany i możliwe do kontrolowania, jak szkoły i otoczenie społeczne, a nie wrodzony kod genetyczny, odpowiadają za nasz rozwój intelektualny.
Jako pierwsza istotna publikacja tak jednoznacznie i zdecydowanie opowiadająca się za centralną rolą kultury w kształtowaniu możliwości poznawczych, książka ta z pewnością na nowo rozpali burzliwą debatę na temat roli i odpowiedzialnego udziału społeczeństwa w formowaniu ilorazu inteligencji, a w rezultacie przyniesie daleko idące konsekwencje dla systemu oświaty, gospodarki i całego społeczeństwa.
Fragmenty recenzji:
„Książka Nisbetta to niezwykle ważna analiza czynników determinujących iloraz inteligencji, zasługująca na to, by wywrzeć istotny wpływ na politykę edukacyjną. Rozmach i klarowność argumentacji sprawia, że jest lektura obowiązkowa nie tylko dla osób zajmujących się naukami społecznymi, ale także dla szerokiego grona czytelników”.
Daniel Osheron
„Ta książka to wspaniałe antidotum na dominujący pogląd, iż nasze geny uniemożliwiają nam zwiększenie inteligencji i poprawę wyników w nauce. Jej szczególnym atutem jest niezłomność w przekonywaniu, że przypadki faktycznego podwyższenia możliwości poznawczych przeważają nad matematycznymi dowodami, że jest to niemożliwe”.
James R. Flynn
Nadrzędnym celem serii, do której należy podręcznik, jest poszukiwanie odpowiedzi na następujące pytania: Czym jest wychowanie? Dzięki czemu jest tym, czym jest? Czy i jak jest możliwe dzisiaj? Ku jakiemu światu wychowywać? Kim jest i jaki jest potencjalny wychowanek? Kim jest/może/powinien być wychowawca? Tom Codzienność w szkole. Szkoła w codzienności podejmuje problematykę potencjału wychowawczego tkwiącego w codziennych warunkach życia. Autorzy poszczególnych rozpraw, esejów oraz raportów z badań – wśród nich antropolodzy, socjologowie i pedagodzy – skupiają się na odsłanianiu istoty i następstw relacji między wychowaniem a codziennymi sprawami zachodzącymi w różnych sferach jednostkowego i zbiorowego życia. W swoich tekstach omawiają zagadnienie wychowania w kontekście codzienności. Treść podręcznika jest zorganizowana wokół trzech obszarów: ści jako fenomenu i kategorii badawczej, analitycznych w badaniu codzienności oraz empirycznych badań nad specyfiką szkolnej codzienności. Część pierwsza podręcznika liczy 8 rozdziałów, druga – 6, a trzecia – 9 (w sumie 23 rozdziały).
Seria Wielkie problemy naszych dzieci prezentuje historyjki psychoedukacyjne, służące zwerbalizowaniu problemu, a tym samym sprzyjające zrozumieniu lęków, obaw, niepowodzeń oraz pokazujące, jak należy sobie z nimi poradzić.
Serię kierujemy nie tylko do dzieci, ale przede wszystkim do rodziców i nauczycieli. Pozwoli im ona wspierać dzieci i będzie pomocą pedagogiczną w nabywaniu umiejętności rozwiązywania różnych trudności oraz budowaniu relacji z innymi, a uczniów uwrażliwi na potrzeby innych.
Od pewnego czasu Blanka dziwnie się zachowuje. Złości się, unika rodzicielskich pieszczot. Pilnie strzeże tajemnicy, która ciąży jej jak kamień.
Bywa, że dzieci stają się ofiarami molestowania przez dorosłych. Książeczka pomoże rodzicom w rozmowie z synem czy córką o tym poważnym problemie.
To znakomita, napisana błyskotliwie i z humorem książka opowiadająca o szkole, nauczycielach, uczniach i ich rodzicach jako najważniejszych podmiotach procesu edukacji. Chętkowski, wbrew panującej w szkołach zasadzie „choćby cię smażono w smole, nie mów, co się działo w szkole”, realnie opisuje szkolną rzeczywistość. Jest przy tym ironiczny, krytyczny, ale i autokrytyczny oraz szczery. Z humorem opowiada o swoich codziennych perypetiach – o sukcesach, ale i o błędach. To książka zarówno dla nauczycieli uczących, jaki i dla osób przygotowujących się do zawodu lub zastanawiających się nad jego wyborem. Jak pisze autor: Doświadczenie – własne lub znajomość cudzego – naprawdę czyni nas w pracy silniejszymi. Uczy, jak być nauczycielem wprawnie rozwiązującym codzienne problemy. O wszystkim, co nam zagraża w szkole, warto wiedzieć zawczasu, aby później nie mówić jak moja koleżanka: „Gdybym wiedziała, co mnie czeka, strzeliłabym sobie w łeb”. Warto zatem z tego doświadczenia skorzystać.
Książka prezentuje adopcję, jako istotne zjawisko społeczne i kulturowe. Adopcja jest tu rozumiana jako forma zaspokajania podstawowych potrzeb osamotnionego dziecka i bezdzietnej, na ogół, pary małżeńskiej oraz etycznego choć niełatwego rozwiązania problemów rodziny biologicznej. Temat jest niezwykle aktualny. Odnosi się bowiem do bardzo delikatnego obszaru tworzenia lub rekonstrukcji życia rodzinnego. W adopcji fascynujące jest to, że obcy sobie - początkowo - ludzie, małżonkowie i dziecko tworzą rodzinę, nawiązują więź i budują wyjątkową wspólnotę, dochodząc do niespotykanej głębi uczuciowej, takiej którą nie zawsze udaje się stworzyć nawet w rodzinach o naturalnych więzach krwi. Adopcja nie jest zjawiskiem mocno reprezentowanym w liczbach, ale pomimo to budzi wielkie zainteresowanie społeczne. Przedstawiona praca składa się z czterech części podzielonych na trzynaście rozdziałów. W części pierwszej, dokonano wprowadzenia w problematykę adopcji poprzez prezentację literatury naukowej i popularnej oraz przedstawiono metodologiczne podstawy badań własnych. Część druga skupiła się na instytucjonalnych wymiarach adopcji, stanowiących jedną z najbardziej inspirujących form opieki nad dzieckiem osamotnionym i tworzenia rodziny, kształtującej się na obok form kompensacji sieroctwa społecznego. Podjęto tu próbę ukazania przysposobienia na tle wybranych czynników o charakterze historycznym oraz próby zakreślenia aktualnego stanu prawnego przysposobienia. W części trzeciej przedstawiono medialne wizerunki adopcji, tworzone w społeczeństwie polskim ostatnich kilkunastu lat. Część ostatnia pracy stanowi swoistą próbę konfrontacji obrazu medialnego: czasopiśmienniczych, telewizyjnych, filmowych, zamieszczonych w Internecie z doświadczaną przez niektóre osoby rzeczywistością. Została wykorzystana tu wiedza i doświadczenie pracowników ośrodków adopcyjno-opiekuńczych. Kolejne źródło stanowiła korespondencja złożona z listów czytelników Pani Domu, składających deklaracje adopcji dzieci ukazanych na łamach tygodnika. Również bardzo cenne dla konfrontacji wizerunków medialnych i dokumentacyjnych są wywiady przeprowadzone z rodzicami adopcyjnymi, znawcami adopcji z praktyki życiowej.
Seria Wielkie problemy naszych dzieci prezentuje historyjki psychoedukacyjne, służące zwerbalizowaniu problemu, a tym samym sprzyjające zrozumieniu lęków, obaw, niepowodzeń oraz pokazujące, jak należy sobie z nimi poradzić.
Serię kierujemy nie tylko do dzieci, ale przede wszystkim do rodziców i nauczycieli. Pozwoli im ona wspierać dzieci i będzie pomocą pedagogiczną w nabywaniu umiejętności rozwiązywania różnych trudności oraz budowaniu relacji z innymi, a uczniów uwrażliwi na potrzeby innych.
Pewnego dnia tatuś małej rybki nie wraca do domu. Mały Lin słyszy od mamy, że tatuś odszedł do innego świata i teraz pływa w oceanie nieba. Malec odkrywa, że choć taty nie ma przy nim, nadal będzie otaczać go opieką.
Rozmawiaj otwarcie z dzieckiem o życiu i śmierci. Najlepszym sposobem jest przedstawienie śmierci jako drugiej strony życia.
Praktyczny poradnik dla rodziców
Książka podpowiada, jak nawiązać bliższe więzi, wypracować szacunek, współpracę, zaufanie i troskę między członkami rodziny adopcyjnej. Jej wielką zaletą są też opisy różnych przypadków, z jakimi zetknęła się w swojej pracy terapeutycznej autorka. Pomagają one w zrozumieniu zachowania dzieci i uwrażliwiają rodziców na ewentualne dalsze zaburzenia w okresie młodzieńczym. Potrzebom emocjonalnym i poziomom rozwoju przypisane są strategie, jakie rodzice powinni stosować, aby wzmocnić poczucie szczęścia dziecka i jego zdrowie psychiczne. Rodzice otrzymują wiele szczegółowych informacji na temat rozwoju dzieci, zwłaszcza tych, które rozwijają się nieharmonijnie. Książka pokazuje, jak stworzyć takie środowisko, które z każdego członka rodziny wydobędzie to, co najlepsze.
Terapeutka więzi Deborah Gray przedstawia wiele teorii i wyników badań. Delikatnie zachęca, uwrażliwia, wspiera i uspokaja przerażonych rodziców adopcyjnych, jednocześnie dostarcza praktycznych narzędzi rodzinom oraz pracującym z nimi osobom. Wszystko objaśnia za pomocą anegdot i przykładów, by pokazać, jak sugerowane techniki mogą wywoływać pozytywną zmianę.
Adresatami publikacji są nauczyciele, pedagodzy szkolni i wychowawcy oraz studenci kierunków pedagogicznych i nauczycielskich, którzy znajdą tu rzetelną syntezę współczesnej wiedzy z zakresu psychologii klinicznej dziecka, psychologii jego rozwoju i wychowania oraz psychologii społecznej.
Książkę polecamy również - jako ważną lekturę - rodzicom, gdyż pomoże im ona zrozumieć zachowania dziecka, a także dokonać krytycznego oglądu własnego postępowania.
Celem niniejszej pracy jest przedstawienie najważniejszych cech Herbartowskiej pedagogiki, która jest w zasadzie filozofią nauczania wychowującego.
[...] Herbart nigdy nie przestał być filozofem i dlatego jego pedagogika pozostała otwarta na kwestie filozoficzne.
[...] z jednej strony pedagogika Herbarta może być interpretowana tylko jako część jego filozofii, a z drugiej – jego filozofowanie nabiera sensu wówczas, gdy śledzimy drogi jego pedagogicznego myślenia.
Niniejsza praca składa się z pięciu rozdziałów. W rozdziale pierwszym postaram się wprowadzić Czytelnika w bardzo złożony kontekst życia i twórczości Herbarta, odsyłając jednocześnie do mojej pierwszej książki, której znajomość wydaje mi się niezbędna do zrozumienia wielu istotnych kwestii.
Rozdział drugi poświęcony jest najważniejszym źródłom, z których Herbart czerpał wiedzę i które zainspirowały jego filozoficzno-pedagogiczne poglądy. Podstawy „pedagogiki naukowej” zostaną omówione w rozdziale trzecim. Rozdział czwarty obejmuje części składowe wychowania, które spaja Herbertowskie nauczanie wychowujące. Jego istota zostanie szczegółowo omówiona w rozdziale piątym.
Parafrazując wypowiedź Herbarta dotyczącą związku między jego poglądami filozoficznymi i pedagogicznymi, chciałbym na zakończenie tego krótkiego wstępu podkreślić, że niniejsza książka jest skierowana przede wszystkim do osób, które uprzednio zapoznają się z moją refleksją nad twórczością filozoficzną Herbarta wyrażoną w książce Johann Friedrich Herbart i jego miejsce w kontekście pokantowskiej myśli idealistycznej.
Z radością oddajemy do rąk Czytelników książkę, która w wielu szczegółowych kwestiach przybliża nas do granicy zrozumienia autyzmu. Przybliża do niej, ale jej nie przekracza. Prezentowane artykuły ukazują obecny stan wiedzy, prowadzone badania, jak i hipotezy potrzebujące weryfikacji w wielu wąskich zagadnieniach związanych ze spektrum autystycznym. Zagadnienia te mogą zainteresować nie tylko teoretyków, ale także diagnostów, terapeutów czy rodziców dzieci dotkniętych autyzmem. Świadomym zamierzeniem redaktorskim było pozostawienie Autorom swobody co do wyboru formularza czy struktury tekstów. Stąd niektóre z artykułów mają charakter przeglądowy, inne zaś oparte są na własnych badaniach.
Zdrowo żyć = pięknie żyć to zbiór scenariuszy teatralnych dotyczących szeroko rozumianej profilaktyki uzależnień. Zagadnienia te można realizować na różne sposoby. Przede wszystkim jednak chodzi o to, by nie moralizować i nie nudzić, ale posługując się pomysłowym scenariuszem i nawiązując do różnych codziennych sytuacji pokazać młodym ludziom, że ?lepiej zapobiegać niż leczyć?. Teatr, przedstawienie, scenki dramowe ? mogą zdziałać naprawdę wiele...
Zaprezentowane w niniejszej książce scenariusze dają wychowankowi nowe spojrzenie na wiele trudnych problemów i podpowiedź, jak praktycznie sobie z nimi radzić. Dla wychowawcy wiele tekstów może stanowić inspirację do prowadzenia własnych, autorskich zajęć. Opublikowane materiały wskazują na szkodliwe działanie nikotyny, alkoholu czy narkotyków, jak również przemocy i agresji, mediów czy anoreksji.
Główny cel, jaki przyświecał autorom scenariuszy, to promocja zdrowego stylu życia, wskazanie na konieczność wyuczenia najważniejszych umiejętności psychologicznych i społecznych: nawiązywania dobrych relacji z otoczeniem, rozwiązywania konfliktów, radzenia sobie ze stresem, przeciwstawiania się grupom nacisków, rozwijania empatii i podejmowania dojrzałych decyzji.
Jak chronić uczniów przed opisanymi problemami? Warto skorzystać z każdej możliwości, również z form teatralnych. Dzięki wspólnej pracy wychowawczo-profilaktycznej możemy pomóc młodym w wyrastaniu na osoby zrównoważone, asertywne i samodzielne.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
