W czerwcu 1940 r., w obliczu klęski Francji, gen. Sikorski udał się do Londynu, gdzie z Winstonem Churchillem uzgodnił ewakuację wojsk polskich do Wielkiej Brytanii. Choć tylko część akcji przebiegła planowo, pozwoliła uratować wielu żołnierzy. Książka opisuje dramatyczne losy Polaków, którzy różnymi drogami docierali na Wyspy lub do krajów pod ich panowaniem.
ORP „Ślązak“, niszczyciel eskortowy typu Hunt II, służył pod polską banderą w latach 1942–1946. Eskortował dziesiątki konwojów na Atlantyku i Morzu Śródziemnym, zwalczał niemieckie U-Booty i lotnictwo, brał udział w rajdzie na Dieppe, inwazji na Sycylię, walkach pod Salerno oraz lądowaniu w Normandii, wspierając aliantów ogniem artylerii. Okręt zasłynął także z ratowania licznych rozbitków i pilotów.
Znana i lubiana przewodniczka po Warszawie od siedmiu lat proponuje czytelnikom spragnionym książek o historii i tradycji naszego miasta swoje nietuzinkowe historie. Kolejny ich zbiór jest poświęcony pałacom, reprezentacyjnym rezydencjom licznych rodów królewskich, magnackich, a z czasem – w wyniku XIX-wiecznej rewolucji przemysłowej – także kupców i przemysłowców. Niewątpliwą zaletą opowieści pióra Ewy Sztompke jest ich styl gawędy, gdzie fakty przeplatają się z anegdotami, historie samych pałaców z barwnymi, a wręcz awanturniczymi losami ich właścicieli, mieszkańców i licznych gości odwiedzających je głównie z okazji… tak, balów i wystawnych fet mających wzbudzić podziw i zazdrość. Wielki świat naszych przodków w opowiadaniu i anegdocie.
Wystawa Grupy Pięciu to pierwsza w historii muzealnictwa ekspozycja poświęcona działalności istniejącego od sierpnia 1905 roku do lutego 1908 roku młodopolskiego ugrupowania, a zarazem pierwsza wspólna prezentacja prac jego członków od czasu ich inicjatyw na początku XX stulecia. Tę niemal całkowicie zapomnianą dzisiaj formację, nazywaną także Grupą Norwid, tworzyli: Leopold Gottlieb, Witold Wojtkiewicz, Wlastimil Hofman, Mieczysław Jakimowicz i Jan Rembowski. Byli to studenci i absolwenci krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych, których młodzieńcza twórczość była odpowiedzią na pojawiające się w sztuce europejskiej tendencje awangardowe. Zakres chronologiczny pokazywanych w dużej części po raz pierwszy dzieł obejmuje okres od około 1900 roku aż po lata pierwszej wojny światowej. Rozszerzenie ram czasowych służy pełniejszej prezentacji dokonań młodych adeptów sztuki i uchwyceniu procesów kształtujących ich postawy twórcze. Integralną część wystawy stanowią prace artystów, którzy czasowo związani byli z Grupą Pięciu, poprzez udział we wspólnie przygotowanych pokazach, a należeli do nich: Tymon Niesiołowski, Henryk Hochman i Bronisława Rychter-Janowska. Ekspozycję wzbogaciły ponadto dzieła Odilona Redona, Xawerego Dunikowskiego i Olgi Boznańskiej. Towarzyszący wystawie bogato ilustrowany katalog składa się z pięciu części. Na początku szeroko omówiono zagadnienia związane z artystyczną i wystawienniczą działalnością Grupy. Następną część stanowi esej rozwijający wątek drugiej nazwy ugrupowania (Grupa Norwid) i nakreślający przyczyny odwoływania się młodych artystów do Cypriana Kamila Norwida. Kolejny fragment zapoznaje nas z koncepcją wystawy i omawia poszczególne jej części i sekcje tematyczne. Po nim znajduje się katalog przedstawiający dwieście dzieł prezentowanych na wystawie. Ostatnią część publikacji stanowią zwięzłe biogramy artystów
Historia teatru i dramatu włoskiego jest pierwszą tego typu polską publikacją, skierowaną nie tylko do miłośników włoskiego teatru czy studentów italianistyki, ale także do szerokiego grona odbiorców. Zamiarem Autorów było określenie głównych linii rozwoju teatru włoskiego, na tle szerszego kontekstu społeczno-politycznego i kulturowego w powiązaniu z teatrem europejskim oraz omówienie twórczości najważniejszych artystów i ich dzieł, choć z oczywistych względów nie znalazły się w tym opracowaniu wszystkie nazwiska ludzi teatru, którzy zasłużyli się dla włoskiej sceny.
Książka powstała na podstawie cyklicznej audycji radiowej SŁOWO O SŁOWIE, prowadzonej przez profesora Bralczyka w wielu rozgłośniach regionalnych. To wybór 240 pytań i odpowiedzi, które zostały spisane i zredagowane tak, aby zachować styl właściwy językowi mówionemu profesora. Co znaczy? Skąd pochodzi? Jak wymawiać? Jak pisać? Jak odmieniać? Jak używać? Czy używać? - to części, na które podzielony jest poradnik i według których uporządkowano materiał. Całość uzupełnia indeks alfabetyczny omawianych w książce słów i problemów. Jesteśmy przekonani, że lektura odpowiedzi, jakich udziela autor, sprawi przyjemność nie tylko miłośnikom jego języka i stylu.
Przekład Emilia Zoła, Katarzyna Góral, Magda Heydel, Marta Kurek, Natalia Roguz, Tetiana Sidletska, Wiktoria Wrzesień U źródeł tej książki znajduje się głód rzeczywistości oraz fikcji. Pisanie i czytanie o życiu jest, zdaniem Jamesa Wooda, efektem nigdy nienasycalnego łaknienia, które chwilowo zaspokajamy, zakradłszy się do spiżarni literatury światowej. Sam krytyk głód rzeczywistości karmi właśnie fikcjami, zwłaszcza powieściami n aróżny sposób realistycznymi: Jane Austen, Charlesa Dickensa, Gustavea Flauberta, Henryego Jamesa, Thomasa Manna, Vladimira Nabokova, Lwa Tołstoja i Virginii Woolf.Barwne, pełne humoru i nie oczywistych interpretacyjnych kontekstów eseje stanowią studium zagadnień formy, etyki oraz estetyki dzieła. Wood zastanawia się, jak działają konwencje artystyczne oraz wyobrażone, stwarzane słowem światy jak działa literatura. James Wood (ur. 1965) - krytyk literacki, eseista, powieściopisarz, profesor na Uniwersytecie Harvardzkim. Od 2007 roku publikował szkice na temat literatury najnowszej w The New Yorker, w latach 19921995 prowadził dział krytycznoliteracki w dzienniku Guardian. Za swoje recenzje i omówienia został nagrodzony National Magazine Award (2009). Jego eseje krytyczne zebrano w tomach The Broken Estate. Essays on Literature and Belief(1999),The Irresponsible Self. On Laughter and the Novel (2004),The Fun Stuff: And Other Essays (2012),The Nearest Thing to Life (2015) oraz Serious Noticing. Selected Essays, 1997-2019 (2019).
Wincenty Cygan urodził się w Berechach k. Ustrzyk Dolnych w 1917 roku. Po ukończeniu szkoły podstawowej w Jaśle, gdzie jego rodzina osiadła ewakuując się w 1920 roku, uciekając przed zbliżającym się frontem wojny polsko-bolszewickiej, uczył się malarstwa pokojowego i artystycznego u Zdzisława Truskolaskiego. W 1937 roku wstąpił jako ochotnik do Marynarki Wojennej. Przeszkolenie rekruckie odbył na Oksywiu, na ORP Mazur i ORP Bałtyk.W czasie drugiej wojny światowej pływał na ORP Błyskawica i ORP Dragon. Od 1945 r. mieszkał w Szkocji. Pod koniec życia wrócił do Polski.Jego opowiadania ukazywały się na Zachodzie w prasie emigracyjnej, m. in. w paryskiej Kulturze.Granatowa załoga składa się z dwóch części: Z falą i pod falę obejmującą wspomnienia ze służby przed wojną w marynarce wojennej oraz z tytułowej Granatowej załogi w której autor zawarł swoje przeżycia wojenne.
Śledzimy historię poety sprzed debiutu książkowego w 1956 roku. Przyglądamy się temu, jak zaczynał się Miron Białoszewski. Z gazet i czasopism wydobywamy kolejne reportaże, pierwsze wiersze, opowiadania, teksty dla dzieci i młodzieży. Po raz pierwszy prezentujemy dzieła dopiero co odkryte: ogłaszamy maszynopis dramatu Kalejdoskop, omawiamy dwie wersje sztuki Deszcz.Piąty tom „MiroFora” pokazuje, że Białoszewski nie tylko radykalnie zmienił historię literatury polskiej (nikt przed nim nie pisał takich wierszy, prozy ani dramatów), ale też zmienia ją nadal wraz z nowo odkrywanymi, nieraz doprawdy intrygującymi, tekstami. Te nowe odkrycia sprawiają, że zmienia się też mironologia, która staje się – by tak rzec – nauką społeczną. Coraz większą uwagę badaczek i badaczy przyciągają bowiem ludzie z otoczenia Białoszewskiego oraz socjologiczne okoliczności, wśród których funkcjonował.Wczesne teksty Mirona Białoszewskiego, czyli te wydane przed jego oficjalnym debiutem książkowym w 1956 roku, długo funkcjonowały w świadomości historycznoliterackiej jak odległy pogłos nigdy niezgłębionej wiedzy. Podobno pracował jako dziennikarz. Jakaś poezja powstała chyba już w czasie wojny. Zdaje się, że pisał wiersze dla dzieci.Wbrew pozorom wpływ tych wczesnych tekstów, a także pierwszego środowiska artystycznego poety na jego późniejszą twórczość był istotny. Symbolistyczne wiersze niby z poprzedniej epoki, przekłady pieśni chińskich pionierów, reportaże z miejskich awarii i wiejskich pegeerów – te jakby niemironowe teksty rzucają nowe światło na późniejszą twórczość pisarza i podsuwają myśl, że w gruncie rzeczy wszystko się zaczęło już wtedy, na długo przed odwilżą.ze wstępu
W czwartym tomie Kresowych rezydencji przedstawiono 55 miejscowości z zespołami rezydencjalnymi z przedwojennego województwa wołyńskiego. Jedynie w 30 z nich zachowały się - w różnym stanie - główne obiekty: dwory, pałace lub zamki. Stanowią one niespełna 5 proc. ogólnej liczby siedzib ziemiańskich istniejących na tym obszarze przed II wojną światową. Wszystkie znajdują się obecnie w granicach Ukrainy.Wśród obiektów, które dotrwały do naszych czasów, na pierwszy plan wysuwają się dwie rezydencje magnackie: Radziwiłłów w Ołyce i Wiśniowieckich w Wiśniowcu. Na uwagę zasługują także zamki w głównych wołyńskich miastach: Łucku, Dubnie i Ostrogu, ruiny zamków w Krzemieńcu, Korcu i Klewaniu oraz pałac w Międzyrzeczu Koreckim.Na Wołyniu swoje siedziby miały najświetniejsze rody Rzeczypospolitej: Ostrogscy, Koreccy, Wiśniowieccy, Czartoryscy, Radziwiłłowie, Mniszchowie i Lubomirscy. Rody te wydały wiele wybitnych osobistości, które miały silne związki z tym regionem. Najbardziej jednak znaną postacią jest urodzony w skromnym dworku w Krzemieńcu i tamże wychowany genialny polski poeta Juliusz Słowacki.W następnym tomie cyklu zaprezentowane zostaną siedziby ziemiańskie we wschodniej części przedwojennego województwa lwowskiego.
To fabularna opowieść o ludzkiej rzeźni w Ponarach obok Wilna. * Od 1941 roku Litwa wraz ze swoim rządem, wojskiem i policją, podobnie jak Włochy czy Japonia, była oficjalnym sojusznikiem hitlerowskich Niemiec. * Miejsce obok Wilna, w którym Litwini wraz z Niemcami zabijali Polaków i Żydów, to Ponary. * W Ponarach w latach 1941 - 1944 zamordowano ponad 80 tysięcy obywateli II Rzeczypospolitej, mężczyzn, kobiet i dzieci. Była to próba eksterminacji całego narodu, przerwana przez porażkę Niemców na wschodzie i wkroczenie Rosjan. Jeśli o tych faktach dowiadujesz się po raz pierwszy, to może warto sięgnąć po tę książkę. Ale uprzedzam to opowiadania dla ludzi o mocnych nerwach. Makabryczne tak, że niejeden silny człowiek zadrży i zapłacze. Nagradzane w wielu konkursach literackich. Kto je przeczyta choćby raz, nigdy już nie zapomni tego, co stało się w Ponarach obok Wilna. A miejsce to nazwano ludzką rzeźnią nie bez powodu. Od Autora
Czy możemy się czegoś nauczyć od żyjących kilkanaście wieków temu egipskich pustelników?Tak! Autor, komentując teksty Ojców Pustyni pokazuje, jak radzić sobie ze zniechęceniem na modlitwie, powracającymi pokusami, negatywnymi emocjami... Okazuje się bowiem, że starożytni mnisi zmagali się z tymi samymi problemami duchowymi, co my i to w jeszcze większym stopniu. Udało im się jednak wypracować skuteczne sposoby na ich pokonanie. Skuteczne, bo oparte na praktyce życia, a nie na teoretycznych rozważaniach.
Po 17 września 1939 r. oddziały KOP, rozproszone wzdłuż granicy i słabo uzbrojone, podjęły walkę z nacierającą Armią Czerwoną. Strażnice stawiały opór atakom pancernym, często walcząc do wyczerpania amunicji. W wielu miejscach - zwłaszcza w rejonie Sarn - załogi punktów oporu trwały do całkowitego zniszczenia. Mimo przewagi przeciwnika KOP przez kilkanaście dni opóźniał marsz Armii Czerwonej, prowadząc uporządkowany opór aż do początku października.
W Tobruku od kwietnia 1941 roku broniły się oddziały brytyjskie i australijskie. Cała załoga twierdzy liczyła około 36 tysięcy ludzi. W drugiej połowie sierpnia 1942 roku, gdy zaczęto wycofywać oddziały australijskie, wzmocniono garnizon Tobruku piędzi innymi Samodzielną Brygadą Strzelców Karpackich. Polskich żołnierzy czekało niełatwe zadanie. Generał Rommel, nazwany "Lisem Pustyni" dysponował liczniejszą armią i gotów był zrobić wszystko, by zdławić opór i zdobyć Tobruk a obrońców zepchnąć do morza.
Autor w barwny sposób opisuje walkę oddziałów brytyjskich i włoskich na terenach Afryki Północnej w latach 1940-1943. Zacięte zmagania wśród piasków pustyni, ze zmiennym szczęściem, toczyli wówczas nie tylko żołnierze różnych rodzajów broni, ale także agenci wywiadów mocarstw zaangażowanych w konflikt. Dzięki zdolności autora do dobrej narracji książkę czyta się szybko i przyjemnie.
We wrześniu 1942 roku niemiecki okręt podwodny U-156 zatopił brytyjski statek "Laconia". Niemcy podjęli akcję ratowania rozbitków, jednak niebawem zostali zaatakowani przez amerykański samolot bombowy. Po tym zdarzeniu dowódca niemieckiej floty podwodnej, admirał Karl Dnitz, wydał rozkaz, znany pod nazwą Laconia-Befehl, nakazujący zaniechanie ratowania rozbitków z zatopionych jednostek. Rozkaz ten stał się po wojnie podstawą oskarżenia admirała przed Międzynarodowym Trybunałem Wojskowym w Norymberdze o zbrodnie wojenne.
Polska 1586 Eskadra Specjalnego Przeznaczenia przystosowana była do wykonywania najtrudniejszych zadań, nierzadko otoczonych największą tajemnicą. Załogi tej jednostki niosły pomoc ruchowi oporu, ludziom prowadzącym walkę podziemną na obszarze okupowanej Europy, jednak ich głównym zadaniem były loty do Polski. O poszczególnych misjach wiedziało jedynie wąskie grono osób bezpośrednio zainteresowanych daną akcją. Również i sama załoga w ostatniej chwili, niemal tuż przed startem, dowiadywała się o celu lotu. Tego typu ostrożność była konieczna, gdyż w grę wchodziło bezpieczeństwo ludzi znajdujących się w samolocie, oczekujących na placówce zrzutowej i dobro całego przedsięwzięcia.
[Rozprawa] jest prób[ą] opisania i częściowego przynajmniej zrozumienia egzotycznego „kraju”, w którym ten krótki, liczący w sumie nieco ponad 450 wersów cykl poetycki powstał i którego niewielką tylko cząstkę w sobie utrwalił. „Kraju” tego dzisiaj już właściwie nie ma, tymczasem, jak to chyba nietrudno zauważyć, bardzo wiele rzeczy robiono w nim niewątpliwie „inaczej”. Do tych właśnie „inaczej zrobionych rzeczy” należy również sama Sobótka. […] pisząc niniejszą książkę, występuję jako theôrós składający obszerną relację ze swojej pielgrzymki czy raczej całej długiej serii pielgrzymek powtarzanych od lat systematycznie i wciąż przynoszących nowe spostrzeżenia. Fragment Od autora
Trudno chociażby zaprzeczyć, iż kalwiński ikonoklazm rzeczywiście wymiótł ze świątyni wszelką figuralną sztukę i obrazowe zdobnictwo – podobnie przecież (czy też przede wszystkim), jak starał się usunąć z serc oraz umysłów wszystko, co zbędne, a tym bardziej szkodliwe, dla zbawienia ludzkiej duszy. Zostawił jeno Człowieka – w jego kruchej nagości, zbłąkaniu, skażeniu i smutnym wewnętrznym rozbiciu – oraz skierowane do niego Słowo Boga. Ma ono w całej swej mocy i bogactwie wybrzmiewać w bezobrazowej pustce świątyni (duszy), w której pozostał tylko nagi Krzyż – symbol Wszystkiego – oraz Pismo – Słowo, w którym Wszystko tajemnie jest zawarte. […] Pan Zastępów, nie jest kulturalnym koneserem sztuki, łagodnym bywalcem muzeów Jemu samemu poświęconych. Jest natomiast Bogiem pustyni, potarganych namiotów, palącego słońca, pyłu w spierzchniętych ustach i przepaści roziskrzonego gwiazdami nieba; […] Kalwiński radykalny, najściślej monoteistyczny ikonoklazm – jako pewna koncepcja – znosi tedy w końcu nawet sam siebie, ponieważ nie jest on żadną teorią, ale pewną całościową postawą ducha, czyniącego w sobie – poprzez wiarę – pustą przestrzeń dla wkroczenia weń Słowa, które objawia Niewidzialnego, „Nieznanego Boga” (Dz 17,23). […] To, co w kalwinizmie może szczególnie trudne do przyjęcia i zaakceptowania dla współczesnego człowieka – a co jest absolutnie konieczne, by w ogóle go zrozumieć – to radykalna i konsekwentna zmiana perspektywy z antropocentrycznej na teocentryczną. Fragment Wstępu
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
