Praca jest zmienioną wersją rozprawy doktorskiej Anny Granat pod tym samym tytułem. Autorka podjęła ciekawy i ważny poznawczo – z punktu widzenia ontogenezy komunikacji werbalnej – problem opisu interakcji językowych z udziałem dzieci w wieku, który określiła jako przedprzedszkolny (od urodzenia do końca 3 roku życia). W pracy zostały omówione w sposób uporządkowany i przekonujący problemy interakcji dziecko-dorosły oraz stymulujący charakter interakcji na rozwój mowy dziecka.
,,Pojmowanie oporu jako swoistej dynamicznej perspektywy przełamującej ograniczenia jest działaniem zorientowanym na określony cel, w którym wartościowanie świata idzie w parze z realizacją własnych celów życiowych"" - tak we Wstępie nakreśliła źródło powstania książki jej redaktor, Ewa Bilińska-Suchanek. Jakkolwiek teoria oporu posiada już pokaźny dorobek naukowy, wciąż sama boryka się z oporem społecznym wobec niej samej. O sile i słabości kategorii oporu pisze obszernie Lech Witkowski, natomiast opór jako składowa poetyki wolności jest tematem artykułu Bilińskiej-Suchanek. Ujęcie socjologiczne zaprezentował Sławomir Pasikowski, określając etyczny i aksjologiczny charakter przeciwstawiania, a Paweł Murzicz, na podstawie biopolityki Foucaulta, buduje pojęcie ,,biopedagogiki"". poleca Impuls Anonimowość, będąca skutkiem konsumeryzmu, niszczy jakąkolwiek chęć oporu, jak udowadnia Grzegorz Piekarski, za to deformacja i/lub estetyzacja ciała to, w opinii Marty Glinieckiej, widoczny znak oporu społecznego. Opór, w powiązaniu z samotnością, staje się nieodłącznym elementem gry pomiędzy władzą i represją (Anetta Jaworska), natomiast w kontekście szkoły jedynie zintegrowana wspólnota (brak oporu) dyrektora i nauczycieli gwarantuje sprawność funkcjonowania szkoły (Jolanta Maciąg). Marta Anna Sałapata pyta, czy instytucje edukacyjne przygotowują do zmierzenia się z sytuacją progową, a Małgorzata Mogielnicka pisze o podwójnym wykluczeniu społecznym osób starszych (skutek stereotypów i samomarginalizacji). Anna Rożnowska analizuje jakość egzystencji ludzi żyjących w dobrych warunkach oraz tych, których życie upływa w chronicznym stresie. Teoretyczną rekonstrukcję oporu wobec wpływów społecznych przedstawia Sławomir Pasikowski, a kształtowanie się tożsamości lokalnej omawia Telimena Ryta. Justyna Ratkowska-Pasikowska podejmuje temat tabu, jakim wciąż jeszcze jest zagadnienie dziecięcej seksualności, a Piotr Modzelewski wskazuje te przekonania na temat ludzkiej kondycji, które mogą wpływać na nauczanie młodego pokolenia. Opór ucznia wobec szkoły, na przykładzie gimnazjum, przedstawia Anna Babicka-Wirkus, podczas gdy Walenty Pasieki wskazuje rodzinę jako miejsce narodzin oporu konformistycznego młodzieży. Swoistą ciekawostką jest ostatni z artykułów w zbiorze, autorstwa Przemysława Frąckowiaka - Prawa człowieka nie dla wszystkich. Opór społeczny wobec najstarszego zawodu świata - prostytucji.
Stałym elementem życia codziennego, od wczesnej młodości - a nawet dziecięctwa - do późnej starości. Ta ,,światowa epidemia współczesnych czasów"", jak określiło zjawisko ONZ, przypadła w szczególnym udziale nauczycielom jako grupie zawodowej żyjącej w ciągłym stanie podwyższonej gotowości. Stres w pracy nauczyciela płynie z rozmaitych źródeł: psychicznych, umysłowych, emocjonalnych, a nawet fizycznych - sami pedagodzy obserwują jego działanie i zgubne skutki, z którymi zmagają się na co dzień, bez wsparcia ze strony społeczeństwa (co więcej: opinia społeczna, a raczej rządzące nią stereotypy, to kolejny czynnik stresogenny). I chociaż stres zawodowy pedagogów stał się przedmiotem dociekań naukowych już w latach sześćdziesiątych ubiegłego wieku, to polska bibliografia przedmiotu pozostaje wyjątkowo szczupła. Lukę tę znakomicie uzupełnia publikacja Stanisława Korczyńskiego, oparta na przesłankach metodologicznych, wykorzystująca współczesne teorie stresu i badania własne.
Monografia zawiera artykuły problemowe z zakresu socjolingwistyki w ujęciu interdyscyplinarnym.
W monografii podjęte zostaną m.in. takie zagadnienia, jak: język jako czynnik tworzenia lokalnej kultury, charakterystyka języka potocznego, analiza sakralnej leksyki, nauczanie języków a politologia, międzykulturowa komunikacja. Monografia analizuje problemy na styku językoznawstwa, socjologii, psychologii społecznej i etnografii z zastosowaniem różnych metod badawczych.
Monografia w języku polskim, rosyjskim, kaszubskim.
Książka adresowana jest zarówno do specjalistów, jak i młodych adeptów nauki.
Prastare religie nie zniknęły. Chrześcijaństwo próbowało je oswoić, ale ostatecznie to one wpłynęły na chrześcijaństwo i je odmieniły. Mai po raz pierwszy dokonuje tak szerokiego przeglądu i sprawdza, w jaki sposób archaiczne wierzenia wpływają na nasze wyobrażenia o świecie i kierują naszym działaniem, choć często nie jesteśmy tego świadomi. Dzięki analizie literatury przedmiotu i czysto historycznemu podejściu Klaus-Rüdiger Mai unika abstrakcji, przedstawiając ewolucję ideologii religijnych przez pryzmat autentycznych wydarzeń i postaci. Porywająca i pełna zaskakujących odkryć podróż poprzez epoki i systemy religijne w poszukiwaniu odpowiedzi na pytania, skąd wywodzi się współczesna religijność, jakie elementy prastarych wierzeń obecne są w naszym życiu i gdzie dziś znajduje się granica pomiędzy wiarą i przesądem.
"Ciekawa książka popularno-naukowa ujawniająca pradawne podstawy wyznawanych współcześnie religii. Zajmująca pod względem treści, ponadczasowa ze względu na temat, poparta dogłębnymi badaniami źródłowymi i zarazem przejrzysta w ujęciu zagadnienia.
,,Kultura śmierci"" nie wydarzyła się nagle, pojawiając się znikąd i opanowując nas, mimo naszego sprzeciwu, czy niechęci. Tak potężna i fundamentalna zmiana nie mogła zajść bez całych zastępów jej architektów. Benjamin Wiker i Donald de Marco udowodniają, że opisani przez nich czciciele woli, sprzedawcy śmierci, ateistyczni egzystencjaliści, świeccy utopiści, poszukiwacze przyjemności, ewolucjoniści, eugenicy, czy propagatorzy seksu byli twórcami ,,kultury śmierci"" - Schopenhauer, Nietzsche, Marks, Darwin, Freud, Kinsey oraz inni. Książka przedstawia nie tylko kształtowanie się i ewolucję ich światopoglądów, lecz także ciemne strony ich osobowości.
Ze znakomitą znajomością źródeł i z uderzającą logiką analizuje w swojej książce istotę liberalizmu, począwszy od jego podstaw, wskazując na to, że do istoty liberalizmu należy jego zakorzenienie w chrześcijańskiej wizji Boga. Mówi o relacji z Bogiem, którego obrazem jest człowiek obdarzony przez Niego darem wolności.
Benedykt XVI
Prezentowane w książce problemy teoretyczne i wyniki najnowszych badań dotyczą szczególnie ważnych i wzajemnie na siebie oddziałujących obszarów życia człowieka, jakimi są praca i rodzina. Praca stanowi o podstawach ekonomicznych, dobrobycie rodziny. Rodzina jest najważniejszym źródłem wsparcia dla człowieka, gwarantującym mu również rozwój zawodowy.
Jakość wypełniania ról rodzinnych i zawodowych podlega wpływom: polityczno-ekonomicznym, przemysłowym, legislacyjnym, edukacyjnym, związanym z funkcjonowaniem organizacji i procesami zarządzania, co wymaga angażowania specjalistów różnych nauk.
Monografia jest adresowana do wszystkich osób zainteresowanych problematyką rodziny i pracy, a w szczególności do: doradców zawodowych, psychologów, socjologów, pedagogów, ekonomistów, specjalistów organizacji i zarządzania oraz studentów wspomnianych specjalności. Treści tu zawarte mogą być przydatne również dla pracodawców i pracowników borykających się z problemami w pracy i z pracą, rozwojem kariery zawodowej, ale też z godzeniem obowiązków pracy z rodzinnymi. Priorytetem jest dążenie do zrównoważonego stylu życia, co stanowi nie tylko o efektywnym wypełnianiu wielu ról, lecz także o zadowoleniu z pracy i szczęściu rodzinnym.
Kolejny tom Jednego z najlepszych opracowań historii filozofii. Szczegółowe omówienie myśli filozoficznej: Hobbesa, Locka, Newtona, Locka Berkeleya i Humea.
4 lata pracy, 100 badaczek i badaczy, blisko 200 haseł.
Encyklopedia gender. Płeć w kulturze to przystępnie napisane i obszerne kompendium wiedzy o jednej z prężniej rozwijających się subdyscyplin współczesnej humanistyki. W blisko 200 hasłach podsumowuje stan badań gender studies na Zachodzie i w Polsce; wyczerpująco i merytorycznie wprowadza w historię studiów feministycznych i queer.
Tematyka płci kulturowej dotąd przedstawiana była głównie w mediach stereotypowo i niemerytorycznie, często pełniąc rolę politycznego straszaka w debacie publicznej, lub ograniczana do hermetycznej akademickiej dyskusji. Encyklopedia gender przystępnym językiem opowiada o humanistyce, nie rezygnując z naukowego warsztatu. Polscy czytelnicy nie mieli do tej pory dostępu do tak przekrojowej publikacji na ten temat.
Osoby naukowo zajmujące się zagadnieniem płci kulturowej i studenci, skazani dotąd na żmudne poszukiwania wśród antologii i tekstów źródłowych, znajdą w Encyklopedii gender przekrojowe opracowanie zagadnień współczesnej humanistyki (m.in. z dziedziny nauk społecznych, o sztuce, a także antropologii, filozofii i teorii literatury).
Czytelników początkujących wprowadzą w tematykę płci kulturowej najwybitniejsze polskie badaczki i badacze związani z Instytutem Badań Literackich PAN. Odnajdą oni w Encyklopedii gender wprowadzenie do trudnych niekiedy pojęć i często mylonych kwestii.
Publikacja ta zadowoli jednych i drugich – może być zarówno początkiem przygody z tą fascynującą dyscypliną, fachowym kompendium wiedzy, jak i przydatnym podręcznym słownikiem najważniejszej terminologii. A dzięki bogatej bibliografii Encyklopedia gender zachęca do dalszych poszukiwań. Książka ta z powodzeniem wypełnia lukę na polskim rynku wydawniczym, gromadzi i porządkuje osiągnięcia humanistyki ostatniego półwiecza.
Oficyna Wydawnicza „Impuls”, we współpracy z Uniwersytetem Pedagogicznym im. KEN w Krakowie, wystąpiła z międzynarodowym projektem, zatytułowanym Women in different global contexts. Culture – Gender – Violence. Redaktorkom, a zarazem Autorkom kilku z zamieszczonych w tomie tekstów, udało się namówić do współpracy światowej klasy pedagogów, socjologów, psychologów, filozofów, prawników z polskich i zagranicznych ośrodków akademickich, co czyni publikację Jolanty Maćkowicz i Ewy Pająk-Ważnej szczególnie cenną, mającą charakter interdyscyplinarny a nawet multuidyscypliny.
Osią, wokół której skupia się uwaga badaczy, jest sytuacja kobiety we współczesnym świecie, czemu służy przejrzysty podział książki na trzy części – trzy odmienne konteksty: kobieta postrzegana jest kolejno przez pryzmat kultury (m.in. sytuacja kobiety w romskiej społeczności oraz działalność żydowskich organizacji charytatywnych z przełomu XIX i XX w.), uwikłania w płeć (min. kwestia ról politycznych jakie mogą/nie mogą pełnić kobiety, mit Bilderberg Group oraz role, jakie przyjmują na siebie młode kobiety, dopiero wchodzące w dorosłość), a także jako ofiara przemocy, przede wszystkim domowej.
Tematy skądinąd dobrze znane, w ujęciu Maćkowicz i Pająk-Ważnej zyskują nowy – międzynarodowy wymiar, rzucając na zawartą tu problematykę odmienne światło i pokazując, jak odmienne kulturowo środowisko modyfikuje rolę kobiety i koleje jej losów.
Serdecznie zapraszamy do lektury.
W Polsce Pasolini rozpoznawany jest przede wszystkim jako reżyser filmowy, w mniejszym stopniu jako poeta. Oczywiście znane są jego sympatie polityczne – lewicowy radykalizm, a także poglądy na współczesną obyczajowość; tu pamięta się o jawnie deklarowanym homoseksualizmie artysty oraz jego licznych kłopotach z cenzurą i włoskim wymiarem sprawiedliwości. A wreszcie Pasolini to także tragiczna śmierć – potworny mord na plaży w Ostii, którego zleceniodawców nigdy nie odnaleziono i nie osądzono. Mniej więcej tak właśnie przedstawia się znajomość hasła „Pasolini” w Polsce. Kilka marnych klisz i komunałów podszytych skandalem i sensacją to niewiele jak na osobę, o której Susan Sontag twierdziła, że jest najbardziej rozpoznawalną postacią włoskiej kultury po II wojnie światowej.
Czas odkryć Pasoliniego w Polsce na dobre. Sens tej twórczości trzeba jednak poznać w całym jej skomplikowaniu, rozsadzającym schematyczny obraz, z którym jest kojarzona. Właściwym wprowadzeniem do tego labiryntu są eseje, pochodzące z trzech zbiorów: wydanego w 1972 r. Empiryzmu heretyckiego (Empirismo eretico), Pism korsarskich (Scritti corsari) z 1975 r. i opublikowanego już pośmiertnie tomu Listy luterańskie (Lettere luterane) z 1976 r. Układ esejów ma charakter chronologiczny, oddający dynamikę rozwoju myślowego ich autora. Ostatni z nich, Wystąpienie na kongresie Partii Radykalnej, stanowi zarazem publicystyczny testament Pasoliniego, jest ostatnią publiczną wypowiedzią artysty. Wybór ten gromadzi teksty bardzo rozmaite, ukazujące rozległość zainteresowań Pasoliniego, a jednocześnie jego biegłość w posługiwaniu się gatunkami tak różnymi jak uczona rozprawa językoznawcza i pamflet polityczny. (Ze Wstępu Mateusza Wernera)
Erich Fromm (1900-80) – amerykański socjolog, psycholog i filozof pochodzenia niemieckiego, twórca psychoanalizy humanistycznej, intelektualista uznawany za jednego z najwybitniejszych humanistów XX wieku, autor kilkudziesięciu książek, w tym tak ważnych jak „Ucieczka od wolności”, „Zapomniany język”, „Mieć i być”, „Patologia normalności”, „Zdrowe społeczeństwo”, „Pasje Zygmunta Freuda” czy właśnie „O byciu człowiekiem”. Trzeba przy tym pamiętać, że Fromm był nie tylko wybitnym humanistą, uczonym, ale także człowiekiem niezwykle zaangażowanym w bieżące społeczne problemy. Jak pisze Mirosław Chałubiński jego twórczość to zintelektualizowana artykulacja lęków nurtujących współczesne społeczeństwa, a zarazem rodzaj przewodnika po trudnych sprawach współczesnego świata. Dodajmy może – nie tylko przewodnik, ale może nawet poradnik – jak zachować godność we współczesnym świecie, co powinno nas skłaniać ku humanzmowi, a co nas we wsp. świecie odrzucać i dlaczego. I choć Fromm pisał tę książkę blisko 40 lat temu to pozostaje ona ciągle niezwykle aktualna. „O byciu człowiekiem” Ericha Fromma to niepublikowany dotąd w Polsce zbiór esejów, wykładów a nawet mów przygotowanych przez autora na potrzeby kampanii prezydenckiej w USA. Większość tekstów obraca się wokół tematu zmian zachodzących w społeczeństwach krajów uprzemysłowionych i choć teksty te pisane są z perspektywy lat 60. ubiegłego wieku, w większości zaskakują swą aktualnością i trafnością diagnozy. Wizja zbiurokratyzowanego, podporządkowanego technologii społeczeństwa jest wizją mocno pesymistyczną, Fromm poddaje jednak rozwadze czytelnika propozycje zmian, które w jego odczuciu są w stanie "uchronić cywilizację, a być może i ludzkość przed zagładą". I choć wojna termojądrowa nie wydaje się być już dzisiaj aż tak namacalnym zagrożeniem jak w czasach ścierania się krajów Zachodu z ideologią sowiecką, to przecież także we współczesnym świecie mamy do czynienia z globalnymi konfliktami, na które humanizm, tytułowe "bycie człowiekiem", może stanowić receptę.
Nieprzejednany i zjadliwy krytyk establishmentu i wszelkich hierarchii, najważniejszy teoretyk anarchosyndykalizmu, swoje Rozważania o przemocy mógłby równie dobrze pisać w dzisiejsze Polsce. Choć minęło blisko sto lat, trapią nas te same problemy. Demokracja jest demokracją tylko z nazwy. Elity, których główną zasługą jest to, że w przeszłości opowiedziały się po słusznej stronie, żywią lęk przed wyobrażonym ciemnym ludem. Nie widzą alternatywy dla obecnego politycznego porządku. Zresztą dlaczego miałyby jej szukać, skoro zajęły wygodne miejsca w instytucjach władzy?
Sorel wierzy, że inny świat jest możliwy. Świat, w którym praca nie jest przymusem, lecz przedmiotem miłości i swobodnego wyboru. Umożliwić ma to idea strajku generalnego. Nie chodzi tylko o odmowę pracy na rzecz pomnażających swoje zyski elit, lecz przede wszystkim o stworzenie pluralistycznych, twórczych przestrzeni społecznych, które pozwolą swobodnie realizować się każdej jednostce.
Postać Jezusa przez stulecia fascynowała myślicieli i artystów. Ale w czasach nam bliższych owoców tej fascynacji jest coraz mniej i na ogół nie są one interesujące. Esej Leszka Kołakowskiego jest na tym tle wyjątkiem: to piękne wyznanie wiary filozofa przekonanego, że kiedy mówimy o Jezusie, mówimy o kimś, kto „dzieje ludzkie pchnął na nowe, nieoczekiwane tory”. Nie spierając się o Jezusa ani z historykami, ani z teologami, Kołakowski występuje w obronie ośmieszanego i na różne sposoby zniekształcanego przekazu Ewangelii.
Fascynująca i odświeżająca lektura.
„Czy był Bogiem? Nie mam pojęcia. Ale jeśli jakiś Boży człowiek żył kiedykolwiek na tej ziemi, był nim On”.
(fragment książki)
Społeczna akceleracja wraz z kulturą natychmiastowości sprowadza zjawisko „spowolnienia” do kategorii patologicznej. Presja kulturowa na prędkość powoduje u współczesnej generacji lęk przed „niedotrzymaniem kroku” zarówno w sferze życia towarzyskiego, jak i kariery zawodowej. Portale społecznościowe, takie jak Facebook czy Twitter, umożliwiają „utrzymanie” właściwego tempa życia towarzyskiego. Z kolei wyzwania rynku pracy nakazują jednostkom ciągłe dokształcanie się oraz pokazywanie, iż są wydajne i produktywne. Nie dziwi zatem fakt, że fascynująca, szczególnie dla młodego pokolenia, jest możliwość jak najszybszego przemieszczania się. Przykładem może być szybka (ale też i niebezpieczna) jazda samochodem czy inne formy poszukiwania ekstremalnych wrażeń. W następstwie społecznej transformacji oraz zwiększonego tempa życia wyłaniają się nowe formy rodziny, a relacje między nimi są coraz bardziej kruche i efemeryczne. W niniejszej publikacji podjęto próbę rekonstrukcji tożsamości w kontekście wybranych zjawisk kultury natychmiastowości. Życie w nawyku natychmiastowości jest postrzegane jako swoista krystalizacja społeczno-kulturowych tendencji, charakteryzujących współczesną postmodernistyczną kulturę, szczególnie w aspekcie takich czynników, jak przyspieszenie, atomizacja i wzrost anonimowości stosunków międzyludzkich, zmiana sposobów percepcji czasu i przestrzeni oraz przekształcenie tradycyjnych instytucji społecznych. Wszystko to przeanalizowane zostało w kontekście konstruowania tożsamości rodziny, młodzieży oraz aktorów życia społecznego.
Najnowsza Fronda LUX o Ukrainie i kontrkulturze. Piszemy o tym, co dzieje się za wschodnią granicą, ale wracamy też do tradycji "bruLionu".
Bóg, kobieta, wojna - tragiczna triada? Sprawdź sam!
Erich Fromm (1900-80) – amerykański socjolog, psycholog i filozof pochodzenia niemieckiego, twórca psychoanalizy humanistycznej, intelektualista uznawany za jednego z najwybitniejszych humanistów XX wieku, autor kilkudziesięciu książek, w tym tak ważnych jak „Ucieczka od wolności”, „Zapomniany język”, „Mieć i być”, „Patologia normalności” i właśnie „Zdrowe społeczeństwo”. Jak pisze sam autor „Zdrowe społeczeństwo” to w znacznej mierze kontynuacja „Ucieczki od wolności”, tyle że w tej pracy zamiast tylko krytycznej analizy pojawiają się sugestie dotyczące funkcjonowania zdrowego społeczeństwa. Trzeba bowiem pamiętać, że Fromm to także społecznik, jego myśl wywarła ogromny wpływ na ruch kontr-kultury, jego myśl w znacznej mierze zmieniła mieszczański stary świat. Trzeba – rozpatrując twórczość Fromma – zwłaszcza zaś książki „Zdrowe społeczeństwo”, że Erich Fromm stoi na stanowisku tzw. humanizmu normatywnego, co oznacza, że opiera się na założeniu, że „istnieją poprawne i błędne , satysfakcjonujące i niesatysfakcjonujące rozwiązania problemu ludzkiego istnienia. Zdrowie psychiczne zostaje osiągnięte wtedy, gdy człowiek dojrzeje w pełni, zgodnie z cechami charakterystycznymi i prawami natury ludzkiej. Choroba psychiczna to niepowodzenie tego rozwoju”.
Wbrew przekonaniu liberalnego społeczeństwa o „postępie” cywilizacji, posuwa się ona wielkimi krokami w kierunku stworzenia najbardziej gigantycznego i najbardziej destrukcyjnego despotyzmu, jaki człowiek kiedykolwiek widział. Wraz z osłabianiem władzy religijnej wzrastać musi bowiem kontrola polityczna, aż po tyranię. W ocenie Donoso Cortésa rewolucja 1848 roku dowiodła, że wybór nie leży już między wolnością a dyktaturą, ale między dyktaturą spiskowców a dyktaturą rządu (z eseju O porządku symbolicznym nowoczesnej demokracji).
Jacob Taubes (1923–1987) – urodzony w Wiedniu żydowski filozof religii. Wykładał filozofię religii i hermeneutykę na Uniwersytecie Hebrajskim w Jerozolimie, na Harvardzie, Princeton, Columbii, a od lat 60. we Freie Universität w Berlinie. Za życia opublikował tylko jedną książkę Abendländische Eschatologie (1947), której tłumaczenie polskie ukaże się w przyszłym roku staraniem wydawnictwa Fundacji Augusta hrabiego Cieszkowskiego. Pośmiertnie ukazały się jego wykłady o teologii politycznej apostoła Pawła (Die Politische Theologie des Paulus, 1993; wyd. pol. Teologia polityczna świętego Pawła, 2010) oraz zbiór artykułów Vom Kult zur Kultur: Bausteine zu einer Kritik der historischen Vernunft (1996) stanowiący podstawę niniejszej publikacji.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
