Voltaire, a właściwie François-Marie Arouet, syn notariusza, urodził się w Paryżu 21 XI 1694 r. i - po długim, burzliwym życiu - zmarł tamże 30 V 1778 r.Wolter był nie tylko wszechstronnym pisarzem - poetą, dramaturgiem, historykiem, filozofem, publicystą.Był czołową postacią całego XVIII w., uosobieniem dążeń epoki i zachodzących w niej przemian, jej - by tak rzec - oświeconym głosem.W dziedzinie powiastki filozoficznej pozostał Wolter mistrzem aż do dziś i do dziś można go czytać z przyjemnością nie mniejszą od pożytku. Zawarte w niniejszym tomie cztery opowiastki: Zadig (1747), Tak toczy się światek (1748), Kandyd (1759) i Prostaczek (1767), należą do najcelniejszych, a Kandyd uchodzi wręcz za arcydzieło.Z posłowiaAkcja Powiastek filozoficznych toczy się w krajach Wschodu: Babilonii, Persji, Indiach, Afganistanie lub w krainach zgoła fantastycznych; bohaterami są Scytowie, Chaldejczycy, Arabowie, Persowie, Hindusi czy nawet mieszkańcy planet.Nietrudno jednak domyślić się, że jest to chwyt literacki umożliwiający Wolterowi, w dobie ostrych prześladowań postępowych pisarzy przez cenzurę, śmiałą krytykę Francji okresu rozkładającego się feudalizmu, jej instytucji i obyczajów.
Prekariat to wszyscy ci, którzy są niepewni swojego jutra – od zatrudnionych na „umowy śmieciowe” młodych ludzi w gospodarkach rozwiniętych po prekarnych pracowników w chińskich fabrykach. Prekariuszami stają się dzisiaj zarówno osoby dopiero wchodzące na rynek pracy, jak i pracownicy z wieloletnim doświadczeniem zawodowym, kobiety i mężczyźni, imigranci oraz miejscowi. Książka Guya Standinga to pierwszy opis powstającej grupy społecznej ludzi pozbawionych podstawowych zabezpieczeń socjalnych czy chociażby nadziei na stałość zatrudnienia. Ich frustracja i towarzyszący codziennej egzystencji lęk czynią ich "niebezpieczną klasą" - pozbawieni głosu i reprezentacji stają się często podatni na skrajne hasła polityczne. Standing nie ogranicza się tylko do diagnozy zagrożeń, lecz kreśli również wizję społeczeństwa, którego podstawy - w rodzaju powszechnego dochodu gwarantowanego - umożliwiłyby walkę z nowymi formami społecznego i ekonomicznego wykluczenia.
Młodość bez rozterek Okres nastoletni stanowi w pewnym sensie punkt wyjścia do dalszego życia. To czas kształtowania osobowości, moralności, poglądów. To okres wyboru drogi życiowej – tematy, którymi się wówczas zainteresujesz, mogą skłonić Cię do podjęcia konkretnych studiów, wpłynąć na to, jak potoczy się Twoja kariera zawodowa i jaka będzie Twoja postawa wobec siebie i innych. Młodość to właściwy moment na zadawanie metafizycznych i egzystencjalnych pytań oraz poszukiwanie odpowiedzi. Pytasz wówczas: „Dlaczego? Jak? Po co? Czy to sprawiedliwe? Dobre? Słuszne?”. Kwestionujesz uznane wcześniej autorytety, ale równocześnie szukasz nowych. Dla milionów ludzi autorytetem i przewodnikiem życiowym jest Dalajlama. Jego dobroć, zaangażowanie w problemy świata, otwartość na innych sprawiają, że chcemy go słuchać i wyciągać wnioski z nauk, jakie nam daje. Szczególnie prawdy, jakie kieruje do młodych, są warte uwagi. Może dzięki nim uda Ci się oszczędzić sobie zamętu i bolesnych doświadczeń? Ta niewielka książeczka jest transkrypcją nauk Jego Świątobliwości XIV Dalajlamy przekazanych małej grupie uczniów. Nauki zostały zarejestrowane przez reprezentantów The Foundation for Universal Responsibility w marcu 1995 roku w Dharamsali. Spisał je Christian Jelen.
Nowa gospodarka to zjawisko silnie oddziałujące na współczesną gospodarkę światową i jako takie z pewnością zasługuje na wieloaspektową analizę. Niniejsze opracowanie obejmuje jedynie część aspektów rzeczonej analizy, a mianowicie wymiar społeczny i systemowy. Wybór problemów determinowały: charakter pracy (humanistyczny, politologiczny), zainteresowania autorki oraz fakt, że społeczno–polityczne aspekty fenomenu są w literaturze przedmiotu poruszane rzadziej aniżeli zagadnienia stricte ekonomiczne czy organizacyjne. Fragment Wstępu
Debata publiczna to dzisiaj temat palący, budzący żywe emocje. Kontrowersje wywołuje zwłaszcza jakość debaty publicznej oraz kwestie jej dopuszczalnych reguł. Widoczny jest rozdźwięk pomiędzy społecznymi oczekiwaniami wobec debaty a jej codzienną praktyką.
Z perspektywy socjologii, retoryki oraz nauk o komunikacji Agnieszka Kampka określa, czym jest debata publiczna, w jakich przestrzeniach się toczy i kim są jej uczestnicy. Autorka analizuje różne typy debat (przedwyborcze, parlamentarne, konkursowe, filozoficzne), ich funkcje i cele oraz odpowiednio odmienne reguły i zasady, podejmuje więc problematykę ważną zarówno dla funkcjonowania współczesnej demokracji, jak i społeczeństwa obywatelskiego.
Analiza przemian w mediach oraz wizualności współczesnej kultury prowadzi do diagnozy obecnego stanu debaty publicznej. Powszechnie krytykowany dziś język debaty może być jedynie powierzchownym przejawem głębokich konfliktów dotyczących postaw uczestników debaty oraz cenionych przez nich wartości. Czy obserwujemy zatem upadek debaty publicznej, czy może raczej dostosowanie jej do reguł medialnej komunikacji? Czy sednem debaty może być słuchanie a argumentem obraz?
Książka napisana jest klarownym językiem. Zainteresuje licznych humanistów – głównie socjologów, kulturoznawców, filozofów. Stanie się też zapewne inspirująca lekturą dla dziennikarzy i parlamentarzystów oraz szerokiego grona osób zainteresowanych publicznym dyskursem.
Developments in medical science have afforded us the opportunity to improve and enhance the human species in ways unthinkable to previous generations. Whether it's making changes to mitochondrial DNA in a human egg, being prescribed Prozac, or having a facelift, our desire to live longer, feel better and look good has presented philosophers, medical practitioners and policy-makers with considerable ethical challenges.
But what exactly constitutes human improvement? What do we mean when we talk of making "better" humans? In this book Michael Hauskeller explores these questions and the ideas of human good that underpin them. Posing some challenging questions about the nature of human enhancement, he interrogates the logic behind its processes and examines the justifications behind its criteria. Questioning common assumptions about what constitutes human improvement, Hauskeller asks whether the criteria proposed by its advocates are convincing.
New technologies and the science that created them have transformed our lives, posing challenges as to how technological change can be better integrated into society. Over the last few decades, recognition of these issues has led to different ways of engaging the public in the assessment and regulation of emerging technologies. However, diverse factors such as existing regulatory frameworks specific to jurisdictions, local cultural contexts, and the nature of particular technologies have ensured that there is no single approach.
This book puts the subject of publics and their engagement with emerging technologies on a robust footing. With a strong, though not exclusive, focus on genomic technologies, leading theorists and practitioners in the field provide overviews of methods and approaches and theoretical accounts of the processes underlying public engagement. They also offer precise and clear insights into the key issues of public participation studies, including ethics, process, and principles of knowledge distribution in democratic societies. The discussion is particularly pertinent and central to current concerns in health, technology, and public participation at a time when the reform of public and private sector health and social care services are being debated globally.
Czy religia i nauka są skazane na konflikt? Czy można wierzyć w Boga i w pełni akceptować wszystkie wnioski wypływające z teorii ewolucji (i na odwrót)? Czy w świetle odkryć współczesnej biologii - i innych nauk - człowiek nadal jest ,,ukoronowaniem stworzenia"", a życiu ludzkiemu przysługuje ,,przyrodzona świętość""? Czy bez Boga nie ma moralności, a życie ludzkie jest bezcelowe i jałowe? Czy sens życiu nadaje tylko wiara religijna, czy też nauka mówi nam o nim coś ważnego? Te - i podobne - pytania ludzie zadają sobie od wieków, ale po Darwinie musieliśmy nauczyć się odpowiadać na nie w zupełnie nowy sposób. I wierzący, i niewierzący. Dlaczego ewolucjonizm - ,,niebezpieczna idea Darwina"" - stał się tak wielkim wyzwaniem dla naszej wizji samych siebie? Jak zmienił nauki o człowieku i jak zmienił religię? W książce Bóg, Darwin i sens życia na te pytania kompetentnie i wyczerpująco, a przy tym z niekłamanym talentem pisarskim i poczuciem humoru, odpowiada dr Steve Stewart-Williams, wykładowca psychologii ewolucyjnej na Swansea University, absolwent biologii i filozofii na Massey University i McMaster University, autor kilku książek i licznych publikacji poświęconych między innymi filozofii biologii i ewolucji altruizmu. Przydatna (i zajmująca) lektura dla wszystkich, którzy chcieliby zrozumieć implikacje teorii ewolucji.
Klasyczny traktat chiński SUN TZU - ""Sztuka wojny"" w nowym przekładzie i opracowaniu Roberta Stillera. Uzupełniony dodatkowymi traktatami Wu Qi - ""Sztuka wojenna"", Sima Qian - ""Z żywota mistrza Sun Zi"" oraz Tan Daoji - ""Trzydzieści sześć podstępów"". A do tego jeszcze rozważania tłumacza o chińskiej pisowni i wymowie a także wnikliwy esej o chińskim mistrzu i jego traktacie oraz o implikacjach i odniesieniach do współczesności. Niewątpliwie jedyne na polskim rynku tak niezwykłe opracowanie.
STEPHEN HAWKING jest jednym z najbardziej wpływowych myślicieli naszych czasów; słynie nie tylko ze śmiałości swych koncepcji, ale również z jasności, z jaką potrafi je przedstawić. Dzięki Krótkiej historii czasu — jego fenomenalnemu bestsellerowi (sprzedano wiele milionów egzemplarzy) — czytelnicy na całym świecie zapoznali się z fascynującymi koncepcjami fizyki teoretycznej.
Teraz, w nowej, bogato ilustrowanej książce, Hawking opowiada o najważniejszych odkryciach
teoretycznych dokonanych od czasu opublikowania Krótkiej historii czasu. Zapoznaje czytelników
z aktualnymi badaniami w dziedzinie fizyki teoretycznej, w której prawda jest często dziwniejsza niż
fikcja, oraz wyjaśnia w prosty sposób zasady rządzące wszechświatem.
Podobnie jak wielu innych uczonych profesor Hawking dąży do poznania świętego Graala fizyki
— teorii wszystkiego, która decyduje o losach kosmosu.
W książce Wszechświat w skorupce orzecha opowiada o swoich próbach rozwikłania tajemnic
kosmosu — od supergrawitacji do supersymetrii, od teorii kwantów do teorii M, od holografii
do dualności. Jego fascynująca intelektualna przygoda polega na próbie „połączenia ogólnej teorii
względności Einsteina z ideą Feynmana wielu możliwych historii wszechświata, tak by otrzymać jednolitą teorię opisującą wszystkie zdarzenia we wszechświecie".
Wraz z Hawkingiem docieramy do frontu nauki, by sprawdzić, czy superstruny i p-brany stanowią
ostateczne rozwiązanie zagadki wszechświata.
Wszechświat w skorupce orzecha jest obowiązkową lekturą dla wszystkich, którzy chcą zrozumieć
wszechświat, w którym żyjemy.
Ronald Dworkin (1931-2013) był amerykańsko-brytyjskim filozofem prawa znanym z antypozytywistycznej koncepcji pierwszeństwa zasad prawnych przed normami prawnymi. W tej książce, ostatniej, choć zamierzonej jako początek rozległych badań, i wydanej pośmiertnie, nieco podobnie podchodzi do kwestii religii: doświadczenie ,,świętości"" jest warunkiem wiary w Boga. O tyle ateista i teista mogą być religijni. Religijnego ateistę cechuje postawa religijna, która nie musi implikować wiary w określonego czy nawet osobowego Boga. Dworkin spogląda za Kantem na ,,prawo moralne we mnie i niebo gwiaździste nade mną"", poszukując w sobie sensu życia, a w kosmosie wzniosłego piękna. Kto uznaje istnienie jednego i drugiego (sensu i piękna), przybiera postawę religijną. Ten koncyliacyjny pogląd, dziś tak potrzebny w obliczu wojen religijnych prowadzonych na ogół przez wiernych w imię obrony ich Boga, ma także daleko idące konsekwencje prawne, rewiduje bowiem rozumienie religijności w prawodawstwie. Pozwala na przykład zwolnić ateistę z obowiązku odbycia służby wojskowej z powodów sumienia tak samo jak wyznawcę jakiejś religii teistycznej. Propozycje Dworkina zawarte w tej niewielkiej książeczce są więc fundamentalne, a jego pogląd, że ,,religia jest głębsza od Boga"", może skłonić obie strony konfliktu do rozmowy ponad podziałami.
Słowo „nadzieja” zrosło się na trwałe z postacią i dziełem ks. Józefa Tischnera. Mówiono o nim, że jest „chodzącą nadzieją”, a dobra aura, którą roztaczał wokół siebie, znajdowała też odbicie w jego tekstach, nawet tych najbardziej krytycznych.
Pierwszym zbiorem takich tekstów był tom esejów „Świat ludzkiej nadziei”. Znalazł się w nim, m.in. słynny szkic o „chochole sarmackiej melancholii” (interpretowany jako tekst o polskiej skłonności do rozpamiętywania klęsk i czynienia z nich powodu do chwały), rozważania o wolności i wychowaniu (czy można nauczyć wartości chrześcijańskich, tak jak się uczy dobrych nawyków), refleksje na temat obrazu Boga w filozofii współczesnej, a także spostrzeżenia dotyczące napięć między chrześcijaństwem a światem współczesnym. Czy nadzieja, którą proponuje chrześcijaństwo, jest do pogodzenia z „nadziejami” obecnymi w tym świecie? Tischner twierdził, że jest to możliwe.
Książka pozwala lepiej zrozumieć nie tylko jego filozofię, ale też nasze współczesne dyskusje o przyszłości Polski, Kościoła i świata.
Współczesna teoria społeczna to coś więcej niż zwykłe wprowadzenie w arkana najważniejszych idei i pomysłów teoretycznych XX i początku XXI wieku. Anthony Elliott, jeden z najbardziej znanych teoretyków społecznych młodego pokolenia, w przystępny a zarazem krytyczny sposób omawia najważniejsze nurty współczesnej myśli – od szkoły frankfurckiej po teorie globalizacji – oraz kluczowe prace tak znaczących teoretyków, jak Theodor Adorno, Herbert Marcuse, Michel Foucault, Jacques Lacan, Jacques Derrida, Pierre Bourdieu, Anthony Giddens, Julia Kristeva, Judith Butler, Manuel Castells, Zygmunt Bauman, Ulrich Beck czy Slavoj Žižek. Umiejscawiając każdą z omawianych teorii z szerszym kontekście politycznym i historycznym, daje niezwykle klarowny obraz różnorodności podejmowanych tematów i ich interpretacji przez najbardziej znanych analityków.
Znaczenie imageu w życiu człowieka jest ogromne, a zainteresowanie badaczy właściwościami jego kształtowania i prawami funkcjonowania wciąż wzrasta. Autorka monografii przeprowadza rozgraniczenie między imagologią pragmatyczną, skierowaną realizację zadań zdobywania władzy i pomnażania bogactwa, a imagologią humanistyczną, której celem stają się rozumienie mechanizmów autoekspresji człowieka oraz pomoc w modelowaniu procesów adekwatnej prezentacji człowieka otoczeniu. Paradygmat humanistyczny stał się treściowo nośnym kontekstem książki.
„Gdyby mi została godzina życia, tylko jedna godzina dokładnie,
nieubłaganie, co bym z nią zrobił?
jakie wykonać czynności?
o czym myśleć, co odczuwać, czego chcieć?
jaki ślad za sobą zostawić?
spadł na mnie ten bardzo stary, ale i całkiem świeży problem
ostatniej godziny, wziął się z otchłani wieków, wyłonił
się dziś rano”.
Każdy z nas z pewnością flirtował z tego rodzaju myślami. Roger Pol-Droit w książce Gdyby mi została tylko godzina życia proponuje nam przejmujące myślowe ćwiczenie. Bardziej pouczające niż wszystkie wykłady o filozofii razem wzięte. Jeśli mielibyście tylko chwilę na to, by sporządzić bilans życia, co uznalibyście wtedy za najistotniejsze? Takich pytań nigdy dość.
Dla Rogera-Pol Droita gra to sprawa śmiertelnie poważna. Gdy pada pytanie: „Co zrobiłbyś, gdyby została ci tylko godzina życia?”, nie zamierza dawać czytelnikowi ani minuty więcej na odpowiedź. W najnowszym dziele wyznaje między innymi, że on oddałby się pisaniu, czynności, która „pozwala zachować pył chwili”, nie omieszka jednak dodać, że „miłość jest jedyną rzeczą na świecie, która jest czegoś warta”.
„Le Monde”
W żadnym innym stuleciu ciało ludzkie nie doświadczyło takich zmian. To w wieku XX zmienił się związek pomiędzy zdrowiem a chorobą, pomiędzy ciałem zgodnym z normami a ciałem niefunkcjonującym prawidłowo, pomiędzy życiem a śmiercią w zmedykalizowanym społeczeństwie. Autorzy trzeciego tomu monumentalnej i bogato ilustrowanej Historii ciała przyglądają się również ciału w masowym dobrobycie i ciału poddanemu masowej przemocy i eksterminacji. Ciału wyzwolonemu z rygorów religii i moralności oraz ciału sprowadzonemu do rangi przedmiotu. W konsekwencji pada pytanie o istotę człowieczeństwa w społeczeństwie, w którym zaciera się granica między ciałem fizycznym i wirtualnym: Czy moje ciało nadal jest moim ciałem?
W przystępnie i fascynująco napisanej książce o prowokującym tytule Po człowieku Rosi Braidotti, jedna z najważniejszych i najciekawszych postaci we współczesnej filozofii, kreśli wizję nauki i świata po końcu niepodzielnej dominacji człowieka jako pana natury i twórcy techniki. Braidotti analizuje przenikanie się świata zwierząt, ludzi i maszyn, argumentując, że rzeczywistości tych nie można już od siebie dłużej oddzielać. Jest to zarazem pełna wrażliwości refleksja nad kondycją myślących i czujących istot w epoce, w której zanikają powoli dotychczasowe podziały zorientowane na wyjątkowość człowieka w świecie. Braidotti stara się nam pomóc odnaleźć się w tym zmieniającym świecie i sprostać wyzwaniom, które przed nami stawia.
Różnorodność wzajemnie sprzecznych pomysłów przyczyniła się do tego, że dziś poszukiwanie jednego ,,prawidłowego"" rozwiązania nierzadko wydaje się złudne. Jak jednak postaram się wykazać, poprawne rozwiązanie istnieje; nie ma zatem powodu, by ulegać moralnemu relatywizm
W swojej najnowszej książce Giddens łączy socjologię z publicystyką, nauką ze społecznym zaangażowaniem. Analizuje strefę euro, politykę fiskalną, problemy na rynku pracy, zagrożenia dla modelu państwa opiekuńczego, ubóstwo i nierówności społeczne w państwach UE, starzenie się Europy połączone z nowymi faktami migracji.
"Czas pokera" to lektura obowiązkowa i dla tych, którym się wydaje, że wszystko wiedzą, i dla tych, którzy się gubią w dzisiejszym świecie narastającej niepewności, ogromu i szybkości przepływu informacji, globalizacji, postępu technologii, rozwoju. Stawka jest co prawda coraz wyższa, ale i ryzyka coraz większe. 99 krótkich, wcześniej pojedynczo publikowanych tekstów (można je czytać w dowolnej kolejności), które, zebrane razem, w zaskakujący sposób objaśniają, inspirują, oswajają z regułami tej "przymusowej gry", jaką niesie współczesność. Henryka Bochniarz, Konfederacja Lewiatan Felietony Andrzeja Koźmińskiego to nie tylko chłodny i precyzyjny opis naszego często nieprzewidywalnego życia gospodarczego. Ich niezwykłą wartością jest pokazywanie polskich wydarzeń w europejskim i globalnym kontekście, napełniając nas często dumą, ale czasami wstydem. Paweł Jabłoński, Rzeczpospolita To swoiste mikroświaty, których sens zawarty jest w kilkudziesięciu zdaniach. Autor potrafi ze swadą przedstawić problemy sztucznej inteligencji czy kryzys Doliny Krzemowej nadając im aktualny kontekst gospodarczy i polityczny. Artur Kurasiński, Aula Polska
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
