Bezkompromisowo krytyczna analiza spuścizny polskiego papieża, który nie tylko nie wyprowadza wiernych z labiryntu ciała, ale wręcz wypycha z chrześcijaństwa.
New York Times okrzyknął ją w 2013 roku mianem bestsellera, Sunday Time nazwał ją w 2012 roku najbardziej prowokacyjną, a według The Guardian i Prospect Magazin jest najlepszą z książek psychologicznych 2012 roku. Zastanawiasz się, co wzbudziło aż tak wielkie zainteresowanie?
Autorem „Prawego umysłu” jest Jonathan Haidt, sławny psycholog społeczny. Analizując genezę podziałów wśród ludzi, stawia najbardziej kluczowe i fundamentalne pytania oraz dąży do tego, by usprawnić wzajemnie zrozumienie. Zgodnie z jego wiedzą i doświadczeniem, podłożem wszystkich ludzkich postaw i zachowań są tzw. intuicje moralne. Intuicjami moralnymi nazywa natychmiastowe odczucia, czyli pierwsze wrażenia, myśli i doznania, jakie mamy w odniesieniu do innych ludzi oraz ich zachowań. Intuicje są bardzo silnymi odczuciami. Wydają nam się tak bardzo oczywiste, że wszystkim tym, którzy są odmiennego zdania, wmawiamy, że nie mają racji. Intuicje ponadto – według spostrzeżeń Haidta – w różnych kulturach są różne. Taka rozbieżność jest widoczna np. między członkami lewicy i prawicy politycznej, czym autor dość obszernie zajmuje się w niniejszej publikacji. Nie mniej ciekawą zagwozdką jest fakt, że moralność konserwatystów jest znacznie klarowniejsza niż liberałów, co niejednokrotnie potwierdziły ich działania.
Jonathan Haidt wychodzi z założenia, że ludzie są istotami grupowymi. Silna i nieprzejednana potrzeba łączenia się w grupy przysparza nam nie tylko wiele radości, ale nastręcza też problemów. To właśnie przez nią dochodzi do konfliktów na tle religijnym czy politycznym, to przez nią rodzą się podziały. Konkluzja z ostatniego, genialnego wręcz rozdziału tej książki skłania do refleksji, że aby osiągnąć sukces i stworzyć sprawne społeczeństwo, potrzebujemy wszystkich tych przekonań. Siła, albowiem, leży w różnorodności.
Dzieciństwo zostało potraktowane jako odrębna kategoria kulturowa, a problem pozycji dziecka w rodzinie i jego relacji z otaczającym go światem został ujęty bardzo szeroko, zarówno w sensie geograficznym, jak i w aspekcie czasowym. Autorzy skupili się na wymiarze świata dziecięcego w kontekście uwarunkowań historycznych, antropologicznych i kulturowych. W obszarze ich zainteresowań znalazły się również zagadnienia codzienności — pożywienia, higieny, stanu zdrowia, zabaw oraz tradycji
i zwyczajów rodzinnych związanych z narodzinami, chrztem, wychowaniem i śmiercią dziecka, ale nie zabrakło również odniesień do sfery materialnej, emocjonalnej
i duchowej dzieciństwa — stosunku do dziecka w rodzinie i poza nią, socjalizacji, przekazywanych wzorców, przestrzeni prawnej, społecznej, edukacyjnej i religijnej. Istotnie miejsce zajmuje również problematyka relacji między pokoleniami.
Myślą przewodnią tomu stała się próba odpowiedzi na pytania, na ile polityka narodowościowa poszczególnych państw bloku wschodniego była konsekwencją założeń ideologicznych, a w jakim stopniu stanowiła splot zabiegów socjotechnicznych, za pomocą których kreowano użyteczny w danej chwili obraz mniejszości narodowych. Co kryło się za fasadą internacjonalistycznych haseł? [...] Czy koncepcje polityczne władz komunistycznych, zakładające różne formy asymilacji, stawały się tym samym formą nacjonalizmu? Na ile represyjny charakter podejmowanych działań odpowiadał realnemu zagrożeniu ze strony mniejszości narodowościowych? Komparatystyczne ujęcie polityki narodowościowej w krajach znajdujących się w orbicie wpływów ZSRR, takich jak m.in. Polska, Czechosłowacja, Węgry, Bułgaria, czy będących dawniej częścią Imperium, jak Gruzja czy Ukraina, umożliwiło m.in. zwrócenie uwagi na rolę, jaką w procesie recepcji komunizmu odgrywały uwarunkowania kulturowe i społeczne w poszczególnych krajach. Niewątpliwie jednak punktem odniesienia dla konkretnych działań podejmowanych przez struktury partyjne i aparat bezpieczeństwa w krajach satelickich była aktualna polityka realizowana przez ZSRR [...]
Warto podkreślić, że wiele zjawisk opisywanych w tomie nie zakończyło się wraz ze zmianami politycznymi z przełomu lat osiemdziesiątych i dziewięćdziesiątych.
Forms of embodied labor, such as surrogacy and participation in clinical trials, are central to biomedical innovation, but they are rarely considered as labor. Melinda Cooper and Catherine Waldby take on that project, analyzing what they call "clinical labor," and asking what such an analysis might indicate about the organization of the bioeconomy and the broader organization of labor and value today. At the same time, they reflect on the challenges that clinical labor might pose to some of the founding assumptions of classical, Marxist, and post-Fordist theories of labor.
Cooper and Waldby examine the rapidly expanding transnational labor markets surrounding assisted reproduction and experimental drug trials. As they discuss, the pharmaceutical industry demands ever greater numbers of trial subjects to meet its innovation imperatives. The assisted reproductive market grows as more and more households look to third-party providers for fertility services and sectors of the biomedical industry seek reproductive tissues rich in stem cells. Cooper and Waldby trace the historical conditions, political economy, and contemporary trajectory of clinical labor. Ultimately, they reveal clinical labor to be emblematic of labor in twenty-first-century neoliberal economies.
Żyjąc w grupie społecznej, wywieramy na siebie wpływ. Sprzedawcy próbują nas przekonać do swoich produktów, politycy – podnieść słupki popularności swoich partii. Wpływamy na swoich współpracowników, partnera, rodzinę. Czy każde z tych oddziaływań jest manipulacją? Jaki jest związek pomiędzy manipulacją a kłamstwem i oszustwem? Czy potrafimy zmanipulować samych siebie? Jak wygląda manipulacja w bliskich związkach/w pracy? Przedstawiamy książkę, która jest kompendium wiedzy na temat manipulacji społecznej. Zawarte w niej informacje pozwolą nam odróżnić manipulację od innych form wywierania wpływu, dostrzec przejawy manipulacji w życiu społecznym oraz, co najważniejsze – przeciwdziałać jej.
Ponoszę konsekwencje wyborów, których dokonałem. Moja odmowa aborcji była oczywista. Prof. Bogdan Chazan Dla krytyków - ta rozmowa jest wyjaśnieniem. Dla wspierających - podziękowaniem. Dla wszystkich - zaproszeniem do dyskusji bez uprzedzeń. Takiego sporu nie było w Polsce od czasu wprowadzenia regulacji prawnych dotyczących usuwania ciąży. W kwietniu 2014 roku profesor Bogdan Chazan jako dyrektor szpitala odmówił wykonania zabiegu aborcji. Decyzja Lekarza wywołała medialną burzę. Problem stanął na ostrzu noża. Okazało się, że ostatnie dwie dekady były czasem klarowania się poglądu Polaków na ten trudny temat. Profesor Chazan również przebył długą drogę, zanim stał się symbolem bezkompromisowej walki o prawo do życia dzieci nienarodzonych. Ta książka stanowi odpowiedź na postawione Profesorowi zarzuty i zawiera szczegółowy opis krytycznego przypadku. Jednak, przede wszystkim, Bogdan Chazan składa w niej świadectwo powołania lekarza i podejmuje trudne, lecz bardzo aktualne tematy, takie jak antykoncepcja, opieka medyczna nad kobietą w ciąży, diagnostyka prenatalna, poród a także aborcja.
Praca Moniki Hemeniuk–Walczak to oryginalne, cenne i napisane z dużą pasją opracowanie na temat wizerunku kobiet. Autorka wpisuje się nie tylko w studia genderowe, ale także w badania nad edukacją międzykulturową - ukazuje bardzo kompetentnie [...] wizerunek kobiet w zróżnicowanym kulturowo i etnicznie Kazachstanie z perspektywy edukacji międzykulturowej.
Poświęcone używkom publikacje przyzwyczaiły nad do jednostronnego ujęcia tematu, jasno wyznaczającego kierunek czytelniczej interpretacji; inaczej postąpiła Beata Hoffmann, pisząc narkotyki w kulturze młodzieżowej. Nie znaczy to, że Autorka w jakikolwiek sposób popiera czy uzasadnia zjawisko narkomanii – cechą osobowości twórczej autorki Perfum (Oficyna Wydawnicza „Impuls” 2013) jest pasja analizowania zjawisk społecznych, jakim bez wątpienia pozostaje stosowanie środków psychotropowych, niezależnie od ich moralnego wydźwięku. Narkotyki w ujęciu Beaty Hoffmann postrzegane są przez pryzmat konkretnych subkultur czy środowisk, dla których środki odurzające stanowiły swoiste sine qua non. I tak Autorka zabiera nas w egzotyczną podróż, gdzie punktem wyjścia jest paryska bohema spod znaku Baudelaire’a i la belle epoque, a przystankami Londyn czasów Sex Pistols czy rockowisko z polskim „kompotem” w tle. Hoffmann nie ocenia, jedynie bada i przedstawia, słucha z zaciekawieniem (książkę wypełniają po części fragmenty autentycznych wywiadów; część respondentów zmarła na długo przed ukazaniem się książki) i przedstawia Czytelnikowi swe obserwacje. Opowieść, być może całkiem bezwiednie, okazała się być fascynującą, jak każda historia z szaleństwem w tle…
• Jakie normy regulują zawód seksuologa? • Z jakimi kontrowersjami może się spotkać seksuolog? • Jakie powinny być relacje między seksuologiem a pacjentem? • Jakie są metody terapii seksuologicznej? • Czy seksuolog może przekroczyć granice? Zbigniew Lew-Starowicz, Alicja Przyłuska-Fiszer i Jarosław Stusiński szczegółowo omawiają normy i zasady etyczne dotyczące zawodu seksuologa. Porządkują dotychczasową wiedzę na ten temat, a także wskazują propozycje przyszłych rozwiązań. Opisują między innymi kryteria normy w seksuologii, wymagania dotyczące zawodu seksuologa, podstawy etyki lekarskiej czy kontrowersyjne metody leczenia seksuologicznego, takie jak zmiana płci, terapia przestępców seksualnych lub seksualna chirurgia estetyczna. Książka stanowi kompendium wiedzy na temat etycznych aspektów pracy seksuologa. Zawiera również wskazówki dotyczące postępowania w trakcie terapii i rozwiązywania nieporozumień w relacji pacjent – lekarz. Pomaga rozwiać wątpliwości co do tego, jakie działania stanowią przekroczenie granic w tej relacji i jakie mogą być tego konsekwencje. Książka będzie szczególnie pomocna dla początkujących seksuologów, którzy dopiero wkraczają w świat tego trudnego zawodu.
Dziewiąty numer miesięcznika poświęcony jest karze. W środku m.in. prof. Jerzego Jastrzębskiego rozważania o moralnym porządku i karze, wywiad z reportażystą i dziennikarzem śledczym Marcinem Kąckim, Henryka Mazurkiewicza refleksje na temat rewolucji bolszewickiej w publicystyce Józefa Mackiewicza.
Publikacja stanowiąca ważny głos w rozważaniach na temat roli granicy i pogranicza w życiu człowieka znajdującego się często w skrajnym położeniu, w zróżnicowanych życiowych sytuacjach. W książce znajdziemy zarówno klasyczne kulturowo-antropologiczne ujęcia pogranicza, jak i filozoficzno-egzystencjalne oraz komunikacyjne. Całość bliska jest traktowaniu pogranicza w szerokim bachtinowskim ujęciu. W kilku miejscach znajdujemy wprost nawiązanie do idei transgraniczności, podkreślające pozytywny wymiar idei pogranicza. Publikacja ma szanse znaleźć wielu czytelników zarówno wśród osób od dawna zajmujących się problematyką pogranicza, resocjalizacji oraz innych klasycznych działów pedagogiki specjalnej, jak i wśród adeptów pedagogiki.
Kazimierz Kelles-Kraus był nietuzinkową postacią na polskiej scenie politycznej końca XIX wieku. Marksista i patriota, naukowiec i polityk, zwolennik niepodległości Polski oraz idei socjalizmu, autor koncepcji, która godziła potrzeby narodu z międzynarodowym socjalizmem. Jego prace, choć z ducha marksistowskie, łączyły wątki pochodzące z teorii niemieckich idealistów, francuskiego pozytywizmu, a także współczesnej mu socjologii – "psychologii społecznej", tworzącej mosty między badaniem zachowań pojedynczych jednostek i całościowych systemów społecznych. Najbardziej oryginalny w myśli Kelles-Krauza wydaje się fakt, że w swojej analizie społeczeństwa konsekwentnie wychodził poza dogmaty marksizmu, czerpiąc interpretację z innych szkół myśli. W jego pracach bez trudu odnaleźć można oryginalne rozważania na temat powiązań materializmu ekonomicznego z koncepcjami Giambattisty Vica, Auguste'a Comte'a, Jean-Jacquesa Rousseau, nie mówiąc o Immanuelu Kancie czy wreszcie Georgu Wilhelmie Friedrichu Heglu. Niewątpliwie za jego szczytowe osiągnięcie możemy uznać prawo określające rolę przeszłości w formowaniu nowych idei społecznych. Intuicja socjologiczna kierowała go także w stronę innych tematów – kreowania wyobraźni narodowej dla odgórnie przyjętych celów, konstrukcji tradycji w imię potrzeb teraźniejszości, kwestii normy i odchylenia w porządku społecznym – które doczekały się rozwinięcia w socjologii dopiero wiele lat, a czasem nawet wiele dekad, później.
Książka jest klasyczną pracą z socjologii kultury analizującą powstanie i rozwój tytułowej "kultury masowej". Autorka definiuje przedmiot oraz opisuje rozwój tego zjawiska w Polsce i na świecie w kontekście szerszych rozważań na temat zmian zachodzących w kulturze i społeczeństwie. Analiza zaskakuje trafnością spostrzeżeń dotyczących mechanizmów kultury masowej i przewidywań jej dalszego rozwoju. Szczególnie dziś, kiedy kultura masowa odgrywa coraz większą rolę, warto przyjrzeć się jej przez pryzmat naukowej refleksji.
O wartości Kultury masowej, jednego z dzieł, które przyczyniło się do ugruntowania pozycji Antoniny Kłoskowskiej w świecie naukowym, świadczy to, iż mimo upływu wielu lat od ukończenia tej pracy, jest ona nadal aktualną analizą mechanizmów tak szybko rozwijającego się zjawiska.
Książka ta jest nie tylko niezbędnym podręcznikiem dla socjologów i innych osób zajmujących się problematyką kultury, ale może być także inspirującą lekturą dla tych, którzy zawodowo zajmują się tworzeniem i publikowaniem tekstów ważnych dla szeroko pojętej kultury- wydawców, redaktorów, dziennikarzy prasowych i telewizyjnych, literatów oraz studentów kierunków społecznych i humanistycznych.
Książka jest efektem analiz wybitnych ekspertów z Deloitte, znanej międzynarodowej firmy doradczej, nad sposobami rozwiązywania najważniejszych problemów ekonomicznych i społecznych wspólnych dla wielu krajów. Zawiera wiele ciekawych przykładów konkretnych rozwiązań zastosowanych w różnych krajach i regionach. Autorzy diagnozują, że nadmiernie zadłużone rządy nie są w stanie poradzić sobie z rozwiązywaniem nabrzmiałych problemów, a z kolei świadomi tego biznesmeni rozumieją, że dobre systemy edukacyjne czy sprawna infrastruktura są w interesie biznesu. To samo dotyczy samorządów i władz lokalnych, na które wszędzie w świecie przypada rosnąca odpowiedzialność za rozwiązywanie wielu problemów. Książka, choć pisana z perspektywy globalnej, zawiera wiele pośrednich i bezpośrednich odniesień do polskiej rzeczywistości.
Dzisiejsze, osobliwe zachowania ludzkie rodzą zasadnicze pytanie, czy człowiek jest rzeczywiście wolny? Czy to, że on sam uważa się za wolnego, czyniąc niemal wszystko, co chce, jest objawem prawdziwej wolności? Czy taka egoistyczna wolność, której twórcą zdaje się być sam człowiek, nie zniewala go bardziej niż wyzwala? Już te kilka pytań sprawia, że słowo wolność jest tematem drażliwym, w którym spotykają się wszelkie potrzeby i pragnienia, cele i ideały dzisiejszego człowieka. Wtedy wolność staje się bardziej wyzwoleniem od wszelkich ograniczeń, niż wolnością woli, która dana jest osobie ludzkiej wraz ze świadomością i rozumnością. Wolność woli rozróżnia się dalej na wolność egzystencjalną jako relację człowieka do własnego bytu i na wolność wyboru jako sposobu życia.
Bohaterkami tej książki są dwa łacińskie słowa: communitas i societas – one stanowią jej ramy konceptualne i w nich zakodowana jest jej zawartość. Inne istotne pytanie związane z pierwszym, to na ile communitas oparta na relacjach wzajemnościowych i postawach prospołecznych – kulturze i ekonomii daru – się obroniła, czy też została tak dalece skolonizowana przez societas, że sama stała się ofiarą i przestała dostarczać drugiej zasobów niezbędnych dla jej przetrwania. I czy nie to właśnie stało się głównym źródłem kryzysu, bo jakkolwiek na samej, nawet posttradycyjnej, communitas nie można budować nowoczesnego rozwoju – nigdzie się to nie udało – to bez niej nie poradzi sobie sama struktura nowoczesna, czy późnonowoczesna.
prof. dr hab. Kazimierz Krzysztofek
Auschwitz, Holokaust, antysemityzm…
Te trzy słowa symbole ewokują całą listę pytań badawczych. Czym jest dzisiaj dla nas – mieszkańców Polski – Auschwitz? Jaką wiedzę na temat obozu posiadamy, zwłaszcza czy wiemy, że Żydzi stanowili największą grupę ofiar? Czego symbolem jest dla nas – Polaków – Auschwitz, szczególnie czy jest raczej symbolem polskiego męczeństwa, czy żydowskiego Holokaustu? Jaki jest stosunek Polaków do Żydów? Jak szeroko rozpowszechniony i jak głęboki jest antysemityzm w Polsce, w jej różnych regionach i środowiskach? Czy mamy do czynienia z jednego rodzaju antysemityzmem czy z różnymi antysemityzmami? Co o Auschwitz, Zagładzie i Żydach wiedzą i sądzą młodzi Polacy? Jak efektywne są rozmaite działania edukacyjne i informacyjne dotyczące Zagłady i Auschwitz? Jaki skutek odniosły debaty o stosunkach polsko-żydowskich wywołane publikacją książek Jana Tomasza Grossa? Jakie doświadczenie wizyty w miejscach pamięci, takich jak Auschwitz, Majdanek czy Treblinka, zmienia myślenie młodych? Czy wzrost wiedzy o Zagładzie i Auschwitz zmienia postawy, zwłaszcza czy eliminuje antysemityzm?
Niniejszy tom zawiera artykuły, w których podjęto próbę udzielenia odpowiedzi na te pytania.
Ze Wstępu dr. hab. Marka Kuci
Szczęście jest wartością uchwytną, lecz ulotną, tworzone są o nim peany. Związki coraz częściej się rozpadają, inwestycje bankrutują, kosztowności radują nas, ale na krótko, póki gdzieś nie natrafimy na większe, a dzieci – nasze najcenniejsze skarby – dorastają i nie zdążamy się obejrzeć, już wyfruwają z gniazdka. Wszystkie rzeczy, które są nam z założenia niezbędne, okazują się tracić szybko na wartości i przemijać. Co zatem zrobić, by być szczęśliwym przez całe życie? W czym upatrywać źródła, które niesie nieskończoną radość?
„8 prostych kroków do szczęścia” to poradnik autora „Medytacji buddyjskich”. Aby zrozumieć i wdrożyć w życie jego nauki, trzeba zacząć analizować swoje przywiązania i przyzwyczajenia. To tu właśnie leży główna przyczyna naszego wciąż przemijającego stanu samospełnienia i samorealizacji. Uświadomienie sobie, co w naszym życiu jest tak naprawdę ważne, to klucz do wewnętrznej radości i satysfakcji. Wyzbycie się stresu nigdy nie było łatwiejsze.
Ta książka odmienia nasze widzenie świata, dowodząc, że mamy bezpośredni wpływ na nasze życie i świat, w którym żyjemy. Autor, Masaru Emoto, japoński naukowiec, przez wiele lat badając kryształy zamrożonej wody odkrył, że zmieniają one swój kształt, kolor i strukturę w zależności od czynników zewnętrznych, których działaniu są poddane. Pełne miłości słowa, harmonijna muzyka, dobre myśli i uczucia sprzyjają tworzeniu się pięknych, regularnych kryształów, a więc sprawiają, że woda staje się czysta. A przecież człowiek i Ziemia składają się w większej części z wody Odkrycia te prowadzą do wniosku, że poprzez pozytywne słowa, myśli i uczucia możemy w sposób istotny oddziaływać na nasze zdrowie i relacje z ludźmi, na przyszłość naszą i całej planety. Podobnie jak w poprzedniej książce "Woda - obraz energii życia" (wyd. Medium 2004), również tutaj Masaru Emoto ilustruje swoje przesłanie wieloma zdjęciami kryształów wody.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
