Trzecie wydanie niniejszej książki zawiera nowe wprowadzenie, w którym Geertz ponownie przywołuje znamienną dla swej twórczości ideę relacji między wiedzą abstrakcyjną i konkretną w antropologii - tego, jak krążymy między rozumieniem idei i rzeczy a rozumieniem kultur, które je tworzą. Wykorzystując tarcia między tymi obszarami rozumienia, Geertz zachęca czytelników, by do swych doświadczeń przykładali inną miarę.
Czy istnieje związek między kolorem ziemi, na której żyje, a zabarwieniem mysli, snów i uczuć? Czy kiedykolwiek zbadano zależność między rodzajem gleby, ukształtowaniem terenu, smakiem wody w rzekach a zyciem wewnętrznym ludzi?
Rozpocznę od stwierdzenia, że pod mało wdzięcznym tytułem kryje się ciekawa i solidna praca, kawał dobrej roboty socjologicznej. Jest to tym bardziej godne podkreślenia, że gros prac traktujących o społecznej pladze alkoholizmu nie wykracza poza ramy śmiertelnie nudnych opisów krążących wokół poziomu spożycia alkoholu na głowę mieszkańca. Relacja Autorki "z pola walki" jest precyzyjna, zgodna z zaleceniami metodologii jakościowej, przeplatana przywołaniem alternatywnych kontekstów interpretacji, wykraczających poza opłotki standardowych opisów trajektorii życiowych. autorka podjęła się bardzo trudnego zadania dotarcia do subiektywności osób pochodzących z rodzin z problemem alkoholowym. Zadanie to zrealizowała dobrze, wykazując się talentem analitycznym i dociekliwością badawczą.
Z recenzji prof. Aleksandra Manterysa
Książka stanowi wprowadzenie w złożone i często skomplikowane zagadnienia z zakresu teorii, badań i historii rodziny, a w szczególności jej zadań opiekuńczo-wychowawczych. Może być przydatna tym czytelnikom, którzy chcieliby skonfrontować własną wiedzę i doświadczenie na temat rodziny z inną perspektywą patrzenia na nią, pogłębić zrozumienie jej złożoności i uwrażliwić na zachodzące w niej zjawiska. Autorzy przedstawili obszar badań pedagogiki opiekuńczej, której głównym przedmiotem jest opieka i wychowanie w rodzinie oraz implikacje tych procesów. Podjęte zagadnienia zaprezentowane zostały w dwóch częściach, stanowiących jednocześnie dwie główne perspektywy patrzenia na rodzinę: współczesną i historyczną.
Książka Albo-albo ukazała się w 1843 roku pod pseudonimem Victor Eremita i stała się w historii literatury najbardziej znanym i najczęściej czytanym utworem Kierkegaarda. Już wówczas wzbudziła w Danii olbrzymie zainteresowanie, a jeden z jej rozdziałów – Dziennik uwodziciela – wywoływał wręcz oburzenie i zgorszenie, co także znacząco wpłynęło na popularność książki. To obszerne dzieło składa się z dwóch części, stanowiących pewnego rodzaju dialog pomiędzy dwiema fikcyjnymi postaciami, które reprezentują odmienne postawy życiowe, determinujące życie człowieka. Część pierwsza ma charakter estetyczny, jej autor – esteta – owładnięty jest poszukiwaniem sensu życia w zaspokajaniu potrzeb zmysłowych, ustawicznie szuka nowych doznań, unika nudy, wpada jednak przez to w melancholię. Część druga to natomiast listy etyka, skierowane do estety, wskazujące na zgubność jego postępowania. Etyk mówi o „wybraniu samego siebie”, wychwala małżeństwo, przy czym ustawicznie odnosi się do Boga i do religijności. Konfrontacja tych dwóch sposobów patrzenia na świat znana jest wszystkim pokoleniom. Swoją aktualność Albo-albo zawdzięcza jednak nie tylko tematowi, lecz także sposobowi, w jaki książka została napisana – nie narzucanie poglądów autora, lecz raczej mistrzowsko skłaniana czytelnika do zastanawiania się nad sensem własnego życia.
Podstawą tłumaczenia jest rocznicowa edycja krytyczna dzieł filozofa i pisarza przygotowana przez najwybitniejszych duńskich edytorów i specjalistów z Centrum Badań nad Twórczością Sorena Kierkegaarda w Kopenhadze. Z tejże edycji pochodzą również komentarze, objaśniające liczne cytaty i aluzje pisarza i ich konteksty, dostarczające informacji o charakterze historycznym, językowym czy biograficznym.
Każdy człowiek nosi w sobie pragnienie sensu i szczęścia – pisał św. Tomasz z Akwinu. Jak te najgłębsze i niezbywalne pragnienia zrealizować? Jakie przeżyć życie, aby śmierć nie była dramatycznym, bezsensownym, pełnym lęku, dojściem do końca, ale by móc ją przyjąć, jako dotarcie do Celu, co przecież zawsze jest radosne i szczęściodajne. Prezentowana książeczka wskazuje na niektóre rzeczywistości prowadzące właśnie do takiego przeżycia swojego życia. Znajdziemy w niej m. in. analizy na temat sensu ludzkiej egzystencji; autor nie pomija też kwestii najtrudniejszych, takich jak cierpienie, oraz tego wszystkiego, co nieoczekiwanie nam się w życiu przydarza, co – jak mówimy – na nas przychodzi.
Celem niniejszej rozprawy jest diagnoza poczucia tożsamości regionalnej mieszkańców regionu lubelskiego. Główny problem badawczy zawiera się w pytaniu o to, czy stan świadomości mieszkańców regionu jest na tyle wysoki, aby wytworzyć poczucie identyfikacji nie tylko z najbliższym miejscem zamieszkania, lecz także z całym regionem. W doświadczeniu potocznym stwierdzenie „jestem z Lubelszczyzny” nie niesie za sobą takiego znaczenia ani ładunku, jak np. określenie „jestem Ślązakiem”, ani nie znajduje uprawomocnienia w świadomości mieszkańców. Podstawę empiryczną prezentowanej pracy stanowią badania terenowe przeprowadzone metodą sondażową, w których narzędziem był kwestionariusz wywiadu. Zrealizowano je w 2006 r. w ramach projektu „Poczucie tożsamości regionalnej mieszkańców województwa lubelskiego” finansowanego przez Europejski Fundusz Społeczny oraz budżet państwa polskiego.
Stojący w opozycji do starogreckiego stylu spędzania czasu, chrześcijański etos pracy od stuleci nie ulegał większym zmianom; praca była nie tylko źródłem utrzymania, nie tylko – poprzez rodzaj – określała status społeczny, lecz również, a może przede wszystkim, stanowiła jedyną akceptowalną formę egzystencji, wywodzącą się ze starotestamentowych przykazów. Ten raz na zawsze ustalony porządek uległ w ciągu zaledwie kilku ostatnich dekad gwałtownemu rozbiciu i przeobrażeniu, „etos pracy” zamieniając na „rynek pracy”. Rewolucji, która wstrząsnęła współczesną ekonomią, poświęcona jest Marginalizacja na rynku pracy. Teorie a implikacje praktyczne, pod red. profesora Norberta G. Pikuły. W kilkunastu rozdziałach, zgrupowanych w trzech częściach, Autorzy nie tylko pokazują, jakim przeobrażeniom uległa współczesna definicja pracy, ale i poddają analizie trzy z wielu problemów, z jakimi borykają się uczestnicy (często mimowolni) ekonomicznego „wyścigu szczurów”; i tak część pierwsza poświęcona jest dyskryminacji seniorów na rynku pracy, część druga omawia bariery, z jakimi zmierzyć się musi czynna zawodowo kobieta, wreszcie – część trzecia koncentruje się na kreowaniu lepszej przyszłości dla młodych ludzi, pochodzących z rodzin, dotkniętych tytułową marginalizacją.
Prezentowana publikacja składa się z trzech głównych części, poprzedzonych artykułami wprowadzającymi w zagadnienie etosu pracy i jej wartości. Autorzy problematykę pracy ujmują z perspektywy nauki Jana Pawła II.
W pierwszej części, zatytułowanej Dyskryminacja na rynku pracy, autorzy skoncentrowali się na trudnościach z zatrudnianiem osób starszych. Zwrócono również uwagę na indywidualne i społeczne konsekwencje bezrobocia. Druga część – Kobieta na rynku pracy – jest zbiorem artykułów traktujących o wartościach, możliwościach i pozytywnych efektach wynikających z zatrudniania kobiet, przy jednoczesnym zwróceniu uwagi na czynniki płynące z rynku pracy, które uniemożliwiają ich zatrudnienie, rozwój zawodowy, karierę zawodową. Natomiast ostatnia, trzecia część, nosząca tytuł Młodzież – edukacja – praca, dotyczy możliwości zapobiegania zjawisku marginalizowania młodzieży wywodzącej się z rodzin doświadczających wykluczenia oraz osób niepełnosprawnych poprzez zastosowanie odpowiednich strategii edukacyjnych, wychowawczych, a także adekwatnych do potrzeb form wsparcia.
Książka jest opracowaniem z pogranicza filozofii i psychologii, porusza problemy tanatopsychologiczne (tzn. związane z psychologią śmierci, umierania i żałoby etc) na tle filozoficznych rozważań o człowieku.
Rozważania podejmowane są w oparciu o myśl krakowskiego psychiatry Antoniego Kępińskiego i koncentrują się głównie na pokazaniu zależności między szeroko rozumianą antropologią a psychologią śmierci. Przez analizę zawartych w twórczości Kępińskiego wątków tanatopsychologicznych i filozoficznych starano się pokazać jak bardzo myślenie o człowieku (na wielu różnych poziomach) związane jest z faktem jego śmiertelności.
Chociaż z roku na rok problematyka tanatopsychologiczna staje się coraz bardziej obecna w debacie społecznej i naukowej, to jednak zainteresowanie nią wciąż jest małe (szkoda, bo śmierć dotyczy każdego bez wyjątku). Niniejsza książka pozwala na poszerzenie wiedzy w tym temacie. Odwołanie się do pracy Kępińskiego uświadamia ponadto, że i w polskiej psychologii tematyka śmierci była podejmowana, wcześniej niż się wydaje, a polska nauka posiadała niebanalnego myśliciela.
Celem książki jest pokazanie aktualności problematyki tanatopsychologicznej, zarówno w podejściu do pacjentów (zwłaszcza terminalnie chorych) czy opiece hospicyjnej ale też w rozważaniach antropologicznych, i jakiejkolwiek innej próbie opisu kondycji człowieka w świecie. Drugim celem książki jest przedstawienie wspomnianych zależności na konkretnym przykładzie życia. Antoni Kępiński opisywał człowieka nie jako teoretyk, ale jako praktyk i najlepiej wiedział co w człowieku siedzi. Jego spostrzeżenia były przeniknięte osobistymi doświadczeniami, zwłaszcza wojennymi, wśród których jest i to najbardziej traumatyczne ? obozy jenieckie i obóz koncentracyjny.
W pierwszym rozdziale przedstawiono główne problemy poruszane przez tanatopsychologię (postawy wobec śmierci, lęk przed śmiercią? etc). W drugim rozdziale przybliżono myśl Antoniego Kępińskiego ze szczególnym uwzględnieniem rozważa dotyczących śmierci. Trzeci rozdział pokazuje oryginalność myśli Kępińskiego, i rozważa możliwości pomocy ludziom umierającym, wolontariuszom czy żałobnikom.
Mimo, iż książka jest pracą naukową, problematyka jaką podejmuje może zainteresować nie tylko filozofów czy psychologów, ale też każdego człowieka zastanawiającego się nad swoim życiem i śmiertelnością.
W książce tej ukazane są krytyczne postawy i negatywne oceny młodzieży polskiej dotyczące religii katolickiej i Kościoła rzymskokatolickiego jako instytucji, na podstawie badań socjologicznych zrealizowanych wśród licealistów i studentów. Kontestacji podlega wiele elementów religii katolickiej i aktywności Kościoła rzymskokatolickiego: narzucenie katechezy szkolnej (młodzi chcieliby jej powrotu do sal parafialnych), ingerencja hierarchów i księży parafialnych w świeckie sfery życia Polaków – państwa i wspólnot lokalnych, wmuszanie Polakom zasad moralności katolickiej jako jedynej i zasadnej religijnie, ingerencja w etos życia małżeńskiego i rodzinnego, w etos prokreacji, a także nachalna krytyka metody zapłodnienia In vitro, ingerencja w moralność seksualną ludzi, jak również wpływanie Kościoła na świadomość polityczną wyborców i negatywne sankcjonowanie osób i środowisk nieposłusznych woli postulatom biskupów i księży. Badana młodzież nastawiona krytycznie odrzuca dominującą rolę religii katolickiej i bezwzględny wpływ Kościoła instytucjonalnego na własne życie religijne świeckie.
Jakie istoty wzbudzają szacunek i podziw? Te, które walczyły, które podniosły się wyżej i zatriumfowały nad przeszkodami i życiowymi próbami. Dlaczego na przykład ludzie - zwłaszcza młodzi - tak bardzo podziwiają sportowców? Właśnie dlatego, że oni ciągle starają się iść w górę. Nawet jeśli tylko chodzi o biegi, skoki, pływanie, wspinaczki. Upodobanie do wysiłku, wytrwałość i śmiałość uważa się zawsze za wielkie przymioty. Czy więc nie byłaby warta trudu próba pokazania takich samych przymiotów w codziennym życiu? Dobrze jest skupiać wszystkie siły na chęci biegania i pływania szybciej i dłużej, skakania wyżej, lepszego łapania piłki i strzelania bramki, lecz jeszcze korzystniej powiedzieć sobie: ,Będę cierpliwszy w trudnej sytuacji, pokonam smutek i zmartwienie, bardziej się opanuję.' O tak, tu też można dokonać wyczynu, odnosić zwycięstwa. Czemu nie próbujecie?
Badania osobowościowych uwarunkowań zażywania alkoholu i uzależniania się liczą co najmniej pół wieku i dowodzą braku „osobowości alkoholiczej”, „przedalkoholiczej” czy „nałogowej”. Występują jednak dość wyraźne związki między określonymi cechami osobowości a ryzykiem rozwoju problemów alkoholowych i uzależnienia. Badania przeprowadzone przez Ryszarda Poprawę dowodzą, iż najbardziej predysponującą cechą osobowości jest impulsywność, a zwłaszcza jej elementy składowe w postaci wysokiej porywczości, braku wytrwałości i premedytacji oraz skłonności do poszukiwania doznań. Cechy te, jak dowodzi Autor, stanowią specyficzne deficyty lub defekty skutecznej regulacji emocji i radzenia sobie ze stresem oraz samokontroli zachowania. (…)
Książka dr. R. Poprawy jest wynikiem jego wieloletnich doświadczeń pracy z osobami uzależnionymi od alkoholu i badań poświęconych wyjaśnieniu przyczyn używania alkoholu. Praca adresowana jest przede wszystkim do profesjonalistów z zakresu przeciwdziałania alkoholizmowi, terapii uzależnienia oraz zainteresowanych profilaktyką zachowań ryzykownych dla zdrowia dzieci i młodzieży. Monografia będzie z pewnością pomocna dla badaczy i studentów zajmujących się psychologicznymi, społecznymi i zdrowotnymi problemami związanymi z alkoholem.
prof. dr hab. Zygfryd Juczyński (fragmenty recenzji)
Ryszard Poprawa – dr nauk humanistycznych, psycholog, absolwent Uniwersytetu Wrocławskiego, pracownik Zakładu Psychologii Klinicznej i Zdrowia Instytutu Psychologii UWr. Od ponad 30 lat zajmuje się problematyką uzależnień. Jest trenerem asertywności. Jego praca naukowa koncertuje się z jednej strony na poszukiwaniu przyczyn i mechanizmów picia alkoholu i uzależniania się oraz nałogowego korzystania z internetu, a z drugiej strony na rozpoznawaniu podmiotowych zasobów skutecznego radzenia sobie w życiu i prowadzenia dobrego życia. Jest autorem ponad 50 prac naukowych poświęconych wynikom prowadzonych przez siebie studiów i badań.
Mateusz Marciniak autor „Orientacje konsumpcyjne młodzieży akademickiej” podejmuje się trudnego zadania, dyskusji z założeniami Zygmunta Baumana, jednego z najchętniej czytanych i cenionych polskich socjologów ostatnich lat. Analiza baumanowskich postulatów, prognoz i apeli dotyczących zwłaszcza konsumpcyjnego podejścia do elementów życia społecznego, przebiega w sposób rzeczowy, solidny i przejrzysty. Treść opracowania charakteryzuje się wysoką erudycją autora oraz trafny dobór i krytyczne wykorzystanie dostępnego piśmiennictwa, oraz badań własnych.
Książka podejmuje dosyć ważne w aktualnej refleksji socjologicznej zjawiska. Wg. Baumana modelowy uczestnik społeczeństwa, konsument, wszystkie elementy rzeczywistości traktuje na wzór relacji z towarami konsumpcyjnymi. Zjawisko to dotyczy: czasu, przestrzeni, przedmiotów, innych ludzi, siebie, wartości i społeczeństwa. Wszystko podlega konsumpcji. Autor, na podstawie wyników badań przeprowadzonych wśród grupy studentów UAM stara się odpowiedzieć, czy takie podejście w istocie jest słuszne. Czy i jak dalece ukształtowanie orientacji konsumpcyjnej potwierdza tę koncepcję? Czy podejście Baumana nie jest już nieco zdezaktualizowane, czy było słuszne dotychczas, czy nazywanie społeczeństwa – konsumpcyjnym, nie było przekoloryzowaniem? Tytułowa orientacja konsumpcyjna dotyczy tego, na ile „konsumowanie” staje się podstawowym schematem poznawczym, na podstawie współczesnej młodzieży akademickiej. Wrażenie robi zwłaszcza empiryczne podejście do analizowanych teorii i wzorcowo ujęta metodologia cyklu badań nad wybraną grupą.
Można się zastanawiać, czy określanie konsumpcji duchem epoki – motorem współczesnych społeczeństw, jest uzasadnieniem słusznym. Z pewnością warto się nad zagadnieniem pochylić i spróbować poddać go weryfikacji, odczarować pewne zastane założenia. Jak słusznie zauważa prof. Czerepaniak-Walczak są to analizy uwalniające pojęcie konsumpcji i tego syndromu od statusu wytrychów albo ozdobników.
Nikołaj Michajłowicz Ziernow (1898–1980) był rosyjskim filozofem, teologiem i historykiem. W 1921 r. emigrował wraz z rodziną do Jugosławii, gdzie ukończył studia teologiczne. W 1925 r. przeniósł się do Paryża i rozpoczął aktywną działalność w rosyjskim ruchu studenckim; jednocześnie wykładał w Instytucie Teologicznym św. Sergiusza. Od 1930 r. mieszkał w Anglii. Uzyskał tytuł profesora Uniwersytetu Oksfordzkiego, był członkiem Towarzystwa Prawosławno-Anglikańskiego. Jest autorem kilkunastu książek mających duże znaczenie dla poznania myśli rosyjskiej i historii rosyjskiej inteligencji. Niniejsza książka o rosyjskim odrodzeniu religijnym wprowadza czytelnika w mało znany, niezwykły świat intelektualnych dyskusji końca XIX i XX w., które zdawały się ukazywać i zapowiadać nowe oblicze Rosji. Kres tym oczekiwaniom położyła bolszewicka rewolucja, jakkolwiek część myślicieli rosyjskich kontynuowała działalność na emigracji w Europie Zachodniej i Ameryce. Ziernow opublikował swoją książkę w 1963 r. w Wielkiej Brytanii z myślą przede wszystkim o anglikanach – przyjaciołach prawosławnych. Jej rosyjski przekład ukazał się w Paryżu w tym samym roku. Bohaterami Ziernowa są m.in. o. Siergiej Bułgakow, Nikołaj Bierdiajew, o. Pawieł Fłorienski, Siemion Frank. Autor analizuje stosunek inteligencji nie tylko do Cerkwi prawosławnej, ale też do samodzierżawia, marksizmu i rewolucji. Pisze o reformach cerkiewnych, spotkaniu prawosławnych z chrześcijańskim Zachodem oraz o losach emigrantów i Cerkwi na wychodźstwie. Lektura interesująca dla każdego, kogo zajmują zarówno najnowsza historia, jak i dylematy intelektualne osób dokonujących dramatycznych wyborów pod dziejową presją.
Punktem wyjścia do postawienia pytań badawczych projektu było poczucie narastającego kryzysu, jaki współcześnie dotyka filozofii. Do jego przejawów należy między innymi rozpowszechnienie się poglądu o nieistotności współczesnej produkcji filozoficznej, wprost proporcjonalnej do jej ilościowego przyrostu, wsobny charakter tej produkcji wraz z towarzyszącym jej rozpadem środowiska na zamknięte kręgi, niepróbujące nawet podejmować dialogu, a także postępujący proces wykluczania filozofii z akademickich programów nauczania. Do tego należy dodać medialny wizerunek filozofii jako wiedzy nie tylko zbędnej, ale w zasadzie szkodliwej, gdyż odwracającej uwagę od spraw naprawdę ważnych, a także przyjęty już zwyczaj utożsamiania filozofii z dowolnym sposobem myślenia.
( z Przedmowy)
W niniejszej publikacji zasadniczym celem uczyniłam rekonstrukcję i krytykę dyskursów o młodzieży (w ramach pewnego historycznie określonego „pola dyskursywnego”) i ostatecznie identyfikację relacji wiedzy – władzy, w której znajduje oparcie i legitymizację praktyka sprawowania władzy nad współczesną młodzieżą. Ostatecznie książka ta pomyślana jest jako narracja na temat urządzania młodzieży w Polsce. Zwracam się w stronę stworzonej przez Foucaulta jednej z najbardziej inspirującej poznawczo we współczesnych naukach społecznych koncepcji urządzania. (…)
Strukturę i kierunek wywodu wyznaczyło przyjęcie założenia, że współczesne dyskursy o młodzieży stanowią konstytutywny element urządzania społeczeństwa. W związku z tym zasadnicza linia rozważań obejmuje analizę tego, jak określone reprezentacje młodzieży (profile epistemiczne, wiedza, racjonalności) czynią możliwymi, uprawomocniają istnienie pewnych typów praktyk społecznych (technik, interwencji, strategii, programów). Celem Autorki było bowiem ukazanie owego permanentnego i konstytutywnego powiązania episteme i techne w praktykach dyskursywnych i polityce młodzieżowej. Z tego powodu rozpoczyna od refleksji nad problematyką władzy w perspektywie pedagogiki analityczno-krytycznej, w której to odnajduje teoretyczne i metodologiczne ugruntowanie analiz prowadzonych w kolejnych częściach pracy.
Czy możemy sobie wyobrazić jakąś receptę na szczęście? Czy szczęście wiąże się z bogactwem, osobistym sukcesem, zdrowiem, nadzieją na przyszłość, a więc raczej z "mieć" czy "być"? Czy wręcz przeciwnie - szczęście to nieograniczona perspektywa doskonalenia bytu osobowego, przekraczająca warunki doczesnej egzystencji?
Ideę szczęścia, w przeglądzie historycznym od starożytności po współczesność, komentują znani francuscy humaniści: filozof, historyk kultury i znawczyni epoki Oświecenia.
Trzy wypowiedzi, zapisane nie tyle w formie wykładu, ile swobodnej rozmowy, stanowią doskonały impuls do naszej własnej refleksji na temat szczęścia w jego indywidualnym i społecznym wymiarze.
Inteligencja etyczna, bliska kuzynka inteligencji emocjonalnej, to umiejętność podejmowania takich decyzji, które są najlepsze z możliwych w każdej dziedzinie życia. Nie zawsze łatwo jest postąpić słusznie lub nawet zorientować się, co jest słuszne. Autor pokazuje, jak rozwijać inteligencję etyczną przez opanowanie pięciu zasad, aby móc dobrze kształtować swoje życie rodzinne i zawodowe. Te zasady są Ci znane. Są podstawą zarówno religii, jak i wspólnot świeckich. Życie według nich jest ogromnie trudne. Ale życie bez nich jest nieporównywalnie trudniejsze.
Bruce Weinstein, doktor nauk filozoficznych i bioetycznych na Georgetown University. Jest gościem wielu znanych programów w telewizji amerykańskiej na kanałach CNN, NBC, ABC (program Good Morning America), Fox News (O’Reilly Factor) oraz CNBC, Bloomberg Television, Headline News, CNN International, WNYC. Prowadzi program telewizyjny na temat zarządzania Ask the Ethics Guy! oraz portal internetowy tygodnika „Bloomberg Businessweek”. Jest także autorem wielu artykułów i książek dotyczących etyki.
Co szczególnie ważne, książka charakteryzuje się nie tylko walorami deskryptywnymi, ale poprzez uwzględnienie płaszczyzny przeprowadzonych badań empirycznych, zwłaszcza z wykorzystaniem jakże cennych w tej materii metod jakościowych, pozwala na lepsze zrozumienie całokształtu mechanizmów oddziaływania subkultury hip - hopowej na rozwój osobowościowy warszawskiej młodzieży [...]. Dodatkowym atutem publikacji jest również uwzględnienie nie tylko negatywnych konsekwencji oddziaływania subkultury hip - hopowej na młodzież, który to aspekt jest relatywnie dobrze poznany, ale także dostrzeżenie znacznego potencjału prorozwojowego, który jest generowany na polu subkulturowym. Co więcej, wskazane zostają konkretne wymiary, w jakich możliwe jest wykorzystanie tego potencjału dla kształtowania tak ważnego dla funkcjonowania współczesnego społeczeństwa kapitału społecznego.
Prof. dr hab. Leon Szot (UPJPII w Krakowie)
[...] Przygotowany zbiór studiów stanowi szkic i przyczynek do pedagogiki rodziny współczesnej. Całość nosi znamiona podręcznika i to z trzech powodów: – po pierwsze, zawiera podstawowe kompendium wiedzy na temat rodziny jako grupy i instytucji opiekuńczo-wychowawczej; po drugie, ukazuje przykłady i omówienia wyników badań empirycznych nad wychowawczym funkcjonowaniem rodziny współczesnej (zwłaszcza polskiej); po trzecie, podaje propozycje metodologiczne dla analizy rodziny jako układu wychowawczego i edukacyjnego. Do badań diagnostycznych mogą okazać się przydatne również załączone przykładowo kluczowe terminy, jako narzędzie pomiaru pedagogicznego.
ze Wstępu
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
