W jaki sposób postęp naukowo-techniczny jest motywowany religijnie?
Co łączy naukowców, inżynierów i myślicieli chrześcijańskich?
Jakie starożytne wyobrażenia stoją za oczarowaniem nowoczesnymi technologiami?
Czy naukę i technikę można uznać za narzędzia „transcendencji”?
Filozofowie, historycy, biolodzy czy fizycy wielokrotnie pisali o relacji nauki i religii – związki religii i techniki wydają się natomiast tematem zaniedbanym. Historyk David F. Noble stara się zapełnić tę lukę. Argumentuje, że w cywilizacji zachodniej kulturowe fundamenty rozwoju technologicznego położono już w IX wieku, kiedy sztuki użyteczne powiązano z ideą chrześcijańskiego zbawienia. Bada wzajemne wpływy religii, nauki i techniki aż po wiek XX, w którym ludzie zaczęli władać niemal boską wiedzą i mocą. Przybliża fascynujące profile ideowych architektów współczesnej nauki, a na przykładzie wielkich przełomów w poznawaniu rzeczywistości i władaniu nią – od odkryć geograficznych, przez energię atomową i eksplorację kosmosu, po zsekwencjonowanie ludzkiego genomu i prace nad sztuczną inteligencją – pokazuje, że naukowo-techniczne dążenie do udoskonalania świata i człowieka trudno uznać za czysto świeckie przedsięwzięcie.
Noble ocenia krytycznie zarówno postęp techniczny za wszelką cenę, jak i rolę religii w rozbudzaniu wyobrażeń o raju odzyskanym za pomocą wiedzy i technologii. Apeluje o nową ocenę naszego oczarowania niekontrolowanym rozwojem technologicznym. Tytułowa „religia techniki” wiąże się z niezadowoleniem z zastanego świata i szukaniem technologicznych sposobów wyzwolenia się od niego – odnalezienia lub stworzenia lepszej, „transcendentnej” rzeczywistości. Noble pyta, czy ta specyficzna relacja religii i techniki, nawet jeśli kiedyś była pożyteczna, nadal sprzyja ludziom: czy wciąż promuje dobro człowieka i jego świata, czy chce już tylko pomóc człowiekowi z tego świata uciec?
I cóż po obronie rozumności wiary? Przecież wszyscy wiedzą, że wiara z definicji jest irracjonalna.
Stanisław Wszołek polemizuje z tym poglądem i podejmuje próbę spojrzenia na relacje rozumu i wiary z różnych filozoficznych punktów widzenia. Wbrew utrwalonemu schematowi, który przeciwstawia rozum wierze, autor przekonuje, że wiara, czymkolwiek jest, jest także użyciem rozumu, zaś rozum jest u swych korzeni wierzący.
Stanisław Wszołek przedstawił intrygujące, nowoczesne i nieobrazoburcze dzieło, w którym zadaje wiele głębokich i ważnych dla współczesnej filozofii, kultury i humanistyki pytań oraz porusza wiele rokujących naukowo wątków. Tekst jest ciekawy i dowcipny. Klarowność przekazu jest jego silną stroną.
Tomasz Michniowski
Stanisław Wszołek jest profesorem Uniwersytetu Papieskiego Jana Pawła II w Krakowie. Opublikował m.in. Nieusuwalność metafizyki (Biblos 1997) oraz Refleksje na rozdrożu. Wybór tekstów z pogranicza wiedzy i wiary (Biblos/OBI 2000).
Frans de Waal, holenderski prymatolog i badacz zachowania zwierząt, broni przekonania, że niektóre zachowania zwierząt wcale nie różnią się od zachowań ludzkich. Szympansy całują się na przywitanie, z tego samego powodu, dla którego robią to ludzie. Możemy rozsądnie oczekiwać, że zwierzęta chcą, dążą ku czemuś, bawią się, niepokoją, współczują i czują smutek.
Książka de Waala to pełen pasji, napisany żywym, a miejscami wręcz dosadnym językiem manifest "nowego antropomorfizmu" - programu rzetelnego, naukowego zmierzenia się z faktem, że jesteśmy nie tyle podobni do zwierząt, ale w ścisłym sensie po prostu nimi jesteśmy. Z drugiej strony każdy gatunek jest jednak inny i w kontakcie ze słoniem, foką, psem czy lemurem musimy użyć wszelkiej naszej domyślności i empatii, aby "wejść w ich świat" i dostrzec inteligencję i spryt tych istot. Czy jednak sami jesteśmy na to wystarczająco sprytni?
Ta książka całkowicie odmieni twoje zdanie na temat możliwości poznawczych zwierząt. Zabiera czytelnika w fascynującą podróż w świat rozwiązywania problemów przez zwierzęta. - Temple Grandin, autorka m.in. "Zrozumieć zwierzęta" i "Zwierzęta czynią nas ludźmi"
Zdumiewające... przejdzie do klasyki gatunku - i świetnie się czyta. - „People”
Dunbar wytrąca z równowagi i zmusza do przyjrzenia się sobie samemu na nowo - „Observer”
Frans de Waal jest profesorem psychologii na Uniwersytecie Emory i dyrektorem Living Links Center w Atlancie. W 2007 r. magazyn „Time” uznał go za jedną ze stu osób, które kształtują nasz świat. Autor m.in. książek Małpy i filozofowie (CCPress 2013), Bonobo i ateista (CCPress 2014), Małpa w każdym z nas (CCPress 2015).
Agata Rejowska-Pasek jest doktorantką w Instytucie Socjologii Uniwersytetu Jagiellońskiego. Ukończyła studia magisterskie z socjologii na Wydziale Humanistycznym AGH i studia licencjackie z religioznawstwa na Wydziale Filozoficznym UJ. Jej zainteresowania naukowe sytuują się w obszarze socjologii duchowości. Bada nowe, świeckie rytuały przejścia i transgresyjne zachowania społeczne (między innymi alpinizm czy ruch Pro-ana). W dyskursie alpinistycznym obecne są różnorakie „pęknięcia” i załamania. Da się je rozpisać na pary przeciwstawnych wartości, praktyk i strategii. W kontekście wspinaczki można mówić o sprzecznych, skrajnych zjawiskach: mistycyzmie natury, duchowości, chęci pokonywania ograniczeń tkwiących w ciele czy psychice człowieka, solidarności i communitas, które wytwarzają się między wspinaczami, ale jednocześnie o racjonalizacji, parametryzacji, fetyszyzacji szczytu czy pogoni za rekordem. Rodzi się pytanie: skąd ta niejednoznaczność? Góry można przyrównać do katalizatora, wydobywającego z ludzi ich naturę, kulturę i społeczny klimat, z którego się wywodzą. Ekstremalne, graniczne sytuacje obnażają te elementy, intensyfikują i sprawiają, że stają się one lepiej dostrzegalne. Metamorfozy alpinizmu (które zauważają również wspinacze) wiążą się z przemianami samego społeczeństwa, a stan alpinizmu można uznać za odzwierciedlenie kondycji współczesnego Zachodu. W świetle przeprowadzonej analizy świadectw polskich alpinistów należy stwierdzić, że wskazywane przez Maxa Webera zjawiska, takie jak postępująca racjonalizacja i odczarowanie świata (czyli procesy, w których wyniku świat doświadczany jawi się jednostce jako poznawalny, przewidywalny i sterowalny), ciągle odgrywają znaczącą rolę, a tezy o „duchowej rewolucji” charakteryzują się ograniczoną mocą i zasięgiem wyjaśniania świata.
Monografia, która trafia do Państwa rąk, powstała z inicjatywy koleżanek i kolegów z pracy, przyjaciół oraz uczniów prof. Tadeusza Bogdanowicza, obchodzącego jubileusz siedemdziesięciolecia urodzin. Publikacja zawiera prace z zakresu kulturoznawstwa, literaturoznawstwa, filmoznawstwa, językoznawstwa i pedagogiki. Tom składa się z prac, z których każda wpisuje się w tak zwaną problematykę słowiańską. Wszystkie pokazują, że nie tylko relacje polsko-rosyjskie, ale również wszystko to, co ma miejsce na wschód, południe, a nawet północ od naszych obecnych granic, znajduje żywe zainteresowanie wśród sporej grupy badaczy reprezentujących różne dyscypliny i zainteresowania naukowe.
Najważniejsze dla całego zamysłu konstrukcyjno-myślowego książki są trzy teksty-rozdziały poświęcone postaciom (Nietzsche, Lacan, Bernhard), które zdaniem Autora – i tu formułuje on swoje credo – sprostały wyzwaniu nihilistycznemu, przepracowały pozytywnie tytułową „traumę bezkresu”, afirmując, wobec notorycznej groźby bezsensu, przygodność i nie-konieczność istnienia w nieskończoności poza wszelką dającą się racjonalnie oswoić całością. Każda z nich czyni to w swoisty dla siebie sposób, dostępnymi sobie środkami językowo-teoretycznymi. Filozof Nietzsche porzuca wobec porażającego sceptycyzmu swe absolutystyczne pretensje, by ostatecznie oddać się radości tworzenia; psychoanalityk Lacan odsuwa fantazmaty związane z pragnieniem Innego na rzecz afirmatywnego, popędowego „trwania przy realnym”; pisarz Bernhard rozbija swe obsesyjne marzenie o doskonałości, by wyzwolone przez nie błądzenie ironicznie uczynić boleśnie ponawianą przygodą. (…) Książka jest świetnie napisana, sugestywnie i przekonująco, z pasją, takoż demaskatorską i polemiczną, więc dostrzeżemy w niej też niekiedy ostre sądy, wyrażające ideowe preferencje Autora usprawiedliwione kontekstem interpretacyjno-teoretycznym. Trudno znaleźć na krajowym rynku wydawniczym pozycję podejmującą ściśle tytułową problematykę i do tego ujmowaną w odniesieniu do omawianych w pracy myślicieli, mimo to niejako a priori, wziąwszy pod uwagę pozycje o mniej lub bardziej zbliżonej tematyce, książkę Marcina Polaka zakwalifikowałbym raczej do grupy znakomitych.
Z recenzji dra hab. Pawła Pieniążka
Nowoczesne wyobrażenie o człowieku konfrontuje go ze śmiercią jako perspektywą bez reszty traumatyczną. Śmierć jako granica skończoności-indywidualności, odkąd ta skończoność rozumiana jest jako ontologiczna odrębność, musi się jawić całkowicie nieakceptowalną, beznadziejną i absurdalną, przejmującą panicznym lękiem i przerażeniem. Dlatego w obrębie nowoczesnego indywidualizmu śmierć musi być na różne sposoby relatywizowana czy to w popkulturowej, późnonowoczesnej formie wyparcia poprzez rzucenie się w „życie wieczne” konsumpcyjnego hedonizmu, czy też w quasi-chrześcijańskiej formie wiary w kontynuację indywidualnego życia po życiu. Cóż ma z tym wspólnego Platoński Fedon? Otóż – choć to przecież tekst odległy nam czasowo wręcz ekstremalnie – opowiada on o tym wszystkim z jakąś niewiarygodną aktualnością. Czytam go więc jako tekst na wskroś współczesny, a nawet (po)nowoczesny – mieszczący się w nurcie nowoczesnej samokrytyki. Czym innym jest on bowiem, jeśli nie po mistrzowsku przeprowadzoną dekonstrukcją, ujawniającą splot takiej właśnie, nowoczesnej formy indywidualizmu oraz ekstremalnego lęku przed śmiercią, której rewersem jest szukanie indywidualnego życia-bez-końca czy to w religijnych zaświatach, czy to w poszukiwaniu coraz intensywniejszych rozrywek i przyjemności.
z Wprowadzenia
Dzieło domaga się wyjścia ku innemu, a więc ku światu, który nadchodzi, ku rzeczom odległym,przyszłym, choćby współczesność powątpiewała w ich sens. W dziele jest to, co inne, gdyż nie pozwala myśleć zgodnie z panującymi stereotypami i wybiega ku innym, tj. ku problemom dotądniedostrzeganym lub inaczej postawionym, zawsze o najwyższym znaczeniu.Pisma rozproszone z lat 19892000 obejmują teksty i wywiady publikowane w tomach zbiorowych, czasopismach naukowych i prasie codziennej. Bodaj najpełniej ujawnia się tu wielość zainteresowań Barbary Skargi niezmienna natomiast pozostaje perspektywa precyzyjnego i pogłębionego namysłu.
Autor jest absolwentem nauk ścisłych. Prawa fizyki i precyzję struktur matematycznych odkrywa w świecie wartości, uczuć i emocji, jakie stają się udziałem człowieka.
Pisze krótkimi zdaniami. Precyzyjnie i bez zbytecznego gadulstwa.
Dąży prosto do celu, a celem jest jak zawsze rozwikłanie tajemnicy istnienia.
Czytając, co chwila natrafiamy na zdanie, które przyspiesza bicie naszego serca.
Każde naukowe osiągnięcie Franka Wilczka opierało się na przekonaniu, że Wszechświat jest ucieleśnieniem pięknych struktur przejawiających się w postaci symetrii – harmonii, równowagi, proporcji – i oszczędności środków. Na tym polega głęboka logika Wszechświata. Mając za przewodnika laureata Nagrody Nobla w dziedzinie fizyki, możemy śmiało udać się w odkrywczą podróż do granic współczesnej wiedzy, by odkryć, że równania opisujące atomy i światło są niemal dosłownie takie same jak równania wyjaśniające działanie instrumentów muzycznych i rozchodzenie się dźwięku, a cząstki subatomowe, dzięki którym uzyskujemy większość naszej masy, można opisać za pomocą prostych, geometrycznych symetrii. Odnosimy wrażenie – stwierdza Wilczek – że sam Wszechświat pragnie być ucieleśnieniem struktur pełnych piękna i elegancji. Być może wynika to z czystej elegancji liczb, a może jest dziełem jakiejś istoty wyższej – niewykluczone też, że prawda leży gdzieś pośrodku. Tak czy inaczej, świat jest dziełem sztuki, a jego najgłębsze prawdy przemawiają bezpośrednio do naszych odczuć, jak gdyby były wyryte w naszej duszy. „Piękne pytanie” to inspirująca książka, która scala odwieczne poszukiwanie piękna i dążenie do prawdy w fascynującą syntezę. Mamy przed sobą błyskotliwe, ważne dzieło jednego z najwybitniejszych współczesnych myślicieli, którego subtelne poczucie humoru i zaraźliwe zaciekawienie światem ożywiają każdą stronę książki. Frank Wilczek snuje błyskotliwe rozważania na temat rzeczywistości, które odkrywają przed nami cudowną syntezę prawdy, piękna i głębokich praw Wszechświata.
Brian Greene, autor „Piękna Wszechświata” i „Ukrytej rzeczywistości” „Piękne pytanie” umożliwia zrozumienie sukcesów współczesnej fizyki i stojących przed nią wyzwań. To naprawdę wspaniała książka. Polecam ją każdemu, kogo interesuje, dokąd zmierza nauka.
Lee Smolin, autor książek „Czas odrodzony” i „Kłopoty z fizyką” W tej wspaniałej i niezwykle przystępnej książce Frank Wilczek traktuje kosmos jak dzieło sztuki, odkrywając przed nami ukryte piękno na wszystkich poziomach, od królestwa galaktyk po mikroskopowy świat cząstek subatomowych. Jego dar dostrzegania tego, co umyka uwadze innych, sprawia, że jest fascynującym przewodnikiem nie tylko dla uczonych, ale także dla artystów i wszystkich ludzi obdarzonych ciekawością świata.
Max Tegmark, autor książki „Nasz matematyczny Wszechświat” Frank Wilczek jest profesorem w Massachusetts Institute of Technology. W 2004 roku został laureatem Nagrody Nobla, przyznanej za prace, które przeprowadził w wieku 21 lat, w trakcie studiów doktoranckich. Znany jest między innymi z odkrycia swobody asymptotycznej, wkładu w rozwój chromodynamiki kwantowej, odkrycia aksjonów i badań nad nowymi rodzajami statystyk kwantowych. W Polsce ukazały się jego książki „W poszukiwaniu harmonii” i „Lekkość bytu. Masa, eter i unifikacja sił”.
Książka przedstawia sytuację pracy kobiet świadczących usługi seksualne w agencjach towarzyskich oraz sposób organizacji tego typu instytucji. Jej autorka analizuje interakcje zachodzące między pracownicami a ich klientami. Omawia także relacje występujące pomiędzy pracownikami lokali, tzn. kobietami świadczącymi usługi seksualne, osobami zarządzającymi agencjami i pracownikami ochrony. Prezentuje również procesy budowania zaangażowania w pracę w agencji, jego modyfikowania i wygaszania. Zawarte w pracy wnioski są wynikiem wieloletnich badań terenowych, w których autorka wykorzystała przede wszystkim obserwacje prowadzone w agencjach towarzyskich oraz wywiady swobodne z ich pracownikami i klientami korzystającymi z usług seksualnych.
Książka skierowana jest do osób, które zainteresowane są socjologią jakościową, socjologią interpretatywną, chciałyby zrozumieć sposób działania współczesnych agencji towarzyskich działających w Polsce. Zainteresuje także praktyków, streetworkerów, pracowników organizacji i instytucji, którzy w swojej pracy zawodowej spotykają się z osobami świadczącymi usługi seksualne.
Wielkie socjalistyczne osiedla mieszkaniowe o zabudowie blokowej popularnie określane „blokowiskami” lub „osiedlami z wielkiej płyty” stanowią szczególne środowisko mieszkaniowe obecne w wielu miastach europejskich, ale przede wszystkich w miastach Europy Środkowo-Wschodniej. W książce poddano analizie genezę, rozwój, przemiany oraz percepcję tej formy zabudowy w wybranych miastach postsocjalistycznych. Podjęcie refleksji dotyczącej tej tematyki uznano za ważne, ponieważ osiedla te są najbardziej widocznym i rozległym przestrzennie dziedzictwem socjalizmu we współczesnych miastach i dominującą formę zamieszkiwaną przez niemal połowę ludności tych miast. Ponadto obszary te, mimo swej powszechności, są wciąż stosunkowo mało poznane i postrzegane przez pryzmat wielu stereotypów, które należy weryfikować w badaniach w różnych skalach przestrzennych i przy użyciu różnych metod. Praca ma walory nie tylko poznawcze ale także aplikacyjne. Jej rezultaty są ważnym głosem w toczącej się obecnie dyskusji na temat aktualnego stanu oraz przyszłości wielkich osiedli mieszkaniowych we współczesnych miastach postsocjalistycznych. Służyć może także jako źródło niezbędnej wiedzy w procesach modernizacji i humanizacji tej formy zabudowy, czyli działań zmierzających do zapewnienia takich warunków zamieszkania, które w lepszy niż dotychczas sposób mogą zaspokoić potrzeby ich mieszkańców.
Książka pod redakcją Aleksandry Minczanowskiej, Anny Szafrańskiej-Gajdzicy i Mirosława J. Szymańskiego w sposób innowacyjny podchodzi do tradycyjnego problemu szkoły jako centrum zainteresowania badaczy edukacji. Autorzy analizują ją jako żywy organizm, system więzi i relacji oraz zespół aktorów odgrywających swoje społeczne role. Z tej perspektywy spojrzeli na występujące w środowisku szkolnym konflikty i różnorodności, stawiając tytułowe pytanie, czy jest ona wspólnotą dążeń, która pozwala osiągnąć założone cele wszystkim uczestnikom procesu edukacyjnego. Publikacja podzielona jest na trzy części: konteksty teoretyczne, dylematy i doświadczenia oraz propozycje rozwiązań, które tworzą kompleksowy krajobraz współczesnej szkoły.
Aktualna wiedza o edukacji obejmuje nie tylko intelektualne wytwory pedagogiki jako dyscypliny naukowej, ale także różne formy szeroko rozumianej praktyki edukacyjnej, które wciąż są dokonywane w pedagogiach. Stąd, używając pojęcia edukacja, obejmuje się nim zwykle ogół oddziaływań służących formowaniu się całokształtu zdolności życiowych człowieka, przez co do jego zakresu włącza się nie tylko procesy intencjonalnie zorganizowanego wychowania i kształcenia w instytucjach systemu oświatowego, ale także te procesy i działania, które odnosząc się do całej osobowości jednostki, występują w środowisku rodzinnym, rówieśniczym, zawodowym, przekazu informacji i kultury czy – czyniąc wypowiedź kompletną – w szeroko rozumianym społeczeństwie zorganizowanym i zinstytucjonalizowanym. Z tego powodu niniejsza monografia jest swoistym zaproszeniem do refleksji właśnie o szeroko rozumianych społecznych kontekstach edukacji. W dyskusji udział wzięli Autorzy, którzy ukazując rozumienie właściwe reprezentowanej przez siebie profesji i dyscypliny naukowej, współtworzą – co właśnie wydaje się cenne – interdyscyplinarną płaszczyznę myślenia o teorii i praktyce edukacji. I mimo że tom zawiera 15 różnorodnych w swej formie tekstów, to wszystkie je łączy podtytuł książki: Tropy – Przybliżenia – Aplikacje, który przez swoiste dopełnienie spina całość wspólną klamrą integralności.
Organizacje międzynarodowe, poszczególne państwa nie są w stanie podać "skutecznej, uniwersalnej recepty likwidującej problem bezrobocia", dlatego że to zjawisko przyjmuje różne kształty i w każdym państwie może mieć różne uwarunkowania. Trudno jest wyróżnić jedną przyczynę czy jeden podmiot odpowiedzialny za skalę zjawiska, co wywołuje efekt "rozmycia odpowiedzialności", utrudniając rozwiązanie problemu. Przyczyny bezrobocia tkwią nie tylko w teraźniejszości, mogą sięgać decyzji politycznych i gospodarczych z przeszłości, odwoływać się do wyborów podejmowanych przez podmioty życia gospodarczo-politycznego w ubiegłych latach i dekadach. I tak, okres PRL-u w istotny sposób zauważył na skali zjawiska bezrobocia w Polsce po 1989 roku.
Z rozdziału III "Przyczyny zjawiska bezrobocia"
„Praca Justyny Kijonki porusza niezwykle ważny poznawczo i doniosły politycznie, społecznie i kulturowo problem, jakim jest tożsamość współczesnych Górnoślązaków. Stanowi nowatorską i interesującą próbę ukazania historycznych i współczesnych uwarunkowań wpływających na tożsamość Górnoślązaków. W polskiej literaturze socjologicznej brak było dotychczas tego typu monografii, która oparta byłaby na tak szeroko zakrojonych badaniach socjologicznych.” (Z recenzji prof. zw. dr. hab. Andrzeja Saksona)
SPIS TREŚCI
Wstęp
1. Tożsamość jako przedmiot badań socjologicznych
Tożsamość indywidualna a tożsamość zbiorowa
Tożsamość narodowa i etniczna
Tożsamość kulturowa i regionalna
Socjologia wobec pamięci
Regionalizm a tożsamość
Koncepcja narodu jako wspólnoty wyobrażonej Benedicta Andersona
Grupa etniczna jako wspólnota wyobrażona w koncepcji Józefa Obrębskiego
Wybrane studia nad śląską tożsamością
Podsumowanie
2. Konteksty historyczno-polityczne śląskiej tożsamości
Powstania śląskie i autonomia województwa śląskiego
Z dziejów śląskiego separatyzmu
Zbiorowe losy i piętna śląskiej historii
Górnośląskie „exodusy”
Śląski regionalizm i jego główni aktorzy
Podsumowanie
3. Konteksty społeczno-obyczajowe śląskiej tożsamości
Rodzina śląska i związki rodzinno-sąsiedzkie
Renesans gwary
Kuchnia śląska, stół i śląskie biesiady
Krajobraz: identyfikacje i nostalgie
Śląsk i śląskość w mediach
Podsumowanie
4. Górnoślązacy
Spisowe kontrowersje
Motywy zadeklarowania narodowości śląskiej
Od mniejszości niemieckiej do narodowości śląskiej
Podsumowanie
5. Ślązacy Roku
Twarze i głosy Śląska
Konkurs „Po naszymu, czyli po śląsku”
Śląsk – jego miejsce w życiorysie
Gwara śląska
Wizerunek Górnego Śląska
Śląskie drogi życiowe
Śląskie zwyczaje i kuchnia
Pamiątki rodzinne i pamięć
Śląska kultura
Narodowość śląska i spis powszechny
Przyszłość Śląska
Podsumowanie
6. Rozmowy o śląskiej tożsamości
Znaczenie Śląska dla tożsamości
Być Ślązakiem – co to dziś znaczy?
Śląsk – a życie i kariera zawodowa
Gwara jako składnik tożsamości
Wizerunek Śląska i śląskie stereotypy
Pamięć rodzinna i przekaz międzypokoleniowy
Śląsk w kulturze
Dyskusja o śląskiej opcji narodowej
Dylematy przyszłości regionu
Podsumowanie
Zakończenie
Spis map (płyta CD)
Bibliografia
Poliuretany to tworzywa polimerowe o istotnym znaczeniu technicznym, stosowane w wielu gałęziach przemysłu oraz w gospodarstwach domowych. Konieczność ochrony środowiska, tendencja do zastępowania surowców petrochemicznych odnawialnymi, nowe rozwiązania legislacyjne oraz wymagania użytkowników przyczyniły się do znaczącego rozwoju bazy surowcowej do otrzymywania tworzyw poliuretanowych. W ciągu ostatnich dwudziestu lat wielkość światowej produkcji materiałów poliuretanowych wzrosła dwukrotnie, osiągając poziom ponad 16 mln ton rocznie.
Rozwój produkcji poliuretanów idzie w parze z zaawansowanymi badaniami naukowymi majacymi na celu lepsze poznanie struktur tych tworzyw, udoskonalenie metod ich otrzymywania, jak również modyfikacji właściwości fizykochemicznych i użytkowych.
[…] bycie singlem to balansowanie między poczuciem wolności i niezależności od innej osoby oraz przewidywaniem większej szansy na karierę zawodową a ciągłą nadzieją i oczekiwaniem na odnalezienie właściwego partnera, „drugiej połówki pomarańczy”, która nada blasku codziennemu życiu i w przyszłości ochrony przed samotnością, zwiększy poczucie bezpieczeństwa w trudnych okresach życia. To balansowanie jest w wielu przypadkach etapem przejściowym, ale wyraźnie narastającym.
Ze Wstępu prof. dr hab. Zofii Kawczyńskiej-Butrym
Filozoficzna podróż śladem wielkich idei
Rozpoczęta w starożytności i trwająca przez wieki podróż kilku odkrywców, którzy burzą ustalony porządek myślenia, by odnaleźć klucz do sensu ludzkiego życia. Oto najpiękniejsza historia filozofii!
W błyskotliwym dialogu z Claude’em Capelierem, Luc Ferry prowadzi nas przez pięć najważniejszych rozdziałów historii filozofii i wyjaśnia, jak powstają i następują po sobie kolejne wielkie koncepcje filozoficzne. W jaki sposób w umysłach takich myślicieli jak Platon, Kartezjusz, czy Schopenhauer rodzą się intuicje, które zmieniają nasz pogląd na świat?
Co się z nami stanie w dobie globalizacji i powrotów fundamentalizmów zrodzonych w dawnych epokach? Jak poradzić sobie z rozterkami, które przeżywamy w szybko zmieniającym się świecie? Odpowiedzią, mówi filozof, jest miłość. Ten pozornie banalny i zarazem złożony pomysł może być najlepszym sposobem na zrozumienie czasów, w których żyjemy oraz lepsze poznanie samych siebie.
Monografia "Pamięć, wybór, tożsamość. Szkice o mieście" stanowi zbiór tekstów poświęconych fenomenowi miasta jako złożonego organizmu, będącego wypadkową procesów społecznych, gospodarczych, politycznych i kulturowych.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
