Sformułowane w książce argumenty i liczne przywołane przykłady, dotyczące polityki gospodarczej pokazują w jaki sposób znajomość filozofii moralności może wspierać analizę ekonomiczną, jakie korzyści filozofia moralności może odnieść ze stosowania narzędzi analitycznych, wypracowanych przez ekonomistów oraz w jaki sposób analiza ekonomiczna i filozofia moralności wspólnie mogą być pomoce przy realizacji polityki publicznej.
W części I książki analizowana jest idea racjonalności i jej związki z etyką. Twierdzi się, że większość ekonomistów, broniąc formalnego modelu racjonalności w sposób domyślny aplikuje kontrowersyjne zasady moralne. Część II dotyczy natury dobrobytu i kwestii jego pomiaru, utylitaryzmu oraz analizy kosztów i korzyści. W części III omawiane są zagadnienia praw, wolności, równości i sprawiedliwości – są to kategorie moralne istotne dla oceny programów gospodarczych, odgrywają one jednak niewielką rolę w konwencjonalnej ekonomii dobrobytu. Część IV poświęcona jest analizie zagadnień z teorii wyboru społecznego oraz teorii gier, które są istotne w procesie podejmowania decyzji moralnych. Każdy rozdział zawiera propozycje dalszych lektur oraz pytania do dyskusji.
Daniel M. Hausman jest profesorem filozofii na University of Wisconsin-Madison, założycielem czasopisma "Economics and Philosophy" (razem z Michaelem McPhersonem). Prowadzone przez niego badania naukowe koncentrują się na zagadnieniach epistemologicznych, metafizycznych i etycznych, dotyczących związku między ekonomią a filozofią. Autor książek: Capital, Profits, and Prices (1981), The Inexact and Separate Science of Economics (1992), Causal Asymmetries (1998), Preference, Value, Choice, and Welfare (2012), oraz Valuing Health: Well-Being, Freedom, and Suffering (2015).
Michael S. McPherson jest prezesem Spencer Foundation i byłym prezesem Macalester College, współzałożycielem czasopisma "Economics and Philosophy" wraz z Danielem Hausmanem. Interesuje się problematyką z pogranicza ekonomii i filozofii. Jest współautorem sześciu książek dotyczących polityki w zakresie szkolnictwa wyższego oraz związanej z tym problematyki ekonomicznej, m.in.: Lesson Plan: An Agenda for Change in American Higher Education (2016), Crossing the Finish Line: Completing College in America’s Public Universities (2009) i The Student Aid Game: Meeting Need and Rewarding Talent in American Higher Education (1998).
Debra Satz jest profesorem filozofii i etyki na Stanford University, gdzie pełni również funkcję dziekana wydziału humanistycznego. Jej zainteresowania naukowe obejmują problematykę moralnych granic rynku, natury równości oraz granic między tym, co publiczne a tym co, prywatne. Jest autorką książki Why Some Things Should Not Be for Sale: The Moral Limits of Markets (2010) i współredaktorką prac: Toward a Humanist Justice: The Political Philosophy of Susan Moller Okin (2009) i Occupy the Future (2013).
Badania zaprezentowane w książce Spójność ekonomiczno-społeczna krajów Grupy Wyszehradzkiej dowiodły, że mimo podjętych wysiłków przez te kraje w obszarze zapewnienia społeczno-ekonomicznej spójności zauważa się ich relatywnie małą skuteczność. Pozwala to na wyciągnięcie pesymistycznego wniosku, że wyznaczone cele unijnej polityki spójności nie zostaną zrealizowane w najbliższej przyszłości. Wyniki tych badań potwierdziły również występowanie przestrzennego zróżnicowania poziomu rozwoju społeczno-ekonomicznego zarówno w ramach Grupy, jak i między nią a krajami "starej" Unii Europejskiej. Chociaż celem polityki spójności jest działanie na rzecz "Europy jednej prędkości", bez podziału na zasobną większość i marginalizowaną mniejszość, rzeczywistość pokazuje, że jest inaczej. Pogłębiające się różnice w poziomie rozwoju społeczno-gospodarczego między poszczególnymi państwami członkowskimi Unii Europejskiej, w tym także krajami Grupy Wyszehradzkiej, są istotnym czynnikiem zagrażającym efektywnemu rozwojowi procesów spójności.AUTORZYPaweł Drobny, Krzysztof Adam Firlej, Ryszard KowalskiCzesława Pilarska, Bogusława Puzio-Wacławik, Krystyna PrzybylskaAdrian Solek, Tomasz Tylec, Grzegorz Wałęga
Co widział Gombrowicz, kiedy patrzył na Polaków?
Ten i kilkadziesiąt innych interesujących tekstów o książkach na 114 stronach trzeciego numeru kwartalnika "Książki. Magazyn do czytania".
Autorka, przedstawiając genezę Arabskiej Wiosny, jej przebieg w różnych państwach (ze szczególnym uwzględnieniem Tunezji i Egiptu), udowadnia, że nowe media stały się istotnym elementem zachodzących przemian, a ich udział w budowie społeczeństwa obywatelskiego i sfery publicznej na Bliskim Wschodzie nie zakończył się wraz z ustaniem ulicznych protestów.
Książka przeznaczona nie tylko dla badaczy, lecz dla wszystkich interesujących się współczesną polityką, sytuacją społeczną oraz rolą nowych mediów w przemianach społeczno-politycznych na Bliskim Wschodzie. To pierwsza na polskim rynku wydawniczym tak dogłębna analiza krajobrazu medialnego świata arabskiego.
Narracja, która zmienia świat
Co łączy Steve’a Jobsa, Elona Muska i Martina Luthera Kinga? Wszyscy trzej to mistrzowie storytellingu, który potrafi inspirować, motywować, edukować, budować markę, tworzyć ruchy społeczne i zmieniać życie. Gallo wyjaśnia, dlaczego ludzki umysł kocha opowieści – zwłaszcza te „od pucybuta do milionera” – i jak najnowsze odkrycia naukowe mogą pomóc nam konstruować narracje, które poruszą tysiące serc i umysłów. „Sztuka storytellingu może zmienić świat", twierdzi miliarder Richard Branson. Najbardziej chwytliwe pomysły obudowane są poruszającą narracją. Twoja narracja może zmienić świat. Czy nie czas, byś się nią podzielił?
My, ludzie, nie jesteśmy już dzisiaj jedynymi, którzy piszą i czytają. Komputery też to umieją. Po tysiącleciach monopolu na pisanie zmuszeni jesteśmy ten bastion ludzkości poddać. Książka pokazuje jak zmienił się proces czytania i pisania w dobie komputerów. Książki, biblioteki i wydawnictwa, szkoły i uniwersytety, prasa i cenzura próbują odnaleźć się wobec głębokiego przełomu. Henning Lobin z pasją opowiada o skutkach skomputeryzowania, zaglądając do instytucji, przyglądając się codziennemu życiu i oceniając cyfrową kulturę przyszłości.
Tezą książki jest wolność, wartość tak istotna, że należy zrobić wszystko, by ją zdobyć i zachować włącznie z jej relatywnym samoograniczeniem, gdy zachodzi taka konieczność. Autor mierzy się z pytaniami o wolność: czy może ona nie mieć granic, czy może rozrastać się do gigantycznych rozmiarów, czy poprzez ten rozrost jest wartością coraz to doskonalszą i pełniejszą, czy też może wtedy w jakiś sposób samounicestwia się. Wolność może być wszak zagrożona właśnie wskutek jej triumfów oraz wskutek tego, że uznajemy jej istnienie za zrozumiałe samo przez się. Książkę kończy próba refleksji na temat tego, jak żyć z wolnością, by jej nie unicestwić.
Tomasz More – sekretarz króla Henryka VIII, a później lord kanclerz, biskup, polityk, filozof – nie zgodził się na rozwód króla z jego ówczesną żoną i uznanie króla za głowę Kościoła. Wtrącony do więzienia nie ugiął się i został publicznie stracony w 1535. Ten jeden z głośniejszych w dziejach myślicieli, potrafił władcy powiedzieć „nie”, by bronić zasad, wiary i pozostać w zgodzie z sumieniem. Czekając królewskiego wyroku w kazamatach więzienia, zostawił nam dorobek w postaci listów i rozważań, który jest zadziwiająco aktualny i w dzisiejszych czasach.
Książka, nad którą Umberto Eco pracował do ostatnich chwil życia.
Kryzys ideologii, kryzys partii, niepohamowany indywidualizm… Tak wygląda świat, w którym żyjemy. Eco bierze pod lupę dobrze znane bolączki płynnego społeczeństwa: dwulicowość polityki, obsesję na punkcie widoczności medialnej, której niemal wszyscy ulegamy, całkowitą symbiozę z naszymi telefonami komórkowymi, kiepski pozom edukacji. A także wiele innych tematów, które z charakterystyczną dlań przewrotnością poruszał w pełnych błyskotliwego dowcipu i celnych puent felietonach „La Bustina di Minerva” publikowanych na łamach tygodnika „L’Espresso”. Niniejszy wybór obejmuje artykuły z ostatnich piętnastu lat życia uczonego.
Uznałem, że ów cytat z Boskiej Komedii doskonale nadaje się na tytuł tego zbioru, który nie tyle z mojej winy, ile z winy naszych czasów jest niejednorodny, idealnie zarazem oddając płynny charakter tych piętnastu lat.- Ze Wstępu Autora.
Nowe dowody:
Nasza przeszłość była zupełnie inna!
Czy przed ludzkością istniała inna ludzkość?
Łowca tajemnic, autor bestsellera Tajne archiwa archeologii, Luc
Bürgin dokumentuje to, co archeolodzy przed nami ukrywają – od A do Z.
200 zdumiewających kolorowych zdjęć ukazuje niewyjaśnione kontrowersyjne
znaleziska z zaginionych zbiorów prywatnych i mrocznych
piwnic muzeów.
„Jeszcze możemy zmienić naszą historię, jeśli zrewidujemy nasze
o niej wyobrażenia. Tajemne dziedzictwo przeszłości jest
kluczem do przyszłości”. Luc Bürgin
Odciski stóp współczesnych ludzi sprzed milionów lat, rysunki
jaszczurów z zamierzchłej przeszłości czy prastare ludzkie włosy,
których DNA nie pasuje do żadnej ziemskiej rasy – ta książka wydobywa
na światło dzienne tajemnicze pozostałości, na wieść o
których nasi nauczyciele historii bledną.
Dowiedz się, co ukrywają archeolodzy, i zanurz się w zakazanym
świecie pełnym historycznych nieprawdopodobieństw.
LUC BÜRGIN, pisarz, dziennikarz, były redaktor naczelny szwajcarskiego
dziennika, wydawca i redaktor naczelny magazynu
„Mysteries”, jest znanym badaczem tajemnic przeszłości i autorem
bestsellerowych książek przetłumaczonych na trzynaście języków
(Nowe zagadki archeologii, Tajne archiwa archeologii).
Pakiet dwóch książek
Książki Frédérica Lenoira sprzedają się we Francji w kilkusettysięcznych nakładach!
Są wydawane w ponad 20 krajach.
Dusza świata
Magiczna opowieść sprzedana we Francji w 500 000 egzemplarzy
Światu grozi katastrofa.
Siedmiu mędrców siedmiu religii musi ocalić ludzkość...
Siedmiu mędrców wezwanych magiczną siłą do tybetańskiego klasztoru
musi przekroczyć granice, które wyznaczyły ich wiara i kultura…
Najpierw muszą odrzucić wszystko, co ich dzieli: rytuały, znaki i tradycje
własnych religii. I dopiero wtedy otworzą się ich serca i umysły
na Duszę Świata. Tak starożytni nazywali życzliwą siłę, która utrzymuje
harmonię we wszechświecie. Mędrcy szukać będą klucza do siedmiu
uniwersalnych prawd życiowej mądrości, która wyznaczy drogę
do pokoju, miłości i ocalenia ludzkiego świata przed zagładą.
O szczęściu: podróż filozoficzna
Jedna z najważniejszych, najpopularniejszych i najszerzej komentowanych
książek o szczęściu, jakie ukazały się na świecie w ostatnich
latach. Ponad ćwierć miliona egzemplarzy sprzedanych we Francji.
• Czym jest szczęście?
• Od czego zależy – od naszych genów, wrażliwości, od czynników
zewnętrznych czy od naszych starań?
• Czy to stan, który może trwać, czy to tylko ulotne chwile?
• Jak szukać szczęścia i jak je pielęgnować?
• Czy szczęście może współistnieć z cierpieniem?
Próbując odpowiedzieć na te pytania, Frédéric Lenoir zaprasza nas
w podróż filozoficzną – radosną i pełną smaków. Stymulującą wędrówkę
w towarzystwie wielkich mędrców Wschodu i Zachodu. Nie będziemy trzymać się utartych szlaków: przestrzegać porządku chronologicznego pojawiania się myślicieli czy narodzin koncepcji. Przejdziemy się po ogrodzie przyjemności z Epikurem. Usłyszymy mądry
śmiech Montaigne’a i Zhuangzi. Napotkamy spokojny uśmiech
Buddy i Epikteta. Zasmakujemy radości Spinozy.
To podróż pełna życia, przeplatana przykładami z codzienności i najnowszymi
odkryciami neurobiologii. A wszystko po to, aby nauczyć nas lepiej żyć: sztuki bycia szczęśliwym.
FRÉDÉRIC LENOIR to pisarz niezwykły. Filozof i religioznawca o niespotykanym
darze prostego i mądrego mówienia o sprawach najważniejszych.
We Francji uwielbiany przez czytelników, szczególnie młodych,
którym pomaga szukać odpowiedzi na najważniejsze pytania
życia. Jaki jest sens mojej egzystencji? Jak mam być szczęśliwy? Jak
przejść od strachu do miłości i jak działać, żeby zmieniać świat? Nazywają
go Nauczycielem Życia.
Kolejne eseje i opowieści Lenoira są we Francji wydarzeniami. Sprzedają
się w kilkusettysięcznych nakładach, są tłumaczone i szeroko komentowane
w ponad 20 krajach. Przez wiele miesięcy utrzymują się na pierwszych miejscach list bestsellerów.
Gospodarowanie wielopokoleniowym (zróżnicowanym generacyjne) kapitałem ludzkim nabiera coraz większego znaczenia wraz z wydłużaniem się przeciętnego trwania życia, co w konsekwencji wiąże się także z wydłużaniem aktywności zawodowej. Dlatego warto temu zagadnieniu poświęcić więcej uwagi.
Czytelnicy książki znajdą w niej m.in.:
• klasyfikację krajów Unii Europejskiej według dynamiki i kierunku zmian udziału poszczególnych grup wieku potencjalnych zasobów pracy w latach 1995-2015;
• opis składowych kapitału multigeneracyjności oraz dowody na to, iż zmniejsza on ryzyko personalne;
• wskazówki, jak włączyć gospodarowanie wielopokoleniowym kapitałem ludzkim na poziomie organizacji w zarządzanie zasobami ludzkimi;
• wyniki badań dotyczących otwartości na doświadczenie i sumienności przedstawicieli pokolenia Z;
• głos praktyka na temat potrzeby różnicowania metod dotarcia do kandydatów do pracy i ich badania ze względu na przynależność generacyjną;
• generacyjne preferencje modelu czasu pracy;
• prezentację etapów projektowania szkoleń dla multigeneracyjnej załogi;
• typologię użytkowników bibliotek ze względu na przynależność pokoleniową oraz propozycję specyfikacji obszarów zarządzania multigeneracyjnego w bibliotece;
• cenne informacje dla osób udzielających korepetycji o oczekiwaniach w tym zakresie przedstawicieli pokolenia Z;
• algorytm postępowania przy wykorzystaniu dokumentów zastanych i analizy kohortowej do pozyskiwania wiedzy o generacjach pracowniczych.
Monografia stanowi pierwsze w Polsce tak kompleksowe opracowanie dotyczące społecznej odpowiedzialności instytucji finansowych z perspektywy banków, pośredników i doradców finansowych. Autorzy w książce skoncentrowali się na takich zagadnieniach, jak:
• CSR instytucji finansowych w ujęciu globalnym.
• Reklamacje usług finansowych jako narzędzie ochrony konsumentów.
• Edukacja finansowa dzieci a społeczna odpowiedzialność instytucji finansowych.
• Raportowanie społeczne w instytucjach finansowych.
• Rola społecznej odpowiedzialności biznesu w ograniczaniu ryzyka wiktymizacji na rynku usług bankowych.
• Społeczna odpowiedzialność biznesu instytucji finansowych, pośredników i doradców finansowych - konflikt interesów.
• Plan Finansowy - efekt pracy Licencjonowanego Doradcy Finansowego.
• Odpowiedzialna sprzedaż pośredników finansowych a etyka biznesu.
Monografia jest adresowana do teoretyków - naukowców, studentów uczelni i wydziałów ekonomicznych, ale także praktyków - pracowników instytucji finansowych, w tym banków, pośredników i doradców finansowych, jako cenne źródło wiedzy o założeniach i praktycznej realizacji społecznej odpowiedzialności biznesu w tych instytucjach.
Książka jest pozycją interesującą, umiejętnie wprowadzającą w trudne interdyscyplinarne problemy, z jakimi stykają się zarówno teoretycy, którzy poszukują właściwej interpretacji wielu zjawisk ekonomicznych, jak i praktycy oraz klienci (...). Z pełnym przekonaniem można rekomendować tę interesującą monografię.
Z recenzji prof. dr. hab. Włodzimierza Szpringera
W połowie lat sześćdziesiątych ubiegłego wieku we Francji rozpoczyna się nie tylko rewolucja społeczna i obyczajowa, której kulminacją jest maj 1968 roku, ale również prawdziwa rewolucja w dziedzinie badań humanistycznych, przebiegająca pod znakiem strukturalizmu i semiotyki. Niepoślednią rolę odgrywa w tej rewolucji młoda Bułgarka, która kilka lat wcześniej przybyła do Paryża, aby pracować nad doktoratem. Séméiotike to jej pierwsza książka, opublikowana w roku 1969. Kristeva wnosi w posagu do francuskiej myśli koncepcję dialogowości i polifoniczności tekstu literackiego Michaiła Bachtina. Przeciwstawia się strukturalistycznej koncepcji dzieła jako obiektu zamkniętego, skończonego, samowystarczalnego, rozpatrując je jako obszar wzajemnego oddziaływania wielu kodów, języków i podmiotów wypowiedzi. W tym kontekście wprowadza termin „intertekstualność”, który zrobi niebywałą karierę w całym świecie i stanie się zaczynem dla wielu kierunków i szkół badawczych.
Kristeva od początku była odbierana jako autorka niełatwa w lekturze, posługująca się hermetycznym niekiedy językiem, zaskakująca zbijającymi z tropu odwołaniami do rozmaitych dziedzin wiedzy i teorii naukowych – marksizmu, filozofii, językoznawstwa czy wyższej matematyki. Z jednej strony budziło to respekt dla jej wszechstronnego wykształcenia, z drugiej – zniechęcało do dokładnej lektury jej tekstów, a także ograniczało liczbę przekładów na języki obce. Zawsze jednak towarzyszyło jej przekonanie, że jest to książka historycznie ważna, prawdziwie klasyczna, która wywarła na badania literackie bardzo istotny wpływ.
Jaką wartość ma dziś dziedzictwo kulturowe? Czy da się je mierzyć wskaźnikami ekonomicznymi? Dlaczego możne być traktowane jako zasób strategiczny XXI wieku?
Odpowiedzi na te pytania poszukują autorzy artykułów składających się na pierwszą publikację MCK poświęconą wpływowi dziedzictwa kulturowego na otoczenie społeczno-gospodarcze w Europie Środkowej. Książka obejmuje przekrojową analizę teoretycznego potencjału dziedzictwa. Składa się na nią 9 studiów przypadków, których przedmiotem są obiekty historyczne oraz dziedzictwo niematerialne. W publikacji znalazły się zarówno prezentacje modelowych działań miejscowych władz lub prywatnych inwestorów, jak i przykłady negatywne, pokazujące niewykorzystane szanse.
Radość to jedyna droga do trwałego szczęścia.
Jedynym źródłem szczęścia jest umysł i serce człowieka. Mamy nadzieję, że tam właśnie je odnajdziesz.
Książka to praktyczny podręcznik radości. Uczy, jak śmiać się z samych siebie, jak poradzić sobie z gniewem i strachem, jak praktykować współczucie. Pokazuje, co jest najgłębszym źródłem trwałej radości w zmieniającym się świecie.
Dwaj wielcy przywódcy duchowi i laureaci Pokojowej Nagrody Nobla kierują do zabieganych, przepełnionych lękiem i niepewnością ludzi niezwykłe przesłanie. Dzielą się doświadczeniem, opowiadają, co jest podstawą ich emocjonalnego i duchowego życia. Inspirują i zarażają mądrym optymizmem.
Dwa światy, dwóch noblistów, jedna radość.
Światowy bestseller: 28 tygodni na liście bestsellerów New York Timesa
Jego Świątobliwość XIV Dalajlama Tenzin Gjaco mówi o sobie, że jest prostym buddyjskim mnichem. Jest duchowym przywódcą Tybetańczyków i buddyzmu tybetańskiego. W 1989 roku otrzymał Pokojową Nagrodę Nobla, a w 2007 – Złoty Medal Kongresu Stanów Zjednoczonych.
Desmond Mpilo Tutu, emerytowany arcybiskup RPA, został przywódcą trudnego procesu sprawiedliwości i pojednania rasowego w swojej ojczyźnie. Otrzymał Pokojową Nagrodę Nobla w 1984 roku oraz Prezydencki Medal Wolności w 2009 roku.
Douglas Abrams jest pisarzem, redaktorem i agentem literackim. Jest założycielem i przewodniczy medialno-kreatywnej agencji Idea Architects wspierającej wizjonerów pragnących budować mądrzejszy, zdrowszy i bardziej sprawiedliwy świat.
Czy – jak głosi popularne powiedzenie – połowa ludzi musi wyjść z sądu niezadowolona? Czy sądy – jako instytucje dokonujące rozstrzygnięć uznawanych przez część kontaktujących się z nimi osób za niekorzystne – muszą być postrzegane negatywnie? Jak budować autorytet władzy sądowniczej w warunkach społeczeństwa obywatelskiego oraz rosnących oczekiwań w zakresie partycypacji i podmiotowego traktowania? Odpowiedzi na te pytania autor poszukuje, odwołując się do koncepcji sprawiedliwości proceduralnej. Przytacza wyniki własnych badań empirycznych, które sugerują, że równie wielkie znaczenie jak sama treść sędziowskich rozstrzygnięć ma dla stron postępowań sposób potraktowania w sądzie: szacunek, bezstronność, zrozumienie i możliwość przedstawienia własnego stanowiska. Ustalenia te mają dalekosiężne implikacje dla autorytetu wszelkiej władzy, nie tylko sądowniczej.
Zbiór najważniejszych tekstów Leszka Balcerowicza z prasy polskiej i zagranicznej. Również tych z szuflady, nigdy nie publikowanych. Do tej pory teksty rozproszone, zebrane teraz w jeden tom, stały się znakomitym obrazem Polski i świata z ostatních lat. A autor nadaje takim pojęciom jak demokracja, kapitalizm, państwo socjalne właściwy sens, walcząc z zakłamywaniem tych określeń.
Przedsłowie
Zasmucić jest łatwiej niż rozbawić. Smutkowi patronują intensywne emocje negatywne. Potrafi zmącić każdą radość, rzadko daje się wyprzeć swoim przeciwieństwem. Neutralizuje go upływ czasu. Wcześniej może jedynie rozpłynąć się w „uśmiechu przez łzy“. Komizm – jak tu wykazano– jest zjawiskiem psycholingwistycznym, zachodzi na styku recepcji rozumowej i emocji, wyzwolonej spontanicznym odwołaniem do życiowego doświadczenia.
Przygnębienie, smutek, rozpacz mają czytelne przyczyny: dotkliwa przykrość, zawód, bezsilność wobec bolesnego biegu wydarzeń. Smutek prowadzi do refleksji lub z niej wynika. Gęstnieje wspomnieniem, nieśpiesznie poddaje się nadziei, raczej oscyluje między rezygnacją i buntem.
Wesołość natomiast jest symptomem afirmacji, jest dynamiczna, zwykle wyczerpuje się w reakcji na bodziec, który ją wyzwolił. Jej mentalnym efektem nie jest głęboka refleksja, lecz raczej prosta, niekiedy trywialna konstatacja. Wesołość to nie zwyczajna odwrotność smutku czy rozpaczy, będącej jego maksymalnym przejawem. To spontanicznie wyzwolona pogoda ducha, a śmiech to coś więcej niż trywialny chichot czy wizualnym lub werbalnym bodźcem wzbudzone „rozedrganie przepony”. I nie to samo, co błogostan – nastrój niezmąconego zadowolenia. Wesołość spontaniczna, w reakcji na zaobserwowane zdarzenie lub na treść tekstowego przekazu, tym różni się od pogodnego nastroju, że ma charakter zwarty, spełnia się na krótszym dystansie czasowym, w jednym continuum, co najwyżej moje następować niejako kaskadowo, z wielokrotną puentą. Jej pokrewną formą jest wesołość zamierzona, sprowokowana, która może zawrzeć się równie dobrze w autonomicznym epizodzie co jako zintegrowany fragment większej całości.
Takim działaniem ku rozbawieniu jest żart. Choć stanowi wdzięczny temat dla psychologów, o czym świadczą obszerne monografie, a także badaczom zjawisk literackich dawał pole do interpretacyjnych spekulacji, to nieczęsto zajmował językoznawców.
Za godne naukowych rozważań uchodziły z reguły sprawy poważne, wzniosłe lub co najmniej rzeczowe. Nie brakowało opinii trywializujących problem komizmu lub przypisujących mu mało szlachetne pobudki. Funkcję prześmiewczą przyjmowano zbyt ochoczo za cechę konstytutywną komizmu. Tym bardziej że najszerzej rozpowszechnione i komentowane przejawy werbalnego stymulowania wesołości to wypowiedzi/teksty rubaszne, przaśne, nierzadko obsceniczne.
Płytkie pojmowanie zjawiska sprawiało, że uchodziła uwadze jego różnorodność, przejawiająca się nie tylko w substancji fabularnej i znacznej liczbie motywów, lecz równie? w stylu narracji, zróżnicowaniu wymogów kontekstowych i sytuacji komunikacyjnej.
Komizm sytuacyjny jest niezależny od sposobu podania, jeśli tylko nie przestaje być ofertą skojarzeń i umożliwia rekonstrukcję jego tkanki fabularnej. Natomiast tzw. żarty słowne odwołują się prymarnie do masy werbalnej, de facto do struktury powierzchniowej wypowiedzi.
Żart wyrażony słowami, może być efektem spostrzegawczości użytkownika języka, ujawnieniem filuterności, zakorzenionych w jego systemie. Wówczas sama struktura języka staje się obiektem intelektualnej penetracji zależności między kontekstem i ekstensją znaku językowego.
To żart językowy...
Obecnie istnieje państwo prawników, a nie państwo prawa. „Nadzwyczajna kasta” stoi ponad prawem, przeciwko obywatelom i interesowi publicznemu. Przeprowadzona w książce diagnoza wymiaru sprawiedliwości potwierdza konieczność wprowadzenia gruntownych zmian zasad jego funkcjonowania in wymiany całych składów instytucji prawnych państwa. Wymiar sprawiedliwości, utworzony po wojnie w kontrolowanej przez Sowietów Polsce jako jeden filarów komunistycznej władzy, do dziś nie uległ przemianom. To rękami prawników udaremniono rozliczenie z komunizmem. Przedstawiając funkcjonowanie systemu prawnego III RP, autor nie mógł pominąć najnowszej historii resortu sprawiedliwości, w którym obsada ministerstwa układa się w ciąg agentów bezpieki komunistycznego państwa. Nakreślił również mechanizm kooptacji młodych kadr prawniczych tego porównywalnego z mafijnym systemu.
Podstawowymi źródłami informacji w książce są akta IPN, 6-letnie doświadczenie z setek procesów przed Sądem Najwyższym, sądami niższych instancji czy Trybunałem Konstytucyjnym oraz zbierane przez wiele lat w parlamencie i innych instytucjach państwowych materiały dziennikarskie.
Maciej Marosz ukończył wydziały: matematyki PW, filozofii UW i grafiki ASP. Jest dziennikarzem „Gazety Polskiej”, „Gazety Polskiej Codziennie” (od jej powstania) oraz portalu Niezalezna.pl. Wraz z Dorotą Kanią i Jerzym Targalskim stworzył serię książkową „Resortowe dzieci”.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
