Jak literatura może pomóc kaznodziejstwu? Publikacja stara się uświadomić Czytelnikowi, że związki literatury z kaznodziejstwem są rozległe i ważne. Kazanie pojawia się w niej zarówno w odniesieniu do systemu językowego, gatunku, komunikacji, publiczności, jak również w szerszym kontekście kulturowym.
Słowem malowanie, tkanie i rzeźbienie
Esencja doświadczeń menedżerów, aktorów, trenerów, polityków, przywódców i mówców biznesowych
Techniki wystąpień publicznych, zasady przygotowywania konspektów i pracy głosem, triki potrzebne do stworzenia indywidualnego stylu przemawiania oraz radzenia sobie ze stresem
Używanie perswazyjnego języka i skutecznej mowy ciała
Sposoby na przekazanie całej swojej wiedzy oraz sugerowanie słuchaczom, że to jeszcze nie wszystko...
Na ochotnika, publicznie -- wystąp!
Ta książka to podręcznik mówienia. "Dzięki -- pomyślisz -- ale mówić potrafię od dziecka". Czyżby?
Czy potrafisz wyjść na środek sali i płynnie przeprowadzić ciekawą prezentację? Jesteś w stanie zapanować nad tremą tak, by do słuchaczy docierał Twój przekaz, a nie Twoja obawa? Czy Twój głos porywa audytorium do dyskusji, bawi lub szokuje, w zależności od Twoich intencji? Jeśli pragniesz, by odpowiedź na te pytania brzmiała "TAK", czytaj dalej.
Jeśli zechcesz, zostaniesz lewitującym metr nad ziemią płomiennym mówcą. Zobacz to -- Ty przed publicznością, całą swoją postawą prezentujący pewność siebie i fachowość. Rzucasz celny dowcip, a następnie poważniejesz w mgnieniu oka. Harmonijnie wykorzystujesz elementy ruchu, modulację głosu, celne puenty i inteligentne riposty. Tak, to właśnie Ty. Koniec z nieśmiałością, uczuciem gorąca, trzęsącymi się kolanami. Twoje wystąpienia nareszcie przypominać będą perły retoryki. Twoje prezentacje podbiją serca audytorium. A egzamin ustny zdasz już przy pierwszych słowach. To tylko kwestia treningu.
Kluczową umiejętnością w biznesie jest zdolność przemawiania do grupy i emanowanie nie tylko pewnością siebie, ale również kompetencją. Agata i Jerzy napisali TĘ książkę. Namawiam Was do tego, żebyście ją przeczytali -- i to nie raz.
Kevin Hogan, autor książki Nauka perswazji
Christian Wolff nie należy dziś do filozofów popularnych, chętnie czytanych i powszechnie docenianych. W porównaniu do sławy i siły oddziaływania, jaką miał za życia, jest myślicielem zgoła zapomnianym. Samo zapomnienie, rzecz jasna, nie stanowi racji dostatecznej wydobywania zeń różnorakich autorów, nawet jeśli niegdyś cieszyli się zasłużoną estymą. Wszak na historię filozofii składają się prawie wyłącznie studia nad pracami filozofów wybitnych i oryginalnych. Czy Wolff był filozofem wybitnym i oryginalnym? Wybitnym – z pewnością, oryginalnym – w zakresie określonym zasięgiem i intensywnością inspiracji dorobkiem poprzedników. Dlaczego więc warto wracać do prac tego myśliciela? Nie tylko z tego powodu, iż zaznajomienie się z jego filozofią, zwłaszcza z rozwijaną przezeń metafizyką, znacząco ułatwia zrozumienie wielu aspektów krytycznej filozofii Kanta. Ponadto nie tylko dlatego, że jako ten, który – jak to ujął Hegel – „myśl w formie myśli uczynił w Niemczech powszechną własnością”, jest kluczem do osiemnastowiecznej filozofii powstającej w tym obszarze językowym. Rozwijane przez Wolffa koncepcje niewątpliwie posiadają taki czysto historyczny i instrumentalny walor. Jego doktryna odznacza się również pewną wartością samoistną – paradoksalnie, to właśnie on uwypuklił, na przykład rolę doświadczenia w dziedzinie „psychologii”. Ukazaniu jego wkładu w rozwój metafizycznej nauki o duszy służy prezentowany tom, na który składa się przekład dwu rozdziałów jego głównej niemieckojęzycznej rozprawy metafizycznej.
"(...) Opracowanie wnosi wiele nowych i ważnych elementów - zarówno w wymiarze metodologicznym, poznawczym, jak i utylitarnym - w obszarze nauki o polityce, internacjologii oraz sekuritologii. Podkreślić należy dobrze przemyślaną i w efekcie spójną konstrukcję pracy, a także dbałość wszystkich autorów o wnikliwą analizę podejmowanych problemów: od repatriacji, przez zderzenie demograficzne , bezpieczeństwo demograficzne, bezpieczeństwo migracyjne, procesy dechrystianizacji i islamizacji, tzw. "prawdę historyczną" , kulturę pokoju, aż po kwestie odnoszące się do ludobójstwa. (...) Szczególnie pozytywnie należy ocenić odważne (czytaj: wolne od ograniczeń political correctness), poparte rzetelną argumentacją prognozy - obecne w niemal wszystkich artykułach. (...) W książce nie brakuje kontrowersyjnych tez i opinii (wydaje się, że świadomie na pograniczu języka nauki i wyrazistej publicystyki), a to zwiastuje interesującą dyskusją nad jej zawartością". - dr hab. Ryszard Michalak, prof. UZ
Dwie uniwersalne idee, które rozkwitły w Polsce w XX w.
Dziesiąty numer „Teologii Politycznej” został poświęcony dwóm najważniejszym ideom, jakie rozkwitły w XX-wiecznej Polsce – solidarności i miłosierdziu.
Choć mają one charakter uniwersalny, to zarazem wytyczyły specyficznie polską drogę zmagań z XX-wiecznymi kataklizmami. W numerze liczni autorzy rozważają znaczenie tych dwóch pojęć oraz zastanawiają się nad ich wewnętrznym związkiem; publikacja zawiera również także teksty poświęcone tym aktorom naszych najnowszych dziejów, dzięki którym te idee w tak wielkim stopniu wpłynęły na kształt polskiego XX wieku – świętej siostrze Faustynie Kowalskiej oraz ruchowi społecznemu „Solidarność”.
W skład numeru wchodzi piętnaście artykułów oraz dwanaście recenzji. Wśród autorów tego numeru znaleźli się: prof. Marek A. Cichocki, dr Dariusz Karłowicz, prof. Chantal Delsol, ks. prof. Jacek Salij OP, prof. Zbigniew Stawrowski, Tomasz Herbich, dr hab. Paweł Skibiński, dr Paweł Jarnicki, Paweł Grad, ks. prof. Jacek Grzybowski, dr Izabela Rutkowska, dr Izabella Andrzejuk, dr Ewa K. Czaczkowska, ks. prof. Jan Sochoń, prof. Manfred Spieker, Mikołaj Marczak, Michał Rzeczycki, Maciej Jesionkiewicz, Paweł Rzewuski, Krzysztof Tyszka-Drozdowski, Juliusz Gałkowski, Piotr Górski, Bartłomiej Malik, Natalia Alicja Szerszeń, Katarzyna Górska-Fingas, Jakub Pyda.
Dziesiąty numer "Teologii Politycznej" został dofinasowany przez Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego, Narodowe Centrum Kultury, firmę Cedrob oraz wielu darczyńców indywidualnych. Serdecznie dziękujęmy!
Wsłuchaj się w tajemną mowę drzew. Odkryj magię lasu. Książka Erwina Thomy - słynnego austriackiego leśnika i architekta, który zrewolucjonizował myślenie o drzewach i drewnie.
„Drewno ich potężnych pni ogrzewa nas i otacza opieką, a ich korzenie wrastają głęboko w ludzkie serca. Każdy, kto choć raz był świadkiem ścięcia potężnego drzewa, czuł, jak bardzo poruszający to widok. Powalenie rosnącego przez setki lat olbrzyma, nigdy nie będzie dla człowieka obojętne ” – pisze Erwin Thoma.
Las jest dla niego skomplikowanym ekosystemem, społecznym i mądrym organizmem, pamiętającym miliony lat ewolucji. Drzewa natomiast są cudem statyki i architektury. Ich konstrukcja pozwala przetrwać wszelkie kaprysy pogody. Co więcej, drzewa mówią, a współczesny człowiek stracił zdolność słuchania tego, co chcą nam przekazać.
Erwin Thoma postanowił odkryć tajemnice drzew – jako leśnik obserwował je przez lata, jako architekt wrócił do tradycyjnego stolarstwa, wykorzystującego wyłącznie czyste drewno. Stworzył system budowy domów z drewnianych paneli i zadziwił świat!
Czy wiecie, że drzewa zmieniają swoje właściwości w zależności od fazy Księżyca?
Z księżycowego drewna budowano okręty rzymskie, świątynie buddyjskie sprzed setek lat i najdroższe instrumenty muzyczne. Erwin Thoma jako pierwszy postanowił sprawdzić, czy przekazywana z pokolenia na pokolenie mądrość może być potwierdzona naukowo.
Czego od drzew może nauczyć się człowiek, który chce żyć ekologicznie i rozsądnie wykorzystywać zasoby lasu? Tajemna mowa drzew to książka, która nie tylko udzieli odpowiedzi na te pytania, ale dostarczy prawdziwej czytelniczej satysfakcji. Thoma pisze o lasach i drewnie ze znawstwem i wyjątkową mądrością.
Erwin Thoma (ur. 1962) – austriacki leśnik i przedsiębiorca. Zainspirowany wiedzą oraz opowieściami dziadka cieśli na temat tradycyjnych drewnianych domów, stworzył własną metodę ich produkcji. Znajomość tajemnic lasu oraz współpraca z laboratoriami europejskich uniwersytetów pomogły dobrać najlepszy budulec. Jego drewniane domy są wytrzymałe, energooszczędne i komfortowe; zbudowane jedynie z ekologicznych materiałów, bez użycia klejów i metalowych łączników. Metoda Thomy (Holz100) została opatentowana i zyskała międzynarodowe uznanie, a on sam zajął się rozpowszechnianiem wiedzy o naturze i wyjątkowych właściwościach drzew, zyskując uznanie czytelników w Niemczech i kilku innych krajach, gdzie sprzedano prawa do jego książek.
CODZIENNOŚĆ RYTUAŁU. MAGIA W ŻYCIU SPOŁECZEŃSTW AZJI POŁUDNIOWO-WSCHODNIEJ jest trzecią monografią zbiorową poświęconą kulturze społeczeństw tytułowego regionu świata, jaka ukazuje się w ramach serii wydawniczej „Paralele”. Wcześniejsze tomy skupiały się na zagadnieniach związanych z obrzędami (W cieniu przodków. Obrzędy społeczności Indonezji i Birmy, 2013) i religijnością (Bogowie i ludzie. Współczesna religijność w Azji Południowo-Wschodniej, 2016). Pozostając przy tematyce duchowości Azjatów, tym razem autorzy skupiają się na innym niezbywalnym aspekcie ich kultury – magii rozumianej zarówno jako specyficzny rodzaj praktyk, jak i typ świadomości w szczególny sposób organizujący relację między człowiekiem a sacrum. Złożoność tytułowego zagadnienia zaowocowała wielostronnością ujęć, skupiających się m.in. na warstwie słownej formuł wykorzystywanych w zabiegach magicznych (modlitwy birmańskiego buddyzmu therawady), grupach społecznych predestynowanych do posługiwania się magią (filipińskie wiedźmy-wojowniczki babaylan), współzależności mitu i magii (przykład jawajskiej bogini oceanu Ratu Kidul), kultywowaniu lokalnych rytuałów jako formie budowania tożsamości etnicznej (wśród społeczności Minahasa z Północnej Sulawesi), charakterystyce profesjonalnych czarowników (sumatrzańscy dukuni i jawajscy pawang hujan), opisie rytuałów organizujących życie mieszkańców Bali czy wreszcie na przedstawieniu magicznych źródeł współczesnej mody na wybielanie cery, obecnej nie tylko w Indonezji, ale również w całej Azji Wschodniej. Książka ta – tak jak poprzednie publikacje – powstała w oparciu o często wieloletnie doświadczenie osobiste autorów, jako wynik przeprowadzonych badań terenowych.
Z uwagi na zmiany w otoczeniu szkół wyższych, jak również cele i zakresy polityk publicznych w tym obszarze, zagadnienie zarządzania w szkolnictwie wyższym jest przedmiotem ożywionych dyskusji w środowisku naukowym. W monografii Autorka podjęła próbę określenia znaczenia aktywności szkół wyższych z zakresu trzeciej misji w misjach i strategiach ich rozwoju oraz czynników wpływających na te aktywności. Celem poznawczym pracy była identyfikacja typów interesariuszy zewnętrznych, przyczyn nawiązywania z nimi relacji, ocena ich oddziaływania na szkoły wyższe, a w konsekwencji opracowanie modelu interesariuszy w otoczeniu szkół wyższych, co niewątpliwie stanowi poznawczo-aplikacyjny walor książki. W warstwie metodologicznej zamiarem Autorki było opracowanie wskaźnika do pomiaru aktywności szkół wyższych w Polsce w obszarze trzeciej misji.
Na łamach książki/w trakcie lektury publikacji Czytelnik znajdzie informacje na temat:
– funkcji i misji szkół wyższych we współczesnym społeczeństwie,
– uwarunkowań współpracy szkół wyższych z otoczeniem,
– interesariuszy zewnętrznych szkół wyższych,
– form organizacyjno-prawnych współpracy szkół wyższych z otoczeniem,
– trzeciej misji szkół wyższych jako nowego trendu jej rozwoju.
Monografia skierowana jest do badaczy i praktyków zajmujących się problematyką zarządzania w szkolnictwie wyższym. Może być również użyteczna dla pracowników administracji publicznej, studentów kierunków ekonomicznych oraz wszystkich Czytelników zainteresowanych przemianami w szkolnictwie wyższym w Polsce.
W książce mamy do czynienia z przeplataniem się aspektów teoretycznych, na podstawie właściwie dobranej literatury przedmiotu, z wynikami badań empirycznych przeprowadzonych przez Autorkę. Podjęty temat należy uznać za ważny zarówno dla rozwoju nauk o zarządzaniu, jak i praktyków.
Z recenzji prof. dr hab. Marka Lisieckiego
Książka podejmuje próbę opisu uwarunkowań i przebiegu zarządzania relacjami szkół wyższych z otoczeniem, współpracy z interesariuszami zewnętrznymi, jej miejsca w misjach i strategiach szkół wyższych. Jest to ważny i bardzo aktualny obszar nauki i praktyki zarządzania (…). Współwystępowanie wielu skomplikowanych uwarunkowań powoduje, że kształtowanie i przebieg szeroko rozumianych relacji organizacji z otoczeniem jest słabo jeszcze rozpoznany. Stąd wybór obszaru rozważań uważam za trafny i pożyteczny, wypełniający w jakiejś mierze istniejącą lukę poznawczą, empiryczną i metodologiczną.
Z recenzji dr hab., prof. UŁ Edwarda Stawasza
Jak badać biografie? Czego uczą nas wydarzenia przełomowe? Jaki jest społeczny wymiar biografii oraz ich związek z wydarzeniami społeczno-politycznymi i przełomami w kulturze? Na te i inne pytania spróbowali odpowiedzieć autorzy prezentowanego tomu. Rozważania o biografiach, ich poznawanie i badanie bywa fascynującym doświadczeniem. Przyjęcie określonych założeń czy perspektywy myślenia może te działania ukierunkować, przekształcić w fascynującą podróż w poszukiwaniu tego, czego nie wiemy o czynnikach kształtujących naszą tożsamość - wydarzeń przesądzających o podjęciu kluczowych decyzji, stawieniu czoła pewnym wyzwaniom i rezygnacji z innych.
Z Wprowadzenia
Książka jest formą inspiracji, ma formułę otwartą, zachęca do zapoznania się z badaniami biograficznymi, pokazuje ich złożoność [...]. Składające się na nią teksty czyta się tak, jakby otworzyło się okno na nowy społeczny świat, na nowe ludzkie doświadczenia, na nowe możliwości ich opisu i interpretacji. Z jednej strony są one zapisem indywidualnego losu, rekonstrukcją indywidualnego doświadczenia, z drugiej zaś - zapisem czasu, społeczno-kulturowego kontekstu, w którym biografie się urzeczywistniały.
Z recenzji prof. dr hab. Mirosławy Nowak-Dziemianowicz
Dolnośląska Szkoła Wyższa
Monografia podejmuje ważną i złożona problematykę psychospołecznego funkcjonowania osób słabowidzących. Praca wprowadza w niezbyt często podejmowane obszary rozważań dotyczących teorii i praktyki pedagogiki specjalnej. Kompleks podjętych w niej zagadnień uświadamia różnorodne określenia zależności pomiędzy posiadanymi postawami zdystansowania i tolerancyjności osób słabowidzących a ich zasobami osobistymi.
Jestem przekonana, że niniejsza publikacja będzie stanowić istotny wkład w rozwój współczesnych form wsparcia osób słabowidzących. Lektura książki może zainspirować i motywować pedagogów specjalnych do podejmowania twórczych, racjonalnych, przemyślanych działań praktycznych. Przewiduję, że zaznajomienie się Czytelników - studentów pedagogiki specjalnej, nauczycieli, terapeutów, rodziców - z poruszanymi w tym opracowaniu różnorodnymi aspektami funkcjonowania osób słabowidzących będzie miało duże znaczenie praktyczne w rozwiązywaniu konkretnych problemów w pracy terapeutycznej z tymi osobami oraz pozwoli na lepsze zrozumienie ich sytuacji życiowej i drogi rozwoju.
Z recenzji dr hab. Bernadety Szczupał, prof. APS
Praca zbiorowa Życie na przekór. Młodzieżowa kontestacja systemu w ostatniej dekadzie PRL (1980-1989) - nowe tropy i pytania badawcze potwierdza naukową atrakcyjność problematyki dotyczącej różnych form opozycji i oporu społecznego, podejmowanych przez młodych ludzi w Polsce lat osiemdziesiątych XX w. Ta „długa dekada” odznaczała się dużą dynamiką wydarzeń politycznych i z tego powodu była niejednorodna. Sytuacja społeczno-polityczna wyglądała inaczej w karnawale „Solidarności” niż w stanie wojennym czy w pierwszych latach po jego zniesieniu, a jeszcze inaczej u schyłku Polski Ludowej i w przeddzień „wielkiej zmiany”, której symbolem były półwolne wybory parlamentarne 1989 r. Ten polityczny rollercoaster przełożył się również na odmienne formy politycznej kontestacji wyrażanej przez młodzież - ewoluującej i w różnych podokresach ostatniego dziesięciolecia PRL, dostosowanej praktycznie (i pragmatycznie) do bieżących wydarzeń. Życie na przekór… wychodzi naprzeciw naukowemu niedosytowi; przybliżając bogatą, nadal jeszcze mało znaną paletę działań opozycyjnych inicjowanych przez młodych ludzi, wypełnia lukę w literaturze poświęconej temu problemowi. Oczywiście autorzy tomu nie mają ambicji przedstawienia wszystkich form sprzeciwu młodych Polaków wobec systemu komunistycznego; skupiają się na wybranych aspektach kontestacji i omawiają na konkretnych przykładach jednostkowych lub w szerszym kontekście - przekrojowo.
Miesięcznik poświęcony jest dramaturgii współczesnej – teatralnej, filmowej, radiowej i telewizyjnej. Został założony w 1956 roku przez Adama Tarna, dramatopisarza i tłumacza, który kierował pismem do 1968 roku. Ogromny wpływ na kształt miesięcznika miał Konstanty Puzyna, krytyk, który współzakładał pismo a potem był jego redaktorem naczelnym od 1972 roku aż do śmierci w 1989 roku. Naczelnymi byli także Stanisław Stampf’l (1968-1971), Jerzy Koenig (1989-1990). Od 1991 roku „Dialogiem” kieruje Jacek Sieradzki. Podstawowym zadaniem pisma była i jest publikacja tekstów dramatycznych. W każdym numerze miesięcznika od prawie pięćdziesięciu lat ukazuje się co najmniej jedna polska sztuka lub scenariusz. Drukujemy także starannie wybrane tłumaczenia najciekawszych współczesnych sztuk obcojęzycznych. W sumie uzbierało się już prawie dwa tysiące dzieł dramatycznych, co jest, jak się zdaje, wynikiem bez precedensu w światowym piśmiennictwie teatralnym. Sztukom towarzyszą na łamach „Dialogu” eseje, rozmowy redakcyjne, felietony, szczegółowe prezentacje sylwetek dramatopisarzy a także informacje o życiu współczesnego teatru. Redaktor naczelny - Jacek Sieradzki.
Początki ruchów emancypacyjnych kobiet sięgają XIX wieku i dotyczą głównie sfery socjopolitycznej. Pierwsze wyrazy sprzeciwu skierowane były w stronę licznych nierówności społecznych dotykających kobiety. Ważnym problemem, na który zwracały uwagę głównie środowiska feministyczne już w XX wieku był powszechny sposób myślenia o kobiecie jako o antonimie mężczyzny. Kobieta nie może istnieć samoistnie, zawsze musi być sytuowana wobec płci męskiej i określana bywa jako „brak” cech męskich. Walka z takim przekonaniem doprowadziła do prób całkowitego wyabstrahowania kobiety z perspektywy męskiej i stworzenia choćby takich pojęć jak herstory (historia pisana z perspektywy kobiecej).
Kobiety podjęły walkę o swoją tożsamość na wielu polach i należy przyznać, że w stosunkowo krótkim czasie udało im się znacznie poprawić swoją pozycję. Zwłaszcza wiek XX całkowicie zmienił sytuację kobiet na świecie. Rewolucja dokonała się na wielu obszarach – począwszy od skrócenia długości spódnic aż do regulacji prawnych dotyczących zrównania praw obu płci.
Pozycja ta przedstawia ciekawe rozważania na temat dyskryminacji kobiet. Porusza istotny problem, jakim jest dyskryminacja kobiet w Polsce, opisując zjawisko na tle innych krajów europejskich. Oryginalny charakter pracy nadaje zaproponowany przez Autorkę szeroki zakres działań na rzecz ograniczania zjawiska dyskryminacji kobiet w sferze gospodarki.
Praca podejmuje istotny temat roli szkoły i rodziny w profilaktyce zachowań ryzykownych dzieci i młodzieży. Temat ten jest szeroko opisany w literaturze przedmiotu, dlatego niełatwo jest dodać cos nowego i odkrywczego do bardzo dobrze zbadanego zagadnienia. Z tych powodów recenzowana monografia jest w dużym stopniu przykładem pracy, która popularyzuje i przybliża niezorientowanemu czytelnikowi zgromadzona? wiedze?. Niektóre nowe watki, takie jak filozoficzne rozważania nad rodzinnymi czynnikami chroniącymi lub zadania profilaktyki w kontekście nasilających się? w Europie ruchów migracyjnych, są jaskółkami nowych zagadnień. Dr hab. Krzysztof Ostaszewski Instytut Psychiatrii i Neurologii w Warszawie Praca poprzez podjęcie problematyki profilaktyki społecznej w specyficznym kontekście rodzinno-szkolnym, pomimo wielu opracowań dotyczących tego zagadnienia na gruncie pedagogiki społecznej i dziedzin pokrewnych, stanowi ważny element społecznej dyskusji i przesłankę do badań w obszarze profilaktyki zachowań ryzykownych. Tak rozumiana profilaktyka społeczna integruje działania rodziny i szkoły jest próbą zbudowania zintegrowanego modelu profilaktyki społecznej angażującej te dwa najważniejsze środowiska wychowawcze w procesie wspierania rozwoju młodego pokolenia. Dr hab. Ewa Wysocka, prof. UŚ Uniwersytet Śląski w Katowicach
„Septuaginta pedagogiczno-katechetyczna” jest próbą pokazania jak pasja i aktywność naukowa jednej osoby integruje środowiska badaczy dwóch bliskich, ale przecież nie tożsamych dyscyplin, takich jak pedagogika i teologia oraz tych, którym w różnych obszarach ich życia towarzyszy Jubilat – Ksiądz Profesor Zbigniew Marek SJ.
Wprowadzenie (s. dr hab. Anna Walulik CSFN, prof. Ign. i ks. dr Janusz Mółka SJ )
Księga doborem zawartych w niej tekstów sprawia imponujące wrażenie. Uwidacznia się tym samym należycie znacząca rola Jubilata w polskiej pedagogice, gdyż to właśnie – zgodnie z najlepszą akademicką tradycją – są to teksty ofiarowane Jubilatowi.
dr hab. Marek Rembierz
Jak wskazują autorzy tekstów ksiądz Profesor w całym swoim życiu dążył do pełniejszego rozumienia Boga, określenia miejsca katechezy i jej znaczenia w procesie wychowania zarówno jednostek jak i społeczeństwa.
dr hab. Anna Weissbrot-Koziarska, prof. UO
Książka ukazuje drobiazgowo jak po II wojnie światowej dochodzi do głosu nowy element w postaci zupełnie nowego oblicza światopoglądowego, jaki usiłowano z powodzeniem nadać szkole polskiej w tym czasie. Nie od razu jednak poddano szkołę sowietyzacji i ateizacji. Jedno z drugim szło w parze, ale atak na polską szkołę szerokim frontem miał pójść dopiero w momencie umocnienia się władzy komunistycznej. Stąd też lata 1944–1945 można traktować jako poletko doświadczalne.
Recenzowane studium drobiazgowo ukazuje cały proces niszczenia edukacji religijnej, jak i próby jej obrony przez ludzi Kościoła. Autor nie zaniedbał żadnej okazji, by wniknąć w sedno wielu wątków, potraktowanych gdzie indziej w dotychczasowej historiografii pobieżnie. Gruntownie zbadał temat wydawałoby się trochę już wyeksploatowany. Okazało się jednak, że potrafił powiedzieć jeszcze bardzo dużo nowego. Jest to argument najlepszy z możliwych, by z pełnym przekonaniem polecać rozprawę Czytelnikowi jako studium ogromnie ciekawe i wiele wnoszące w rozumienie we współczesnej polskiej rzeczywistości problematyki relacji państwo – Kościół w pierwszych latach po zakończeniu II wojny światowej.
Ks. prof. zw. dr hab. Edward Walewander
Książka jest kolejną propozycją wydawniczą z tego obszaru badań naukowych Autora, która dotyczy pierwszych lat powojennego szkolnictwa w Polsce. Jest to w istocie rzeczy oparta na bardzo bogatych źródłach monografia historyczna, której przedmiotem jest wnikliwa analiza ciągle zmieniających się realiów związanych z ustawowym obowiązkiem nauczania religii w publicznym systemie szkolnym, który – mimo zmian ustrojowych państwa – nadal miał realizować przedwojenne programy nauczania opierające się na zasadach zawartych w tzw. ustawie szkolnej Jędrzejewicza z 1932 r. i na okólniku ministra Bartla z 1926 r. […]
W kolejnych rozdziałach, zachowując skrupulatnie chronologię wydarzeń, Autor omówił różnorodne przejawy „podchodów” nowej władzy i laickiej propagandy, lansującej upowszechnianie „światopoglądu naukowego”, zwłaszcza na lekcjach wiedzy o Polsce i świecie współczesnym. Wszystkie sekwencje własnej narracji nie pozostają bez stosownych przypisów. Autor przy tym słusznie unika narzucania Czytelnikowi osobistych poglądów. Słowem, od strony merytorycznej i wartości poznawczych, tekst książki Witolda J. Chmielewskiego oceniam bardzo wysoko.
Prof. zw. dr hab. Karol Poznański
Przedmiotem niniejszej pracy doktorskiej są zagadnienia z zakresu kilku dyscyplin, a w szczególności prawa i pedagogiki, i zaprezentowanie jedynie wyników badań winno być potraktowane jako niewystarczające oraz w uzasadniony sposób odczytane jako zbyt skrótowa próba odpowiedzi na postawione pytania badawcze. W pracy autor przedstawia poszczególne zagadnienia (metodologia wywiadu rozumiejącego, teoria społecznych reprezentacji, instytucje prawa itd.), które same w sobie, a konkretnie sposób ich opisu nie będą mogły być określone jako oryginalne, jednak ich połączenie oraz to, że zabiegi powyższe mają na celu odpowiedzenie na pytania do tej pory nie stawiane, uzasadnia przyjęty sposobu postępowania.
Chcę odpowiedzieć na pytanie: Jakie są wzajemne społeczne reprezentacje zawodowych kuratorów sądowych do spraw dorosłych i ich podopiecznych?
Problem badawczy niniejszej rozprawy wyraża się w pytaniu: Jakie są wzajemne społeczne reprezentacje zawodowych kuratorów sądowych do spraw dorosłych i ich podopiecznych? Wypływają z niego następujące pytania:
1. Jaka jest treść społecznych reprezentacji zawodowych kuratorów sądowych do spraw dorosłych i ich podopiecznych?
2. Jakie są elementy centralne społecznych reprezentacji zawodowych kuratorów sądowych do spraw dorosłych i ich podopiecznych?
3. Jakie są elementy peryferyjne społecznych reprezentacji zawodowych kuratorów sądowych do spraw dorosłych i ich podopiecznych?
Ta częściowo teoretyczna, częściowo badawcza praca stanowi próbę opisania fenomenu kultury kibiców, subkultury przeniesionej ze stadionu do klasy szkolnej, która zawładnęła umysłami wielu młodocianych. Autor zainspirowany wielością sposobów opisu tej fascynacji, łączy kilka dyskursów obecnych w pedagogice, szczególnie tych charakterystycznych dla środowiska gdańskich pedagogów z myślą C.G. Junga. Autor łączy pedagogikę z socjologią sportu oraz psychoanalizą Carla Gustava Junga i osadza je w realnym kontekście świecie szkoły, do której przenikają uczniowskie fascynacje futbolem i a nawet przede wszystkim kibicowaniem. Przygląda się, w jaki sposób młodzi ludzie, uczniowie gdyńskich szkół zawodowych, kreują tę kulturę w szkole. Kultura szkoły i kultura kibiców stanowią dla niego rywalizujące ze sobą domeny symboliczne, prowadzące ukrytą wojnę na fantazmaty, dlatego też odwołuje się do niedocenianej dotychczas przez pedagogikę perspektywy spojrzenia na kulturę kibiców krytyki fantazmatycznej. Autor w badaniach wykorzystuje artykuły z polskiej prasy kibicowskiej oraz przeprowadzone przez siebie wywiady z młodymi uczniami, dzięki czemu jego rozważania wychodzą poza akademickie dywagacje.
Biografie od niepamiętnych czasów towarzyszyły człowiekowi. Na podstawie zmitologizowanych żywotów bohaterów, bóstw i herosów formowały się całe kultury w ich najróżniejszych wymiarach. Biografie biblijnych praojców, wybitnych wodzów, władców, rycerzy czy żywoty świętych miały olbrzymi wpływ na dzieje całych narodów i mniejszych społeczności. Spełniały rolę wychowawczą, przekazywały wiedzę o otaczającym świecie, pociągały przykładami, mobilizowały do rozwoju i pobudzały do działania, ale także bawiły i wzruszały. Kultury tradycyjne wykorzystywały biografie w edukacji i wychowaniu kolejnych pokoleń. Czy obecnie pedagog może podołać zadaniu skutecznego wspierania wychowania i edukacji współczesnego człowieka bez szukania wzorców osobowych? Autorzy opracowań zebranych w tym tomie przekonują, że nie jest to możliwe.
„Ponadwymiarowy zasięg umysłu” to „list otwarty do społeczeństwa”. Zadaniem książki jest nie tylko objawienie światu odkryć, jakich w sferze duchowej dokonał Maksymilian Wójtowicz, ale pokazanie również drogi, jaką pokonał, by mogli na nią wkroczyć czytelnicy.
Radzi przede wszystkim, żeby zapisywać własne myśli, „gdyż nasz umysł skłonny jest do ich kasowania”. Zapisywanie pomaga uporać się ze swoimi porażkami i traumami, by móc żyć prawdziwie i z pożytkiem dla siebie. Dzięki temu autor może dzisiaj przenikać w inny wymiar istnienia. „Po prostu zostałem tym, kim zawsze być chciałem, czyli wielką siłą z ogromnymi zdolnościami i mocą przenikania. Teraz już pora tylko na to, by robić swoje, być tam, gdzie być chciałem i tam, gdzie potrafię się dostać.”
Po pokonaniu wszystkich trudności „siła śmiertelności uległa oddaleniu”. Teraz „nic mnie już nie załamie i nie przestraszy” - deklaruje autor.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
