Autorzy artykułów poszukują odpowiedzi na pytania: „Czym jest, bywała lub może być filologia?”, „Kim jest filolog i czym się zajmuje?”, „Jak uzasadnia i jak legitymizuje to, co robi?” z rozmaitych dopełniających się perspektyw: historii dyscypliny i jej dziejów najnowszych, klasycznych tekstów filozofii i ostatnich praktyk literaturoznawstwa, osobistego umiłowania słów i odpowiedzialności za wspólny świat. Prowadzą namysł tyle metanaukowy, ile tożsamościowy, wynikający z potrzeby odpowiedzi na pytanie o rolę humanisty dzisiaj. Spośród wielu nazw określających jego specyficzną aktywność wybierają filologię. Zamiast rozważań o kryzysie refleksji humanistycznej czytelnik znajdzie w tej książce raczej polemiczny i krytyczny dialog z humanistyką polską i światową, rodzaj komentarza do niej, filologicznego właśnie.
******
The philosophy of philology
The autors of the articles look for the answers to the questions of “What is philology? What it used to be or could be?”, “Who is a philologist and what do they do?”, “How does a philologist justify and legitimise what they do?” from various complementary perspectives: the history of the discipline and its modern developments, classic texts of philosophy and the most recent literary studies practices, a personal love for words and a sense of responsibility for the shared world. These considerations are as much meta-scientific as they are identity-based, arising from the need to answer the question about the role of the contemporary scholar of the humanities.
Przez cały okres PRL partia próbowała zapewnić sobie kontrolę nad przekazem informacji. Stworzone w 1944 r. struktury aparatu propagandowego, choć wielokrotnie modyfikowane, zawsze miały jeden cel upowszechnienie informacji korzystnych dla systemu i ograniczenie informacji niepożądanych. PZPR straciła częściowo kontrolę nad tym przekazem w okresie 19801981. Próbowała to zmienić, podejmując się zmian w strukturze aparatu, modyfikując język przekazu czy też tworząc instytucje, które miały zwiększyć zakres legitymacji systemu. Jego kryzys zmusił władze partii do podjęcia decyzji o rozpoczęciu rozmów z opozycją. Decyzja ta musiała zostać przekazana członkom partii w odpowiedni sposób. Kampania wyborcza, a w konsekwencji porażka PZPR w wyborach czerwcowych uruchomiły szybki proces jej destrukcji.
Are you raising your child bilingually, or planning to do so in the future, but are unsure how to proceed? Using a question-and-answer format, this practical and reassuring guide will enable readers to make informed decisions about how to raise their child with two or more languages. To grow up bilingually is a necessity or an opportunity for more children today than ever before. However, parents are frequently uncertain about what to do, or even fear that they may be putting their child's development at risk. Disentangling fact from myth, it shows that a child can acquire more than one 'first' language simultaneously and that one language need not have negative effects on the other. Each chapter is devoted to a question typically asked by parents in counselling sessions, followed by a concise answer, summaries of the evidence and practical tips.
Monografia Filozofia wychowania stanowi dopełnienie monografii Filozofia nauczania, gdzie filozofia wychowania ujmuje kształtowanie osobowości w tym charakteru i aksjonormatywnej woli w świetle dobra, zaś filozofia nauczania ujmuje kształtowanie umysłu racjonalnego i empirycznego w świetle prawdy wiedzy naukowej. Obydwie monografie są ujęte w autorskim paradygmacie biokultury człowieka, którego konsekwencją jest autorski paradygmat edukacji. Paradygmat biokultury jest oparty na dwóch tezach: (a) jeżeli człowiek posiada główne cechy naczelnych, to nie wynika z tego, że człowiek jest identyczny z naczelnymi; człowiek przekracza zwierzęcość dzięki socjokulturowemu kształtowaniu osobowości i umysłu wieloujawnieniowego, (b) jeżeli wszelkie procesy socjokulturowego kształtowania są możliwe jedynie w obrębie neurobiologicznie rozwijających się predyspozycji (pierwotnie mających status genetycznych struktur wrodzonych), to nie ma ludzkiej struktury uzależnionej jedynie od socjokulturowego kształtowania. Konsekwencją paradygmatu jest teza: każdy strukturalny błąd popełniony na początku szkolnej edukacji jest dziedziczony i zwielokrotniony w dalszym procesie lub z trudem da się go umniejszyć, lecz nie usunąć.
Książka jest synoptycznym przeglądem rudych włosów i zjawiska rudości: pod względem naukowym, historycznym, kulturowym i artystycznym.
Przytacza przykłady ze sztuki, literatury i, gdy dotyczy czasów współczesnych, również filmów oraz reklamy. Omawia rude włosy nie tylko jako fenomen fizjologiczny, ale również kulturowy, w przeszłości i w czasach obecnych. Lecz książka ta jest też podróżą przez naukę o rudości, jej historię i pojawienie się dziedzictwa genetycznego, które jest coraz lepiej rozumiane przez współczesną medycynę. Autor pochyla się nad wieloma sprzecznymi podejściami do rudowłosych, mężczyzn i kobiet, dobrych i złych, z zachodu i wschodu.
To jest studium odmienności, i jak zawsze, to co mówimy o „innych” jest daleko mniej interesujące od tego, co mówi się o nas.
Lecz jeśli zamierzamy zapytać co, kto, jak i dlaczego, należy rozpocząć od gdzie i kiedy.
Antologia Rzeczowy świadek jest summą doświadczeń praktyczno-teoretycznych Kolektywu Kuratorskiego, nieformalnej wspólnoty akademickiej powołanej w 2015 roku przy Ośrodku Badań nad Kulturami Pamięci UJ. Publikacja przynosi rewizję kluczowej figury dyskursu pamięciologicznego – świadka. Stawiając pytanie o to, czy i na ile obiekty materialne (miejsca, przedmioty, rośliny) są w stanie świadczyć o dokonanej przemocy, grupa badaczy i badaczek krakowskich proponuje w istocie gruntowne przemyślenie obecności i swoistego życia rzeczy w kontekście wywołanych przez człowieka konfliktów wojennych i katastrof ekologicznych. Dzięki połączeniu koncepcji materialnego świadka z ideą dowodu rzeczowego autorzy uzyskują efekt oderwania przedmiotu od osoby ludzkiej i wyodrębnienia swoistej autonomii rzeczy, miejsca, krajobrazu. Katarzyna Grzybowska. Doktorantka w Katedrze Antropologii Literatury i Badań Kulturowych Wydziału Polonistyki UJ. Zajmuje się badaniem pamięci, zwłaszcza miejsc związanych z II wojną światową. Sylwia Papier. Doktorantka w Katedrze Antropologii Literatury i Badań Kulturowych Wydziału Polonistyki UJ. Zajmuje się performatywnym wymiarem świadectw Zagłady oraz związanymi z tym tematem projektami artystycznymi. Roma Sendyka. Pracuje na Wydziale Polonistyki UJ, prowadzi Ośrodek Badań nad Kulturami Pamięci. Zajmuje się teoriami badań literackich i kulturowych, w tym zwłaszcza badaniami nad kulturą wizualną i zjawiskami pamięci.
Przedmiotem podejmowanych w monografii analiz jest asamblaż „klasy–kapitału–coachingu”, który jest rozpatrywany w kontekście procesu rozpowszechniania się w dobie późnego kapitalizmu idei przedsiębiorczości, odpowiedzialności indywidualnej oraz uekonomicznienia stosunków nieekonomicznych. Coaching – rozumiany jako materializacja neoliberalnych technologii urządzania – jest praktyką materialno-symboliczną zachęcającą członków wyższych klas średnich w Polsce do podejmowania prób rozwijania form kapitału emocjonalnego (samoświadomości, postaw przedsiębiorczości i odpowiedzialności, pewności siebie oraz poczucia własnej wartości, odporności psychicznej i umiejętności zarządzania emocjami) w celu radzenia sobie z wyzwaniami stawianymi przez kapitalizm. Członkowie wyższych klas średnich, biorący udział w prowadzonych przez autora badaniach etnograficznych, budują tożsamość klasową w procesie afektywnej pracy nad sobą, inicjowanej w coachingu, która wypływa z potrzeby zyskania i/lub poszerzenia wymienionych wyżej dyspozycji emocjonalno-kognitywnych. Coaching jest narzędziem zarówno tę potrzebę zaspokajającym, jak i ją produkującym. Jest on mechanizmem konstruującym neoliberalne podmioty wyższych klas średnich, wyposażającym je nie tylko w kapitał emocjonalny, lecz także kategorie, na podstawie których sami działają i myślą o sobie oraz otaczającym świecie. Książka dowodzi, że pracę coachingową odpowiedzialną za wytwarzanie neoliberalnych podmiotów wyższych klas średnich konstytuuje mechanizm retoryczny i polityczny, który dookreśla etykieta stanowiąca także drugi człon tytułu monografii: perswazja neoliberalnego urządzania.
Leszka Kołakowskiego zawsze pasjonował problem Boga i religii. Niniejsza książka jest nie tylko wyrazem tej pasji, ale efektem systematycznego przedzierania się przez tę problematykę przez 7 lat, jedynym bodaj systematycznym ujęciem przez Profesora dziejów i spraw religii. Autor nie byłby sobą, gdyby obok perspektywy historycznej i filozoficznej nie nadał swemu wykładowi charakteru osobistego. Sympatie i antypatie, a często wręcz irytacje, widać tu jak na dłoni, dlatego czytelnik czuje się, jakby uczestniczył w burzliwej dyspucie o sensie i historii chrześcijaństwa, a nie tylko poznawał kolejne fakty. Kołakowskiego interesuje bowiem istota religijności i mechanizmy prowadzące do powstawania świadomości religijnej - obok, na powierzchni albo w samym centrum świadomości filozofującej. Dyskursy religijne nie działają bowiem w próżni, lecz w świecie wypełnionym wieloma innymi typami refleksji. Książka zdaje sprawę z tej złożoności, odnosząc też sferę myślenia do sfery społecznej i historycznej, czyli do instytucji religijnych, badając potrzebę tych instytucji oraz ich rozwój. Wywód wzbogacają cytaty do tekstów źródłowych, anegdoty i jasny, a przy tym barwny styl Leszka Kołakowksiego.
In Utopia, Thomas More gives us a traveller's account of a newly discovered island where the inhabitants enjoy a social order based on natural reason and justice, and human fulfilment is open to all. As the traveller, Raphael, describes the island to More, a bitter contrast is drawn between this rational society and the custom-driven practices of Europe. So how can the philosopher try to reform his society? In his fictional discussion, More takes up a question first raised by Plato and which is still a challenge in the contemporary world. In the history of political thought few works have been more influential than Utopia, and few more misunderstood.
How did the ancient Chinese think about the world? What does environmental consciousness stand for in the Chinese tradition? Where does China's obsession with education come from?
We are often told that the twenty-first century is bound to become China's century. Never before has Chinese culture been so physically, digitally, economically or aesthetically present in everyday life in the Western world. But how much do we really know about its origins and key beliefs, especially compared to the many histories of Western philosophy?
In this enlightening book, Roel Sterckx, one of the foremost experts in Chinese thought, takes us through centuries of Chinese history, from Confucius to Daoism to the Legalists. With evocative examples from philosophy, literature and everyday life, he shows us how the ancient Chinese have shaped the thinking of a civilization that is now influencing our own.
Many of us respond to the pressures of life by turning inwards and ignoring problems, sometimes resulting in anxiety or depression. Others react by working harder at work, at school or at home, hoping that this will make ourselves and the people we love happier.
But what if being yourself is enough? Just as we are advised on airplanes to take our own oxygen first before helping others, we must first be at peace with ourselves before we can be at peace with the world around us.
In this beautiful follow-up to his international bestseller The Things You Can See Only When You Slow Down, Buddhist monk Haemin Sunim turns his trademark wisdom and kindness to self-care, arguing that only by accepting yourself - and the flaws which make you who you are - can you have compassionate and fulfilling relationships with your partner, family and friends.
How do we preserve what makes us human in an age of uncertainty? Are we now just consumers shaped by market forces? A sequence of DNA? A collection of base instincts? Or will we soon be supplanted by algorithms and A.I. anyway?
In Clear Bright Future, Paul Mason calls for a radical, impassioned defence of the human being, our universal rights and freedoms and our power to change the world around us. Ranging from economics to Big Data, from neuroscience to the culture wars, he draws from his on-the-ground reporting from mass protests in Istanbul to riots in Washington, as well as his own childhood in an English mining community, to show how the notion of humanity has become eroded as never before.
In this book Paul Mason argues that we are still capable - through language, innovation and co-operation - of shaping our future. He offers a vision of humans as more than puppets, customers or cogs in a machine. This work of radical optimism asks: Do you want to be controlled? Or do you want something better?
Jaka jest przyszłość prawicowego radykalizmu? To źle postawione pytanie – stwierdza Adorno. Brzmi tak, jakbyśmy rozmawiali o pogodzie lub zbliżającym się tornado. Czuć w nim rezygnację. To, jaka będzie przyszłość, zależy w ostatecznej instancji od nas – to na nas spoczywa odpowiedzialność.
Adorno wygłosił swój wykład 20 lat po zakończeniu II wojny światowej. Ekstremistyczna prawica zaczęła się wówczas odradzać. Okazało się, że faszyzm nie znika: zainfekował Europę w latach 30., pojawił się na horyzoncie w latach 60. i dziś znów zaczyna nam zagrażać. Można jednak stawić mu opór. Nowy prawicowy radykalizm dostarcza dawkę nadziei.
Ten tekst ma 50 lat, ale przeczytasz go z zapartym tchem – jest przerażająco aktualny. To otrzeźwiająca lekcja historii!
Powyższy opis pochodzi od wydawcy.
Publikacja powstała z potrzeby podzielenia się doświadczeniami z realizacji akademickiego programu mentoringowego dla studentów polskich uczelni – TopMinds. Głównym celem programu jest wspieranie studentów w odnajdywaniu własnej ścieżki zawodowej w dynamicznie zmieniających się warunkach rynkowych oraz rozwijanie tych kompetencji interpersonalnych, które umożliwią zdobycie ciekawej i satysfakcjonującej pracy. Program TopMinds jest wspólną inicjatywą Stowarzyszenia Top 500 Innovators i Polsko-Amerykańskiej Komisji Fulbrighta wspieraną przez Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego, Collegium Wratislaviense i Bury & Bury Kancelarię Patentową sp. z o.o. Program cieszy się ogromnym zainteresowaniem wśród studentów i środowiska akademickiego. Do tej pory zostały zrealizowane 3 edycje programu, w których w sumie uczestniczyło już 120 mentorowanych i 88 mentorów. Tym samym TopMinds stał się jednym z największych programów mentoringu akademickiego w Polsce. Publikacja może posłużyć jako wsparcie w prowadzeniu szkoleń z zakresu przygotowania i realizacji programów mentoringowych (w szczególności dla środowiska akademickiego) i przygotowywaniu kadry akademickiej do roli mentorów.
Czy możliwy jest szczęśliwy związek bez seksu? Czy da się żyć w sposób pełny, twórczy i wartościowy, nie ustanawiając erotyki jako priorytetu w hierarchii potrzeb? Odpowiedź brzmi: tak. Okazuje się, że kilkanaście procent populacji nie przepada za seksem w dużych dawkach – woli uprawiać go rzadziej, przy szczególnych okazjach. Są też tacy, którzy wcale nie odczuwają pożądania. Wielu z nich ukrywa przez lata swoją aseksualną orientację, wiodąc samotne życie lub wikłając się w skomplikowane relacje z ludźmi, którzy nie potrafią zrozumieć ich potrzeb. Nielicznym udaje się stworzyć szczęśliwe pary.
Celem książki Anny Niemczyk jest uporządkowanie wiedzy dotyczącej zjawiska aseksualności oraz przedstawienie go z różnych perspektyw, między innymi twórców społeczności AVEN, aktywistów LGBTQIAP+, duchownych, niezależnych badaczy i ekspertów, a przede wszystkim głównych zainteresowanych – osób w spektrum aseksualności.
Na co dzień o nich nie słychać, ponieważ się nie wychylają. Nie rozmawiają o tym problemie, bo spora część z nich swoje mniejsze niż przeciętne potrzeby seksualne tak właśnie postrzega – zgodnie z wiedzą wyniesioną z domu, ze szkoły, z podwórka, z internetu. Obecnie oferowana alternatywa to albo związek z elementem pożycia intymnego albo los wiecznego samotnika. Nikt nawet nie próbuje rozmawiać o relacjach opartych na partnerstwie i uczuciach, które nie realizują się poprzez seks. Systemy terapeutyczne opracowane dla par również bazują na budowaniu urozmaiconego, emocjonującego życia erotycznego, gdyż według większości specjalistów związek bez tego aspektu nie ma prawa istnieć.
Dyskurs pozostaje wciąż nieco obcym słowem w języku polskim, a jednak nie sposób odnaleźć lepszy termin, który pozwalałby odnieść się do zjawisk, dla których stanowi etykietę. Najbliższym ekwiwalentem dla słowa „dyskurs” wydaje się słowo „język”, które jest jeszcze bardziej ogólne. Zatem można przyjąć, że mimo pewnej niechęci słowo to zagości na stałe w polskich badaniach językoznawczych i socjolingwistycznych [...] Czym zatem jest dyskurs? To język, sposób wypowiedzi, odmiana języka posiadająca systematyczne cechy, z punktu widzenia metodologii badań dyskurs określa także sposób podejścia do zjawisk komunikacyjnych. Jest to termin, który zwraca uwagę na cechy komunikacji w określonym kontekście. Mówimy o dyskursie specjalistycznym, takim jak na przykład dyskurs prawny, medyczny czy akademicki, nierzadko utożsamiając jego cechy z cechami stylu. Mówimy też o dyskursie w kontekście formalnym lub potocznym i jak można zauważyć, często używamy tego terminu, aby podkreślić, że dany „dyskurs” posiada specyficzne cechy charakterystyczne, które można opisać w systematyczny sposób w odniesieniu do poziomu leksyki, składni i stylu. Dyskurs obejmuje zatem różnorodne szczegółowe i ogólnoteoretyczne zagadnienia związane z działaniem za pomocą języka.
dr hab. Iwona Witczak-Plisiecka, prof. UŁ
Obecność plakatów wyborczych jest elementem rytuału demokracji. Należą one do współczesnej ikonosfery, są traktowane jako irytujący, ale konieczny rekwizyt demokratycznego spektaklu. Czas ich życia w przestrzeni publicznej jest krótki – pojawiają się w kampaniach wyborczych zaledwie na kilka tygodni. Po ich zakończeniu są usuwane przez nadawców (zgodnie z przepisami powinno to nastąpić w ciągu 30 dni od ogłoszenia wyniku wyborów), zaklejane następnymi reklamami albo zdzierane w części bądź w całości przez konkurencję polityczną lub publiczność.
Ze wstępu
Autorka stara się nie tracić z pola widzenia głównej idei, iż świat, w którym żyjemy, jest rzeczywistością nastawioną na interpretację, a więc sens semiosfery wynika z wzajemnego sprzężenia nadawczo-odbiorczego teksto-obrazów, wśród których upływa nasze życie zwane „uczestnictwem w kulturze”.
Z recenzji prof. Wojciecha Burszty
Autorka poddaje analizie zarówno znaki i symbole graficzne obecne na plakatach, jak ich język. Zwraca uwagę ,że ów „test wyborczy” podlegał ewolucji wraz ze zmianami zachodzącymi w demokratycznym życiu publicznym. Od odwołań do najszerszej wspólnoty narodowej, której desygnatem była odmieniana w 1989 r. przez wszystkie przypadki „Polska”, poprzez wyodrębnienie stanowisk poszczególnych sił politycznych reprezentujących konkretne wartości i wskazywanie ich wroga, do komunikatów maksymalnie ogólnych, nastawionych na pozyskanie jak najszerszego poparcia dla haseł, które trudno zakwestionować.
Z recenzji dr. hab. Jana Skórzyńskiego
We asked 52 women: what does the F word mean to you?
The result is extraordinary.
(Warning: explicit content!)
The must-read book for 2018. Follow @feminists on Instagram for updates.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
