Czy idąc z kuchni do pokoju, zapominasz czasem, po co się tam wybrałeś i bezradnie rozglądając się po wnętrzu, powtarzasz tylko w myślach: „Zaraz, zaraz, co ja tu właściwie robię…”?
Czy zdarza Ci się gorączkowo myśleć nad imieniem napotkanej osoby, którą skądś znasz, ale za nic w świecie nie możesz sobie przypomnieć skąd? „A niech to, musiałem ją gdzieś widzieć. Zaraz się wyda, że nie pamiętam gdzie”.
Czy dałbyś sobie głowę uciąć, że to dzięki Twojej decyzji jakieś zawodowe przedsięwzięcie zakończyło się sukcesem, a uzurpuje ją sobie ktoś inny? „To przecież niemożliwe!” A jednak pewne fakty wskazują, że ten ktoś ma rację.
Jak przekonująco dowodzi neurolog Dean Burnett, wszystkiemu jest winny jeden narząd – ludzki mózg! Choć tak zaawansowany ewolucyjnie, jest też potwornie bałaganiarski, omylny, egocentryczny i chaotyczny. A skutki tego, choć czasem trudne do zniesienia, bywają jednocześnie zabawne. W trakcie tej lektury, zgłębiając neurologiczne procesy, będziesz śmiał się do łez z samego siebie – z tego, co wyprawia Twój gupi muzg, sabotując Twoje własne życie.
Autobiografizm jest zjawiskiem pogranicznym, oscylującym między sztuką a życiem, wzniosłością a trywialnością. Choć od kilku dekad podlega systematycznym badaniom oraz cieszy się zainteresowaniem czytelników, twórców i mediów, nie traci „dzikiego” charakteru: przyrasta, zarasta, zmienia się i multiplikuje. Na takim założeniu oparte zostały temat i kompozycja tej monografii, szóstej publikacji w serii Centrum Badań Dyskursów Postzależnościowych. W trzech częściach książki znalazły się artykuły ułożone według klucza pojęciowego, wykrystalizowanego podczas dyskusji, która odbyła się tym razem w Instytucie Polonistyki i Kulturoznawstwa Uniwersytetu Szczecińskiego, na wieloznacznym pograniczu. Przebieg debaty podyktował tytuły części: Na pograniczach, Sceny autobiografii, Tożsamość w Polsce. Pierwsza zawiera artykuły opisujące doświadczenie półperyferii i peryferii, prowincji i dawnych kolonii, które układają się w mity reinwencyjne. Druga skupia się na społecznych umiejscowieniach, relacjach międzyludzkich oraz kontekstach autobiografii. Trzecia zaś to opowieść o tożsamości odbitej w opowieściach – celowo lub w pewnej mierze przypadkiem, na marginesie, na zakładce włożonej między spisywane w innym celu narracje.
Kalifat Bagdadzki jest nieodłącznie związany z dynastią Abbasydów, którzy między VIII a XIII wiekiem panowali nad większością terenów Bliskiego Wschodu. Doprowadził do utwierdzenia się islamu i niezwykłego rozwoju politycznego, ale także kulturalnego i naukowego pod rządami wybitnych władców. To dzięki uczonym arabskim Europa odzyskała swoje starożytne dziedzictwo, a świat baśniowej wyobraźni otrzymał Baśnie tysiąca i jednej nocy i Sindbada Żeglarza.
W pierwszych wiekach panowania kalifowie rozciągali swą władzę głównie jako przywódcy duchowi, swoiści „papieże” islamu, by od połowy XII wieku wyzwalając się spod supremacji seldżuckich dynastów, odzyskać polityczną suwerenność i stać się rzeczywistymi władcami Mezopotamii. Nie na długo jednak, wkrótce ulegli sile mongolskich najeźdźców. Kalifat, związany na koniec z egipskim państwem mameluckim, zaniknął ostatecznie w początkach XVI w., a próby jego wskrzeszenia w Jemenie czy indyjskim państwie Mogołów nie odniosły sukcesów.
Niniejsza książka jest swoistym przewodnikiem po burzliwych dziejach bliskowschodniej monarchii mającym ułatwić orientację w zawiłych meandrach politycznych historii abbasydzkiego państwa.
To opowieść, jakich mało: epos o wytrwałości w obliczu zniszczenia, umiejętności przeżycia w czasach prześladowań, radości w czasach żalu, smakowania życia wbrew wszelkim przeciwnościom.
Opowieść, która rozciąga się na całe tysiąclecia i kontynenty. Od Indii po Andaluzję i od bazarów Kairu po uliczki Oksfordu. Zabiera w niezwykłe miejsca: do żydowskiego królestwa w górach południowej Arabii; do syryjskiej synagogi pełnej niezwykłych fresków; do gajów palmowych wymalowanych na żydowskich katakumbach w Rzymie. A opowiadają ją głosy czyste i głośne, od udręki i ekstazy autorów Biblii po wiersze miłosne pijących wino w ogrodach muzułmańskiej Hiszpanii.
Na stronach tej książki Talmud płonie na ulicach Paryża, szubienice kołyszą się wzdłuż londyńskich alei, a iluminator z Majorki na nowo rysuje świat; zapalane są świece, śpiewane pieśni, objucza się muły, a na morzach toną okręty pełne przypraw i klejnotów.
Przed naszymi oczyma rozgrywa się wielka opowieść. Nie, jak często sobie wyobrażano, oddzielnej kultury, lecz żydowskiego uniwersum zanurzonego w świecie ludów, wśród których Żydzi się znaleźli: od Egipcjan po Greków, od Arabów po chrześcijan.
I to właśnie czyni opowieść o Żydach opowieścią także o nas.
Praca Barbary Adamczyk stanowi użyteczne dzieło naukowo-poznawcze i podstawę działań profilaktyczno-metodycznych. Autorka z dużym znawstwem dokonuje analizy wspólnych cech dzieci ulicy oraz ich zachowań dewiacyjnych i przestępczych. Posiłkuje się analizą dużego zestawu treści z literatury polskiej, angielskojęzycznej i francuskojęzycznej, przytacza nie tylko opinie różnych badaczy, ale i dane z badań innych autorów. Analiza bogactwa danych i ich interpretacja stanowi bardzo dobry materiał poznawczy, użyteczny dla praktyki pedagogicznej w zakresie profilaktyki i terapii pedagogicznej. Autorka umiejętnie dokonuje szczegółowych uogólnień całości pracy badawczej i formułuje wnioski dla praktyki (…), ponadto formułuje wskazówki do dalszych badań empirycznych, co jest godne uznania. Z recenzji prof. dra hab. Stanisława Palki
Pod red. ks. J. Szpeta i D. JackowiakKształcenie dziecka w wieku 3-6 lat polega na rozwijaniu określonych umiejętności. Założenie to znajduje odzwierciedlenie w proponowanych rozwiązaniach metodycznych. Analogicznie do podręcznika ucznia każdy temat składa się z trzech scenariuszy lekcyjnych. Zawierają one szczegółowy opis proponowanych zabaw, zajęć plastycznych i muzycznych. Ważnym elementem wielu scenariuszy są teksty literackie, na które składają się utwory epickie i poetyckie. Mogą być one w wieloraki sposób wykorzystane na katechezach. W skład pakietu wchodzi płyta z nagraniami piosenek zamieszczonych w scenariuszach spotkań: ""Kto stworzył?"" ""Wróbelki małe kocha Bóg"" ""Radośnie żyć na świecie"" ""Dzieckiem Bożym jestem ja"" ""Przepraszam Cię, Boże"" ""Dobrze, że jesteś"" ""Bóg kocha mnie"" ""Dzisiaj w Betlejem"" ""Mój Zbawiciel"" ""Czytaj Biblię"" ""Panie Jezu, zabierzemy Cię do domu"" ""Sercem kocham Jezusa"" ""Jak rozpoznać mam Chrystusa"" ""Oto jest dzień"" ""Gdy Pan Jezus był malutki"" ""Pan Jezus także mamę miał"" ""Święta Maryjo, Królowo"". Płyta jest w sprzedaży WYŁĄCZNIE w komplecie z podręcznikiem.Nr programu AZ-0-04/4 Nr podręcznika AZ-03-04/4-0
Rosyjski imperializm był (i jest) wielowymiarowy. Wyrażał się przez stulecia w skłonności do ciągłego poszerzania własnego terytorium. Idea Trzeciego Rzymu, która powstała na przełomie wieku XV i XVI, nadała rosyjskości wymiar sakralny, mesjanistyczny. Z kolei Piotr I wyposażył ją w cechy uniwersalistyczne, a w drugiej połowie XIX stulecia pojawił się rosyjski nacjonalizm. Tendencje nacjonalistyczne Rosji carów wzmogły się w ZSRS upowszechniającym na świecie ideologię klasowego internacjonalizmu. Wszystkie te wymiary miały charakter ekspansjonistyczny, niekiedy nakładały się na siebie. Tytułowy imperializm wspólnotowy rozumiany jest tutaj jako rosyjska skłonność do traktowania Ukraińców i Białorusinów jako dwóch gałęzi wspólnego z Rosjanami trójjedynego narodu ruskiego - do ich narodowego podporządkowania sobie przez Moskwę i występowania w ich imieniu. Publikacja podejmuje tę problematykę, ujmując ją przez pryzmat badań socjologicznych.
Ojcowie pustyni "ludzie upojeni Bogiem", jak nazywał ich Pseudo Makary, ziścili marzenia wszystkich zakochanych na przestrzeni dziejów. Ich serca płonęły, rozpalone Bożą miłością. Ten żar rozgrzewał nie tylko ich dusze, ale też ciała. Zjawisko to nazywa się hipertermią, co oznacza niezwykły wzrost temperatury organizmu. Skóra w okolicy serca świętej Gemmy Galgani była tak gorąca, że nie można było na niej dłużej przytrzymać ręki. Św. Stanisław Kostka musiał chłodzić swoje piersi zimnymi okładami, a serce św. Teresy z Avila było tak gorące, że chirurg w czasie sekcji jej zwłok, parząc się musiał wyciągać kilkakrotnie rękę zanim udało mu się je wydostać.
Dzisiejszy człowiek nie jest już tylko zafascynowany zewnętrznym światem, który go otacza, lecz próbuje na nowo wejrzeć w tajemnicę ludzkiej duszy. Pojawia się nagląca potrzeba szukania i odkrywania u współczesnego chrześcijanina własnej tradycji duchowej, która pomoże dostrzegać Boga w sposób nowy i fascynujący. Jedną z propozycji jest odkrycie na nowo nieprawdopodobnego doświadczenia duchowego Ojców Pustyni.
Książka ta zamierzona została jako zaproszenie do wędrówki po skomplikowanych drogach myślenia religijnego i jego otchłaniach. Chce to uczynić, sięgając w myśl wybitnych myślicieli rodzimych: A. Cieszkowskiego, K. Libelta, M. Zdziechowskiego, St. Brzozowskiego, H. Elzenberga, K. L. Konińskiego, S. I. Witkiewicza, Cz. Miłosza. Proponuję wsłuchanie się w rytm, którym myślenie to pulsuje. Jest to również okazja, by myśl religijną polskich myślicieli skonfrontować z bezmyślnością, jakiej z lubością oddaje się chrześcijaństwo w Polsce, przedkładając podrygujący aktywizm ciągłych akcji duszpasterskich nad rzetelną, inspirującą refleksję religijną.
(...). Myśli zawarte w tekstach tej publikacji mogą być zachętą i służyć pomocą zarówno autorom tekstów i melodii kompozycji liturgicznych, by tworzyli nowe pieśni pełne ducha, jak też kierownikom odpowiedzialnym za stronę muzyczną liturgii, by troszczyli się o repertuar śpiewów zgodnych z powagą świętych obrzędów. W tym celu autor kreśli granice między pieśniami i piosenkami, a twórcom tekstów doradza, jaka powinna być ich struktura, by jako pieśni nadawały się do wspólnotowego wykonywania. Niech ta praca przyczyni się do większej chwały Bożej i pożytku uczestników liturgii!Ze wstępu
Biblia nie jest jedną książką, ale całą biblioteką, która pomimo zasadniczego skupienia się na kwestiach teologicznych ukazuje nam również realia historyczne, kulturowe, ekonomiczne, społeczne czy przyrodnicze właściwe dla czasu powstania poszczególnych ksiąg. Na jej kartach natrafiamy także na liczne nazwy miejsc biblijnych. Kryją się pod nimi m.in. góry i wzgórza, źródła i rzeki, żyzne doliny i niegościnne pustynie, kraje, krainy oraz wpisane w biblijny krajobraz większe lub mniejsze ludzkie osady – starożytne metropolie, gwarne miasta, warowne twierdze, wsie i przysiółki. Większość z nich przywoływana jest w kontekście wydarzeń rozgrywających się na terytorium położonym na przejściu pomiędzy Afryką i Azją, pomiędzy wybrzeżem Morza Śródziemnego a pustyniami Półwyspu Arabskiego, które powszechnie przyjęło się nazywać Ziemią Świętą. Jednak sceną dla biblijnej historii zbawienia obok wspomnianego terenu były także inne krainy i kraje, np. Egipt (por. Rdz 45, 9-10), imperia powstające w dorzeczu Tygrysu i Eufratu (por. Ps 137, 1), a także odległe i tajemniczo dla nas brzmiące nazwy miast i obszarów, z którymi utrzymywano kontakty handlowe tj. Ofir, Tarszisz lub Kue (por. 1 Krl 10, 11.22.29). Stąd też bierze się biblijna wielość wzmianek o różnych miejscach, a znaczenie ich nazw oraz dokładna lokalizacja nie zawsze są w pełni możliwe do określenia i niejednokrotnie pozostają w sferze przypuszczeń. Nierzadko terminy te oznaczają jednocześnie miejsce i osobę, jak np. w przypadku Dan – miasta na północy Izraela (Joz 19, 47; Sdz 20, 1) oraz imienia jednego z synów patriarchy Jakuba (Rdz 30, 6; 49, 16-17). Co więcej, niektóre z tych miejsc miały w poszczególnych okresach historycznych różne nazwy, jak np. Akko, miasto przydzielone pokoleniu Asera (Sdz 1, 31), które w późniejszym czasie nosi nazwę Ptolemaida (por 1 Mch 10, 1; Dz 21, 7), a obecnie jest to Akka.
W związku z powyższym trafiający do rąk Czytelnika Leksykon wszystkich miejsc biblijnych autorstwa Piusa Czesława Bosaka to bardzo interesująca i niezwykle pomocna pozycja o miejscach, z którymi – dzięki Biblii – od ponad dwóch tysięcy lat zapoznają się kolejne już pokolenia. Uszeregowane w porządku alfabetycznym hasła pozwalają nie tylko zlokalizować, ale także odtworzyć i lepiej zrozumieć wydarzenia opisane w poszczególnych księgach Pisma Świętego.
dr inż. Anna Maria Wajda (biblistka)
Tytułowa postać, niniejszego opracowania może stanowić idealny wzór do naśladowania dla współczesnego człowieka. Ks. Abp Jan Cieplak był osobą, którego charakteryzowała niezwykle bogata duchowość, jasny umysł, rozległa wiedza, głęboki humanizm, ofiarny i bezinteresowny patriotyzm. Był człowiekiem niespożytej siły woli i wielkodusznego charakteru. Wszystko kim był i co sobą prezentował oddał na służbę Kościoła, Ojczyzny i człowieka, służąc najwyższym wartościom dobra, prawdy i piękna, żyjąc na co dzień ideałami osobistej świętości. Pomimo ogromu przeciwności i prześladowań był niezłomnym świadkiem wiary i wierności swoim najwyższym ideałom. Łączył przy tym pogodę ducha, otwartość z urokiem osobistym, który pomagał mu w bezpośrednich licznych kontaktach ze wszystkimi, którzy korzystali z jego posługi. Był postacią z jednej strony niezwykłą, nieugiętą, z drugiej zaś, ze względu na swoją wielkoduszność, dobroć, otwartość i miłość bliską każdemu. Jego osoba jest symbolem prześladowania i męczeństwa Kościoła katolickiego, duchowieństwa i wiernych w Rosji zarówno pod rządami carów jak i bolszewików.
Kult świętych, a w szczególności Najświętszej Maryi Panny, Matki Jezusa Chrystusa, jest integralną częścią liturgii Kościoła katolickiego. W przedstawianych nam postaciach Kościół wskazuje na wzory postępowania, a także wzywa tych, którzy przeszli przez życie przed nami i o których zbawieniu zaświadczył przez beatyfikację lub kanonizację, aby byli naszymi patronami i orędownikami przed tronem Boga.Nasze rozważania mają nam te postaci przybliżyć oraz wskazać problemy, jakie w oparciu o przytoczone przykłady wiążą się z naszym życiem. Przedstawiony tu zbiór rozważań powstał w ramach przygotowywania materiałów duszpasterskich. Nie charakteryzuje się jakimś planem. O niektórych świętych wiele nie mówi a innymi postaciami zajmuje się wielokrotnie, można jednak przypuszczać, że posłuży pomocą w drodze za pośrednictwem świętych do Boga.
Inspiracji metodologicznych dostarczają tu przede wszystkim prace przedstawicieli tak zwanej Szkoły Frankfurckiej z Dialektyką oświecenia Horkheimera i Adorna na czele. Wychodząc z założenia, że Wiek Świateł jest epoką wewnętrznych aporii, autorka próbuje pokazać ich obecność w twórczości Krasickiego. Z jej rozważań wyłania się pisarz rozdarty pomiędzy tradycją a nowoczesnością, spadkobierca konserwatywnych idei szlacheckich, ziemiański obywatel i – jednocześnie – oświeceniowy intelektualista. Ukazanie tego fascynującego splotu sarmatyzmu z Oświeceniem w działalności artystycznej najwybitniejszego polskiego poety tych czasów, jest także przyczynkiem do chętnie w ostatnich latach podejmowanych rozważań na temat specyfiki rodzimej adaptacji idei Oświecenia francuskiego i angielskiego. [...] Konkludując: recenzowana praca to wynik uważnej lektury pism Krasickiego, świadczący o wrażliwości na napięcia aksjologiczne i światopoglądowe ewokowane przez tekst literacki oraz na wpisane w niego paradoksy i ideologiczne sprzeczności. Dyskurs charakteryzuje się dociekliwością i odwagą w formułowaniu pytań, co skłania odbiorcę do ponownego przemyślenia utrwalonych w literaturoznawstwie sądów na temat filozofii wpisanej w twórczość XBW, niejednokrotnie też rzuca na te kwestie nowe światło.
dr hab. Agata Seweryn
W swej klasycznej książce Rudolf Arnheim, autorytet psychologicznej interpretacji sztuk wizualnych, zwraca swój doświadczony wzrok w stronę wizualnych aspektów budowli, przykładając swoją teorię do specyficznych cech medium jakim jest architektura. Arnheim tropi nieoczywiste percepcyjnie wytwory architektury z typową dla siebie jasnością i precyzją. W kręgu jego zainteresowań znalazła się m.in. analiza porządku i nieporządku w dizajnie, natura wizualnego symbolizmu, relacja między funkcjonalnością a percepcyjną ekspresją.
Arnheim nie traktuje architektury jako tworu wyizolowanego z innych sfer życia, lecz przy okazji poddaje krytyce zatomizowane współczesne życie społeczne i polityczne, które jego zdaniem znajduje odbicie w architekturze – zarówno w przypadku pojedynczych wybitnych dzieł, jak również przypadku częstego braku jednoczącej myśli estetycznej, która mogłaby stać się źródłem ogólnego porządku architektonicznego.
"Arnheim był najlepszego rodzaju romantykiem. Jego mądrość, cierpliwe wyjaśnienia i liryczny entuzjazm przynależą najlepszym nauczycielom"
- New York Times
Insight, nowy, 4-częściowy kurs dla szkół średnich, rozwija i inspiruje uczniów. Tematy prowokujące do myślenia i teksty bogate w wiedzę pobudzą do dyskusji i wyrażania własnych opinii oraz zainspirują do krytycznego myślenia o otaczającym świecie.
Insight pokazuje uczniom, w jaki sposób rozwijać własne umiejętności, a także uczy samodzielności, niezwykle przydatnej w dalszej nauce.
Insight nie tylko uczy słów, ale wyjaśnia, jakim regułom podlegają, dzięki czemu uczniowie używają języka obcego z dużo większą pewnością i kompetencją.
Zastanawiałeś się kiedyś nad tym, co to jest opętanie i w jakim celu stosuje się egzorcyzmy? Interesuje Cię pogląd Kościoła Katolickiego na powyższe kwestie? A może chciałbyś się dowiedzieć, jak rzeczywiście wygląda obrzęd wypędzania demonów z ludzkiego ciała i czym różni się od mrożących krew w żyłach wizji, do których przywykłeś, oglądając filmy grozy i czytając horrory? Odpowiedzi na te i wiele innych pytań znajdziesz w książce Barbary Jakimowicz-Klein ""Opętanie i egzorcyzmy. Obrzędy liturgiczne Kościoła Katolickiego"".Autorka niezwykle rzetelnie i klarownie tłumaczy, na czym polega opętanie, jakie są jego przyczyny, formy oraz kryteria rozpoznawania. W sposób bardzo interesujący i bez szukania zbędnej sensacji zaznajamia czytelnika z katolickimi rytuałami, mającymi na celu wypędzenie z ludzkiego ciała duchów nieczystych. Ponadto wyjaśnia, co to są egzorcyzmy oraz przedstawia poszczególne etapy uwalniania człowieka spod władzy szatana. Dzięki niniejszej pozycji dowiesz się, dlaczego z roku na rok wzrasta liczba egzorcystów oraz jakie zagrożenia niesie z sobą okultyzm, spirytyzm, New Age czy satanizm. Odkryjesz sferę zjawisk paranormalnych. Zgłębisz arkana podświadomości oraz poznasz metody radzenia sobie z własnymi lękami, złością i stresem.
Autor przedstawia stare teksty filozoficzne, wiążąc je ze współczesnymi problemami filozofii i religii. Przedstawia zasadnicze znaczenie i rolę poszczególnych tekstów i szkół filozoficznych oraz ukazuje podobieństwa między tradycjami filozoficznymi Indii i Zachodu. Pierwsza cześć obejmuje okresy wedyjski i epicki, przedstawiając hymny Rig-Vedy, Upaniszady, jinizm (jainizm), buddyzm i reizm Bhagawadgity, cześć druga obejmuje sześć braminicznych systemów filozoficznych, w tym logiczny realizm Njaji, atomistyczny pluralizm Wajsiesziki, system jogi Patandżalego czy teizm Ramanudży.
Monteskiusz, właściwe Charles Louis de Secondat, baron de La Brède et de Montesquieu (1689-1755) – francuski filozof, prawnik, czołowy przedstawiciel myśli oświeceniowej, autor takich dzieł jak Listy perskie (w których poddał ostrej krytyce rządy absolutystyczne za czasów króla Ludwika XIV), Rozważania nad przyczynami wielkości i upadku Rzymu czy właśnie chyba najważniejsze O duchu praw
. To w gruncie rzeczy od Monteskiusza mamy do czynienia z zasadniczym rozróżnieniem władz na ustawodawczą, wykonawczą i sądowniczą. Jego wykład to swego rodzaju XVIII-wieczny manifest zdrowego rozsądku, liberalizmu i umiarkowania. W O duchu praw nie tylko nie podziela poglądów Hobbesa (o prawie naturalnym), ale dowodzi, że wbrew Hobbesowi prawo musi się rządzić pewnymi zasadami, owym „duchem praw”. Monteskiusz wyróżniał trzy formy władzy: despotię, monarchię i republikę, która może mieć ustrój demokratyczny lub arystokratyczny. Każdy z tych ustrojów opiera się na innej podstawie: w tyranii rządzi strach, w królestwie honor, w demokracji zaś cnota lub wstrzemięźliwość rządzących. Mimo upływu lat teoria Monteskiusza wyłożona w tej książce w warstwie zasadniczej – pomijając historycznie uwarunkowane rozważania o geografii czy klimacie – ciągle pozostaje aktualna.
Wolność polityczna polega na bezpieczeństwie, lub bodaj na przekonaniu, jakie się ma o swoim bezpieczeństwie. Prawda, iż w demokracji lud robi jakoby to, co chce: ale wolność polityczna nie polega na tym, aby robić to, co się chce. W państwie, to znaczy w społeczności, w której są prawa, wolność może polegać jedynie na tym, aby móc czynić to, czego się powinno chcieć, a nie być zmuszonym czynić tego, czego się nie powinno chcieć.
Trzeba sobie wrazić w umysł, co to jest niepodległość i co to jest wolność. Wolność jest to prawo czynienia wszystkiego tego, na co ustawy pozwalają; gdyby zaś jeden obywatel mógł czynić to, czego one zabraniają, nie byłby już wolny, ponieważ inni posiadaliby z natury rzeczy tę samą możność.
Dawno temu w Betlejem narodził się Pan Jezus…
Ta wesoła książeczka spodoba się wszystkim dzieciom, które mają ochotę poznać biblijną historię Bożego Narodzenia. Oprócz pokazanej na kolorowych ilustracjach opowieści o tym niezwykłym wydarzeniu dzieci znajdą w niej także pola z kropkami do połączenia, które utworzą barwne obrazki, oraz całe mnóstwo kolorowych naklejek. To doskonały sposób na poznawanie Biblii i wspaniałą kreatywną zabawę.
Odbiorcy:
– dzieci, które nie tylko poznają historię o Bożym Narodzeniu, ale także kreatywnie i wesoło spędzą czas,
– rodzice, opiekunowie i dziadkowie, którzy dbają o religijny i manualny rozwój swoich dzieci.
Dlaczego warto nabyć tę książkę?
– w pogodny sposób przybliża dzieciom biblijne fragmenty,
– zapewnia dzieciom fantastyczną zabawę i wspomaga ich rozwój,
– proponuje wesołą zabawę w łączenie kropek, rozwija motorykę małą,
– dzieci znajdą w niej mnóstwo kolorowych naklejek.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?