„Tylko dla miłości bramy nieba się otwierają” – zwykł mawiać bł. Ks. Ignacy Kłopotowski. W odniesieniu do swojego kapłaństwa dodawał: „Od początku pasterskiego życia aż do końca jedna jest, wciąż nagląca, pobudka, a tą pobudką jest miłość”. Żył i działał w przekonaniu, że miłość jest doskonałością Boga, dlatego też stanowi doskonałość człowieka.
„Polskie ślady na Białorusi” to bogato ilustrowany autorski przewodnik utrzymany w konwencji historyczno-podróżniczej zachęcający czytelnika do podróży po terenach naszego wschodniego sąsiada. Autorzy publikacji nie tylko opisują miejsca warte odwiedzenia, lecz także przywołują istotne wydarzenia historyczne, które znacząco wpłynęły na obecny kształt państwa białoruskiego – m.in. zawarcie unii personalnej w Krewie, wojnę polsko-bolszewicką czy utworzenie Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich. Szczegółowy rys historyczny wyjaśnia również stan polskich i białoruskich zabytków architektonicznych, niegdyś dewastowanych lub rozbieranych, obecnie – rekonstruowanych. Książka podzielona jest na rozdziały, każdy z nich z kolei poświęcony jest konkretnemu regionowi.
Lektura książek Jarosława Marka Rymkiewicza to rodzaj duchowego ćwiczenia — z ubywania, rozpoznawania opuszczonych przez innych miejsc, wyobrażania sobie ostatniej godziny człowieka i świata, a wreszcie — pustki po sobie.
Rymkiewicz niepokoi, wytrąca z równowagi, zmusza do przemyślenia własnego stanowiska wobec idei w sugestywny sposób przez niego podsuwanych, ale przecież nie narzucanych. Swych relacji z czytelnikiem nie mógł ułożyć inaczej, bo skoro jego twórczość jest ciągłym studiowaniem polskiej wolności, to sam chce mieć wolnych czytelników.
Zawarte w tym zbiorze studia to plon jubileuszowej konferencji „Jarosława Marka Rymkiewicza dialogi z tradycją”, która odbyła się w Poznaniu i Kórniku 21 listopada 2015 roku.
Przełomowa książka, która podważa tradycyjne postrzeganie autyzmu i ukazuje szersze spojrzenie oferujące zrozumienie i społeczną akceptację ludzi, którzy myślą inaczej
Czym jest autyzm? Niepełnosprawnością towarzyszącą choremu przez całe życie czy naturalnie występującą w świecie formą perspektywy poznawczej przypominającą geniusz? Obie odpowiedzi są poprawne, choć nie do końca wyczerpują tę kwestię. Przyszłość naszego społeczeństwa zależy od jej zrozumienia.
Steve Silberman, dziennikarz „Wire” odkrywa tajemniczą historię autyzmu oraz rzuca nowe światło na to, co słynni naukowcy usiłowali stłumić w zarodku, ukazując przy tym niezwykły potencjał osób dotkniętych autyzmem.
Odwołując się do badań pionierów w dziedzinie autyzmu, jak i do przewrotnego konceptu różnorodności neurologicznej, teoria Silbermana głosi, że autyzm, dysleksja czy ADHD nie są bynajmniej nieprawidłowościami. To po prostu efekt naturalnych wariacji w genomie człowieka.
Książka, która zredefiniuje ludzkie zrozumienie historii, znaczenia, funkcji oraz wpływu różnorodności neurologicznej na świat człowieka.
Przedszkolaki najlepiej uczą się przez zabawę. Potrzebują różnych bodźców oraz typów zadań, by się nie nudzić. Te wymagania spełniają książki z sympatycznym bohaterem Superkidem.W części II dzieci dowiedzą się, jak się zachować na przyjęciu urodzinowym, poznają nazwy domowych sprzętów i pomieszczeń, zwierząt z zoo oraz sprzętów na placu zabaw. Zadania w tej książeczce wypełnia się, przyklejając naklejki i śpiewając piosenki. Sporo tu rymowanek i prostych, wpadających w ucho komunikatów w języku angielskim. Dużą atrakcją jest utrwalająca słówka gra planszowa na tekturze. W tej części Superkid przeżywa również piracką przygodę! Zapraszamy do zabawy.
Przedszkolaki najlepiej uczą się przez zabawę. Potrzebują różnych bodźców oraz typów zadań, by się nie nudzić. Te wymagania spełniają książki z sympatycznym bohaterem – Superkidem. W części I dzieci dowiedzą się, jak się przywitać, poznają nazwy kolorów i zabawek, zwierząt z zagrody oraz przysmaków z dziecięcego menu. Zadania w tej książeczce wypełnia się, przyklejając naklejki i śpiewając piosenki. Sporo tu rymowanek i prostych, wpadających w ucho komunikatów w języku angielskim. Dużą atrakcją jest utrwalająca słówka gra planszowa na tekturze. Zapraszamy do zabawy.
Niniejszy zbiór artykułów jest świadectwem różnorodności zainteresowań polskich naukowczyń, dla których perspektywa feministyczna stanowi dominujące podejście w ich naukowych przedsięwzięciach. Daje on tez wyraz interdyscyplinarności i intersekcyjności współczesnych badań feministycznych, łącząc takie dziedziny, jak: filozofia, etyka, etnografia, socjologia, teoria polityki czy studia nad nauką.
Ewa Hyży
Redaktor naukowa
Książka o bł. ks. Jerzym Popiełuszce to specyficzna forma biografii polskiego męczennika. Składa się z trzech przepalatających się ze sobą części: życiorysu kapłana na tle ówczesnej epoki (autorstwa Grzegorza Górnego), wywiadów ze znawcami i świadkami jego życia (przeprowadzonych przez Włodzimierza Rędziocha) oraz materiału ikonograficznego, obejmującego zarówno fotografie archiwalne, jak i zdjęcia współczesne (Janusza Rosikonia).Z książki wyłania się obraz zwykłego, prostego księdza, który w miarę stawianych przed nim zadań dorastał do wyzwań, które przed nim stawały. Potrafił niczym magnes przyciągać do ludzi z różnych środowisk: starych i młodych, intelektualistów i robotników. Kościół św. Stanisława Kostki w Warszawie, w którym posługiwał jako wikary, stał się oazą wolności w czasach stanu wojennego. Choć nie zajmował się działalnością polityczną, a jedynie głosił Ewangelię, stał się głównym wrogiem reżimu generała Jaruzelskiego. W efekcie został zamordowany przez Służbę Bezpieczeństwa. Jego męczeńska śmierć przynosi jednak do dziś duchowe owoce, o czym opowiada właśnie książka z tekstem Grzegorza Górnego, wywiadami Włodzimierza Rędziocha oraz zdjęciami Janusza Rosikonia.
W Anglii pod panowaniem Tudorów i Stuartów rozwinęła się nowa odmiana wypowiedzi publicznej – mowa pożegnalna skazańca. Z początku wymuszane przez władzę, schematyczne i skonstruowane według określonego wzorca, z czasem ewoluowały, zaspokajając zapotrzebowanie odbiorców na sensacyjne informacje lub dostarczając wiadomości o skazańcu i okolicznościach przestępstwa. Mowy te, wpierw odnotowywane przez świadków egzekucji w prywatnych dziennikach, pamiętnikach lub korespondencji, a przez urzędników Korony – w dokumentach procesowych, wywoływały takie zainteresowanie wśród odbiorców, że ich publikacja z czasem stała się normą, przyczyniając się do stworzenia nowego gatunku popularnego piśmiennictwa.
„Retoryka umierania to bardzo ciekawe przedsięwzięcie. Tom zawiera obszerny wstęp Olgi Kubińskiej, wybitnej znawczyni kultury i literatury renesansowej Anglii, oraz 34 przekłady mów wygłaszanych przed egzekucją w latach 1583–1697. Teksty te są wspaniałym materiałem do studiów nad mentalnością, zachowaniami prywatnymi i społecznymi, religijnością i polityką tych niesłychanie intensywnych i ciekawych czasów” (Marta Gibińska).
Przewodnim tematem książki jest problematyka phronesis, pojęcia rozumianego od czasów Arystotelesa jako mądrość praktyczna, przeciwstawiona mądrości teoretycznej (sophia) i mądrości technicznej (techne). Phronesis, w interpretacji nowoczesnej, stanowi jedno z centralnych pojęć hermeneutycznie interpretowanej humanistyki; wskazuje na problem rozumienia pojmowanego jako, związana z sumieniem i etyką, próba odnajdywania się człowieka współczesnego w otaczającym go świecie. Monografia jest próbą zarysowania hermeneutycznego problemu rozumienia, będącego zawsze samorozumieniem, w kontekście zjawisk takich jak nihilizm, tożsamość, doświadczenie religijne, polityka i dialog.
„[Dziennik z lat 1847–1849]” to szczególny rodzaj diariusza intymnego: eksponuje nie tyle intymność” autora, ile ponadindywidualne spojrzenie na rzeczywistość, będące jednocześnie wyrazem mistycznej, genezyjskiej postawy poety wobec świata oraz własnego, romantycznego „ja”. Można go czytać jako kontynuację „Raptularza”, można też przyjąć założenie odwrotne, tzn. potraktować „Raptularz” jako przymiarkę do diariusza. Zapiski te są swoistym przesłaniem, ostatnim słowem, ale też – co ważne – skończonym dziełem literackim: czystopisem, w którym słowom daleko do przypadkowości.
Tematyczna spójność tekstu oraz staranność zapisu pozwalają przypuszczać, że notatki stanowią szkic dzieła, które dziś nazwalibyśmy odmianą sylwy współczesnej. „[Dziennik…]” łączy ze sobą zapiski intymne ze zwięzłymi, celnymi refleksjami czy wypisami z gazet. Zawiera także fragmenty prozatorskie i warianty pomysłów, których realizacje możemy znaleźć w ostatnich utworach poetyckich Słowackiego.
Tom zawiera wierną reprodukcję rękopisu wraz z opatrzoną komentarzami transliteracją. Dużym atutem ossolińskiej edycji „[Dziennika...]” jest obszerny wstęp, w którym Jacek Brzozowski, wybitny znawca twórczości Słowackiego, opowiada dzieje autografu.
„Jest więc ten journal intime, krótki, niewiele ponad siedem tysięcy słów, niewiele ponad arkusz pełnego tekstu liczący – jest więc ten journal intime, paryski, pisany «nocą» «[Dziennik z lat 1847–1849]» Juliusza Słowackiego prawdziwie jego dziełem ostatnim, jego, poety, mistyka, człowieka, ostatnim słowem…”
Ze Wstępu Jacka Brzozowskiego
„Ludzie dziś sądzą, że sprawiedliwymi są, gdy np. biednemu człowiekowi krzywdy nie pozwolą uczynić – lecz gdyby widzieli świat duchowy, postrzegliby nieraz, iż chcąc być względem niejednego to biedaka sprawiedliwymi, trzeba by mu miliony utracone przez śmierć albo nieraz koronę wrócić.”
(fragment)
Ekskluzywne wydanie Starego i Nowego Testamentu w okolicznościowej obwolucie wydanej z okazji 100. rocznicy objawień fatimskich. Biblia zawiera 121 wspaniałych całostronicowych ilustracji Gustave'a Dore, nawiązujących do niezwykle cenionych XIX-wiecznych wydań.
Jeśli należysz do osób, które słyszały o Nowennie pompejańskiej, ale jeszcze jej nie odmawiały, najwyższa pora to zmienić.
Pompejanka jest zbiorem świadectw o cudach, nawróceniach i sytuacjach, które wydawały się nie mieć wyjścia, a dzięki interwencji Matki Bożej zamieniły się w błogosławieństwo.
Martwisz się o to, czy wytrwasz 54 dni? Bez obaw. Każda z przywołanych historii zainspiruje Cię do tego, aby chwycić za różaniec. Codziennie przeczytaj choćby krótki fragment, a Twoja motywacja nie spadnie.
Chcesz modlić się Nowenną pompejańską, ale boisz się, że pominiesz jakiś ważny krok? Niepotrzebnie. Pompejanka zawiera także praktyczną instrukcję, dzięki której nie pomylisz się podczas odmawiania.
Zacznij już dziś. Przed Tobą niesamowite 54 dni. To może być przygoda życia.
Dawno, dawno temu, w 1981 roku, odbyła się debata pomiędzy Jacques’em Derridą, mistrzem dekonstrukcji, a Hansem Georgem Gadamerem, obrońcą hermeneutyki. Jeden z nich twierdził, że wszelka komunikacja, a właściwie wszelki tekst, jest nie-porozumieniem, drugi – że zawsze buduje mosty między ludźmi. To napięcie określa książkę Dawida Matuszka "Imiona ojców. Możliwość psychoanalizy w badaniach literackich". Jest ona wytężoną medytacją nad tym, do jakiego stopnia, zastosowana jako teoria literatury, psychoanaliza – szczególnie ta Lacanowska - zdradza swoje buntownicze powołanie, ale też, czy krytyka literacka może obyć się bez psychoanalitycznych praktyk, wreszcie, czy nie utożsamiają się one w jakiejś transgresji, wyjściu poza obszar teorii w czyste językowe akty. Sama ta medytacja jest oczywiście wpisana w główny temat pracy – relację podmiotu z figurą ojca i z ojcowskim prawem. W tle jednak stale przewija się pytanie o status tekstu, o jego relację z ludzkim światem. Ukrytym kluczem jest jouissance. Książka Dawida Matuszka jest ważnym wkładem w refleksję nad miejscem, które psychoanaliza może zająć we współczesnej krytyce literatury, ale też jest rozpatrzeniem jej miejsca we współczesnej kulturze, we współczesnym świecie języka. Jednocześnie jest próbą odniesienia się do ojcowskich – i męskich – figur polskiej literatury, otwierającą, mam nadzieję, dalszą eksplorację tego obszaru. (z recenzji wydawniczej dra hab. Andrzeja Ledera)
Dawid Matuszek - doktor nauk humanistycznych, pracuje w Zakładzie Poetyki Historycznej i Sztuki Interpretacji na Uniwersytecie Śląskim w Katowicach. Teoretyk lektury, zajmuje się psychoanalizą literatury i literaturoznawstwa, a także męskością w kulturze polskiej. Redaktor monografii "Polityczność psychoanalizy. Freud – Lacan – Žižek". Miłośnik Lacana, polityki i gier wideo.
Wywiad rzeka z prof. Władysławem Stróżewskim „Miłość i nicość” ukazuje losy i poglądy jednego z najwybitniejszych żyjących polskich myślicieli. Obok analizy zagadnień takich jak rola rozumności i relacje między filozofią a teologią znajdziemy tu przemyślenia autora dotyczące wciąż gorących tematów: aborcji, in vitro, gender czy granic wolności twórczej.
Wszyscy uczniowie mają prawo do osiągania sukcesu na miarę swoich możliwości, do troski, czasu i uwagi nauczycieli, do dostosowywania do ich potrzeb tempa i metod pracy. Jak jednak polonista, realizując jeden program nauczania w tradycyjnym systemie klasowo-lekcyjnym, może rozwijać talenty, reagować na braki, motywować do nauki?Autorzy niniejszej książki przedstawiają zarówno przyczyny kłopotów z odpowiadaniem na odmienne potrzeby i zainteresowania młodych ludzi, jak i dobre praktyki indywidualizacji, inspirowane doświadczeniami dydaktyk zagranicznych. Podsuwają przykłady indywidualizacji w kształceniu językowym i literacko-kulturowym, propozycje różnicowania lektury i sposobów jej czytania. Czytelnik znajdzie tu odpowiedzi na pytania, jak pracować z uczniem ze specyficznymi potrzebami edukacyjnymi i wychowawczymi, jak diagnozować przyczyny niedostosowania społecznego młodych ludzi.Eksperci podpowiadają, jak radzić sobie w środowisku wielokulturowym, jak pracować z przybyszami i jak do spotkania z nimi, wolnego od krzywdzących stereotypów narodowościowych, przygotować klasy; jak małym imigrantom i reemigrantom stwarzać warunki, aby mogli włączyć się w obowiązujący system kształcenia, poznać dobrze język i zrealizować wymagania programowe, pozwalające na dalszą edukację. W szkole bowiem KAŻDY UCZEŃ JEST WAŻNY.
Czym w swej najgłębszej istocie żyje serce mojej wiary, głębia mojego ducha? O odpowiedź na to pytanie poproszono autora tej książki, brytyjskiego jezuitę i arcybiskupa Bombaju, który opisał prawdziwego ducha Kościoła katolickiego, czyli to, co jest absolutnie nieodzowne dla zrozumienia, czym jest Kościół i kim jestem ja jako katolik.
Dzieło abpa Goodiera wyznacza właściwy kierunek myślenia i działania człowieka wierzącego oraz wskazuje drogę autentycznie katolickiego życia. To kompas dla tych, którzy się pogubili. To świeży powiew orzeźwienia dla zmęczonych i zniechęconych. To umocnienie dla tych, którzy odważnie wędrują w górę trudną i wąską ścieżką Chrystusa.
Świat nie zna Miłosierdzia mojego Serca! Chcę posłużyć się tobą, abyś zapoznała go z nim!... Chcę, aby moja miłość była słońcem, które oświetla i ciepłem, które ogrzewa dusze. Dlatego pragnę, aby moje słowa zostały poznane... Wszystkie będą drukowane, czytane i głoszone, obdarzę je specjalną łaską, aby oświecały i przemieniały dusze.
Jezus do siostry Józefy Menendez
Książka przedstawia postać, mistyczne doświadczenia i objawienia udzielone Służebnicy Bożej siostrze Józefie Menendez, hiszpańskiej zakonnicy zmarłej w 1923 roku, obdarzonej stygmatami i doświadczającej nadprzyrodzonych wizji. W czasie tych wizji otrzymała od Pana Jezusa orędzia, w których ukazał On swoje Najświętsze Serce jako jedyny ratunek dla człowieka.
Siostra Józefa była 15 lat starsza od siostry Faustyny Kowalskiej i swoją misją szerzenia kultu Serca Jezusowego niejako poprzedziła wielkie orędzie Miłosierdzia Bożego. Podobnie jak polska święta, również siostra Menendez swoje wizje i doświadczenia mistyczne spisywała na wyraźne życzenie matki przełożonej i samego Jezusa. Podobnie też jak siostra Faustyna zmarła w wieku 33 lat.
Dziś, kiedy wejdziemy na wzgórze, nazywane Wysokim Zamkiem, i spojrzymy na panoramę miasta, ujrzymy zwieńczone krzyżami liczne wieże kościołów i cerkwi. Krzyż to jeden z symboli chrześcijaństwa, ale nie jedyny. Gdybym miał wskazać symbol religijny bliższy temu miastu, byłby to statek, tak często przedstawiany na ścianach katakumb przez starożytnych chrześcijan.
Lwów to prawdziwa Arka Noego. Przez wieki mieszkali tu Polacy, Rusini, Niemcy, Ormianie, Włosi, Wołosi, Grecy, Węgrzy, Tatarzy, Żydzi, Karaimi. Wszyscy oni tworzyli to miasto. Każdy wnosił coś nowego. Każda kultura je wzbogacała. Najlepiej o tym świadczy nazwa miasta, inaczej wymawiana przez każdy z narodów. Polacy mówią Lwów; Ukraińcy - Lwiw, Rosjanie i Ormianie - Lwów, Niemcy - Lemberg, Żydzi - Lemberik, a po grecku i łacinie to Leopolis. Wszyscy tworzyliśmy, budowaliśmy to miasto.
Ze „Wstępu ” autora
Do Wilna od zawsze się pielgrzymowało. Ostra Brama to niekwestionowany symbol miasta, gdzie niejeden pokutnik uzyskał łaski, klękając przed obliczem Matki Boskiej Ostrobramskiej. Zaświadczają o tym liczne wota umieszczone na ścianach kaplicy. A duchowość Wilna niewątpliwie wzbogacona została przez s. Faustynę Kowalską, która mieszkała tu dwukrotnie. Tu zaczęła pisać swój Dzienniczek i tu namalowany został pierwszy obraz Jezu, ufam Tobie.
Ze „Wstępu” autora
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?