Bez lotnictwa nie ma nowoczesnych sił zbrojnych i tylko przewaga w powietrzu umożliwia prowadzenie rozstrzygających działań zbrojnych. Dlatego warto przypomnieć idee gen. Williama „Billy’ego” Mitchella. Bo to on był jednym z międzywojennych proroków i rewolucjonistów wojskowych, którzy wskazywali na lotnictwo jako wiodący rodzaj sił zbrojnych. W Wydawnictwie Tetragon publikujemy klasykę myśli strategicznej nie od dziś. Dlatego oddajemy w ręce Czytelników jedną z najważniejszych książek dotyczących wojskowości w dwudziestoleciu międzywojennym. Mitchell, obok Douheta, jest chyba najważniejszym teoretykiem zajmującym się wpływem lotnictwa na przebieg przyszłych wojen.Do dzisiaj ich książki są podstawową lekturą w akademiach wojskowych. I to nie dlatego, że idealnie przewidzieli przyszłość – bo tak nie było, ale dlatego że mieli odwagę myśleć nieszablonowo i potrafili w sposób niezwykle interesujący przelać swoje rewolucyjne przemyślenia na papier. Wizja sił zbrojnych, a sił powietrznych w szczególności, przedstawiona przez Mitchella ma swoje echa do dziś – dlatego warto go czytać.
Polacy we wschodniej Rosji i na Syberii 1917–1922. Walka zbrojna, martyrologia, drogi do Ojczyzny tom 2Waldemar Rezmer, Mariusz MrózKolej transyberyjska, jako podstawowa arteria komunikacjiImperium Rosyjskie, po klęsce w wojnie z Japonią 1904/1905 r., w ciągu kilku następnych lat zwiększyło swój potencjał wojenny, a także rozbudować siły zbrojne. Przeprowadzono również częściową reorganizację i unowocześnienie wojska. Budowę transsyberyjskiej arterii kolejowej zakończono w październiku 1916 r., jedenaście lat po planowanym terminie, czyli 1905 roku. Kolej dała potężny impuls do rozwoju ekonomicznego i kulturalnego. Linia kolejowa przecinała żyzne stepy, Iszymski i Barabiński, które staną się w niedalekiej przyszłości spichlerzem zbożowym Syberii Zachodniej. Następnie przechodziła przez tereny zasobne w różne bogactwa naturalne. Kolej, powiązała również największe systemy rzeczne Syberii. Co więcej wzmocniła i przyśpieszyła ona rozwój rosyjskiego przemysłu metalurgicznego, jakże potrzebnego dla wysiłku wojennego.Polacy we wschodniej Rosji i na SyberiiPolacy, obywatele Imperium Rosyjskiego podlegali rygorom obowiązkowej służby wojskowej. Każdego więc roku wcielano do rosyjskiego wojska ponad 20 tys. rekrutów polskiej narodowości. Najwięcej – co zrozumiałe – pochodziło z terenu Królestwa. Nie tworzono jednak z nich odrębnych jednostek terytorialnych, lecz rozsyłano do oddziałów dyslokowanych w głębi Rosji. Polacy bowiem nie mogli służyć ani w Warszawskim, ani też Wileńskim Okręgu Wojskowym.Liczba Polaków na Syberii uległa znacznemu powiększeniu w latach I wojny światowej. Wysyłano bowiem na ten teren żołnierzy niemieckiej II Rzeszy i Austro-Węgier, którzy trafili do rosyjskiej niewoli. Wielu z nich było Polakami. Przyjmuje się, że wiosną 1918 r. na Syberii było około 30–32 tys. jeńców polskiej narodowości pochodzących z sił zbrojnych II Rzeszy, Austro-Węgier i Legionów Polskich. Przebywali oni nie tylko w obozach jenieckich zlokalizowanych w miastach lub w ich pobliżu, lecz także w syberyjskich wsiach, gdzie zastępowali gospodarzy zmobilizowanych do wojska.W ustalenia liczby Polaków na Syberii pomocne są materiały polskich syberyjskich organizacji narodowych wytworzone na podstawie spisów i informacji uzyskanych z Polskiego Komitetu Wojskowego na Rosję i Syberię.Z zachowaniem pewnej ostrożności przyjąć więc można, że pod koniec 1918 r. na Syberii i w kilku guberniach wschodniej Rosji przebywało około 400 tys. Polaków. Wliczając w to mobilizowanych do wojska w zachodnich guberniach Imperium Rosyjskiego oraz „bieżeńców” z tychże zachodnich obszarów. Na Nadwołżu, Uralu i Syberii byli także zwolnieni z obozów jenieckich Polacy – żołnierze armii niemieckiej, austro-węgierskiej i Legionów Polskich.Dokumenty historyczne, pozbawione politycznych i ideologicznych upiększeńOddajemy do rąk czytelnika niniejszy wybór dokumentów o szczególnym znaczeniu historycznym. Dotyczą one bowiem polskiej obecności wojskowej we wschodniej Rosji i na Syberii w latach 1917–1922. Jest to okres od upadku caratu do czasu powrotu do Polski ostatnich grup żołnierzy. Dokumenty te z powodu wielkiego rozproszenia były dotychczas w przygniatającej większości trudno dostępne, a przez to mało znane.Jesteśmy przekonani, że wprowadzenie do obiegu naukowego nowych, unikalnych materiałów źródłowych stanie się podstawą szczegółowych badań polskiej obecności (wojskowej, politycznej, gospodarczej, społecznej, kulturalno-oświatowej i religijnej) w Rosji (w szczególności na Syberii) w trzech pierwszych dekadach XX wieku. Publikowane dokumenty umożliwią bowiem czytelnikowi pełniejsze i bezstronne poznanie problematyki, a później samodzielne skonfrontowanie znanych mu opracowań ze źródłami.Zamieszczone w niniejszym tomie dokumenty, stanowiące niezmiernie ciekawe świadectwo czasów i wydarzeń, będą z pewnością także naukowo konsumowane przez historyków, politologów, socjologów. Przedstawiają bowiem nie tylko kwestie militarne, lecz również polityczne i społeczne, nieraz o randze bardzo szerokiej. Warto dodać, że jest to materiał źródłowy wysoce autentyczny, bez żadnych politycznych i ideologicznych upiększeń.Praca pod redakcją Waldemara Rezmera. Zespól badawczy: Waldemar Rezmer, Kamil Anduła, Mariusz MrózPolacy we wschodniej Rosji i na Syberii 1917–1922. Walka zbrojna, martyrologia, drogi do Ojczyzny tom 2Stan badań i baza źródłowaSytuacja wewnętrzna Rosji do rewolucji bolszewickiej 1917 rokuNadwołże, Ural i Syberia w latach 1917–1920Sytuacja polityczno-militarnaAntybolszewickie działania Korpusu CzechosłowackiegoMilitarna obecność Entanty na Syberii .Wojsko Polskie na Syberii i Francuska Misja Wojskowa – relacje oraz zależnościStron: 153
Polacy we wschodniej Rosji i na Syberii 1917–1922. Walka zbrojna, martyrologia, drogi do Ojczyzny. DokumentyWaldemar Rezmer, Kamil Anduła, Mariusz MrózImperium Rosyjskie, po klęsce w wojnie z Japonią 1904/1905 r., w ciągu kilku następnych lat zwiększyło swój potencjał wojenny, a także rozbudować siły zbrojne. Przeprowadzono również częściową reorganizację i unowocześnienie wojska. Budowę transsyberyjskiej arterii kolejowej zakończono w październiku 1916 r., jedenaście lat po planowanym terminie, czyli 1905 roku. Kolej dała potężny impuls do rozwoju ekonomicznego i kulturalnego. Linia kolejowa przecinała żyzne stepy, Iszymski i Barabiński, które staną się w niedalekiej przyszłości spichlerzem zbożowym Syberii Zachodniej. Następnie przechodziła przez tereny zasobne w różne bogactwa naturalne. Kolej, powiązała również największe systemy rzeczne Syberii. Co więcej wzmocniła i przyśpieszyła ona rozwój rosyjskiego przemysłu metalurgicznego, jakże potrzebnego dla wysiłku wojennego.Polacy we wschodniej Rosji i na SyberiiPolacy, obywatele Imperium Rosyjskiego podlegali rygorom obowiązkowej służby wojskowej. Każdego więc roku wcielano do rosyjskiego wojska ponad 20 tys. rekrutów polskiej narodowości. Najwięcej – co zrozumiałe – pochodziło z terenu Królestwa6. Nie tworzono jednak z nich odrębnych jednostek terytorialnych, lecz rozsyłano do oddziałów dyslokowanych w głębi Rosji. Polacy bowiem nie mogli służyć ani w Warszawskim, ani też Wileńskim Okręgu Wojskowym.Liczba Polaków na Syberii uległa znacznemu powiększeniu w latach I wojny światowej. Wysyłano bowiem na ten teren żołnierzy niemieckiej II Rzeszy i Austro-Węgier, którzy trafili do rosyjskiej niewoli. Wielu z nich było Polakami. Przyjmuje się, że wiosną 1918 r. na Syberii było około 30–32 tys. jeńców polskiej narodowości pochodzących z sił zbrojnych II Rzeszy, Austro-Węgier i Legionów Polskich. Przebywali oni nie tylko w obozach jenieckich zlokalizowanych w miastach lub w ich pobliżu, lecz także w syberyjskich wsiach, gdzie zastępowali gospodarzy zmobilizowanych do wojska.W ustalenia liczby Polaków na Syberii pomocne są materiały polskich syberyjskich organizacji narodowych wytworzone na podstawie spisów i informacji uzyskanych z Polskiego Komitetu Wojskowego na Rosję i Syberię.Z zachowaniem pewnej ostrożności przyjąć więc można, że pod koniec 1918 r. na Syberii i w kilku guberniach wschodniej Rosji przebywało około 400 tys. Polaków. Wliczając w to mobilizowanych do wojska w zachodnich guberniach Imperium Rosyjskiego oraz „bieżeńców” z tychże zachodnich obszarów. Na Nadwołżu, Uralu i Syberii byli także zwolnieni z obozów jenieckich Polacy – żołnierze armii niemieckiej, austro-węgierskiej i Legionów Polskich.Dokumenty historyczne, pozbawione politycznych i ideologicznych upiększeńOddajemy do rąk czytelnika niniejszy wybór dokumentów o szczególnym znaczeniu historycznym. Dotyczą one bowiem polskiej obecności wojskowej we wschodniej Rosji i na Syberii w latach 1917–1922. Jest to okres od upadku caratu do czasu powrotu do Polski ostatnich grup żołnierzy. Dokumenty te z powodu wielkiego rozproszenia były dotychczas w przygniatającej większości trudno dostępne, a przez to mało znane.Jesteśmy przekonani, że wprowadzenie do obiegu naukowego nowych, unikalnych materiałów źródłowych stanie się podstawą szczegółowych badań polskiej obecności (wojskowej, politycznej, gospodarczej, społecznej, kulturalno-oświatowej i religijnej) w Rosji (w szczególności na Syberii) w trzech pierwszych dekadach XX wieku. Publikowane dokumenty umożliwią bowiem czytelnikowi pełniejsze i bezstronne poznanie problematyki, a później samodzielne skonfrontowanie znanych mu opracowań ze źródłami.Zamieszczone w niniejszym tomie dokumenty, stanowiące niezmiernie ciekawe świadectwo czasów i wydarzeń, będą z pewnością także naukowo konsumowane przez historyków, politologów, socjologów. Przedstawiają bowiem nie tylko kwestie militarne, lecz również polityczne i społeczne, nieraz o randze bardzo szerokiej. Warto dodać, że jest to materiał źródłowy wysoce autentyczny, bez żadnych politycznych i ideologicznych upiększeń.Praca pod redakcją Waldemara Rezmera. Zespól badawczy: Waldemar Rezmer, Kamil Anduła, Mariusz MrózPolacy we wschodniej Rosji i na Syberii 1917–1922. Walka zbrojna, martyrologia, drogi do Ojczyzny. DokumentyPraca pod redakcją Waldemara Rezmera. Zespól badawczy: Waldemar Rezmer, Kamil Anduła, Mariusz MrózDokumenty, stron 519
Lance w dół. Pośród wystrzałów w Moskwie. Ryszard BolesławskiEdycja źródłowa w przekładzie i opracowaniu Krzysztofa MroczkowskiegoLance w dół to fascynująca powieść Ryszarda Bolesławskiego – o Moskwie w dniach przewrotu bolszewickiego 1917. Ryszard Bolesławski był wybitnym polskim reżyserem, którego pokochał przedwojenny Hollywood. Oto otrzymujemy ją w znakomitym przekładzie i opracowaniu Profesora Krzysztofa Mroczkowskiego. Trudno uwierzyć, że pierwsze wydanie Lanc w języku ojczystym Bolesławskiego ukazuje się dopiero dziś, w 92 lata po amerykańskim pierwodruku.Dlaczego dopiero teraz? Bo nikt wcześniej nie podjął się trudu przebrnięcia przez topografię i zakulisia wydarzeń i liczne zagadki personalne, historyczne oraz stylistyczne. Polską edycję Lanc Profesor Mroczkowski opatrzył w równie jak tekst przekładu błyskotliwe a nieobecne w amerykańskim oryginale –ilustracje. I tak oto wędrujemy przez Miasto, w którym kule były szybsze od myśli, a ludzie bywali okrutni i wielkoduszni, podli i heroiczni.Co więcej, świetne przypisy wyjaśniają geografię zdarzeń i rozszyfrowują protagonistów. Widać w nich cały kunszt Krzysztofa Mroczkowskiego jako historyka i edytora. Z punktu widzenia tekstologii bowiem jest to wzorcowa edycja źródłowa. Zatem „Wstęp edytorski” może służyć jako busola metodologiczna dla badaczy chcących publikować źródła literackie. Są wreszcie Lance intrygującą lekturą dla wszystkich interesujących się postacią Ryszarda Bolesławskiego, aktora, pisarza, reżysera. Warto także przypomnieć, że był on pierwszym w historii polskim reżyserem, którego filmy zdobywały nominacje do Oscarów jeszcze przed II wojną światową.Lance w dół, czyli okiem filmowcaOddając w Państwa ręce pierwsze polskie wydanie Lanc w dół mamy nadzieję, że dzieło Bolesławskiego zyska właściwy odbiór jako obraz epoki i źródło historyczne. Bowiem można tę powieść traktować jako źródło historyczne na szczególnych zasadach. Jak sami Państwo będą mieli okazję się przekonać, publikacja Bolesławskiego swoją strukturą przypomina nieco grę w skojarzenia. Jednak wszystkie podrozdziały tworzą spójną, wręcz filmową całość, a poszczególne części płynnie i chronologicznie-problemowo łączą się tematycznie, zazębiając się i uzupełniając. Dzieło w swym zamyśle ma na celu zwrócenie uwagi na szerszy kontekst opisywanej problematyki. W mojej ocenie Bolesławski stawia się w pozycji uważnego obserwatora – filmowca, który potraktował opis tych historycznych chwil jak zadanie filmowe.Mamy nadzieję, że niniejsza praca wzbogaci dotychczasowy stan wiedzy o genezie, przebiegu i skutkach rewolucji październikowej w Moskwie. Myślimy także, ze ten plastyczny obraz pozwoli na zupełnie inne spojrzenie na historię tego fascynującego społeczeństwa i jego kraju. Jest to pozycja niewątpliwie autorska, która przez zawarte w niej myśli i tezy jest interesującym i wartościowym materiałem dla badaczy historii politycznej, wojskowej czy teatralnej. W zamyśle praca ta może być również punktem wyjścia dla dalszych badań i opracowań. Narracja Bolesławskiego jest na tyle bezstronna, iż pozwala na wyrobienie u czytelnika jego osobistego stosunku do omawianej problematyki. Tym samym Bolesławski przekazuje narzędzie, które ma niebagatelne znaczenie w procesie interpretacyjnym dziejów początków XX wieku.3 wstępy jako krytyczny komentarz do dziełaDołączamy fragment książki zwierający trzy słowa wstępne, będące kluczami do jej odczytania. Pierwszy wstęp (a w zasadzie jak to jest ujęte- „Zamiast wstępu”) napisany przez Dyrektora Teatru im. Stanisława Witkiewicza w Zakopanem Andrzeja Dziuka, mówi o literackich walorach powieści a w zasadzie w kompozycji gotowego scenariusza filmowego. Drugi wstęp profesora Krzysztofa Mroczkowskiego przybliża nam sposób podejścia do powieści jako źródła prowadzącego do faktu historycznego . I wreszcie trzeci wstęp edytorski, również Krzysztofa Mroczkowskiego naświetla nam wyzwania edytorskie związane z tą pozycją. Takie podejście pozwoli czytelnikowi zrozumieć jej język, odniesienia kulturowe i użyte konwencje literackie.
Książka jest owocem dekady prac nad różnymi aspektami polityki międzynarodowej. System międzynarodowy to pojęcie opisujące globalny układ zasad strukturyzujących relacje między państwami. Zawiera w sobie zarówno zasoby materialne (przestrzenie, surowce, populacje ludzi), jak i niematerialne (normy, symbole, idee i złożone z nich opowieści, które kształtują zachowania pojedynczych ludzi oraz złożonych społeczeństwi ich instytucji).Podobnie jak ekonomiści zajmują się analizą firm na rynku, tak badacze stosunków międzynarodowych obserwują państwa w systemie międzynarodowym.Analogię do rynku zawdzięczamy pracom Kennetha Waltza. System międzynarodowy jest areną gier kulturowych setek wspólnot ludzkich i stanowi ramy dla pozycjonowania głównych z nich, czyli państw. W ten sposób wpływa na ich politykę. Elity państw, które projektują działania instytucji państwa, muszą być zatem świadome systemowości otoczenia tego państwa.Pozycja państwa jest jego aktualnym statusem w systemie międzynarodowym, który wynika z jego potencjału (czynnik materialny) i ról międzynarodowych (czynnik niematerialny). Potencjał jest pojęciem bardziej neutralnym i szerszym niż potęga, której znaczenie zwykle odnosi się tylko do mocarstw. Jeśli spojrzymy na potencjał państwa, wówczas ujawnia się całość mierzalnego dorobku ludności zamieszkującej jego terytorium.Państwa rozbudowują potencjał ludności za pomocą rozmaitych działań określanych politykami publicznymi. Proces ich kształtowania się przypada na okres nowożytny, gdy powstało większość instytucji współczesnego państwa. Finalne efekty starań państw widać w rankingach międzynarodowych, które porównują jakość życia, bezpieczeństwo, stabilność polityczną i inne dane.Proces osiągania pożądanego statusu w systemie można nazwać pozycjonowaniem i przypomina on nieco specjalizację firm na rynku. Państwa takie jak Norwegia, Korea Południowa, Finlandia, czy Szwajcaria nie wydają się potęgami w tradycyjnym rozumieniu, ponieważ mają niewielki potencjał demograficzny,powierzchnię i armię. Są to jednak państwa o bezsprzecznie silnej pozycji międzynarodowej. Dlaczego?Zatem jak w systemie międzynarodowym rodziła się i ewoluowała pozycja Polski? Książka, którą trzyma Czytelnik syntetycznie opisuje pozycję w systemie międzynarodowym w 3 etapach: pozycję naszego państwa w XVI–XVIII wieku, następnie XIX–XXI wieku oraz pozycję współcześnie.Przedmiotem tej książki jest wykorzystanie dorobku naukowego badań nad stosunkami międzynarodowymi do analizy pozycji międzynarodowej Polski. Struktura książki opiera się na trzech częściach. Pierwsza część stanowi autorską analizę kilkudziesięciu lat dyskursu naukowego nad stosunkami międzynarodowymi. Celem tejże jest dobór kluczowych kategorii pojęciowych oraz opracowanie na ich podstawie siatki pojęć do oceny polityki państwa średniego, jakim jest Polska. W części drugiej przeanalizowana zostanie pozycja międzynarodowa Polski, jej uwarunkowania przeszłe i teraźniejsze oraz perspektywy rozwoju w kontekście terminologii zaproponowanej w części pierwszej.W części trzeciej zebrane dane zostaną skonfrontowane z wynikami własnych badań jakościowych przeprowadzonych wśród polskich specjalistów z branż: nauki, mediów, dyplomacji i wojska.
Państwo Średnie Polska Studia i szkice. Piszą dla nas nie dlatego, ze są stąd, czy stamtąd, ale dlatego, że mają coś ciekawego do powiedzenia. W ciągu najbliższej dekady będziemy musieli zdecydować, czy chcemy być podmiotem, czy przedmiotem stosunków międzynarodowych i regionalnych. Wydaje się, że emocje polskiego społeczeństwa są dość łatwe do odczytania – tak, chcemy jako naród mieć wpływ na to, co się wokół nas dzieje. Chcemy projektów infrastrukturalnych, o czym świadczy (może nazbyt gorąca) dyskusja wokół CPK. Chcemy czuć się bezpiecznie i modernizować Siły Zbrojne RP. Chcemy być demokracją i na procedurach demokratycznych opierać nasze państwo. Chcemy być częścią Zachodu, a nie wschodnich satrapii. Kluczowe jest jednak, aby elity nie zawiodły nas w naszych pragnieniach,a jednocześnie żebyśmy my sami nie popadli w wańkowiczowskie „chciejstwo”. Mamy nadzieję, że niniejsze rozważania będą miały wpływ na sposób myślenia o naszym kraju zarówno przez społeczeństwo jak i decydentów politycznych, bo tylko od nas zależy jaką Polskę stworzymy. Nasze główne cele to: rozwój, przedstawicielski i reprezentatywny system rządów (co „ruski mir” wyklucza), suwerenność, tożsamość i sprawczość.W drugim tomie Państwa średniego kontynuujemy rozważania na temat Polski w formie esejów – bardziej przystępnej – choć opatrzonej aparatem naukowym. Poruszane tematy krążą wokół tych samych wyzwań co w poprzednim tomie, jednak ich perspektywa jest trochę inna. Zaczynamy od „problemu niemieckiego” i naszych niełatwych relacji z naszym zachodnim sąsiadem. Poruszamy temat elit i uniwersytetów, żeby następnie przejść do wyzwań demograficznych. Niezwykle istotna ekonomia została opisana w dwóch esejach, a szeroko rozumiana tematyka bezpieczeństwa narodowego i militarnegojest prezentowana w prawie połowie tekstów. Spis artykułów:Międzymorze i Mitteleuropa z perspektywy państwa średniego: między rywalizacją a współpracą, między mitem a rzeczywistością. prof. Krzysztof Kubiak, Elity państwa średniego. dr Tomasz Pawłuszko, Uniwersytet i państwo średnie. Znaczenie systemu kształcenia wyższego dla rozwoju Polski, dr Adrian MitręgaPaństwo średnie w obliczu migracji. Refleksje nad polską polityką migracyjną, dr Anna ChabasińskaDemografia bezpieczeństwa, Ariel Drabiński, Bezpieczeństwo psychologiczne państwa średniego. Piotr GursztynOdporność państwa średniego – Polski. por. dr Michał PrzybylakZasoby państwa średniego – dylematy makroekonomiczne. Ignacy MorawskiGospodarcze podstawy międzynarodowej pozycji Polski. Stefan KawalecJak badać współczesne konflikty zbrojne? – perspektywa państwa średniego, dr hab. Łukasz Nadolski, Wojskowo-techniczne szoki przyszłości, Jarosław WolskiWojna i miasto – perspektywa państwa średniego płk dr hab. Juliusz S. Tym, Obrona totalna – model dla Polski? płk Tomasz Białas, gen. bryg. dr Rafał Miernik, dr Łukasz PrzybyłoKonflikt w cyberprzestrzeni – perspektywa strategiczna państwa średniego gen. bryg. dr inż. Mariusz Chmielewski, dr Łukasz Przybyło, oraz: O przyszłej wojnie trzeba myśleć szybko; gen. Rajmund T. Andrzejczak, To państwo i społeczeństwo toczy wojnę, nie siły zbrojne. gen. broni Tomasz PiotrowskiMusimy budować właściwą strategię – strategię obrony powszechnej, gen. broni Wiesław Kukułai dodatkowo Państwo średnie po drugiej stronie globu... Państwa niemal zwierciadlane, czyli dlaczego warto studiować „przypadek koreański”. Zapraszamy do lektury !!!
Wojny izraelsko-arabskie. Artykuły i wywiady Łukasz PrzybyłoMoja „Droga do Jom Kipur”Mam nadzieję, że taka forma publikacji zbierającej rozproszone w różnych wydawnictwach artykuły i wywiady przypadnie czytelnikom do gustu. Bowiem już w moim doktoracie opublikowanym w formie monografii znalazł się rozdział pt. „Droga do Jom Kipur”, opisujący konflikt arabsko-izraelski w perspektywie jego pierwszego ćwierćwiecza (1948–1973) ze szczególnym uwzględnieniem doktryn wojennych Egiptu i Izraela.W miarę upływu czasu, pracując na coraz szerszej bazie źródłowej, dochodziłem do nowych ustaleń. Tak naprawdę warto podkreślić, że do wielu ustaleń zawartych w tej monografii doszliśmy wspólnie w ramach naukowej i koleżeńskiej współpracy. Co więcej, dzisiaj, przy olbrzymiej ilości źródeł do współczesnych konfliktów, wydaje się, że tylko praca zespołowa ma szansę na dogłębne zbadanie problemów związanych (nie tylko) ze współczesnymi konfliktami zbrojnymi. Żeby pogłębić wiedzę na temat Cahalu, pojechaliśmy do Izraela w 2016 r. w celu zrobienia wywiadu z admirałem Ze’ewem Almogiem, byłym dowódcą 13. Flotylli (komandosi morscy) i izraelskiej Marynarki Wojennej.W rzeczywistości był to wstęp do kilkuletnich badań terenowych, wizyt w muzeach i archiwach oraz rozmów, które odbyliśmy z izraelskimi oficerami, admirałami i generałami. W efekcie udało nam się nagrać ponad 100 godzin wywiadów, odwiedziliśmy izraelskie muzea i archiwa, a na Golanie odbyliśmy dwa Staff Raidy (podróże studyjne) z gen. mjr. Gerszonem ha-Cohenem i gen. bryg. Danim Aszerem. Podsumowując, lista naszych rozmówców jest całkiem imponująca.Nowy rozdział studiowania wojen izraelsko-arabskichW 2015 r. rozpoczął się dla mnie nowy rozdział w studiowaniu wojen izraelsko-arabskich, a to za przyczyną uczestnictwa w II Ogólnopolskiej Konferencji „Konflikty po 1945 roku” w Muzeum Wojsk Lądowych w Bydgoszczy. Właśnie tam pojechaliśmy tam z Tadeuszem Zawadzkim namówieni przez śp. Jarka Centka i od tamtej pory jesteśmy corocznie gośćmi Łukasza Nadolskiego, kustosza muzeum i spiritus movens konferencji. Oprócz tego, że wygłosiłem tam swój pierwszy referat na konferencji naukowej, a dotyczył on armii egipskiej, to rozpoczęliśmy też budowę nieformalnej grupy kolegów-naukowców wzajemnie wspierających się w badaniach nad Bliskim Wschodem.Sama konferencja „Konflikty po 1945 roku” jest nie do przecenienia i jest chyba jedyną taką w Polsce, która regularnie rok po roku zbiera kilkunastu–kilkudziesięciu naukowców zajmujących się problematyką współczesnych konfliktów, a co ważniejsze, publikuje rok w rok ich teksty w formie materiałów pokonferencyjnych. W konsekwencji artykuły opublikowane w kolejnych tomach Wojen i konfliktów zbrojnych po 1945 stały zrębem części artykułowej niniejszego opracowania:Ze „Wstępu” Autora.
Państwo Średnie Polska Studia i szkice. Piszą dla nas nie dlatego, ze są stąd, czy stamtąd, ale dlatego, że mają coś ciekawego do powiedzenia.:Zbiór Państwo średnie – Polska. Studia i szkice. Tom 1 służy wprowadzeniu nakreślonego wyżej sposobu rozumienia polityki do dyskursu publicznego. Naszą intencją jest przy tym wyrwanie się z kontrskutecznych już od dawna, lecz z wielkim wigorem wzmacnianych, ram myślenia trybalnego, sprowadzającego się do eksploracji resentymentu mocarstwowego z jednej, a utopii roztopienia polskości w magmie „zjednoczonej Europy” z drugiej strony. Obie ścieżki są intelektualnie proste, nie zawierają wielu wyzwań, a co najważniejsze, ułatwiają cementowanie elektoratów. Mają tylko jedną wadę. Są gigantycznymi uproszczeniami, wielce przy tym anachronicznymi. Polska „państwo zbyt wielkie na region, ale zbyt małe na Europę” nie może sobie pozwolić ani na komfort banalizującego paneuropeizmu, ani na prostotę odkurzania kalek historycznych. Aby przetrwać w satysfakcjonującej formie międzynarodowej musimy grać. Aby grać musimy przede wszystkim oszacować zasoby intelektualne, organizacyjne i instytucjonalne (jest to na ogół pomijane, ale państwo jest silne trwałością i zdolnością adaptacyjną swych instytucji), zasoby materialne, zasób demograficzny i inne elementy składające się na potęgę i sprawczość. Temu właśnie celowi służy niniejszy tom. Wydarzenia w Ukrainie jedynie taką potrzebę wzmagają.Ze Wstępu.Spis artykułów:Polska: dylematy państwa średniego. Stan badań albo powody rejterady. prof. Krzysztof KubiakObronność państwa średniego. dr Łukasz PrzybyłoDemografia państwa średniego. Współczesne wyzwania dla Polski. dr hab. Iwona WrońskaEkonomiczne aspekty funkcjonowania państwa średniego. Ignacy MorawskiPolityka energetyczna państwa średniego. Jakub WiechBezpieczeństwo ideologiczne państwa średniego. dr Michał PrzybylakWykorzystywać okazje – perspektywa międzynarodowa. dr hab. Michał LubinaO polskiej myśli strategicznej słów kilka . płk dr hab. Juliusz S. Tym. Strategia nie jest grą dla amatorow, wywiad z gen. dyw. prof. dr hab. Bolesławem Balcerowiczem
Rajd na St Nazaire to modelowy przykład morskiej wojny szarpanej, której celem jest wybrzeże przeciwnika. Jest to stały element morskiej sztuki wojennej. Na morskie zmagania orężne od zarania dziejów składały się nie tylko wielkie batalie utrwalone w dziełach pisanych, ale również setki i tysiące drobnych „ukłuć”, po których pozostawały popioły strawionych przez płomienie nadbrzeżnych wiosek oraz zapomniane łzy uprowadzonych w niewolę.Rajd na St. Nazaire stanowił mianowicie punkt skrzyżowania dwóch nurtów brytyjskich działań zbrojnych. Z jednej strony był on najboleśniejszym z ciosów, jakie zadały Niemcom siły morskie siły specjalne, w ramach churchillowskiej koncepcji „podpalania Europy”. Z drugiej zaś było to jedno z ogniw długiego ciągu wysiłków, mających na celu eliminację niemieckiego okrętu liniowego Tirpitz, zakończonego jego zatopieniem w norweskim fiordzie.Rajd ten stanowił także kluczowy punkt rozwoju koncepcji morskich działań specjalnych. Jest on nie tylko niezwykle interesującym studium przypadku na poziomie taktycznym i operacyjnym. Co ważniejsze na kartach książki obserwujemy przenikanie się celów wojskowych z ambicjami politycznymi, rywalizacji między rodzajami sił zbrojnych i poszczególnymi służbami. W końcu widzimy też kluczową rolę zwyczajnego przypadku. Dla jednej strony symbolu wojennego szczęścia, a dla drugiej przerażającego chichotu fortuny. Książka jest adresowana do szerokiego krągu czytelników interesujących się historią II wojny światowej. W szczególności jest to wyjątkowe merytorycznie i znakomicie napisane opracowanie dla zainteresowanych działaniami specjalnymi, teorią i praktyką użycia sił specjalnych.Zapraszamy do lektury !!!
Szwedzka broń pancerna 1920–1989. Organizacja. Przegląd konstrukcjiBogata i skomplikowana historia szwedzkiej broni pancernejKsiążka Szwedzka broń pancerna 1920-1989 podejmuje temat organizacji i przegląd konstrukcji szwedzkiej broni. Krzysztof Kubiak zaczyna od warunków geograficznych, które determinują generalne założenia szwedzkiej koncepcji obronnej. Następnie autor omawia ewolucję struktur organizacji sił pancernych w latach 192 -1989. I wreszcie opisuje konstrukcje i ich dostosowanie do zmieniającej się sytuacji politycznej i ekonomicznej.Niemal wszyscy miłośnicy broni pancernej rozpoznają bez wahania czołg Strv 103, wielu kojarzy przedwojennego Landsverka L-60, ale szwedzka broń pancerna to nie tylko te dwa wozy. Jej historia jest dużo bogatsza i skomplikowana. W książce Szwedzka broń pancerna 1920–1989 prof. Krzysztof Kubiak nie ogranicza się do prezentacji wozów bojowych, ale też opisuje i wyjaśnia trendy rozwojowe broni pancernej w Szwecji.Szwedzkie wieże i polskie czołgi, czyli marketing a la BoforsKsiążka oprócz przeglądu konstrukcji zawiera mnóstwo anegdot i historii. Jedna z nich dotyczy szwedzkich wież i polskich czołgówW latach trzydziestych poprzedniego wieku, projektanci polskiego czołgu 7TP postanowili wyposażyć go w wieżę uzbrojoną w 37 mm armatę przeciwpancerną sprzężoną z karabinem maszynowym. Wybór głównego środka ogniowego był przy tym oczywisty. Trwało wszak uzbrajanie armii w 37 mm armaty Boforsa oznaczonej finalnie jako wz. 36, co czyniło w pełni zasadnym zamierzenie pozyskania wersji czołgowej. Zgodnie z powszechną w naszej literaturze narracją Bofors miał zaproponować bezpłatne opracowanie wieży z takim działem.Tymczasem wiele wskazuje, że wieża z armatą 37 mm (zaadaptowaną m/34) była już nie tylko opracowana, ale również co najmniej cztery wyprodukowano dla szwedzkich czołgów m/31 i fm/31. W czołgach tych planowano montaż armat Boforsa. Kiedy rząd szwedzki zrezygnował z zamówienia większych partii czołgów, Bofors znalazł się w niejakim kłopocie. Tym niemniej, gdy pojawiło się polskie zainteresowanie najpierw 37 mm armatami, a potem wersją przeznaczoną dla czołgu, Szwedzi mogli posłużyć się pewnym zabiegiem marketingowym. Otóż zaproponowali oni „bezpłatne” przygotowanie takiej konstrukcji. W istocie bowiem wieża 7TP to, w pewnym uproszczeniu, wieża szwedzkich wozów zaopatrzona w niszę amunicyjną w tylnej części.Bogato ilustrowane, w oparciu o unikalne źródła kompediumTo już piąta książka i z pewnością nie ostatnia książka prof. Krzysztofa Kubiaka wydana w Wydawnictwie Tetragon. Prof. Kubiak był Kierownikiem Katedry Krajów Europy Północnej na Uniwersytecie Jana Kochanowskiego w Kielcach i stąd pomysł na monografię. Pozycja jest bogato ilustrowana, oparta o unikalne źródła. W rzeczy samej, jest obecnie najszerszym kompendium wiedzy na temat szwedzkiej broni pancernej, na pewno w Polsce a może też i na świecie.
Strategia Lokiego. Duńskie terytoria atlantyckie w czasie II wojny światowejStrategia Lokiego, czyli czasy postheroizmuStrategia Thora polega na zadawaniu ciosów i wystawianiu się na ciosy. Natomiast, strategia Lokiego, zakłada osiągnięcie możliwie dużych korzyści bez walki i bez jednoznacznego opowiadania się po którejkolwiek ze stron. Aby zrozumieć postawę Danii, przypomnieć, należy konsekwencje wojny Danii z Prusami. Wspomnianą ostatnią wojnę Duńczyków, czyli wojnę koalicji austriacko-pruskiej z Danią z 1864, północna monarchia przegrała z kretesem. Był to ostatni przypadek, w którym państwo duńskie, zaryzykowało znaczącą część swych zasobów, by osiągnąć pożądane cele polityczne środkami militarnymi. Na skutek klęski społeczeństwo duńskie, świadome swych mizernych możliwości głównie wobec zjednoczonych Niemiec, przyjęło pragmatyczną, kunktatorską wręcz postawę. Dziś taką postawę możemy określić mianem postheroizmu.Przytoczony kontekst historyczny jest konieczny dla zrozumienia postawy Duńczyków wobec niemieckiej inwazji w roku 1940. W rzeczywistości jest on równie przydatny dla oceny wydarzeń, na duńskich Wyspach Owczych, Grenlandii oraz Islandii.Strategia Lokiego, czyli na nieznanych literackich i historycznych wodachProblematyka politycznych i wojskowych losów związanych z Danią terytoriów podczas II wojny, jest w literaturze podejmowana sporadycznie oraz wyrywkowo. Ściśle mówiąc, nie ma w tym temacie opracowania łączącego płaszczyznę opisową i porównawczą zarówno w wymiarze politycznym, jak i wojskowym. Wymienione terytoria (zwane w tekście „duńskimi terytoriami atlantyckimi”) znalazły się w chwili niemieckiego najazdu na Danię i Norwegię w próżni politycznej. W próżni militarnej były znacznie wcześniej, gdyż ani na Duńczycy na Grenlandii i Islandii nie posiadali wojska, zaś jedyną paramilitarną formacją na Islandii była ochrona rybołówstwa. Biorąc pod uwagę logikę toczącej się wojny, w roku 1940 takie obszary na Atlantyku były niemożliwe do zaakceptowania dla Brytyjczyków. Albion, bez cienia wahania, obsadził zatem Wyspy Owcze i Islandię a prowadząc przemyślną grę z Waszyngtonem – doprowadził do ustanowienia amerykańskich garnizonów na Grenlandii. Kontrolowany przez Niemców duński gabinet przyjął strategię biernego wyczekiwania, pozostawiając odpowiedzialność lokalnym urzędnikom.Strategicznie ważny, choć praktycznie nieznany front II wojny światowej. Po raz pierwszy jako kompleksowe interdyscyplinarne studiumNiniejsza książka ma charakter interdyscyplinarny. Obejmuje ona zagadnienia z zakresu historii powszechnej, wojskowości, historii i teorii stosunków międzynarodowych, a także prawa międzynarodowego. Wszystko to osadzone na tle geografii i strategii. W trakcie pracy nad wykładami, poświęconymi roli obszarów północnych w II wojny światowej autor nie był w stanie zarekomendować studentom żadnego syntetycznego opracowania. W ten sposób narodził się pomysł opowieści o strategicznie ważnym, choć praktycznie nieznanym froncie II wojny światowej.Zapraszamy do lektury !!!
Ze wstępu AutoraPierwotny pomysł przyświecający powstaniu książki, którą obecnie trzymają Państwo w rękach, był zasadniczo odmienny od rezultatu końcowego. Zamierzałem mianowicie „popełnić” krótką, zwartą pracę poświęconą szwedzkiej artylerii nadbrzeżnej doby zimnej wojny. Już podczas wstępnych badań ujawniły się wszelkie wady takiego podejścia. Szwecja bowiem, w odróżnieniu od Polski, która w XX wieku trzykrotnie się odradzała, legitymuje się znacznie dłuższym okresem państwowej, instytucjonalnej, politycznej, społecznej, a także intelektualnej i socjalnej stabilności.Ograniczenie wywodu do artylerii nadbrzeżnej i to jeszcze tylko w okresie zimnej wojny doprowadziłoby do zasadniczego spłycenia zagadnienia w wymiarze historyczno strategicznym nawet wobec poprawnego zaprezentowania warstwy taktyczno-technicznej. Z kolei wyrwanie artylerii nadbrzeżnej z całego systemu obronnego nadałoby pracy jedynie ciekawostkowy charakter.Narracja została więc rozszerzona i w czasie, i w przestrzeni. Sięgnąłem mianowicie ku początkom szwedzkiej epoki stabilności i rozwoju, która rozpoczęła się wraz z zakończeniem wojen napoleońskich, a rozważaniami objąłem całość wysiłku fortyfikacyjnego. Wznoszenie umocnień starałem się osadzić w kontekście militarnym. Taki ogląd doprowadził do postawienia tezy, że w okresie rozpoczynającym się około roku 1860, a trwającym do zakończenia zimnej wojny, fortyfikacje stanowiły jeden z kluczowych elementów systemu obronnego państwa. Były narzędziem umożliwiającym skompensowanie słabości demograficznej w starciu z silniejszym przeciwnikiem. Niezmiennie była nim przy tym – nawet jeżeli oficjalnie tego nie artykułowano – Rosja realizująca cele imperialne bądź to pod dwugłowym czarnym orłem, bądź pod czerwoną gwiazdąWracając do zagadnienia wiodącego. Szwedzkie umocnienia przedstawione zostały w sposób systemowy zarówno w wymiarze operacyjno-taktycznym, jak i społeczno-politycznym, łącznie z ewolucją w czasie poszczególnych obiektów i koncepcji. Nie chcąc rozbudowywać pracy do rozmiarów całościowej monografii szwedzkiego systemu obronnego, niektóre wątki niezwiązane bezpośrednio z budownictwem obronnym przedstawiłem ogólnie. Inne z kolei, które uznałem za ciekawe z punktu widzenia polskiego czytelnika, rozbudowałem, ale wyprowadziłem poza tekst główny w formie dołączonych do poszczególnych rozdziałów „Detali”. Starałem się w ten sposób wypełnić, choćby częściowo, lukę istniejącą w polskiej literaturze, a dotyczącą szwedzkiej wojskowości z epok innych niż karoliańska.W „Detalach” nakreśliłem też zagadnienia związane z ogólną historią fortyfikacji, które pozwalają osadzić wysiłki szwedzkie w kontekście europejskiego budownictwa obronnego. Tam też umieściłem dane niektórych okrętów będących „dawcami” artylerii dla fortyfikacji (charakterystyczne dla Szwecji wielokrotne wykorzystanie tego samego sprzętu), informacje dotyczące organizacji wybranych związków taktycznych i oddziałów szwedzkich sił zbrojnych, większość „materiału sprzętowego”, a także kilka biogramów. Mam nadzieję, że takie ujęcie tematu spotka się ze zrozumieniem Czytelników. Nadmieniam też, że niniejszy tom można zarówno czytać odrębnie, jak i zestawić z pracą Szwedzka broń pancerna 1920–1989. Organizacja. Przegląd konstrukcji (Warszawa 2020).Zapraszamy do lektury
GO „Polesie” Dywizja „Brzoza” red. Andrzej Wesołowski, tom 6Tom 6. Dywizja Brzoza – dowództwo, artyleria, jednostki samodzielneDwoma tomami materiałów na temat dywizji „Brzoza”, który oddajemy do rąk Czytelników, Wydawnictwo Tetragon rozpoczyna reedycję źródeł do dziejów Samodzielnej Grupy Operacyjnej „Polesie”. Cztery części tego wydawnictwa ukazały się w latach 2013–2015.Reedycja jest odpowiedzią na liczne głosy o potrzebie kontynuacji tej serii, jak również reakcją na sygnały o niedostępności tomów wcześniejszej edycji, bowiem jedynie znikoma część pierwotnego nakładu trafiła do rąk indywidualnych czytelników, a większość rozesłano do instytucji i jednostek wojskowych oraz archiwów i bibliotek naukowych.Nowa edycja materiałów do dziejów SGO „Polesie” zostanie rozszerzona. W każdym tomie pojawią się nowe relacje, które udało się odszukać już po ukazaniu się pierwszego wydania. Ponadto każdy tom będzie zawierał obszerniejszy niż dotąd wstęp, będący formą merytorycznego wprowadzenia, zilustrowanego licznymi mapami i szkicami sytuacyjnymi. Jego rolą będzie również ukazanie nowych ustaleń faktograficznych, biorąc pod uwagę fakt, że podstawowe pozycje traktujące o dziejach SGO „Polesie” powstały kilkadziesiąt lat temu (opracowanie Ludwika Głowackiego w 1966 r., a analityczna monografia pióra Jana Wróblewskiego w 1989 r.). Od tego czasu znacznie poszerzyła się baza źródłowa do dziejów SGO „Polesie”. Zwiększył się istotnie zasób źródeł polskich, a także materiałów strony przeciwnej, zarówno Armii Czerwonej, jak i Wehrmachtu.Tom 6 i 7 poświęcone są w całości dziejom dywizji „Brzoza”. Edycja została znacznie powiększona – zawiera ogółem 174 relacje i wspomnienia, co oznacza, że dodano 48 nowych tekstów. Ich autorami jest łącznie 161 osób (w pierwszym wydaniu – 115).Zdecydowana większość materiałów nie była dotąd publikowana. Materiały prezentowane w wydawnictwie pochodzą z zasobu Instytutu Historycznego i Muzeum im. gen. Sikorskiego w Londynie oraz Wojskowego Instytutu Historycznego – Centralnego Archiwum Wojskowego w Warszawie, a także zbiorów prywatnych.Obie części wydawnictwa zostały wzbogacone ikonografią zawierającą sylwetki żołnierzy SGO „Polesie”, zdjęcia sytuacyjne oraz reprodukcje wybranych dokumentów. Większość zdjęć pochodzi z zasobu CAW, a część ze zbiorów prywatnych Jana Widlickiego, Jacka Furmańczyka, Romana Baranieckiego z Kanady, a także innych osób, którym składamy serdeczne podziękowania za ich udostępnienie.Publikację materiałów do dziejów dywizji „Brzoza” kończy aneks odnoszący się do działań niemieckich przeciwko SGO „Polesie”. Zawiera on fragment dziennika działań XIV korpusu armijnego z okresu jego walk z oddziałami gen. Kleeberga oraz opracowanie przedstawiające działania 13 DPZmot w tym okresie, oparte na dzienniku wojennym tej dywizji.
Pomysł napisania tej książki, przedstawiającej działania przeciwnika, zrodził się w toku prac nad przygotowaniem trzeciego tomu wydawnictwa „Boje nad Wartą. 10 Kaniowska Dywizja Piechoty i Kresowa Brygada Kawalerii w kampanii wrześniowej”, pod wpływem lektury wspomnień i relacji polskich uczestników walk, które zostaną w nim zamieszczone . Zawarty w nich obraz agresora – określanego ogólnie jako siły Wehrmachtu, Luftwaffe itp. – odzwierciedlający wiedzę, jaką piszący mieli we wrześniu 1939 r., jest siłą rzeczy ogólnikowy, ze skłonnością do wyolbrzymiania jego sił i możliwości. Przykładem może być fragment relacji, odnoszącej się do walk na odcinku 28 pp w rejonie Ostrzeszowa w pierwszym dniu wojny:„Niemcy bez przerwy dowozili posiłki samochodami, z których wysypywali się jak robactwo, atakując ze zdwojoną siłą. Przy tym samoloty wroga nurkowały na nasze pozycje, rzucając bomby i siekąc po okopach z broni pokładowej. Natomiast broń pancerna wroga, osłaniała swoją piechotę atakującą nasze pozycje”.Przytoczony opis, który przedstawił polski szeregowy, znacznie odbiega od faktycznego przebiegu działań na tym odcinku. Potwierdza jednocześnie mentalnie nieprzygotowanie naszego żołnierza do takiego sposobu prowadzenia wojny, z jakim się zetknął od pierwszych chwil agresji. Stąd permanentna obecność w polskiej narracji sztukasów i czołgów nawet tam, gdzie tych środków agresji w rzeczywistości nie było, gdyż 8 armia to głównie jednostki piechoty, niewspierane w początkowej fazie walk przez lotnictwo szturmowe. Uważny Czytelnik dostrzeże zresztą podobne zjawisko w narracji niemieckiej, zwłaszcza przy opisie walk 5 IX w rejonie Belenia, gdy na polu walki pojawią się polskie tankietki, wobec których niemiecki piechur, tak jak polski, czuł się całkowicie bezbronny i bezradny. Tak więc, przekazy obu stron nie są wolne od mitów na temat przeciwnika. Inaczej mówiąc: informacje prawdziwe, realne mieszają się w narracji wspomnieniowej z wyobrażeniami, silnie zakorzenionymi w pamięci uczestników, a których w świetle źródeł nie da się potwierdzić. Również w opracowaniach, zwłaszcza starszych, dostrzec można wyraźną lukę w przedstawieniu obrazu wroga.Stąd zamysł, aby poprzez zgromadzenie, na ile to będzie możliwe, jak największej liczby materiałów niemieckich uaktualnić i poszerzyć stan wiedzy o przeciwniku w walkach nad Wartą, jak również spróbować, gdy stan źródeł obu stron na to pozwoli, skonfrontować zawarte w nich informacje z naszymi przekazami. W pierwotnej wersji miał powstać aneks, prezentujący działania niemieckiej 8 armii, która w pierwszych dniach wojny (do 7 IX) jako całość była przeciwnikiem 10 DP i Kresowej BK. Jednak zakres zagadnień, które należało uwzględnić, zadecydował o przekształceniu aneksu w samodzielną część wydawnictwa, publikowaną jako drugi tom.Właściwie od lat siedemdziesiątych ubiegłego wieku, mimo zalewu różnego rodzaju publikacji nie prowadzi się – oczywiście poza pewnymi wyjątkami – badań poszerzających w istotnym stopniu wiedzę o przebiegu wojny 1939 r. Często natomiast historycy poprzestają, gdy chodzi o przedstawianie przeciwnika, na ustaleniach tamtych – bardzo wartościowych zresztą publikacji, zwłaszcza monografii poszczególnych armii – zapominając, że ich autorzy, z powodu ograniczonego dostępu do źródeł niemieckich, opierali się na kronikach i opracowaniach dziejów dywizji i pułków Wehrmachtu, którym daleko było do opracowań naukowych, a w wielu wypadkach stanowiły wręcz dosłowne powtórzenie treści opracowań z czasów hitlerowskich.Źródła:Oryginalne dokumenty, które ocalały, przechowywane są obecnie w niemieckim archiwum wojskowym we Freiburgu (Bundesarchiv-Militäarchiv), a wcześniej zostały zmikrofilmowane i wchodzą w skład kolekcji tzw. mikrofilmów aleksandryjskich, znajdujących się w Narodowym Archiwum Stanów Zjednoczonych Ameryki Północnej w Aleksandrii (The National Archives od the Unites States. Microfilm Publications). Jednak znaczna ich część (zarówno materiały jednostek lądowych, jak i Luftwaffe) po zakończeniu wojny dostała się w ręce Rosjan, trafiła do Centralnego Archiwum Ministerstwa Obrony Rosji, gdzie znajdują się do dziś. Przez wiele lat dostęp do nich był znacznie utrudniony. Dopiero od niedawna – w ramach wspólnego niemiecko-rosyjskiego projektu digitalizacyjnego – zostały one w znaczącej części utrwalone w formie elektronicznej i udostępnione badaczom. Z kolei materiały źródłowe odnoszące się do Leibstandarte Adolf Hitler znajdują się w archiwum wojskowym w Pradze. Wśród dokumentów przechowywanych w tych ośrodkach szczególną wartość, obok rozkazów operacyjnych, meldunków i map, mają dzienniki wojenne jednostek od szczebla batalionu do szczebla armii.Druga grupa wykorzystanych źródeł to materiały wspomnieniowe, relacje, pamiętniki, dzienniki. Zdecydowana większość z tych materiałów powstała tuż po kampanii wrześniowej, dlatego cechuje je bogactwo faktografii, choć najczęściej zawarty w nich materiał faktograficzny przedstawiony jest intencjonalnie i jednostronnie, a w wielu przypadkach został naświetlony wybitnie propagandowo. Z drugiej strony – choć trudno je traktować jako obiektywne świadectwo – są, zwłaszcza ze względu na szczegółowość, przydatnym źródłem, umożliwiającym przedstawienie działań niemieckich z perspektywy żołnierzy różnych szczebli.Dzięki uprzejmości Mariusza Zimnego i Jacka Furmańczyka autor miał możliwość skorzystania z wielu rzadkich druków niemieckich z ich kolekcji, w tym takich, których nie odnotowują dostępne bibliografie, a także źródeł mających jedynie postać maszynopisów i rękopisów. Dziękuję również prof. dr. hab. Jochenowi Böhlerowi za udostępnienie wyników kwerendy do książki „Zbrodnie Wehrmachtu w Polsce: Wrzesień 1939”.Zespół:W pracy nad książką dużą pomocą dla autora okazało się wsparcie merytoryczne ze strony Tadeusza Zawadzkiego (jest on również autorem map, szkiców, tabel i wykresów) oraz Wojciecha Józefiaka, który m.in. przygotował – zasługującą na osobną publikację – dokumentację zniszczeń saperskich. Autor dziękuje też pozostałym członkom zespołu, który zainicjował wydawanie „Bojów nad Wartą” – Maciejowi Milakowi, Robertowi Kielkowi i Maciejowi Bednarkowi. Pracowali oni w terenie oraz udostępnili ważne dla tematu fotografie ze swoich zbiorów. Wielkie podziękowanie za pomoc w uzyskaniu zdjęć z zasobu Archive of Modern Conflict należy się Mariuszowi Zimnemu, a także Ireneuszowi Grądzielowi, badaczowi wojennych dziejów Wieruszowa. Cenne zdjęcia z walk o Sieradz udostępnił też wiceprezydent Bełchatowa, dr Łukasz Politański.
Polskie wydanie Wyżyn Odwagi jest najlepsze spośród wszystkich jakie zostały opublikowane, włączając w to również wersję angielską i hebrajską. Brawo dla wydawców!Awigdor KahalaniWyżyny odwagiAwigdor Kahalani (ur. 1944) urodził się w rodzinie jemeńskich Żydów, którzy wyemigrowali do Palestyny podczas obowiązywania tam mandatu brytyjskiego. W wieku 18 lat został powołany do armii i wcielony do 7. Brygady Pancernej. Kahalani został szybko wyłowiony z tłumu poborowych i awansował na podoficera, a następnie został wysłany na kurs oficerski. Na wojnę sześciodniową (1967 r.) wyruszył jako dowódca kompanii pancernej i już pierwszego dnia wojny został bardzo poważnie ranny (miał poparzone 60% ciała). W szpitalach leczył poparzenia przez ponad rok i przechodził kilkanaście operacji chirurgicznych. W przededniu wojny Jom Kippur Kahalani był dowódcą 77. batalionu pancernego w 7. Brygadzie Pancernej stacjonującej na Synaju, która jako jednostka regularna, była gotowa do działań w każdej chwili.Od momentu wybuchu wojny Jom Kippur (6 X 1973 r.) przez kolejne 4 dni 7. Brygada Pancerna odpierała zmasowane przeważających sił syryjskich . 77. batalion pancerny bronił kluczowej doliny nazwaną później Doliną Łez – ze względu na rozmiar strat poniesionych i zadanych przez Izraelczyków. 9 października charyzma i żelazna wola pozwoliła Kahalaniemu zmotywować izraelskich pancerniaków do wielkiego wysiłku i odparcia ostatniego syryjskiego natarciaWojna Jom Kippur z 1973 r. była w swej istocie wojną pancerną toczoną w skrajnie trudnych warunkachWojna Jom Kippur z 1973 r. była w swej istocie wojną pancerną toczoną w skrajnie trudnych warunkach. Seria błędów po stronie izraelskiej sprawiła, że początkowa sytuacja była bardzo niekorzystna. Cahal musiał zatem w pierwszych dniach walk stosować niewłaściwą taktykę. Ponieważ Izrael nie zdołał przeprowadzić mobilizacji na czas, nieprzyjacielskie uderzenie na północy i południu spadło na nieliczne oddziały regularne, które musiały mierzyć się z przytłaczającą przewagą wroga. Co gorsza, Izraelczycy zostali zaskoczeni masą nowoczesnego uzbrojenia, jakiego użył przeciwnik przeciwko izraelskim czołgom i samolotom. W konsekwencji izraelscy czołgiści musieli powstrzymywać uderzenie wroga nieskoordynowanymi i słabymi kontratakami prowadzonymi przeciw licznym i dobrze zorganizowanym siłom wroga, co kłóci się wprost z zasadami wojny pancernej.Wyżyny odwagi to literacki obraz bitwy, z perspektywy dowódcy pododdziałuCzytelnicy, którzy brali udział w walce, zobaczą w książce obraz bitwy z perspektywy dowódcy pododdziału. Przede wszystkim znajdą w niej elementy aż nazbyt znajome uczestnikom walk: trudne, niepewne, zmieniające się jak w kalejdoskopie położenie własne i przeciwnika; zdarzenia i manewry; nieprzewidywalne zachowania ludzi działających pod presją; nieustanną niepewność oraz lęk, które ciągle towarzyszyły uczestnikom walki. W końcu przemożna i niezbywalna chęć spełnienia postawionych na początku założeń. Wszystko to, i więcej, znajduje się tutaj, na kartach tej książki i między jej wierszami.Ci, którzy badali historię wojen, chwalą talent pisarski generała Kahalaniego, potrafi on bowiem czytelnie przedstawić najważniejsze wnioski, jakie wypływają z tego starcia. A więc: konieczność koordynacji działań różnych rodzajów broni, trudności w reorganizowaniu jednostki w trakcie walki w miarę ponoszonych strat, ciągły wysiłek skierowany na to, żeby uzupełniać amunicję i paliwo części podległych sił, podczas gdy reszta prowadzi walkę, obowiązek dowodzenia oddziałami z pierwszej linii przez dowódców przy pełnej świadomości, że ich straty będą nieproporcjonalnie wysokie.Wyżyny odwagi: walka o życie, chaos, dynamika i okrucieństwoKsiążka Awigdora Kahalaniego to niezwykle żywy, realistyczny opis bitwy pancernej, z jej chaosem, dynamiką i okrucieństwem. W szczególności za doskonałym opisem taktyki i walorów technicznych sprzętu kryje się prawdziwa wartość Wyżyn odwagi – odsłonięcie tajników ludzkiej natury i psychologii dowodzenia w prawdziwej walce. To barwny zapis roli, jaką odgrywa dowódca, i dylematów, z jakimi zawsze przychodzi mu się mierzyć. Ta książka to nie tylko sprawozdanie, ale również podziękowanie podwładnym za poświęcenie. Wreszcie to obowiązkowa lektura dla wszystkich interesujących się historią wojny pancernej i dla młodych dowódców szczebla taktycznego.W przyszłości wojska pancerne nadal pozostaną rozstrzygającym rodzajem izraelskich wojsk lądowych. Być może w nadchodzących wojnach żołnierze izraelscy ponownie będą musieli pokonać znacznie liczniejsze siły przeciwnika uderzeniami zgrupowań pancernych. W rzeczywistości takie zgrupowania będą musiały wnikać głęboko w terytorium przeciwnika. I to jest prawdziwy temat książki Kahalaniego, bowiem opisuje on, jak takie działania prowadzono podczas wojny Jom Kippur.Podsumowując, po raz pierwszy napisano w Izraelu taką książkę, która jest osobistą relacją uczestnika walk przedstawiającego wojenną rzeczywistość, strach i bohaterstwo na polu bitwy. To co świadczy o wyjątkowości i siły przesłania tej książki to obrazowość opisu sytuacji tak często powtarzającej się w naszej historii wojskowości. Arabowie toczyli wojnę, w której dla zrealizowania celów politycznych gotowi byli przelewać krew, podczas gdy Kahalani i jego żołnierze walczyli o życie – własne i swego narodu. W rzeczy samej, Izrael istnieje dzięki swoim poległym i żywym bohaterom.Zapraszamy do lektury
Poprzednią książkę, "Mit starszych braci w wierze", poświęconą błędom katolickiego, posoborowego podejścia do judaizmu, zakończyłem "Epilogiem", w którym pokazałem do czego musi prowadzić religijny syjonizm. Toczenie kolejnych wojen, ostatnio z Iranem, jest nieuchronną konsekwencją tej agresywnej ideologii, którą wyznaje wielu izraelskich rabinów i polityków, na czele z premierem tego kraju. Paweł Lisicki "Mesjasz i Trzecia Świątynia" to książka o chrześcijańskim syjonizmie i jego duchowych owocach, a więc o religii "synów Noego" - zjawisku praktycznie w Polsce nieznanym. Bez jego poznania nie da się jednak zrozumieć ani polityki amerykańskiej na Bliskim Wschodzie ani, niestety, postępującej degradacji tradycyjnego chrześcijaństwa. Idee, a szczególnie te teologiczne, które są najważniejszym źródłem ludzkiego działania, mają swoje polityczne, praktyczne konsekwencje. Książka opisuje dwie wielkie siły, które zjednoczyły się w walce o jeden cel, o odbudowę Trzeciej Świątyni w Jerozolimie. Chociaż Chrystus zapowiedział, że świątynia żydowska raz na zawsze pozostanie zburzona, chrześcijańscy syjoniści i żydowscy mesjaniści chcą pospołu wznieść ją od nowa. Gotowi są realizować swój projekt nawet jeśli doprowadziłoby to do konfliktu globalnego.
Jakie byłyby konsekwencje, gdyby idea stworzenia niezależnej nacji w północnych Włoszech stała się rzeczywistością? Monografia Padania. Od źródeł idei do próby stworzenia nowego narodu w północnych Włoszech to wnikliwe studium narodzin i rozwoju koncepcji Padanii - projektu oddzielenia północnych regionów Włoch od reszty kraju. Autorka dogłębnie analizuje historię idei odrębnej tożsamości kulturowej i etnicznej mieszkańców Północy, która stała się podstawą politycznego ruchu separatystycznego. Książka odkrywa ideologiczne źródła tego zjawiska, ukazując rolę mitów, symboli, terytorium oraz pamięci historycznej w budowaniu padańskiej świadomości. To nowatorskie ujęcie, łączące perspektywę politologiczną z kulturoznawczą, ukazuje specyfikę padańską w kontekście dążenia do stworzenia tożsamości narodowej, która, mimo związku z zachodnioeuropejskimi wartościami politycznymi, poszukiwała swoich korzeni w nacjonalizmie kulturowym, charakterystycznym dla regionów Europy Środkowej i Wschodniej.
Czym różni się podręcznik NOWOŚĆ z 2025 r. od podręczników z ubiegłych lat? Po pierwsze, ten podręcznik zawiera wyłącznie te treści, które aktualnie obowiązują został dostosowany do najnowszych wymogów MEN. Po drugie, ten podręcznik to kontynuacja NOWEJ edycji podręczników z klasy 1. Nastolatki, które rozpoczęły w ubiegłym roku szkołę średnią, nie są takie same jak młodzież sprzed kilku lat. Dlatego przygotowaliśmy nowe, ulepszone podręczniki, napisane tak, by odpowiadały na potrzeby obecnych uczniów. W podręczniku NOWE Ponad słowami dla klasy 2 część 2, obejmującym epokę pozytywizmu, szczególny nacisk położono na dostosowanie do możliwości ucznia oraz systematyczne przygotowanie do matury. Zadania maturalne ze wskazówkami stopniowo oswajają z wymaganiami egzaminacyjnymi. Konteksty i motywy przy utworach literackich pomagają lepiej zrozumieć lektury. Kształcenie językowe przykłady z życia codziennego ułatwiają zrozumienie omawianych zagadnień. Nauka tworzenia wypowiedzi krok po kroku praktyczne porady i wzorcowe wypowiedzi wspierają w rozwijaniu umiejętności samodzielnego tworzenia tekstu.
Czym różni się podręcznik NOWOŚĆ z 2025 r. od podręczników z ubiegłych lat? Po pierwsze, ten podręcznik zawiera wyłącznie te treści, które aktualnie obowiązują został dostosowany do najnowszych wymogów MEN. Po drugie, ten podręcznik to kontynuacja NOWEJ edycji podręczników z klasy 1. Nastolatki, które rozpoczęły w ubiegłym roku szkołę średnią, nie są takie same jak młodzież sprzed kilku lat. Dlatego przygotowaliśmy nowe, ulepszone podręczniki, napisane tak, by odpowiadały na potrzeby obecnych uczniów. W podręczniku NOWE Ponad słowami dla klasy 2 część 1, obejmującym epokę romantyzmu, szczególny nacisk położono na dostosowanie do możliwości ucznia oraz systematyczne przygotowanie do matury. Zadania maturalne ze wskazówkami stopniowo oswajają z wymaganiami egzaminacyjnymi. Konteksty i motywy przy utworach literackich pomagają lepiej zrozumieć lektury. Kształcenie językowe przykłady z życia codziennego ułatwiają zrozumienie omawianych zagadnień. Nauka tworzenia wypowiedzi krok po kroku praktyczne porady i wzorcowe wypowiedzi wspierają w rozwijaniu umiejętności samodzielnego tworzenia tekstu.
Ojciec. Król. Cień. Zbliża się rok tysięczny. Świat się chwieje, zmienia, a Bolesław Mieszkowic – zwany Chrobrym – jest coraz bliżej spełnienia marzenia o królewskiej koronie. Ale władza ma swoją cenę. Coś trzeba zawsze poświęcić, kogoś się wyrzec. Opowieść o pierwszym królu Polski snują jego dzieci – Regelinda Miśnieńska i Mieszko II Lambert. Ona, przebywając na obcej ziemi, usiłuje zrozumieć, jakie demony prześladują ojca i wyciągają szpony po brata. On dorasta w cieniu potęgi, rozdarty między miłością do ojca a lękiem przed jego pierworodnym synem, Bezprymem. Oto kronika narodzin królestwa, pamiętnik ukazujący ludzi schwytanych przez burzę dziejów, spowiedź z miłości i okrucieństwa. BIOGRAM Grzegorz Gajek Życie według Grega Gajka zaczyna się latem 1987 roku. I jest proste. Co warto? Warto czasem wypalić fajkę na balkonie, warto napić się wina z przyjaciółmi wieczorem, warto poopowiadać głupoty przy ognisku, warto wleźć na jakąś górę i zgubić się w lesie, i pętać się po uliczkach w obcym mieście. Warto też mieć książki. Czytać je, pisać, tłumaczyć. Tym właśnie Greg zajmuje się od piętnastu lat. Czyta wszystko, co mu wpadnie w ręce. Tłumaczy beletrystykę, reportaże i opowiadania. Pisze powieści historyczne, słowiańskie, z rzadka zaprawiane fantastyką i grozą. W 2021 roku nakładem Wydawnictwa SQN ukazał się Piast, rok później Bolko, a w 2023 Tofa. Księżniczka Słowian, która wraz z kontynuacją Tove. Królowa Duńczyków skradła serca tysięcy czytelników. Wreszcie, w 2024 roku, przyszedł czas na zbierający znakomite recenzje Kraj kobiet.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?