Światowe harcerstwo. Związek Harcerstwa Polskiego na obczyźnie w latach 1918-2018. Studia, szkice i materiały, redaktor naukowy Marek WierzbickiW ostatnim stuleciu harcerstwo odegrało poważną rolę w podtrzymywaniu polskiej świadomości narodowej, co było szczególnie widoczne i ważne na emigracji. W latach 19182018 w najważniejszych ośrodkach emigracyjnych działały drużyny harcerskie, które krzewiły patriotyzm wśród młodszych pokoleń emigrantów. Szczególne zasługi ma pod tym względem powstały w 1946 r. Związek Harcerstwa Polskiego działający poza granicami Kraju, który działa nieprzerwanie aż do czasów współczesnych. Jego struktury znajdują się w najważniejszych skupiskach polonijnych na świecie, a zwłaszcza w Wielkiej Brytanii, USA, Kanadzie, Argentynie, Australii i Francji. Niniejsza książka jako pierwsza przybliża konteksty i warunki harcerskiej służby w tych krajach, uświadamiając rangę harcerskiego wychowania w tak specyficznych warunkach.
Dwujęzyczny tom studiów jest pokłosiem konferencji naukowej zorganizowanej przez Instytut Pamięci Narodowej i Instytut Filologii Germańskiej Uniwersytetu Wrocławskiego, a zatytułowanej Propaganda w PRL i NRD tematy, instytucje, kampanie. Konferencja odbyła się we Wrocławiu jesienią 2015 r.Propaganda jest z natury rzeczy zagadnieniem wymagającym badań interdyscyplinarnych, wykorzystuje bowiem wszystkie media i wszystkie kanały oddziaływania na odbiorcę. Dlatego też publikacja oddawana w ręce czytelnika zawiera rozważania o różnorodnej tematyce, począwszy od ujęcia historycznego przez kulturoznawcze, aż po językoznawcze i politologiczne. Autorzy podjęli się opisania problemu propagandy zgodnie ze swoimi zainteresowaniami badawczymi, każdy z artykułów stanowi więc ciekawą historię, a zbiorczo składają się na szczególnie interesującą retrospekcję. Publikacja ukazała się w ramach wrocławskiej serii wydawniczej Inne strony historii.
Prezentowana książka przedstawia działania, jakie w latach 1945-1970 prowadziły organy władz państwowych wobec Kościoła rzymskokatolickiego na terenie diecezji płockiej. Działania te miały zarówno charakter jawny oraz ukryty (tajny, operacyjny) prowadzony przez komunistyczny aparat represji. Działania aparatu państwowego odnosiły się do wszelkich płaszczyzn i dziedzin funkcjonowania Kościoła: duszpasterskiej, misyjnej, organizacyjnej, katechetycznej, dydaktycznej, charytatywnej, opiekuńczej, budownictwa sakralnego itp. Książka przedstawia mechanizmy i metody walki z Kościołem jakie zostały zastosowane przez władze komunistyczne. Władze komunistyczne w latach 1945-1970 prowadziły politykę wyznaniową wobec Kościoła rzymskokatolickiego na obszarze diecezji płockiej, która polegała na ograniczaniu i eliminowaniu jego wpływu na wiernych. Różnymi metodami starano się osłabić pozycję Kościoła katolickiego i jego rolę w przestrzeni publicznej. Wobec duchowieństwa oraz wiernych zastosowano różnego rodzaju formy represji, szykan i dyskryminacji. Z analizy materiałów źródłowych, wykorzystanych w książce wynika, iż działania władz PRL wobec Kościoła katolickiego na terenie diecezji płockiej stanowiły odzwierciedlenie analogicznych działań prowadzonych przez władze państwowe wobec Kościoła w innych regionach Polski (diecezjach, województwach). Książka stanowi niezwykle cenny wkład i wypełnia lukę w historiografii najnowszych dziejów Kościoła katolickiego w Polsce. MARIUSZ CELMER (ur. w 1977 w Makowie Mazowieckim) – dr nauk humanistycznych, historyk. Absolwent Instytutu Historii Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego Jana Pawła II w Lublinie. Nauczyciel historii i wiedzy o społeczeństwie w Liceum Ogólnokształcącym im. Marii Skłodowskiej-Curie w Makowie Mazowieckim. Jego zainteresowania naukowe koncentrują się wokół historii Polski w XX wieku, takich kwestii jak: dzieje komunistycznego aparatu represji, historia Kościoła katolickiego, dzieje Mazowsza. Autor kilkunastu artykułów opublikowanych w czasopismach naukowych, m.in. w „Notatkach Płockich”, „Roczniku Towarzystwa Naukowego Płockiego”, „Studiach Mazowieckich”, „Zeszytach Historycznych WiN-u”.
To, że ludzkie życie oscyluje naturalnie między tym, co irracjonalne, i tym, co racjonalne, jest ciągłym wyzwaniem dla tych, którzy zwracają się ku kreowaniu projektów godzenia ich ze sobą, nawet ku mitologizowaniu takiej zgody. Ale są inni, zapominający o tym, co naturalne, przeciwstawiający się tajemnym mocom natury, widzeniu świata jako jednak sensownej całości, naginający jego obraz wedle wyobrażalnej racjonalności koherentnej, w której inkluzja i ambiwalencja, konformistyczny nadzór czynią choćby te przysłowiowe „maleńkie warstewki ładu”, a emancypacja i utopia oraz dążenia pragmatyczno-instrumentalne uruchamiają teorematy, poza które nie ma wyjścia. Żadna rzeczywistość sama w sobie ma nie istnieć. W jej wyobrażeniu siebie mają być niezbywalne procedury poznawcze.
Ontologia zostaje zatopiona w modalności. Gdy tak oto rozdwaja się sam sens tego, co sensowne, coś zasadniczo ma do zrobienia sztuka. Jej obrazy to świat zaczarowany, w którym pojawia się unio mystica z naturą. Ale przecież jej twórcy to cywilizacjomani, a przeto popadanie w uzależnienie od samej siebie raczej jej nie grozi. Artyści mają stale za kołnierzem podążanie za dystynkcjami. Nie tego jednak potrzeba sztuce. Potrzeba jej konceptualizacji, filozofii, samowiedzy. Jest to warunek niezacierania się, za jej przyczyną, granicy między kłamstwem a prawdą. Widzenia w sztuce laboratorium autentyzmu, bezrefleksyjnej aksjomatyczności, myślenia, a nie gotowych myśli, utajonych prawd sięgających Nieskończoności, prób całościowania świata, a przeto widzenia w nim zarówno praxis-poesis, jak i „prawdy życia” nikt do końca nie jest w stanie się pozbyć. I ciemność, i „anty-życie” zaglądają ludziom w oczy, a artysta to jeden z ludzi. Gdy samo zachowanie warunków agresywności ma wystarczać, by jej obecności już nie brać pod uwagę, wtedy faktyczność wkracza na rozstaje. Efekt? Tu i tam po prostu jest, jak jest.
Los conceptos de populismo y de propaganda han estado presentes en el espacio público durante siglos. Como es bien conocido los partidos populistas suelen utilizar no solo métodos antiguos y probados de propaganda masiva, copiando algunos modelos conocidos de la historia (como la propaganda nazi o la soviética), sino que también recurren a nuevas técnicas, relacionadas con la publicidad, cada vez más presente en el espacio público. La lucha por el apoyo de los potenciales votantes se ha trasladado gradualmente de las calles a los medios de comunicación y al espacio virtual. El uso de nuevas tecnologías ha hecho posible el contacto directo con el destinatario y, de este modo, llegar a ellos con el mensaje apropiado. La presente colección de textos científicos constituye una reflexión contemporánea e interdisciplinaria sobre diferentes aspectos del populismo y de la propaganda.
La riqueza de contenidos y de perspectivas presentes en todos los textos de este volumen demuestra el gran interés en estos temas desde diferentes áreas de estudio y en su importancia tanto en referencia al pasado como a las realidades sociopolíticas contemporáneas y, por lo tanto, permite delinear nuevas perspectivas de análisis.
Łukasz Szkopiński & Agnieszka Woch
Dojrzała wiara to zgoda na obcowanie z Tajemnicą Czy psychologia jest wrogiem wiary? A może doprowadzi do tego, że uwierzę głębiej? Czy wyznacznikiem bliskości z Bogiem są emocje? Co Pismo Święte mówi o orientacji seksualnej? Czym jest dojrzała duchowość? Kiedy w mojej wierze więcej jest magii i lęku niż Chrystusa?
Kościół na kozetce to emocjonująca rozmowa o skomplikowanych relacjach między psychologią a religią. Jacek Prusak, jezuita i psychoterapeuta, mierzy się z pytaniami o znaczenie terapii w życiu duchowym, o dojrzałe rozumienie posłuszeństwa Kościołowi i o życie religijne osób homoseksualnych. Autorzy poświęcają również dużo uwagi pedofilii i krzywdom wyrządzonym osobom molestowanym.
W dojrzewanie, pogłębianie wiary wpisane jest, by pozwolić Bogu być Bogiem, a nie tylko powiększoną wersją kogoś, kogo znamy.
Jacek Prusak – jezuita, kierownik Katedry Psychopatologii i Psychoprofilaktyki w Instytucie Psychologii Akademii Ignatianum w Krakowie, psychoterapeuta, publicysta, redaktor „Tygodnika Powszechnego” i współpracownik „Życia Duchowego”. Autor książki Poznaj siebie, spotkasz Boga (2010).
Sławomir Rusin – publicysta, redaktor, opublikował . Kogo boi się diabeł. Rozmowy o egzorcyzmach (2014), Psychoza czy opętanie. Psychologia jungowska wobec wyzwań cywilizacji (wraz z Zenonem Waldemarem Dudkiem, 2017).
Po Maryi, będącej czystym odblaskiem światła Chrystusa, Chrystusową prawdę przekazują nam apostołowie słowem i własnym świadectwem. Ich misja nie jest jednak odosobniona, ale wpisana w tajemnicę komunii obejmującej cały Lud Boży i urzeczywistniającej się stopniowo, od Starego do Nowego Przymierza.Papieskie rozważania o najbliższych przyjaciołach JezusaPrzyjęcie królestwa Bożego jest coraz częściej postrzegane z perspektywy indywidualistycznej. Benedykt XVI, przyglądając się początkom działalności Chrystusa, podkreślił, że Jego wolą było ustanowienie wspólnoty przymierza zgromadzenie Ludu Bożego. To pragnienie znalazło wyraz w powołaniu Dwunastu.Warto nieustannie powracać do źródeł i wpatrywać się w przykład tych, którzy jako pierwsi zdecydowali się zostawić wszystko i odpowiedzieć na wezwanie Jezusa: Pójdźcie za Mną, a sprawię, że staniecie się rybakami ludzi.Chrystus jest zawsze obecny w Kościele zbudowanym na fundamencie apostołów, żyje w sukcesji apostołów. I ta Jego obecność we wspólnocie, w której On sam daje się nam zawsze, jest źródłem naszej radości. Tak, Chrystus jest z nami, królestwo Boże nadchodzi.
W rozmowie z Arturem Nowakiem Stanisław Obirek były jezuita, jeden z niepokornych polskiego Kościoła, opowiada o swoim życiu. O dzieciństwie w pegeerze, studiach w Krakowie, doświadczeniach związanych z nadużyciami w Kościele, fascynacji zakonem jezuitów, studiach w Rzymie w okresie, gdy papieżem został Karol Wojtyła, życiu zakonnym, wreszcie o odejściu z Kościoła. Jan Paweł II i jego pontyfikat to centralny motyw tej mądrej i osobistej rozmowy. Daje ona możliwość spojrzenia na papieża Polaka z innej niż dominująca w Polsce perspektywy chłodnej, rzeczowej i krytycznej. Ale życie profesora Obirka, antropologa kultury, teatrologa, teologa i historyka, to także fascynujące spotkania i wyjątkowe relacje z takimi postaciami jak Lem, Różewicz, Kołakowski, Tischner czy Bauman oraz niezliczone lektury. Wszystko to ukształtowało człowieka, który dusząc się w katolickiej doktrynie poszukiwał swojej wąskiej ścieżki.
Książka dr Agaty Kubali stanowi obszerne studium dotyczące filhelleńskiego kolekcjonerstwa starożytności w pierwszej połowie XIX wieku. Gromadzenie w ramach kolekcji przedmiotów starożytnej proweniencji jest zjawiskiem obecnym od wieków w kulturze europejskiej, przeżywającym jednak w omawianym okresie niebywały rozkwit oraz skutkującym powstaniem nie tylko kolekcji prywatnych, lecz także muzeów publicznych oraz narodzin archeologii klasycznej jako dyscypliny naukowej. Punktem wyjścia dla przeprowadzonych rozważań jest mało dotąd znana i zachowana w niewielkim stopniu kolekcja starożytności zgromadzona przez wrocławskiego architekta, Eduarda Schauberta, w trakcie jego dwudziestoletniego pobytu w Grecji, której pierwotny skład jest jednak znany dzięki zachowanym spisom inwentarzowym, powstałym po przekazaniu zbioru do ówczesnego wrocławskiego Królewskiego Muzeum Sztuki i Starożytności. Posługując się zbiorem Schauberta, opisanym i skomentowanym, opowiadającym historię swojego twórcy, i wyrażającym jego starannie wykreowaną przez siebie tożsamość, autorka kreśli ogólny obraz kolekcji zakładanych z filhelleńskich pobudek i omawia szczegółowo przyczyny i okoliczności ich powstawania oraz stosowane metody pozyskiwania artefaktów. Prezentowana książka stanowi trwały i ważny wkład w badania nad europejskim dziewiętnastowiecznym filhellenizmem oraz jednym z jego najistotniejszych i najtrwalszych aspektów zbieractwem antyków.
O tym, jak moja mama w powojennym Wrocławiu pobierała pierwsze lekcje dziennikarstwa od redemptorysty, ojca Mariana Pirożyńskiego (tak, tego od Boya). I o tym, jak babcia Karczewska umierała na Alzheimera, dostarczając niechcący kolejnych tematów do rodzinnych anegdot, a ja się właśnie po raz pierwszy żeniłem. Wiem ten opis brzmi osobliwie. I tak miał zabrzmieć.Piotr Bratkowski
W Musée d’Orsay znajduje się najwspanialsza kolekcja dziewiętnastowiecznej sztuki francuskiej – obrazy Maneta, Moneta, Renoira, Degasa, van Gogha, Bonnarda, także Cabanela i Moreau. To stosunkowo niedawno powstałe muzeum ma w swych zbiorach prace z lat 1848–1914, ukazujące całość artystycznych zjawisk epoki, ich różnorodność tematyczną i formalną. Książkę rozpoczyna omówienie sztuki akademickiej, pozwalające nam poznać twórczość takich malarzy, jak Bougureau i Gerome, którzy długo ignorowani, obecnie cieszą się coraz większym zainteresowaniem. Wśród obrazów wpisujących się w nurt realizmu zachwycają Kobiety zbierające kłosy Millta i Portret matki amerykańskiego artysty Whistlera. Następnie zaprezentowane zostało malarstwo wielkich impresjonistów, stanowiące najsłynniejszą część zbiorów Musee d’Orsay, między innymi Bal w Moulin de la Galette Renoira, Kobiety w ogrodzie Moneta, Kołyska Morisot, Kościół w Auvers-sur-Oise van Gogha, a także impresjonistyczne obrazy artystów po chodzących spoza Francji. Wśród dzieł późniejszych re produkowanych w książce warto zwrócić uwagę na ekspresyjne prace Muncha, oniryczne kompozycje Redona czy wreszcie tajemnicze dzieła „ Celnika” Rousseau. Dziewięćdziesiąt sześć esejów poświęconych arcydziełom z kolekcji Musee d’Orsay cechuje rzetelna wiedza i ogromny entuzjazm autora – Roberta Rosenbluma. Czy tematem jest malarstwo Courbeta, czy Bonnarda profesor Rosenblum z niezwykłą wnikliwością ukazuje nam szczegóły, ukryte znaczenia i niespodziewane związki pomiędzy sztuką nowatorów a ich artystycznym otoczeniem. Książka zawiera 827 reprodukcji oraz 22 powiększenia fragmentów obrazów i jest jedyną publikacją tak wyczerpująco prezentującą zbiory Musee d’ Orsay.
SPIS TREŚCI
Przedmowa
Paweł Grata
Problemy alkoholizmu w polityce państwa polskiego w okresie międzywojennym
Wprowadzenie
Alkoholizm jako problem społeczny w Polsce
Kształtowanie się reguł prawnych przeciwdziałania alkoholizmowi
Podstawy organizacyjne przeciwdziałania alkoholizmowi w Polsce
Aktywność władz publicznych i organizacji społecznych na polu walki z alkoholizmem
Zakończenie
Mateusz Rodak
Fenomen samobójstwa w Warszawie w latach 1902–1939. Analiza statystyczna
Uwagi wstępne
Metodologia. Źródła do badań zjawiska samobójstwa. Problemy
Samobójstwa w Warszawie w latach 1902–1939
Barbara Danowska-Prokop
Stosunek władz państwowych i śląskich władz wojewódzkich do ubezpieczeń brackich w latach 1922–1939
Wstęp
Działania władz państwowych i wojewódzkich zmierzające do reorganizacji instytucji górniczych ubezpieczeń brackich w latach 1922–1939
Ingerencja władz nadzorczych w wewnętrzne sprawy instytucji brackich
Podsumowanie
Anna Jarosz-Nojszewska
Ubezpieczenia społeczne pracowników dóbr żywieckich do 1939 roku
Uwagi wstępne
Posiadłości Habsburgów w Galicji do 1918 r.
Ubezpieczenie pracowników dóbr żywieckich w czasach monarchii habsburskiej
Dobra żywieckie pod zarządem państwowym (1919–1924) i pod zarządem Dyrekcji Dóbr Żywieckich (1924–1939)
Ubezpieczenie chorobowe
Ubezpieczenie emerytalne i wypadkowe pracowników umysłowych
Podsumowanie
Elżbieta Słabińska
Działalność publicznych służb zatrudnienia wśród ludności cywilnej powracającej do Polski na przykładzie funkcjonowania punktu etapowego w Międzylesiu
Wprowadzenie
Podstawowe założenia polityki zatrudnienia w latach 1944–1949
Organizacja repatriacji ludności na nowe terytorium państwa polskiego
Punkt etapowy PUR w Międzylesiu
Zasady i efekty werbunku do pracy
Uwagi końcowe
Edyta Czop
Problemy emancypacji kobiet w Polsce Ludowej. Wybrane zagadnienia
Wprowadzenie
Kobieta na rynku pracy
Kobiety w sferze publicznej
Zakończenie
Dariusz Jarosz
Bezrobocie w listach do Ministerstwa Pracy i Polityki Socjalnej z 1994 roku
Wprowadzenie
Prośby o porady, skargi na urzędy
Krzywda
System walki z bezrobociem
Pomysły dla siebie i innych
Konkluzje
Krzysztof Chaczko
Pomoc społeczna w Drugiej i Trzeciej Rzeczypospolitej. Analiza porównawcza wybranych elementów funkcjonowania systemu
Wstęp
Opieka społeczna w Drugiej Rzeczypospolitej
Pomoc społeczna w Trzeciej Rzeczypospolitej
Konkluzje
Spis treści
Wstęp
Paweł Korzeniowski
Najważniejsze obszary zainteresowań polskich grup rekonstrukcji historycznej
Dorota Lachowska
Motywy wydarzeń historycznych jako element rozwoju produktów turystyki kulturowej na przykładzie wybranych rekonstrukcji historycznych realizowanych w województwie lubelskim
Robert Andrzejczyk, Jacek Janowski, Dariusz Liwanowski
Rekonstrukcje historyczne jako produkt turystyczny. Wybrane aspekty
Krzysztof Mroczkowski
Rekonstrukcje historyczne – fantasmagoria w służbie komercjalizacji wiedzy historycznej
Bartłomiej Bartecki
Nie tylko Wioska Gotów. Archeologiczne dziedzictwo ziemi hrubieszowskiej – od nauki do promocji
Andrzej Urbański
Promocja miasta historycznego poprzez organizację konferencji naukowych, wystaw, rekonstrukcji historycznych i publikacji
Andrzej Bonusiak
Elementy rekonstrukcji historycznej w działalności kulturalnej środowisk polonijnych
Praca łączy w sobie informacje z historii miasta Torunia i dziejów medycyny, analizę zjawisk z pogranicza kultury i mentalności, a także socjologii. Pod pewnymi względami może stanowić wzór dla innych opracowań tego rodzaju. [...] mogę stwierdzić, iż otrzymaliśmy pracę ważną, dobrze napisaną, przynoszącą wiele nowych ustaleń, stanowiącą przy tym wyraźny krok naprzód w badaniach nad historią epidemii na ziemiach Rzeczypospolitej w XVIII wieku.Z recenzji prof. dra hab. Jerzego Dygdały Instytut Historii PANAutorka podjęła próbę opisania, za pomocą ukutego w naukach społecznych pojęcia społecznego faktu totalnego (fait social total), wielkiej epidemii dżumy w Toruniu w trakcie III wojny północnej. Monografia oparta została na gruntownej analizie bogatego materiału źródłowego, pozyskanego w wyniku kwerendy archiwalnej i bibliotecznej w instytucjach polskich i niemieckich. [...] Omówiono w niej religijność czasu zarazy oraz związki między ówczesną teologią i medycyną, przeprowadzono analizę form troski o chorych oraz zmarłych, a także podjęto zagadnienie strachu przed epidemiami, rekonstruując wielopoziomowy mechanizm działania timor pestis zgodnie z wyobrażeniami z epoki. Przeanalizowano polityczne, społeczne, kulturowe, demograficzne i psychologiczne konsekwencje epidemii dżumy.
Z recenzji prof. dra hak Mariana Surdackiego Katolicki Uniwersytet Lubelski Jana Pawia II
Barbara K. Lipska, Polka mieszkająca w USA, wybitna neurolożka, specjalistka od chorób psychicznych, zachorowała na raka mózgu. Postępujące w błyskawicznym tempie objawy choroby przypominały demencję i schizofrenię. Jej najbliżsi i współpracownicy byli przerażeni. Wydawało się, że nie ma nadziei dla doktor Lipskiej, która straciła kontakt z rzeczywistością. Tymczasem zdarzył się cud. Terapia odniosła skutek, a Barbara nie tylko doszła do siebie, ale zapamiętała wszystko, co jej mózg wyprawiał w okresie choroby. Badaczka mózgu nie tylko doświadczyła szaleństwa na własnej skórze, zdołała także zarejestrować, na czym ono dokładnie polegało.Poruszająca historia doktor Lipskiej jest opowieścią o tym, jak choroba psychiczna zmienia człowieka, jak wpływa na jego osobowość i pamięć, oraz o tym, jakich pokładów człowieczeństwa nie ma szans dotknąć.
Prezentowana książka jest wielowątkowa. To podróż po różnych częściach naszego globu (od „kociej” dzielnicy Port Miejski we Wrocławiu, przez pokłady statków i okrętów, aż po odległe geograficznie Japonię czy Amerykę), różnorodnych przestrzeniach, w których obserwowane i analizowane są relacje międzygatunkowe: w więzieniach i schroniskach dla zwierząt, muzeach, dzielnicach portowych i domach, na kartach książek i fotografiach, wreszcie w narracjach opiekunów, karmicieli i wielbicieli. W tym bardziej metaforycznym sensie również w świecie mitów i wierzeń, w świecie literatury, filozofii.
Książka jest obszernym zbiorem tekstów poświęconych szeroko ujętym relacjom miedzy kobiecością w kontekście społeczeństwa polskiego (rozumianą jako praktyki społeczne, tożsamości, biografie, działania zbiorowe itd.) a polem społecznych i kulturowych utopii. Choć artykuły publikowane wtórnie są niezwykle różnorodne i reprezentują rozmaite perspektywy badawcze, metodologiczne i epistemologiczne, to heurystyczne ramy w większości z nich wyznacza już wspomniana, szczególnie rozumiana kategoria utopii. Po pierwsze, jest ona przez autorki/autorów widziana nie jako całościowy, domknięty plan zmiany społecznej, a raczej jako proces społeczny i twórczy, jako powstawanie nowych porządków społecznych, jako„zmiana urzeczywistniana poprzez różnorodne działania kobiet tu i teraz". Po drugie, gros tekstów opiera się na założeniu, że żadna (w tym feministyczna) utopia jako projekt totalny nie rozwiązuje wszystkich problemów wszystkich kobiet. Z artykułów wyłania się dwoistość oczekiwań wobec utopijnych projektów. Z jednej strony widać wyraźną inspirację konstatacjami Ann Snitow i Rebekki Solnit o swoiście rozumianym sceptycyzmie wobec utopii ruchów kobiecych/feministycznych pojmowanych jako projekty totalne; z drugiej zaś teksty dają nadzieję na zmianę, wpierw fragmentaryczną, cząstkową, która w długiej perspektywie może jednak okazać się znacząca. Z recenzji dr hab. Katarzyny Leszczyńskiej
Questiones super Praedicamenta Bendykta Hessego to jeden z pierwszych krakowskich komentarzy logicznych. Zredagowany został ok. 1420 roku, a najstarsza jego kopia pochodzi z końca lat 30. XV wieku co dowodzi, iż dzieło to przez co najmniej 20 lat funkcjonowało w środowisku Uniwersytetu Krakowskiego jako podstawowy podręcznik nauczania Kategorii. Na jego szkolny charakter wskazuje zarówna forma wykładu, zakres poruszanych w nim zagadnień, jak również wielość i różnorodność przytaczanych autorytetów. Quaestiones... Hessego nie są bowiem dziełem o szczególnej oryginalności doktrynalnej i nie przedstawiają zwartej, jednolitej doktryny; są raczej prawzorem podręczników historii idei, których pierwszorzędnym zadaniem jest zapoznanie studenta z historią problemu i sposobami jego rozwiązywania, a nie głoszenie własnych poglądów autora i przekonywanie do nich. Przeciwnie, Hesse chętnie przywołuje różnorodne, często wykluczające się stanowiska i wówczas przeważnie nie wskazuje opinii, do której się przychyla. Przyjmując za podstawę rozumienia kategorii główne założenia tzw. burydanizmu, zwłaszcza w jego wersji umiarkowanej, sięgał także do dorobku przedstawicieli innych kierunków, przekazując w ten sposób możliwie pełny obraz ówczesnych kwestii, z których większość ma charakter quaestiones circa litteram, tzn. bezpośrednio odnoszących się do całego komentowanego tekstu Arystotelesa, bez ograniczania się do kilku wybranych zagadnień, jak to ma miejsce w reprezentatywnych XIV- i XV-wiecznych komentarzach w postaci quaestiones (np. Jana Burydana, Alberta z Saksonii).
Św. José Sánchez del Río (1913–1928) – młody męczennik, który walczył i zginął w powstaniu cristeros, występujących przeciwko antyklerykalnemu rządowi meksykańskiemu. Został kanonizowany przez papieża Franciszka w 2016 roku. Był jednym z patronów Światowych Dni Młodzieży w Panamie. Jego bohaterskie czyny do dziś budzą podziw i zachęcają do modlitwy o odwagę w życiu codziennym. Jest patronem prześladowanych za wiarę, a także tych, którzy doznają przemocy fizycznej, psychicznej i moralnej. Rodzice często zawierzają mu swoje dzieci, prosząc o szczególną opiekę nad nimi.
Wspomnienie liturgiczne: 10 lutego
Modlitewnik zawiera wstęp biograficzny autorstwa o. Marka Wójtowicza SJ.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?