Ta kategoria dedykowana jest współczesnym czytelniczkom literatury kobiecej. Bardzo szeroki wybór romansów, kryminałów, powieści obyczajowe, poruszająca literatura kobieca, erotyki, harlequiny polskich i zagranicznych autorów. Każda lubiąca czytać kobieta znajdzie coś szczególnego dla siebie.
Polecamy literaturę Sergiusza Piaseckiego, Stanisława Srokowskiego, Diany Palmer czy w końcu Blanki Lipińskiej.
Na Believiiie'u, w "kolorowej" dzielnicy Paryża, gdzie trudno spotkać autochtonicznych Francuzów, na szóstym piętrze bez windy mieszka Momo, dziecko ulicy. Wychowuje go pani Roza, stara żydówka cudem uratowana z Auschwitz. Jest brzydka, łysa i schorowana, dawniej radziła sobie jako uliczna prostytutka, obecnie prowadzi nielegalną ochronkę dla dzieci. Na pocieszenie trzyma pod łóżkiem portret pana Hitlera. Pewnego dnia Momo zamierza pojechać do cudnej Nicei, którą zna tylko z opowieści, i napisać „Nędzników" jak pan Wiktor Hugo, wszak po to właśnie ma całe życie przed sobą. Tymczasem jednak musi zająć się schorowaną panią Rozą, a z nią jest coraz gorzej... Powieść Romaina Gary'ego, opublikowana pierwotnie pod pseudonimem Emile Ajar, to hymn na cześć miłości i człowieczeństwa. Od samego początku okrzyknięto ją arcydziełem, a autorowi przyznano prestiżową nagrodę Concourtów. Została przetłumaczona na kilkadziesiąt języków i sprzedana w wielu milionach egzemplarzy. Oddajemy ją do rąk polskich Czytelników w nowym, znakomitym tłumaczeniu Krystyny i Krzysztofa Pruskich.
Hymn na cześć piękna świata. Polemiczna książka Winterson, na zawsze zmieni nasze opowieści o planecie ziemi. ""Kamienni bogowie"" to awanturnicza wyprawa w czasie i przestrzeni, która wiedzie z XVIII-wiecznej Wyspy Wielkanocnej ku odległej przyszłości i wraca do zamierzchłej przeszłości. Jest to również nadzwyczaj piękny tryptyk miłosny, z udziałem kolejnych wcieleń Billie i Spike, których prywatna historia splata się z dziejami ludzkości. Winterson tą żarliwą, polemiczną i często bardzo zabawną powieścią wprowadza nowe jakości do wszystkiego, co dotychczas napisała. Jej najnowsze dzieło to prawdziwy hymn wychwalający urodę świata
Akcja trzeciego tomu rozpoczyna się w 1920 roku, około dwudziestu lat po ślubie Ireny i młodego Jolyona. Soames Forsyte ułożył sobie życie z drugą żoną Anetką i całą uwagę skupił na swojej ukochanej córce Fleur. Grzechy przeszłości ojca rzucają jednak cień na przyszłość jego córki. Kiedy porywcza Fleur spotyka idealistę Jona Forsyte’a, wydaje się, że przeznaczeniem kolejnych pokoleń rodu jest cierpienie za błędy przeszłości.
"Jak nakłonić Anglię, a potem całą Europę, do pokochania krótkich opowiadań, a tym samym do wypromowania wielu magazynów literackich oraz nowych pisarzy?"
Pytanie to zadaje Dave Eggers we wstępie do drugiego tomu antologii McSweeney's. Najlepsze opowiadania. Jest bardzo prawdopodobne, że otwarcie tego tomu i przeczytanie kilku linijek lub przypadkowo wybranych stron doprowadzi czytelnika do wniosku, że dokonując wyboru opowiadań, Dave Eggers sam po części już odpowiedział na to pytanie.
Czytelnikowi pozostało teraz jedynie podejść do kasy, podać książkę zachwyconemu sprzedawcy, wręczyć pieniądze, a następnie wyjść z księgarni z pełnym przekonaniem, że oto niesie w ręku zwiastun renesansu krótkich opowiadań, dla których entuzjazmem wkrótce zapłonie cała Europa.
Afryka, pierwsza połowa XX wieku. Kathleen Healey to kobieta wyzwolona – jest pilotem i znakomitym myśliwym. Wytrzymała na ringu trzy rundy z Ernestem Hemingwayem, zna plemienną Królową Deszczu, Bamadodi, pali cygara, a kochanków przyciąga do Johannesburga z całego kontynentu.
Świat Kathleen fascynuje jej jedynego syna, Alexandra. Opowieści o poszukiwaczach złota, pełne niezapomnianych wrażeń wyprawy na polowania, przyjaźnie z Pigmejami i szamanami, barwne i różnorodne afrykańskie krajobrazy – wszystko to stanowi dla niego punkt odniesienia w dorosłym życiu. Gdy Kathleen umiera, Alexander musi stawić czoła wspomnieniom i ostatniej woli matki.
Kochankowie mojej matki to powieść o silnej, fascynującej kobiecie i przejmująca analiza historii Czarnego Kontynentu. Losy kochanków Kathleen i jej samej stają się dla autora pretekstem do opisania prawdziwych wydarzeń – od wojen burskich, przez dwie wojny światowe, aż do zniesienia apartheidu w latach dziewięćdziesiątych XX wieku.
Żywiołowa pochwała bezlitosnej prostoty życia w południowej Afryce.
The Times Literary Supplement
Przenikliwa, pomysłowa proza, niezwykli bohaterowie.
The Independent
Polska widziana oczami mieszkającego w Warszawie Rosjanina. Ruski miesiąc, pierwsza powieść Dmitrija Strelnikoffa, jest książką dowcipną, pełną werwy i pod wieloma względami odkrywczą.
Piotr Smirnoff to dla Polaków postać wielce podejrzana. Pochodzący z Moskwy emigrant, który czerpie dochody z dziwnych źródeł. Rozwodnik, a sądząc po nazwisku, zapewne także miłośnik mocnych alkoholi. Prawosławny chrześcijanin, który na dodatek wykazuje niezdrowe zainteresowanie kultem Swaroga, Peruna i Świętowita. Trudno się dziwić, że Kościół katolicki nie chce mu dać pozwolenia na ślub z piękną Polką, Stanisławą? Sprawa może się oprzeć nawet o Watykan.
Z perspektywy Piotra cała sytuacja przedstawia się, rzecz jasna, zgoła odmiennie. A wolna i demokratyczna Polska przełomu XX i XXI wieku to kraj budzący nieustanne zdumienie. Przemierzając Warszawę, której najważniejsze zabytki wciąż nie zostały odkupione od potomków rodziny carskiej, Smirnoff rozmyśla nad tym, co Polaków i Rosjan łączy, a co dzieli. Celnie trafia przy tym w stereotypy i fobie, na których jedni i drudzy budują poczucie swojej narodowej wartości.
Anglia, Złoty Wiek pod panowaniem królowej Elżbiety I. Młoda, impulsywna dama dworu spotyka przystojnego szkockiego lorda. Choć Catherine uważa go za gbura i brutala, zaś Patrick nazywa ją zepsutą do szpiku kości jędzą, los wplątuje ich w sieć dworskich intryg, nieubłaganie wiąże ze sobą i każe wybierać między rodzącym się pożądaniem a lojalnością. Czy niezwykły dar przewidywania przyszłości pomoże Patrickowi w dokonaniu właściwego wyboru? Czy – mimo piętrzących się na ich drodze przeszkód – bohaterowie poddadzą się miłości?
Intrygująca, niejednoznaczna powieść, stawiająca pytanie o sens przekraczania ustalonych norm moralnych, a zarazem niepozbawiona charakterystycznego Irvingowskiego humoru.
Małżeństwo wagi półśredniej stanowi wraz z powieściami Uwolnić niedźwiedzie i Metoda wodna rodzaj nieformalnej trylogii, zapowiadającej tematycznie i stylistycznie najsłynniejszą książkę pisarza – Świat według Garpa.
Wbrew temu, co zdaje się sugerować tytuł, nie jest to książka o jednym, ale o dwóch małżeństwach, których wzajemne relacje, zrazu niewinne i czysto przyjacielskie, przeradzają się z czasem w związek o znacznie intymniejszym i bardziej złożonym charakterze. Nowa sytuacja, oparta na rytuale zamiany partnerów, przynosi uczestnikom tego osobliwego procederu poczucie wyzwolenia i euforii, by już wkrótce odsłonić swoje ciemniejsze strony.
Dionizy Fiotroń wiedzie uporządkowane i wygodne życie - do momentu, gdy nieoczekiwanie zaczyna podejrzewać żonę o romans. Stłuczona ulubiona filiżanka, bez uzgodnienia postawiona w pokoju ścianka działowa i inne z pozoru nieistotne zdarzenia układają mu się w niepokojącą całość. Nie mając konkretnych dowodów w ręku, za to niezmąconą pewność, że coś się zmieniło, decyduje się na prywatne śledztwo. Powieść czyta Maria Seweryn.
Współczesna powieść obyczajowa osadzona w środowisku wydawców i pisarzy. Główny bohater zmagający się z kapryśną weną, tak mówi o sobie: ,,Piszę z potrzeby serca. Byłoby to z pewnością zajęciem oczyszczającym, gdyby nie fakt, że muszę stale przebywać ze sobą, człowiekiem słabego ducha, niezbyt odważnym przeniewiercą, który potrafi zdradzać wszystko, co było mu drogie..."" Zawieszony między światem fikcji, którą buduje a życiem realnym w Polsce, w czasach transformacji. Ze wszystkim, co mami i kusi, czy sprosta trudnym wyzwaniom?
"Daniel Martin" jest powieścią staromodną w tym sensie, że czytelnik może wejść w jej świat i żyć z nim. Napotka tam bohaterów o skomplikowanych osobowościach, a także wspaniałe fragmenty narracyjne : sceny z dzieciństwa w Devonie, romantyczną idyllę z dziewczyną z sąsiedniej farmy, subtelną satyrę na hedonizm Hollywoodu, urzekające sceny z podróży po Egipcie i Syrii". "New York Times"
- To od kiedy pan może zacząć?
- Od poniedziałku? - rzuciłem nieśmiało.
- Świetnie - dudnił prezes. - W poniedziałek jest 21 i zaczynamy 21. Ależ to się w tym roku niesamowicie składa.
Zastanawiałem się, czy prezes nie jest jednym z tych, którzy "rządzą, jak umią". Zastanawiałem się, czy prezes w ogóle ma pojęcie, czym zajmuje się PR menedżer, czy raczej zatrudnił mnie dlatego, że usłyszał o modnym zawodzie i zapragnął mieć w swojej firmie kogoś, kto się nim para (w każdym razie się stara).
W życiu trzeba odpowiedzieć sobie na kilka podstawowych pytań. Jedno z nich brzmi: "Co jest najważniejsze?". Odpowiedzi można szukać całymi latami sumiennie i rzetelnie balangując. Zwłaszcza, jeśli ktoś ma szczególnie aktywny gen rozrywki.
Lata trzydzieste XX wieku. W wielorasowej Turcji, udzielającej schronienia licznym żydowskim uciekinierom z podbitej przez nazistów Europy, grupka nastoletnich przyjaciół - oszołomionych seksualnymi i emocjonalnymi odkryciami wieku dojrzewania - usiłuje zrozumieć sens zachodzących wydarzeń.
Jedni dostępują erotycznego wtajemniczenia: Mustafa napawa się zmysłowymi rozkoszami w ramionach ponętnej kobiety, Musa poznaje przykre konsekwencje osiągnięcia dojrzałości, gdy zostaje usunięty z żeńskiej łaźni, a cyrkowa sierotka nazywana Dziewczyną traci głowę dla nowego akrobaty Inni za sprawą budzącego się sumienia przeżywają dramatyczne, wymagające znacznej odwagi przygody: Bilal wyrusza do Grecji, żeby ratować siostrę swojej matki, Zeki zaś uczestniczy w przygotowaniach do ucieczki prześladowanego przez reżim poety Nâzima Hikmeta.
Młodzi Turcy są powieścią w trzynastu odsłonach, mądrą, pięknie skomponowaną mozaiką stylów i nastrojów. Zabawne i przyprawiające o przyjemny dreszczyk historie miłosne nie przesłaniają pełnego goryczy portretu „straconego pokolenia”, którego młodość przypadła na lata wojny, dyktatury i prześladowań etnicznych
Judyta nie ma łatwego życia. Właśnie skończyła 37 lat, mąż porzucił ją dla młodszej kobiety, a nastoletnia córka Tosia wkroczyła w okres buntu. Na dodatek, jako autorka kolumny z poradami w piśmie kobiecym, musi radzić innym jak wykaraskać się z życiowego dołka. Nie ma jednak tego złego, co by na dobre nie wyszło. Koniec końców Judyta samodzielnie zbuduje dom na odludziu i zakocha się bez pamięci…
Wznawiana właśnie przez Wydawnictwo Literackie, napisana lekkim i dowcipnym językiem powieść Nigdy w życiu to pierwszy tom popularniej serii pióra Katarzyny Grocholi pt. Żaby i Anioły. Nakręcony w 2004 roku na podstawie książki film pod tym samym tytułem przyciągnął do kin 1,6 mln widzów. W stacjach telewizyjnych jednorazowo oglądało go ok. 5 mln osób, podziwiając kreacje aktorskie Danuty Stenki, Artura Żmijewskiego oraz Joanny Brodzik. Powieść uhonorowano AS-em Empiku.
Jak zostać sławnym pisarzem
Pierwszy krok w świat literatury, pierwsza książka, pierwszy wydawca, pierwsza recenzja, pierwsza nagroda i pierwsze… egzemplarze niesprzedane, czyli jak zostać pisarzem, zdobyć sławę i pieniądze.
Jakże groźny i bezlitosny jest świat wydawców dla początkujących pisarzy! Zewsząd pułapki i znikąd pomocy: tu recenzent-morderca talentu, tam pseudoczytelnik na targach, z pomiętą karteczką podsuniętą do autografu, i jeszcze ci weterynarze, którzy nie wiedzieć dlaczego uparli się wyróżnić ambitne dzieło debiutanta własną nagrodą… A wszystko zaczęło się od marzenia skromnego grafika, Phila Dechine’a, który zapragnął zostać pisarzem.
Pisarz w 10 lekcjach to zabawna powieść – „instrukcja” dla wszystkich posiadaczy literatury w szufladzie, przewrotna i autoironiczna, z licznymi aluzjami autora do własnej twórczości i biografii. Gdybyż Woody Allen zechciał ją sfilmować…
"Disorder i ja" to opowieść o dwóch przyjacielach, outsiderach – są młodzi, weseli, zbuntowani. Nie potrafią się odnaleźć w rzeczywistości początku lat 90. Miejsce sklepów Społem zajmują Euro-Shopy, w tle denominacja złotówki, powstają prywatne media. Młodzi bohaterowie nie potrafią jednak korzystać z dobrodziejstw kapitalizmu. Koledzy zarabiają pieniądze, robią kariery, ich jednak wyścig szczurów nie interesuje. Wesoły świat ciągłej zabawy nie trwa jednak wiecznie, nagle przychodzi strach...
Powieść raz zabawna, raz smutna, pełna pijackich anegdot, nie wolna od erotyki. Czyli to wszystko, co czytelnicy autora "Xenny" dobrze znają.
Ta wspaniała książka ma trzech głównych bohaterów. Don Camillo to wiejski proboszcz z Niziny Padańskiej, człowiek o wielkim sercu i trochę przyciężkiej pięści, stosujący dość oryginalne metody ewangelizacji swoich owieczek, z których znaczna część to komuniści. Prowadzi on nieustanną wojnę z wójtem Peppone, lokalnym przywódcą „czerwonych”, równie jak ksiądz nieustępliwym i porywczym. Nad sporami tych wrogów, którzy są jednocześnie na swój sposób przyjaciółmi, czuwa – z łagodnym uśmiechem – Chrystus Ukrzyżowany z głównego ołtarza miejscowego kościoła.
Opowiadania, szkice, myśli i refleksje spisane w wolnych chwilach na misjach w Tanzanii, w Afryce Wschodniej. To, co spotykałem na co dzień, co przynosił czas (.) przelewałem na papier. Z dnia na dzień, z roku na rok wszystko ""ich"" stawało się ""moim"". Nauczyłem się być zadowolony z tego, co mam, a miałem niewiele. Przyzwyczajałem się do codziennego, afrykańskiego życia. Poznawałem zwyczaje, uczyłem się mądrości starców, poddawałem się praworządności ludu, przyswajałem ich mentalność, wrastałem w ich kulturę. Jadałem ręką ze wspólnej misy ugotowane sorgo, piłem wodę z rzek, zażywałem wywarów z ziół, gdy powaliła mnie malaria, słuchałem uważnie czarownika, który ostrzegał mnie przed złym człowiekiem, asystowałem przy obrzezaniu chłopców w czasie rytuału inicjacji, ogłaszałem śmierć najbliższych dziesiątkowanych przez cholerę, godziłem powaśnione strony, płakałem nad śmiercią dzieci umierających z głodu, stawałem bezradny wobec ukąszonych przez węża, żegnałem odchodzących na zawsze do buszu, którzy zostali pożarci przez lwy. Powoli stawałem się jednym z nich jako ""Biały Murzyn""
Fototapeta to zbiór opowiadań Michała Witkowskiego, autora bestsellerowego Lubiewa. W pierwszej części Fototapety Witkowski podejmuje temat „kolaboracji z życiem”, cofa się do czasów komunizmu i zastanawia, czym dla dzisiejszego młodego człowieka, który nie „otarł się o historię”, są pojęcia takie jak „kolaboracja”, „ojczyzna”, „miłość” czy „śmierć”. W drugiej części autora interesują nierealne marzenia, kiczowate sny, złudne wyobrażenia, którymi karmi nas kultura masowa. Właśnie dla wszystkich tandetnych strzępków tej kultury, które wałęsają się po naszej podświadomości, Witkowski stosuje określenie „fototapeta”. Jego bohaterom wydaje się, że rzeczywistość, która została im dana, jest gorsza, niż powinna być, że z jakichś względów „miało być inaczej”. Obrażają się, wychodzą z domu i nigdy nie wracają. Autor zastanawia się, czy rzeczywiście ktoś nam obiecywał, że będzie inaczej, że życie jest gdzie indziej, że zasługujemy na coś lepszego...
Czyta Michał Witkowski
Amy leży pogrążona w śpiączce. Jej starsza siostra, Moira, przychodzi do niej wieczorami i siada przy łóżku w szpitalnym pokoju o zielonych ścianach. Wyznaje swe winy. Przyznaje się do dziecięcego egoizmu, którym głęboko zraniła całą rodzinę, do okrucieństwa jakiego doświadczyła w szkole z internatem, do złych emocji, które nosi w sobie. Wie, że była niedobrą córką i niewierną żoną. Lecz dopiero przy łóżku nieprzytomnej Amy uświadamia sobie to, co najważniejsze: była okrutną siostrą i właśnie jej okrucieństwo przywiodło tutaj je obie.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
