Ta kategoria dedykowana jest współczesnym czytelniczkom literatury kobiecej. Bardzo szeroki wybór romansów, kryminałów, powieści obyczajowe, poruszająca literatura kobieca, erotyki, harlequiny polskich i zagranicznych autorów. Każda lubiąca czytać kobieta znajdzie coś szczególnego dla siebie.
Polecamy literaturę Sergiusza Piaseckiego, Stanisława Srokowskiego, Diany Palmer czy w końcu Blanki Lipińskiej.
Znakomicie napisana, odważna, pełna ironicznego humoru, opowieść o roku z życia czterdziestolatki.
Sympatyczna bohaterka, z którą czytelniczki identyfikują się od pierwszych stron książki, w niczym nie przypomina typowej "starej panny". Jest inteligentna i samodzielna, ma ciekawą pracę, a przez jej życie nieustannie przewijają się mężczyźni (wśród nich między innymi: ksiądz i kucharz).
A jednak nie udaje się jej uciec od problemów, które przeżywa każda współczesna kobieta: pragnie zachować niezależność, poszukuje prawdziwej miłości, walczy ze strachem przed samotnością i upływem czasu. Boi się jednak zobowiązań, nie ma instynktu macierzyńskiego; musi poradzić sobie z emocjonalnym zawirowaniem spowodowanym życiem w miłosnym trójkącie.
Kobieta, która wiedzie pozornie udane życie nagle przeżywa wstrząs, który budzi ją z letargu i odkrywa, że wszystko jest jedynie atrapą. Zaczyna szukać tego , co jest dla niej naprawdę ważne.
Dokąd zmierza kobieta, która ma właściwie wszystko to, o co walczyły feministki?
Inteligentna, błyskotliwa powieść, która poraża szczerością i autentycznością, a równocześnie materiał do niebanalnych przemyśleń.
Michael Severson nie traktuje Isabel Halloran jak guwernantki. On widzi w niej kobietę, której ponętne kształty nie dają się ukryć pod niegustowną sukienką, a niezwykłą inteligencję zdradza jej poczucie humoru....
„Zostałem obrzezany w dniu, w którym powiesili Eichmanna” – od tej mocnej deklaracji, w której krystalizuje się tożsamość bohatera, Yossi Avni zaczyna swoją powieść o współczesnym „wiecznym tułaczu”, który powoli odkrywa, że nad jego losem zawisło stare żydowskie przekleństwo: „Obyś wszystko miał i w jednej chwili wszystko stracił”. Bohater Avniego utracił miłość swego kochanka Arika i Izrael, pustynny kraj dzieciństwa, zanim zrozumiał, że te dwie rzeczy, które zresztą chwilami stają się jednym, były dla niego wszystkim. Dzięki umiejętnemu łączeniu sentymentalizmu i humoru, krytycyzmu i zaangażowania, autor potrafi bez nuty fałszu opowiedzieć o męskiej miłości, namiętności, zdradzie, tęsknocie graniczącej z szaleństwem i pragnieniu posiadania dziecka. Burzy w ten sposób stereotypy na temat męskich związków i odświeża ramy gatunkowe powieści o miłości. Nie mniej udane są epickie opisy rodzinnego domu i środowiska Żydów sefardyjskich – barwnej i hałaśliwej zbiorowości, z całą galerią wyrazistych postaci, wywodzących się z Bliskiego Wschodu, Azji i Afryki, otoczonych wonią orientalnych przypraw, wrzaskiem wyrafinowanych przekleństw i szmerem uroków rzucanych ukradkiem na dzieci sąsiadów przez jemeńskie wiedźmy... Na szczególną uwagę zasługuje portret matki, której towarzyszy poruszająca aura przełamanej smutkiem czułości. Yossi Avni urodził się w Izraelu w 1962 r. Ukończył wydział historii i prawa na Uniwersytecie Hebrajskim w Jerozolimie. Swoją karierę zawodową rozpoczął od praktyki prawniczej w Tel Awiwie, później wstąpił do Sił Obronnych Izraela i służył jako oficer. Mieszkał w Berlinie, Bonn, Belgradzie i Warszawie. Jego pierwsza książka Ogród martwych drzew (1995) odniosła w Izraelu wielki sukces i ukazała się także po niemiecku. Kolejne książki Avniego to zbiór opowiadań Czterej synowie (1998) i powieść Ciotka Farhuma nie była dziwką (2003).
Nowe wydanie. Ewa ma dziewiętnaście lat. Mieszka z rodziną, czuje się jednak samotna. Marzy o lepszym życiu, o wyrwaniu się z ubogiego miasteczka gdzieś na południe Polski, o miłości, która odmieni jej los. Niejasne, wzięte z filmów wyobrażenia dziewczyny zderzają się z brutalną rzeczywistością. Staje przed wyborem. Szuka wskazówki na przyszłość, podpowiedzi, co dalej. Zaczyna patrzeć na wszystko, co ją otacza, oczami dziecka, które ma przyjść na świat. Próbuje mu ten świat objaśnić, a zarazem usprawiedliwić. I Ewa, i Ono muszą podjąć decyzję, czy wart jest wysiłku narodzin
Ewa ma dziewiętnaście lat. Mieszka z rodziną, czuje się jednak samotna. Marzy o lepszym życiu, o wyrwaniu się z ubogiego miasteczka gdzieś na południe Polski, o miłości, która odmieni jej los. Niejasne, wzięte z filmów wyobrażenia dziewczyny zderzają się z brutalną rzeczywistością. Staje przed wyborem. Szuka wskazówki na przyszłość, podpowiedzi, co dalej. Zaczyna patrzeć na wszystko, co ją otacza, oczami dziecka, które ma przyjść na świat. Próbuje mu ten świat objaśnić, a zarazem usprawiedliwić. I Ewa, i Ono muszą podjąć decyzję, czy wart jest wysiłku narodzin.
To pełna humoru, ponadczasowa opowieść o tym jak mogły wyglądać początki znajomości pierwszej kobiety z pierwszym mężczyzną na ziemi…
Ona:
Wczorajszym popołudniem śledziłam z pewnego oddalenia ten drugi Eksperyment, żeby – o ile zdołam – przekonać się, do czego może służyć. Nie udało mi się. Sądzę, że to mężczyzna. Nigdy jeszcze nie widziałam mężczyzny, ale ten wygląda mi na mężczyznę, i jestem pewna, że tym właśnie jest. Zdaję sobie sprawę, że bardziej mnie interesuje, niż każdy inny przedstawiciel gadów.
On:
Nowe stworzenie mówi, że ma na imię Ewa. W porządku, nie mam nic przeciwko. Stworzenie mówi, że tak właśnie mam je wołać, gdy zechcę, żeby przyszło. Powiedziałem wtedy, że to zbyteczne. Słowo to najwyraźniej zjednało mi szacunek stworzenia. W istocie, jest ono pojemne, dobre i nadaje się do powtarzania. Stworzenie mówi, że nie jest „ono”, tylko „ona.” Jest to rzecz dość wątpliwa, ale i tak wszystko mi jedno. To, czym ona jest, nie ma dla mnie znaczenia, byleby sobie poszła i nie gadała tyle.
Czytają: Milena Lisiecka i Mariusz Siudziński
Éric-Emmanuel Schmitt francuski dramaturg, eseista i powieściopisarz, z wykształcenia filozof. Swoją pierwszą powieść napisał w wieku 11 lat. Jest autorem miedzy innymi: "Oskar i pani Róża", "Pan Ibrahim i kwiaty Koranu" oraz "Małe zbrodnie małżeńskie".
"Dziecko Noego" to historia żydowskiego chłopca zabranego w czasie okupacji od rodziców. Książka usatysfakcjonuje wszystkich, którzy pragną czegoś więcej niż proste diagnozy i jednoznaczność. Spodoba się wrażliwym przeciwnikom szufladkowania postulującym odważne stawanie naprzeciw prawdy, wielowymiarowej i zawsze opalizującej czymś tajemnym.
Czyta Jan Peszek
Kolejna w Wydawnictwie Sic! powieść popularnego francuskiego pisarza, autora dobrze przyjętej przez krytykę i czytelników W stronę niewinności (Sic! 2006). I tym razem głównym bohaterem jest mężczyzna: Frykcje są historią jego życia od czasu dojrzewania do pięćdziesiątki. Powieść można czytać jako ?męską? wersję Pianistki Elfriede Jelinek. Bohater, pochodzący z rozbitej rodziny, wychowany przez matkę-alkoholiczkę, od której destrukcyjnego wpływu nie jest w stanie się wyzwolić, opowiada o sobie i innych, szczególnie kobietach, a chropowaty styl tej opowieści przywodzi na myśl jeżdżenie papierem ściernym po szkle. Stąd tytuł książki: według słownika ?frykcja? (łac. frictio) to ?1. zabieg polegający na energicznym pocieraniu, powodujący przeniknięcie wcieranej substancji w skórę. 2. opór powstający w wyniku zetknięcia dwóch ruchomych powierzchni. 3. przen. tarcia, konflikt między osobami?.
?Ta książka to sok z Djiana, koncentrat przemocy, nieufności właściwej zranionym i udaremnionej czułości. Frykcje są jednocześnie brutalne i zmysłowe, klimatem zbliżone do 37°2 le matin, książki, która przyniosła autorowi sławę. Djian miał szczęście odnaleźć własny styl, zarazem potoczysty i zrytmizowany. Od czasu do czasu proste przywołanie oceanu, opustoszałej drogi albo czarnego aksamitu nocy nadaje mu nieco miękkości. Ale to się zaraz kończy ostrym cięciem. I oto w narożniku strony znajdujemy zakrwawioną koszulę? (Pierre Vavasseur, ?Le Parisien?)
Jade od zawsze podkochiwała się w Zephyrze. Wszystko jednak ma swój koniec. Wkrótce wakacje, ich klasa opuści szkołę, więc teraz albo nigdy.
Jade pisze do Zephyra list miłosny. Niestety, Zephyr go nie dostaje. List omyłkowo trafia do Adama. Co za katastrofa...
I jaki wstyd...
A może nie?
,,Panowie miłościwi, czy wola wasza usłyszeć piękną opowieść o miłości i śmierci? To rzecz o Tristanie i Izoldzie królowej."" - tak średniowieczny trubadur rozpoczyna tę wzruszającą i zarazem bardzo smutną historię dwojga kochanków skazanych na rozłąkę i cierpienie. Nie mogą żyć bez siebie, ale żyjąc razem skazują się na potępienie świata, bo Tristan kochając Izoldę zdradza swojego seniora, króla Marka, a Izolda staje się wiarołomną żoną, zasługującą na śmierć. Miłość jednak przezwycięża wszelkie przeszkody i choć na tym świecie uczucie Tristana i Izoldy nie mogło trwać, po śmierci połączyła ich miłość wieczna, której już nic zagrozić nie może.
Akcja powieści dzieje się w upadającym szpitalu położonym na obszarze byłego bantustanu Republiki Południowej Afryki. W opuszczonej placówce, której istnienie jest absurdalnym reliktem poprzedniej epoki, dwaj lekarze ? każdy na swój sposób ? usiłują nadać swojej pracy i egzystencji głębsze znaczenie. Jednak w tym zdradzonym przez historię miejscu, pogrążonym w bezruchu i zapomnieniu, czai się strach, wypełzają upiory przeszłości i wybucha przemoc.
Oszczędną narracją i przejmującym stylem Galgut doskonale oddaje bezruch społeczeństwa zastygłego w uwikłaniach przeszłości, niepewnego, co przyniesie jutro i niechętnego, aby zmierzyć się czy to z własną nieodległą historią, czy z wyzwaniami przyszłości. "The Observer".
Krytycy literaccy wskazują na przewijające się w prozie Galguta wątki conradowskie.
Bohaterów obu autorów łączy tragizm losów, osamotnienie i zmaganie się z wyzwaniami na pograniczu różnych kultur. Różni rysunek charakterów i czytelność przesłania. Postacie z powieści Galguta pozbawione są cnót heroicznych, a ich poczynania nie mają cech moralnej jednoznaczności.
Damon Galgut, urodzony w 1963 roku pisarz południowoafrykański, jest autorem licznych powieści i sztuk teatralnych. Dobry lekarz, entuzjastycznie przyjęty przez krytykę literacką, został nominowany do Nagrody Bookera.
Sheba Hart, 41-letnia nauczycielka ceramiki, zostaje oskarżona o ""seksualnego molestowanie nieletnich"" (chodzi o piętnastoletniego ucznia z klasy robót ręcznych). Nie skandal jednak stanowi główny temat książki, a opowieść o nim. Jej autorką jest Barbara Covett, samozwańcza kronikarka ""Sprawy Sheby"", nauczycielka z tej samej szkoły, zafascynowana Shebą od pierwszego spotkania. Trudno zdecydować, co stoi na początku tego chorobliwego zainteresowania: czy stłumione skłonności lesbijskie, czy frustracja z powodu braku dzieci, czy też jakiś obłęd. Książka przedstawia między innymi niemożliwość porozumienia się między ludźmi różnych grup.
Zakochać się w piłkarzu? Ruby nigdy nie przyszło nawet do głowy, że to mogłoby przytrafić się właśnie jej. Przecież piłkarze to bezmózgowcy, prawda?
Ta sama historia opowiedziana z perspektywy dziewczyny i chłopaka. W tym tomie można poznać punkt widzenia Ruby. W kolejnym - jak to wszystko widział Tim. Po zestawieniu ze sobą obu tomów, okładki tworzą jeden wspólny rysunek!
Książka z zakładką w formie planu lekcji.
Juan jest mężem Claudii, ale kocha Laurę, wszyscy troje o tym wiedzą. Nie wiedzą natomiast, co każde z nich gotowe jest uczynić, by nic nie było tak jak dawniej. Żegnajcie, mężczyźni to opowieść o rozdrożach ludzkich uczuć, gdzie spotykają się milczenie, bunt i zwątpienie, oraz o zaskakującej koncepcji miłości jako lekarstwa na samotność. Powieść o ludzkich namiętnościach, skrywanych i jawnych, oraz o związkach między kobietą i mężczyzną. Antonio Gómez Rufo (ur.1954 w Madrycie), absolwent prawa, jest autorem powieści, esejów, opowiadań i biografii. Do jego najbardziej znanych powieści należą: Żegnajcie, mężczyźni, El secreto del rey cautivo (nagroda Premio Fernando Lara za rok 2005), Los mares del miedo, El alma de los peces, Balada triste en Madrid, La leyenda del falso traidor, Las lágrimas de Henan. Jego utwory zostały przetłumaczone na wiele języków, między innymi na niemiecki, holenderski, francuski, portugalski, rosyjski, grecki i bułgarski. Regularnie współpracuje z prasą i telewizją oraz z czasopismami literackimi. Mężczyzna, trzy kobiety oraz trzy rodzaje miłości: miłość jako pożądanie, posiadanie i ucieczka przed samotnością. Powieść Żegnajcie, mężczyźni opisuje rozterki mężczyzny, który - w przeciwieństwie do znakomitej większości kobiet - nie potrafi uzewnętrznić swych uczuć i myśli. Jest to opowieść o czterech osobach, zagubionych w labiryncie miłości obowiązującej we współczesnym społeczeństwie, które nad samotność przedkładają życie w nieudanym związku. Gómez Rufo z maestrią odkrywa przed czytelnikiem najgłębsze zakamarki ludzkiej duszy i ukazuje jej piękno. Piękno, które nie zawsze potrafimy dostrzec.
Pęd do sukcesu stał się religią, religia stała się polityką, a polityka nie mogła istnieć bez pieniędzy. Króliczek, którego poznałem zupełnie przypadkowo, był optymistą - a właściwie optymistką. Jego losy - których byłem biernym obserwatorem - uświadomiły mi, że wszyscy należymy do „Pokolenia Zero", a nasze problemy staną się wspólne dla wszystkich następnych pokoleń ludzi rozpoczynających dorosłe życie.
Opowieść o tym szczególnym dniu w roku, kiedy pieniądze tracą swoją wartość, o dniu, w którym przerywamy pogoń za doczesnymi dobrami i skupiamy się na tym, co jest najważniejsze. Chciwego i zgorzkniałego kupca, Scrooge`a, czekają kolejne samotne święta Bożego Narodzenia. Nie martwi go to jednak wcale. Od lat jest już bowiem niezdolny do odczuwania radości z powodu ich nadejścia. Ale tym razem będzie inaczej... Wizyta niespodziewanych ""gości"" sprawi, że postanowi odmienić całe swoje dotychczasowe życie... Dodatkiem do ksiązki jest płyta z jednym rodziałem książki w interpretacji Zbigniewa Zapasiewicza.
Najlepsza powieść francuska roku 2005. Jej symbolicznym spoiwem jest mroczna baśń o ogrze, mitycznym potworze, który zamordował w lesie dwójkę dzieci. Akcja Śmiechu ogra toczy się w Europie na przestrzeni kilkudziesięciu lat - od roku 1941 na Ukrainie (masakra Żydów w Kramaniecku), poprzez lata 60. w Niemczech i w Paryżu, po czasy współczesne. Opowiada o trudnej miłości francuskiego rzeźbiarza Paula i Clary, córki lekarza Wehrmachtu - pary żyjącej współcześnie, lecz zmagającej się z przechodzącym z pokolenia na pokolenie, jak złowieszczy śmiech ogra, przekleństwem przeszłości.
Przedwiośnie powieść wydana w 1925 roku spowodowała prawdziwą burzę - w Rosji bolszewickiej interpretowano ją jako przejaw sympatii autora dla rewolucji i komunizmu, w Polsce okazała się jednym z najbardziej zakazanych tekstów Żeromskiego.
Czyta Bartosz Mazur
Płyta zawiera dedykowany player-program pomocny dla odłuchujących audiobooki na komputerze. Pomaga on w swobodnym poruszaniu się po tekście i wybór odpowiedniego rozdziału lub miejsca w czytanej książce.
Minimalne wymagania sprzętowe:
IBM PC procesor 1GHz
128 MB pamięci RAM
30 MB wolnego miejsca na dysku
napęd CD-Rom 8x
system operacyjny Windows 98/2000/NT/XP
Wydawałoby się, że Patricii Gardiner, która całe swe życie spędziła na Wyspie Księcia Edwarda, gdzie czas zdawał się stać w miejscu, nic nie może zaskoczyć. A jednak wszystko zmieni się w Srebrnym Gaju, gdy na Pat zwali się lawina niespodziewanych zdarzeń: spotka swoją młodszą siostrę, stoczy walkę z chorobą i przeżyje pierwszą miłość. Na szczęście Pat zawsze będzie mogła liczyć na swoich przyjaciół i niepowtarzalną atmosferę Srebrnego Gaju.
Trzy przyjaciółki plus jedna niekoniecznie tworzą zgraną czwórkę. Joy: Pora stawic czoła faktom. Tata nie ma pracy i zabrał jej kartę kredytową. Bedzie musiała sama zarobić pieniądze na kieszonkowe. Tylko jak? Chwileczkę, przepraszam bardzo, jak Mandy? Maja: Już właśnie zaczęła akceptować sytuację, w której musi osobno zaprzyjaźnić się ze swoimi starymi i nowymi przyjaciółkami, a tu nagle pojawia się Mandy, która jakimś cudem zaprzyjaźnia się z Shaną. Carolyn: Myślała, że to świetny pomysł, żeby zaprosić na wakacje najlepszą przyjaciółkę z Wyoming, łagodną i cudowną Mandy... Mandy, czy to ty? Ta blondynka w mikroskopijnej spódniczce i czerwonych kowbojkach?
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
